Томас Хортон: Англия азамат соғысының қайраткері және Уэльстегі көтерілісті басушысы
Thomas Horton (soldier)
Томас Хортон (1603-1649): Англия азамат соғысындағы парламенттік армия офицері, Чарльз I-нің өліміне қолдау көрсеткен діншіл. Уэльстегі көтерілісті басуға қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник Томас Хортон (1603 жылдың қаңтары – 1649 жылдың қазаны) – Лестерширден шыққан шағын дворян отбасының мүшесі, Үш патшалық соғысы кезінде Парламент армиясында қызмет еткен. 1649 жылдың қаңтарында I Карлдың өлім жазасын қолдаған көптеген адамдар сияқты, Хортон да діни тәуелсіздік ұстанымында болды. Оның отбасы Сэр Артур Хаселригпен тығыз байланыста болды, ол 1642 жылдың қаңтарында I Карл тұтқындауға тырысқан бес депутаттың бірі еді. Бұл оқиға Бірінші ағылшын азамат соғысының басталуына себеп болған маңызды қадам болды. 1648 жылғы Екінші ағылшын азамат соғысы кезінде Хортон Оңтүстік Уэльстегі көтерілісті басуда маңызды рөл атқарды және Пемброкширдегі жерлермен сыйландырылды. 1649 жылдың тамызында оның полкі Ирландияда қызмет етуге іріктелді; ол қазан айында Вексфордта аурудан көз жұмды және оның қабірі белгісіз.
Colonel Thomas Horton, January 1603 to October 1649, was a member of the minor gentry from Leicestershire who served in the Parliamentarian army during the Wars of the Three Kingdoms. Like many other of those who approved the Execution of Charles I in January 1649, Horton was a religious Independent. His family was closely connected to Sir Arthur Haselrig, one of the Five Members whose attempted arrest by Charles I in January 1642 was a major step on the road to the First English Civil War. During the 1648 Second English Civil War, Horton played a significant role in ending the revolt in South Wales, and was rewarded with grants of land in Pembrokeshire. In August 1649, his regiment was selected for service in Ireland; he died of disease at Wexford in October, and has no known grave.
Жеке мәліметтер
Томас Хортон Лестерширдегі Гамли қаласында Уильям Хортонның (1576-1638) және Изабелл Фрименнің (1649 жылдан кейін қайтыс болған) екінші ұлы ретінде дүниеге келді. 1608 жылы Уильям Гамлиде жер сатып алып, осылайша кіші дворян қатарына кірді. Томас сегіз баланың бірі болды, оның ішінде үлкен ағасы Джон (1664 жылға дейін қайтыс болды), Джеймс, Эндрю (1662 жылдан кейін қайтыс болды), Роберт (1649 жылға дейін қайтыс болды), Уильям (1613 жылдан кейін 1651 жылға дейін), Елизавета және Мэри кірді. Заңды құжаттарға сәйкес, Роберттен басқасының бәрі 1649 жылы тірі болған, бірақ басқа да мәліметтер шектеулі. 1645 жылы ол Джон мен Маргарет Сент-Лоның қызына үйленді; ол, болжам бойынша, жақын арада қайтыс болды, себебі оның ата-анасынан өзгеше, ол өсиетнамасында есімдері тізілмеген, ал олар оның ұлы Томасқа қамқорлық етушілер ретінде тағайындалған. Осы Томас Хортон Мильтонға (Массачусетс штаты) эмиграциялап, 1710 жылы Рехобот қаласында (Массачусетс штаты) қайтыс болған болуы мүмкін.
Thomas Horton was born in Gumley, Leicestershire, second son of William Horton (1576 1638) and Isabell Freeman (died after 1649). In 1608, William purchased lands in Gumley, and thus ranked as a member of the minor gentry. Thomas was one of eight surviving children, including his elder brother John (died before 1664), James, Andrew (died after 1662), Robert (died before 1649), William (1613 after 1651), Elizabeth and Mary. Based on legal documents, with the exception of Robert, all were still alive in 1649, but there are few other details available. In 1645, he married the daughter of John and Margaret St Loe; she presumably died soon after, as unlike her parents, she is not mentioned in his will, who are named as guardians of his son Thomas. It is suggested this is the Thomas Horton who emigrated to Milton, Massachusetts, and died in Rehoboth, Massachusetts in 1710.
