Кіріспе
Австралиялық тарихшы Джеффри Норман Блейни (11 наурыз 1930 жылы туған) – австралиялық тарихшы, ғалым, бестселлер автор және сарапшы. Блейни Австралияның экономикалық және әлеуметтік тарихына арналған беделді еңбектерімен, соның ішінде «Алыстан қашықтықтың тираниясы» атты еңбегімен танымал. Ол 40-тан астам кітап жариялаған, олардың ішінде әлем және христиандық тарихының кең ауқымды зерттеулері бар. Ол газеттерде және теледидарда жиі пайда болады. Блейни 20 жылдан астам Мельбурн университетінде экономикалық тарих және тарих кафедраларын басқарды және 2000 жылы Австралия орденінің серігі атағын алды. Грэм Дэвисон Блейниді бір кезде «Австралияның қазіргі тарихшыларының арасында ең өнімді, кең ауқымды, жаңашыл және 1980-1990 жылдары ең даулысы» деп сипаттаған. Ол Австралия Кеңесінің, Балларат университетінің, Австралия-Қытай Кеңесінің, Ұлттық әдеби қордың және Австралия соғыс мемориалының төрағасы немесе мүшесі болды. Ұлттық сенім қоры Блейниді Австралияның «Құнды қазыналарының» бірі деп санайды. Ол Иан Поттер қоры (1991–2014) және 1993 жылдан бері Саңыраулар қоры сияқты қайырымдылық ұйымдарының кеңесінде қызмет етті, сондай-ақ басқа ұйымдардың меценаты болып табылады. Тарихшы Джеффри Болтон 1999 жылы ол австралиялық тарихшы ретінде көптеген рөлдер атқарғанын айтады:
Ол алғаш рет 1950 жылдары австралиялық бизнес тарихының назардан тыс қалған саласында пионер ретінде көзге түсті. 1960 және 1970 жылдары ол Австралия тарихына қатысты бірнеше зерттеулер жасады, онда түсіндірулер бір фактордың (аудан, кен өндіру, жергілікті халықтың қоныс аударуға дейінгі қоғамы) әсерін зерттеуге бағытталған. Содан кейін Блейни өнеркәсіптік кезеңдегі әлемдік тарихтың ритміне көшті. Тарихшы ретінде беделінің арқасында ол Австралияның қоғамдық істері жөніндегі сарапшы ретінде жиі сұранысқа ие болды. 2006 жылы Мельбурн тарихшысы Джон Хирст оның еңбегін бағалап: «Джеффри Блейни – біздің тарихшыларымыздың арасында ең өнімді және танымал» деді. Австралия тарихына арналған үш томдық еңбектің авторы Алан Аткинсон Блейниді «біздің қазіргі замандағы ең көрнекті тарихшымыз» деп атады, бұл сын мен мақтауды біріктіретін ұзақ шолу болды.
Geoffrey Norman Blainey, (born 11 March 1930) is an Australian historian, academic, best selling author and commentator. Blainey is noted for his authoritative texts on the economic and social history of Australia, including The Tyranny of Distance. He has published over 40 books, including wide ranging histories of the world and of Christianity. He has often appeared in newspapers and on television. Blainey held chairs in economic history and history at the University of Melbourne for over 20 years. and was made a Companion of the Order of Australia in 2000. Blainey was once described by Graeme Davison as the "most prolific, wide ranging, inventive, and, in the 1980s and 1990s, most controversial of Australia's living historians". He has been chairman or member of the Australia Council, the University of Ballarat, the Australia China Council, the Commonwealth Literary Fund and the Australian War Memorial. The National Trust lists Blainey as one of Australia's "Living Treasures". He served on the boards of philanthropic bodies, including the Ian Potter Foundation (1991–2014) and the Deafness Foundation Trust since 1993, and is patron of others. Biographer Geoffrey Bolton in 1999 argues that he has played multiple roles as an Australian historian:
He first came to prominence in the 1950s as a pioneer in the neglected field of Australian business history He produced during the 1960s and 1970s a number of surveys of Australian history in which explanation was organized around the exploration of the impact of the single factor (distance, mining, pre settlement Aboriginal society) Blainey next turned to the rhythms of global history in the industrial period Because of his authority as a historian, he was increasingly in demand as a commentator on Australian public affairs. In 2006, the Melbourne historian John Hirst made his assessment: "Geoffrey Blainey, the most prolific and popular of our historians". Alan Atkinson, author of a three volume history of Australia, called Blainey "our most eminent living historian" in a long review that mixes criticism with praise.
Ерте өмір
Блейни Мельбурнда дүниеге келді және Весли колледжі мен Мельбурн университетінде оқуға түсер алдында Виктория штатының бірнеше ауылдық қалаларында өсті. Университетте оқыған кезінде ол Куинс колледжінде тұрып, Мельбурн университеті студенттік одағының газеті – «Фарраго» журналының редакторы болды. Бітірген соң Блейни жеке жазу тапсырысын қабылдап, Тасманиядағы Маунт-Лайелл кен өндіріс аймағына сапар шекті. Ол Куинстаундағы Маунт-Лайелл кен және теміржол компаниясының тарихын зерттеп, жазумен айналысты. 1950 жылдары көптеген ересек тұрғындар осы қауымның қалыптасу кезеңін есінде сақтап қалған. Оның нәтижесінде жарық көрген «Лайелл шыңдары» (1954) кітабы алты рет қайта басылды. Содан кейін ол өз университетінің тарихын жазды: «Мельбурн университеті: ғасырлық бейне» (1956). Блейни 40-тан астам кітап жариялады, оның ішінде ең танымалдарының бірі – «Әлемнің қысқаша тарихы». Оның еңбектері спорттан және жергілікті тарихтан бастап, Австралияның британдық отарлау себептерін түсіндіруге дейін кең ауқымды. «Соғыстың себептері» (1973) кітабында екі ғасырдан астам уақыт бойындағы адамзат қақтығыстарын, ал «Ұлы теңіздейтін» еңбегінде 1750 жылдан бергі Батыс қоғамындағы оптимизм мен пессимизмді зерттейді. «Көшпелілердің жеңісі» (1975) және «Жартылай жеңілген жер» (1980) кітаптары австралиялық аборигендерге арналған, ал «Христиандықтың қысқаша тарихы» (2011) христиан дінінің тарихын зерттейді. Ол сонымен қатар әлемнің жалпы тарихын және «дауылды» 20 ғасырды жазды. АНУ-дың Кен Инглис айтуынша, «Көшпелілердің жеңісі» – «австралиялықтардың өздерінің еуропалық кезеңге дейінгі өткеніне көздерін ашуға көмектескен ең маңызды кітап». Блейни аборигендердің бір-бірінен Еуропа елдері сияқты ерекшеленетінін алғаш айтқан жазушы болды. «Соғыстың себептері» халықаралық қақтығыстарды зерттеудегі қазіргі ғылымның негізгі еңбегіне айналды (2020 жылдың қыркүйегіне қарай Google Scholar-да 2095 сілтеме бар). Гувер институты осы кітапты саладағы іргелі жұмыс деп санайды. Ол жаңа жаңалықтар мен зерттеулерді ескере отырып, өзінің бұрынғы жетістіктерін қайта қарады. «Көшпелілердің жеңісі» және «Жартылай жеңілген жер» кітаптары «Австралия халқының тарихы» 1-том: «Ежелгі Австралияның өрлеуі мен құлдырауы» және «Австралия халқының тарихы» 2-том: «Жаңа Австралияның өрлеуі» деп қайта жарық көрді. «The Blainey View» (1982) – Австралия тарихы туралы он бөлімнен тұратын ABC телеарнасында көрсетілген телесериал. Блейни Гарвард университетінде Австралия зерттеулерінің қонақ профессоры болды.