Мансап
1642 жылға дейінгі Хортонның қызметі туралы көп мәлімет жоқ, тек ол жергілікті саялы сэр Артур Хаселригпен байланыста болғаны белгілі. Ол оның соқыршысы болған деген болжам бар, бірақ жылжымайтын мүлікке қатысты құжаттар оның шағын жер иесі екенін көрсетеді. Оливер Кромвель, Джон Пим және басқа да белгілі пуритандармен бірге Хаселриг қазіргі Коннектикут штатында құрылған Сайбрук колониясымен байланысты болды. Томас 1649 жылғы өсиетіне сәйкес, Хортон 1635 жылы сол жерге көшіп кету үшін кіші інісі Уильямға 50 фунт стерлинг көмектескен.
Little is known of Horton's career prior to 1642, except for the fact he was connected to the local magnate, Sir Arthur Haselrig. It is often suggested he served him as a falconer, but documents relating to property transactions confirm his status as a minor landowner. Along with Oliver Cromwell, John Pym, and other prominent Puritans, Haselrig was associated with the Saybrook Colony, established in what is now Connecticut. Based on Thomas' 1649 will, it appears Horton advanced his youngest brother William £50 to emigrate there in 1635.
Бірінші ағылшын азаматтық соғысы
1642 жылдың қаңтар айында тұтқындауға тырысқан бес мүшесінің бірі болған Хазельриг, 1642 жылдың тамызында соғыс басталғанда полк құрды, бұл Бірінші ағылшын азаматтық соғысына әкелді. Олардың ерекше қару-жарақтарының ерекшелігінен "Лондон лобстерлері" деп аталған полкке Хортон корнет ретінде қабылданып, 1642 жылдың қазан айында Эджхилл шайқасына қатысты. 1643 жылы капитан-лейтенант болып тағайындалған ол 1643 және 1644 жылдары Уильям Уоллер армиясында қызмет етті, соның ішінде Лансдаун, Раундвей Даун, Шеритон және Екінші Ньюбери шайқастарына қатысты. 1645 жылы Жаңа үлгідегі армия құрылғанда Хазельригтің бөлімшесі полковник Джон Батлердің атты полкіне айналды, ал Хортон оның орынбасары болды. Ол маусым айында Насеби шайқасында ауыр жарақат алды, бірақ 1645-1646 жылдардағы Батыс науқанында, оның ішінде Лэнгпорт және Торрингтон шайқастарында қызмет етуге қайта оралды. Соғыс 1646 жылдың маусым айында Оксфордтың тапсыруымен аяқталды.
One of the Five Members whose attempted arrest in January 1642 led to the First English Civil War, Haselrig raised a regiment when war began in August. Known as the 'London Lobsters', due to their distinctive armour, Horton was commissioned into this regiment as a cornet, and fought at Edgehill in October 1642. Promoted captain lieutenant in 1643, he served in William Waller's army throughout 1643 and 1644, including the major battles of Lansdowne, Roundway Down, Cheriton, and Second Newbury. When the New Model Army was formed in 1645, Haselrig's unit became Colonel John Butler's Regiment of Horse, with Horton as his deputy. He was badly wounded at the Battle of Naseby in June, but returned to serve in the 1645 1646 Western Campaign, including the battles of Langport and Torrington. The war ended in June 1646, with the surrender of Oxford.