Throughout the course of his career, Blainey has also written for newspapers and television. The Blainey View (1982) was a history of Australia shown in ten episodes on ABC television. He was visiting professor of Australian Studies at Harvard University.
Қайырымдылық және қоғамдық қызмет
Блейни 1967 жылы премьер-министр Харольд Холт шақырды, 1973 жылы таратылғанша қызмет еткен Ұлттық әдеби қор кеңесіне қатысуға. Кейін ол Уитлэм үкіметі құрған Австралия кеңесінің (кейін Австралия кеңесі деп аталды) әдебиет бөлімінің алғашқы төрағасы болды. Ол 1977–1981 жылдары кеңесте жұмыс істеді. 1973 жылғы желтоқсанда Блейни Азиядағы алғашқы ЮНЕСКО конференциясына Австралия делегаты болды, ол Азия үшін мәдени саясатты ұсынды. Блейни 1974 және 1975 жылдары Уитлэм үкіметінің мұражайлар мен ұлттық жинақтарға қатысты сараптамалық тобының орынбасары болды, оның есебі 2001 жылы Канберрада Австралия Ұлттық мұражайының құрылысына әкелді, ол жергілікті халықтар тарихына баса назар аударды. Сараптамалық топтың есебінің көп бөлігін Блейни және оның әріптесі, профессор Д.Д. Малвани жазған. 1976 жылы ол Фрейзер үкіметі құрған Австралия мұрагерлік комиссиясының алғашқы комиссары болды, ол консервация және қоршаған орта мәселелерін шешуге жауапты болды. 1984 жылы Хоук үкіметі құрған Ұлттық мұражай кеңесінің алғашқы құрамында ол қысқа мерзімге мүше болды. Ол төрт жыл бойы Австралия кеңесінің төрағасы және 1979 жылы құрылғаннан бастап 1984 жылдың маусымына дейін Австралия-Қытай кеңесінің төрағасы болды. 2001 жылы Федерацияның жүз жылдығына арналған Ұлттық кеңестің төрағасы болды. 1994–1998 жылдары Балларат университетінің алғашқы канцлері болды. Говард үкіметі кезінде 1997–2004 жылдары Канберрадағы Австралия соғыс ескерткіші кеңесінің мүшесі болды, бұл тағайындауды Лейбористтік оппозициядан Лаури Бреретон парламентте сынға алды, бірақ басқа да орталарда қолдау тапты. Оның алғашқы үш жылдық мерзімі жаңаланғанда қарсылық болған жоқ. 1998 жылғы ақпанда Канберрада өткен Конституциялық конвенцияда, он күн бойы Австралия республика болуы керек пе (егер болса, қандай республика) деген мәселені талқылады және дауыс берді, ол сайланбаған делегат болды. Ол Австралияның «де-факто республика» екенін және кез келген өзгеріс тек жағдай өте маңызды болған жағдайда ғана жасалуы керек деп мәлімдеді. Оның одақтасы, Торрес бұғазы аралдарынан Джордж Маймен бірге, жалпы сайлау тізімінде аты бар кез келген азамат, тіпті екі жыл ғана тұрған иммигранттың да ұсынылып отырған Австралия республикасының президенті болуға автоматты түрде құқылы болуы керек деген қабылданған ұсынысты қатаң сынады. 1999 жылы Австралияны республика ету туралы референдум сәтсіз аяқталғаннан кейін, Австралиялық республикашылдардың жетекшісі Малкольм Тернбулл Блейни мен конституциялық құқықтанушы профессор Колин Говардты айыптады. Ол бұл екеуінің барлық сайлаушыларға жіберілген ресми ақпаратты теріс бағытқа бұрғанын алға тартты. Олар өздерін қорғап, олардың ықпалы әділ болғанын, олар бейтарап судья және бұрынғы генерал-губернатор Сэр Ниниан Стивен төрағалық ететін ресми комитетте жұмыс істегенін айтты. Блейни 1997–2002 жылдары Федерацияның жүз жылдығына арналған Ұлттық кеңесте жұмыс істеді (2001 жылдың мамырынан бастап архиепископ Питер Холлингвортты алмастырды) және 2001–2003 жылдары Жүз жылдық медаль кеңесінің төрағасы болды. Кейінгі тағайындамаларына 2006 жылы Канберрада өткен Тарих саммитіне қатысу және 2007 жылы Австралия тарихын оқытудың ұлттық бағдарламасын ұсыну үшін құрылған федералды комитет кірді. Ол 1997–2004 жылдары Австралия Корольдік гуманитарлық қоғамы кеңесінде отырды, ол азаматтық батырлық көрсеткендерге награда беруді ұсынатын. 1970, 1980 және 1990 жылдары ол The Australian, Melbourne Herald немесе Melbourne Age газеттерінде апталық немесе екі апталық колонка жазды, сондай-ақ Сидней бюллетені, Австралия бизнес айлығы және басқа ұлттық журналдарға жиі жазды. Осы және басқа да мақалалар мен еңбектердің тізімі Монаш университетінің кітапханасынан шықты. Соңғы буклет шамамен 2001 жылы жаңартылды. Кітап сыншысы ретінде ол көптеген австралиялық, британдық және американдық басылымдарға жазды. Оның Австралия тарихына арналған он бөлімдік «Блейни көзқарасы» телесериалы 1982–1983 жылдары ABC телеарнасында көрсетілді, бұл ABC-нің Австралия тарихындағы ең амбициялық жобасы болды. Тележұлдыз Грэм Кеннеди осы сериалға қосымша мәтін жазды. Блейни тарихи және қазіргі тақырыптарда жазбасыз сөйлейтін сөздерімен танымал. Австралияның қазіргі және өткендегі атақты сөздерінің көптеген антологияларында оның бір сөйлеуі қайта басылған. Кейінгі жылдары теледидар мен сахнада комик Макс Гиллис оның кейбір сөздерін шеберлікпен еліктеді. Ол қайырымдылық ұйымдары кеңесінде жұмыс істеді, соның ішінде 1991–2015 жылдары Иан Поттер қоры және 1993 жылдан бері Саңыраулық қорына демеушілік етеді. Блейни кейде даулы тұлға болды. 1980 жылдары ол Австралияға азиялық иммиграция деңгейі және көпмәдениеттілік саясаты туралы сөздерінде, мақалаларында және «All for Australia» атты кітабында сұрақтар қойды. Солшыл сыншылар оны Джон Говардтың Австралиядағы бұрынғы Либералды-ұлттық коалициялық үкіметімен тығыз байланысты деп айтты, Говард кейбір мәселелерде, әсіресе Австралия тарихы социал-либералдар тарапынан бұрмаланған деген көзқарасты қолдады. Блейни өзі ешқандай саяси партия мүшесі емес.