Екінші ағылшын азаматтық соғысы
Чарльзбен келісім туралы дау-дамайлар парламенттік модераторлар, көбінесе әлеуметтік консервативті пресвитериандар мен радикалдар арасындағы ішкі қайшылыққа әкелді, олардың көпшілігі діни тәуелсіздер болатын. Бұл баптистерді, әсіресе Жаңа үлгіде ерекше көзге түскен сектаны қамтыды; Хортон мен оның жақын досы, полковник Джон Филлипс 1649 жылы Кардиффте құрылған баптистік қауымның мүшелері еді. Соғыстың экономикалық салдары, 1646 жылғы жақсы емес егін жинау және обаның қайталануы Парламенттің барлық міндеттемелерін орындауына мүмкіндік бермеді. Жаңа үлгі радикалдарды қолдау себебі – олар 1647 жылдың наурызына дейін 3 миллион фунт стерлингке жеткен жалақының толық төлемін жақтады. Хортон мамыр айында полкінің «Шағымдамасына» қол қойды, ал Батлер маусымда отставкаға кеткеннен кейін полковник болып тағайындалды. Парламент пен Армия Кеңесі арасындағы қарым-қатынас нашарлай берді, нәтижесінде шілдеде Он бір мүше парламенттен қуылды және Жаңа үлгі Лондонды басып алды. Тағы бір алаңдаушылық – Уэльс еді, ол кезде Джон Пойер мен Роуланд Логарн басқаратын Батыс қауымдастығының әскері бақылауда болды, олар парламентариялық модераторларды қолдады. 1647 жылдың басында олардың сенімділігіне күмән туды. 1642-1646 жылдар аралығында аймақтың көп бөлігі роялистердің бақылауында болды, ал Харлех қамалы 1647 жылдың наурыз айында ғана тапсырылды. Кардифф пен Милфорд-Хейвенді Вексфорд сияқты Конфедерация порттарынан әскерлерді тасымалдау үшін пайдалану мүмкіндігі болғандықтан, Карл мен Ирландия Конфедерациясы арасындағы құпия хабарламалар ұсталғанда оның қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықтар күшейді. 1647 жылдың шілдесінің соңында Хортон және Жаңа үлгінің шағын жасағы жағдайды бақылау үшін Оңтүстік Уэльске жіберілді. 1648 жылдың наурызына қарай Пойердің әскерлеріне он сегіз айдан бері жалақы төленбеген еді, және ол берешегі толық төленгенше Пемброк қамалын тапсырудан бас тартты. Ол Лондонға хабарлағандай, жергілікті халық өз аймағындағы қаламайтын әскерді қаржыландыру үшін салық төлеуге ашуланыпты. Сәуір айында жалақы таласынан туған көтеріліс, Пойер, Логарн және Райс Пауэлл Карлді таққа қайта орнатуды қолдайтындарын жариялағанда, Екінші ағылшын азаматтық соғысын басталды. Олар Хортонның 3000 әскері Кромвельмен күшейтілмес бұрын жою мақсатымен шамамен 8000 адамнан тұратын әскер жинады. Хортонның тәжірибелі сарбаздарынан өзгеше, роялистердің көп бөлігі жаттығусыз және нашар қаруланған еді; ол 8 мамырда Сент-Фаганста жеңіске жетті. Осы жеңістен кейін Кромвель 6500 әскермен Уэльске келді және Пемброк қамалын қоршауға алды; Тенбиді басып алғаннан кейін Хортон мамыр айының соңында оған қосылды. Артиллерия пойызы келгенше қоршау бір айға тоқтатылды; ол келгеннен кейін Пойер көп ұзамай, 11 шілдеде тапсырды.