Азиялық иммиграция туралы пікірлер
1984 жылғы 17 наурызда Блейни Виктория штатының Уоррнэмбул қаласында өткен Ротари клубының ірі конференциясында сөз сөйледі. Ол "жұмыссыздықтың көп болған кезінде" Хоук лейбористік үкіметінің көптеген жаңа иммигранттарды жұмыссыздықтың жоғары деңгейдегі аймақтарға әкеліп, осылайша жағдайды шиеленістіргеніне өкініш білдірді. Ол иммигранттардың өзіне емес, үкіметке кінә тақты. Азиядан келген иммиграцияның пропорционалды түрде жоғары деңгейін, сол кезде жылдық келушілердің 40 пайызын құраған, сынға алып, былай деді: "Қазіргі заман тарихында бірде-бір ел өзінің халқының шағын этникалық азшылығына Австралия үкіметі соңғы жылдары жасағандай мүмкіндік берген емес, осы азшылықты иммиграциялық саясатында басым көпшілікке айналдырған жоқ". Үш күннен кейін, Еңбек партиясының иммиграция министрі Стюарт Уэсттің Австралияның "күшейе түсетін азиялануы" туралы болжамына жауап ретінде Блейни былай деді: "Федералды кабинетте кеңінен таралған, Австралияның бірте-бірте азиялықтардың иелігіне көшуіне болатындығы туралы пікірге мен келіспеймін. Біз әлсіз емеспіз деп ойлаймын. Жақсы ниетпен және ақылмен біз тағдырымызды басқара аламыз деп сенемін. Соңғы 30 жылда Австралия үкіметі ақ Австралияны қалаудан бастап, енді бізде азиялық Австралия болады және біз соған қарай қанша тез жылдамдасақ, соғұрлым жақсы болады дейтін деңгейге жетті". Блейнидің сөйлеген сөзі, содан кейін жарық көрген мақалалары мен осы тақырыптағы кітабы бүкіл елде, әсіресе көптеген жылдар бойы иммиграциялық саясат принциптерін талқыламаған Австралия Федералды Парламентінде үлкен дау тудырды. Кейбір сыншылар Блейнидің көзқарастары орташа және нәсілшіл емес екенін айтты, "әлемнің барлық халықтары құрметке лайық" деген идеяны Блейнидің осы тақырыпта жазған "Австралия үшін барлығы" кітабының "басты принципі" деп атады. Алайда, "Австралия үшін барлығы" кітабында ол "иммиграциялық саясат ең алдымен барлық "жарыстар" тең екендігінің шындығын көрсетуі керек" деген сенімді сынға алды. Керісінше, иммиграциялық саясат сауда немесе тарифтік саясат сияқты, бірінші кезекте осы фактіні көрсетуге бағытталмауы керек". Блейнидің сөзіне қарағанда, Австралия үкіметінің иммиграциялық саясатына ұлттық мүддеге және австралиялықтардың көпшілігіне зиян келтіретін көпмәдени идеологияның ықпалы күшейе түсті. Ол былай деді: "Біз өзіміздің тәуелсіздігіміздің көп бөлігін ауада қалықтап, осы жерде сирек кездесетін арманға тапсырамыз. Әлем халықтарының пайдасына деп саналатын Австралияны алып көпмәдени зертханаға айналдырудың қауіп-қатері туралы мұқият ойлануымыз керек". Блейни сондай-ақ сэр Генри Паркс айтқан "туыстық байланыс" әлсіреп бара жатқанын ескертіп, былай деді: "Иммигрантқа табыну, этникалық топтардың бөлек болуына баса назар аудару, Азияға құштарлық жасау және Ұлыбританиядан аулақ болу - бұл байланысты үзудің бір бөлігі". Оның пікірін Австралиялық сайлаушылардың көпшілігі, Еңбек партиясының қолдаушылары да, оларға қарама-қарсы партиялардың қолдаушылары да қолдады, бұл туралы тамыз айында өткізілген Gallup ұлттық сауалнамасы растады. Викториялықтар бұл мәселеде Мельбурн университетінің әрекеттеріне әсіресе наразылық білдірді. Блейни мамыр айында Еуропаға қысқа уақытқа барған кезде университет профессоры мен тағы 23 тарих пәнінің оқытушысы оның "расистік" көзқарастарынан бас тарту туралы ашық хат таратты. Басқа тарихшылар, соның ішінде Азия тарихының оқытушылары, хатқа қол қоюдан бас тартты. Солшыл студенттер мен шерушілер тобы Блейни тарихи зерттеулер бойынша сабақ өткізетін қатаң күзетілген ғимаратқа кіргеннен кейін, университет 1984 жылдың қалған бөлігінде университеттегі барлық болашақ лекцияларын тоқтатуға кеңес берді. Брисбенде 5 шілдеде Квинсленд университетінің Мейн залында қайтыс болған Квинсленд бизнесменінің құрметіне арнап, университет канцлері сэр Джеймс Футстың төрағалығымен өткен естелік сөз сөйлеген кезде, шулы наразылық білдірушілер кездесуді бұзуға тырысты. Осы және осыған ұқсас наразылық акциялары ұлттық теледидар жаңалықтарында басты тақырып болды. Блейни өзінің пікірлерін теледидар, радио және өзінің газет бағандарында, бірақ өз университетінде емес, мерзімді түрде білдіруді жалғастырды. Ол өзінің негізгі лауазымын - өнер факультетінің деканы болып сақтап қалды. Блейни мен оның отбасына зорлық-зомбылықпен қорқытулар жасалған, бұл полиция сұрауы бойынша оның есімі мен мекенжайын телефон кітапшасынан алып тастауға және үйіне қауіпсіздікті ұйымдастыруға мәжбүр етті. Оның әріптес тарихшысы Кит Виндшаттлдің сөзіне қарағанда: "Бұл оқиғаның тікелей салдары Блейни, Австралияның ең жақсы және ең өнімді тарихшысы өз университетінде сөйлеуден тиімді түрде айырылды. Бұл академиялық бостандықтың бұзылуы, Австралия тарихындағы ең нашар жағдай, университет академиялық қызметкерлер қауымдастығынан да, университет кеңесінен де, тіпті оның өзінің факультет әріптестерінен де ешқандай наразылық тудырмады". Австралия премьер-министрі Джон Ховард "Блейни ісі" туралы былай деді: "Менің ойымша, солшылдардың тісі осылай ашық көрсетілгені басқа ешбір оқиғада болған емес, бұл олардың ұлы австралиялық тарихшы Геоффри Блейнидің атын және беделін жоюға жасаған шабуылы болды". 1994 жылы Виктория үкіметі оны жаңа Балларат университетінің негізін қалаушы канцлері лауазымына тағайындады. Кейіннен, 2007 жылдың желтоқсанында Мельбурн университеті Блейниге құқық докторын берді және оның Австралиядағы бірегей кәсіби тарихшы екенін мәлімдеді, сонымен қатар ол тарихқа қатысты көпшіліктің қызығушылығын арттырғанын атап өтті. Мақтау қағазында "осы университеттің азаматтарының азаматтық өміріне үлкен әсер еткен адамдардың санатында осындай адамдар аз" делінген.
Блейни мен "Тарихи соғыс"
Блейни Австралия тарихы бойынша пікірталасқа маңызды үлес қосты, оны көбінесе Тарих соғыстары деп атайды. 1993 жылы сэр Джон Латэм еске алу лекциясында Блейни «тарихқа қара қолғаппен қарау» және оған қарсы «үш қуаныш» көзқарасын ұсынды (Тарих соғыстарына қараңыз). «Тарихқа қара қолғаппен қарау» термині кейбір австралиялық сарапшылар мен зиялылар тарапынан тарихшылар, журналистер, судьялар және дін қызметкерлері туралы қолданылды, олар еуропалықтар қоныстанғаннан бері Австралия тарихын әділетсіз сынға алды деп саналды. Блейни «тарихқа қара қолғаппен қарау» терминін көбінесе солшыл тарихшылар мен ғалымдарды сипаттау үшін қолданды, олар Австралияның өткенін ерекше дәрежеде кемсітіп, еуропалық австралиялықтарды аборигендерге қарсы геноцид жасады деп айыптады. Бұрынғы либерал премьер-министрі Малкольм Фрейзер Австралия тарихындағы соғыстарды «мәдени соғыстардың» бір бөлігі деп сипаттап, Блейнидің 1984 жылғы иммиграциялық сөздерінде осы соғыстарды бастағанын айтты. 