Arguments over the settlement with Charles led to internal conflict between Parliamentarian moderates, mostly socially conservative Presbyterians, and radicals, many of whom were religious Independents. This included Baptists, a sect that was particularly prominent in the New Model; both Horton and his close friend, Colonel John Phillips, were members of a Baptist congregation established in Cardiff in 1649. The economic cost of the war, a poor 1646 harvest, and recurrence of the plague meant Parliament could not meet all of its obligations. One reason the New Model favoured the radicals was because they supported full payment of their wage arrears, which by March 1647 had reached the then enormous sum of £3 million. Horton signed his regiment's 'Petition of Grievances' in May, and after Butler resigned in June, replaced him as Colonel. The relationship between Parliament and the Army Council continued to deteriorate, leading to the eviction of the Eleven Members in July, and the occupation of London by the New Model. Another area of concern was Wales, then held by the Western Association army, under John Poyer and Rowland Laugharne, who supported the Parliamentarian moderates. By early 1647, there were considerable doubts over their reliability. From 1642 to 1646, most of the area had been Royalist, while Harlech Castle only surrendered in March 1647. Concerns over its security increased when secret messages between Charles and the Irish Confederacy were intercepted, since Cardiff and Milford Haven could be used to transfer troops from Confederacy ports like Wexford. At the end of July 1647, Horton and a small New Model detachment was sent to South Wales, to monitor the situation. By March 1648, Poyer's troops had not been paid for eighteen months, and he refused to hand over Pembroke Castle until their arrears had been settled. As Horton reported to London, the local populace were also furious at having to pay taxes to support an unwanted army in their area. What began as a wage dispute led to open revolt in April, when Poyer, Laugharne and Rice Powell declared their support for restoring Charles, beginning the Second English Civil War. They assembled an army of around 8,000, hoping to destroy Horton's smaller force of 3,000 before he could be reinforced by Cromwell. In contrast to Horton's experienced veterans, most of the Royalist troops were untrained and poorly armed; he won an easy victory at St Fagans on 8 May. Shortly after this victory, Cromwell arrived in Wales with another 6,500 men, and besieged Pembroke Castle; after capturing Tenby, Horton joined him there at the end of May. The siege was delayed by a month while they waited for the artillery train to arrive; once it did, Poyer surrendered soon after, on 11 July.
Ирландиядағы соғыс
1645 жылы Лаугарн қызметі үшін Уэльстің роялисті, Слебехтің Джон Барлоудан тәркіленген жерлермен марапатталды; олар енді Хортон мен Филлипске, сондай-ақ басқаларға берілді. Екеуі де Уэльстің роялистеріне салынған 20 000 фунт стерлингтік айыппұлды жинауға жауапты болды. 1649 жылдың қаңтарында Хортон Карл I-нің ісін қараған Жоғарғы сотқа тағайындалды және оның өлім жазасын бекіткен жарлыққа қол қойды. Осыдан кейін ол Оңтүстік Уэльс комиссары болып тағайындалды, бірақ шілдеде оның полкі Ирландиядағы әскери операцияларға қатысу үшін таңдалды. Қыркүйекте Дублинге қонды және 2-11 қазан аралығында Вексфордты қоршауға қатысты. 25 қазандағы хатында Кромвель Хортонның «жақында елдегі аурудан қайтыс болғанын» жазды, бұл көбінесе нашар гигиена салдарынан туындайтын дизентерияны білдіреді. Оның қабірі содан бері табылған жоқ. 1654 жылы Парламент оның мұрагерлеріне 1454 фунт стерлингтік қарызын төлеуге келісім берді; корольдікке қарсы қылмыс жасағандықтан оның ұрпақтары 1660 жылғы жаңару кезінде мүлкінен айырылды, бірақ бұл мүлік көп болмаған болуы мүмкін, ал оның ұлы бұл кезде эмиграциялаған сияқты.
In 1645, Laugharne had been rewarded for his service with lands confiscated from a Welsh Royalist, John Barlow of Slebech; these were now given to Horton and Phillips, along with several others. The two were also put in charge of collecting a fine of £20,000, levied on Welsh Royalists. In January 1649, Horton was appointed to the High Court of Justice for the trial of Charles I, and signed the warrant for his execution. Shortly after this, he was appointed Commissioner for South Wales, but in July, his regiment was one of those chosen to fight in Ireland. He landed in Dublin in September, and took part in the siege of Wexford, from 2 to 11 October. In a letter dated 25 October, Cromwell wrote Horton 'is lately dead of the country disease', usually thought to refer to dysentery, a common disease caused by poor hygiene. His grave has since been lost. In 1654, Parliament approved a payment to his executors of £1,454 in back pay; as a regicide, his heirs were deprived of their estate at the 1660 Restoration, although this could not have been substantial, while it seems likely his son had already emigrated.