1988 жылы Австралияның екі жүз жылдығына қатысты Блейни кейбір ғалымдар мен журналистерді еуропалық отарлаудан кейінгі Австралия тарихын «қорлық, қанау, қуғын-сүргін, расизм, сексизм, капитализм, колониализм және басқа да бірнеше «измдер» жиынтығы» ретінде бейнелегені үшін айыптады. Блейни сондай-ақ көпмәдениеттікті қолдаушыларды «1788 және 1950 жылдар аралығындағы Австралия тарихына құрметпен қарамайды» деп айыптады, олардың пікірінше «Австралия 1788 және 1950 жылдар аралығында шөл болды, өйткені ол негізінен британдық аралдардан келген адамдармен қоныстанды және мәдени біртұтастыққа ие болды, бұл көпмәдениеттің антонимі». Блейни осыған қарама-қарсы оң тарихты «үш қуаныш» мектебі деп атады. Блейнидің мақаласын сынға алғандар оны аборигендерге қарсы деп мәлімдеді. Алайда Блейни аборигендердің дәстүрлі өмір салтының «көптеген ерекше артықшылықтарын» жоғары бағалады. Сонымен қатар, Блейнидің «Көшпелілердің жеңісі» кітабы атағынан-ақ көрініп тұрғандай, аборигендерге өте жақсы қарым-қатынас жасады. Бұл кітап 1788 жылға дейінгі Австралия аборигендерінің тарихын баяндайтын жалғыз еңбек саналады және пионерлік жұмыс ретінде танылды. 1984 жылы Ұлттық кітап кеңесі оны соңғы 10 жылдағы ең маңызды австралиялық кітаптардың бірі деп атады. Блейни Брюс Пасконың 1788 жылға дейінгі абориген өмірін зерттеген «Қараңғы Эму» еңбегін сынға алды, Пасконың айтуынша, «1788 жылға дейінгі Австралияда 1000 тұрғыны бар және азығының көп бөлігін шаруашылықтан алатын тұрақты қала болғандығына» ешқандай дәлел жоқ. 2015 жылы «Австралия халқының тарихы» кітабының 1-томы: «Ежелгі Австралияның өрлеуі мен құлдырауы» кітабының тұсаукесерінде Блейни «Тарих соғыстарының» қоғамдық кеңістікте біраз уақытқа созылатынын болжады, өйткені «тарихтың және көптеген зияткерлік қызметтердің табиғаты осылай, әсіресе тарихтың негізгі бағыттары – аборигендер мен еуропалықтар мүлдем өзгеше болған елде». 2020 жылдың маусым айында Блейни Джордж Флойд наразылықтарынан кейін тарихи ескерткіштер мен қоғамдық мүсіндерді бұзуды сынға алды. Блейни бұл қиратуды Батыс өркениетіне қарсы күрес деп қарады, Батыстың «артықшылықтарын» мойындауға, оның кемшіліктерімен қатар, салмақты көзқарас ұсынды. Келесі жылы ол Федерацияның 100 жылдығына қосқан үлесі үшін 100 жылдық мерейтойлық медальмен марапатталды, ол 2001 жылы Кеңес төрағасы және бұрынғы мүшесі болды. 1988 жылы Нью-Йорктегі Біріккен Ұлттар Ұйымында ол американдық экономист Джон Кеннет Галбрейт және мексикалық ақын Октавио Паз сияқты бес зиялының бірі болды, олар «адамзаттың игілігі үшін білімді таратудағы жетістіктері үшін» алтын медальмен марапатталды. Блейнидің әскери академиялар мен американдық университеттерде көп оқылған «Соғыстың себептері» кітабы осы сыйлықтың бір себебі болды. 2002 жылы профессор Блейниге Балларат университетіне және жалпы қоғамға қосқан үлесі үшін докторлық диплом берілді.