Федерико Момпу: испандық композитор және пианист (1893-1987). Барселона тумасы, Париж консерваториясында білім алған. Музыкалық шығармалары мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испан композиторы және пианині (1893–1987)
Spanish composer and pianist (1893–1987)
Фредерик Момпу Денкаусс, немесе Федерико Момпу (16 сәуір 1893 – 30 маусым 1987) – испан композиторы және пианині.
Frederic Mompou Dencausse , or Federico Mompou (16 April 1893 – 30 June 1987), was a Spanish composer and pianist.
Алғашқы жылдар
Момпу Барселонада адвокат Фредерик Момпу мен оның әйелі, француз тегінен шыққан Жозефина Денкусс отбасында дүниеге келді. Оның ағасы Жозеп Момпу (1888–1968) суретші болды. Оның қарапайым шаруа үйінің эскизі Фредериктің жарияланған барлық музыкасының обложкасында пайда болды. Момпу Лицеудің Жоғары музыка консерваториясында Педро Серрадан фортепиано сабақтарын алғаннан кейін, Габриэль Форе басқарған Париж консерваториясында оқу үшін Парижге кетті. Момпу тоғыз жасында Барселонада Форенің өнер көрсеткенін естіген. 1957 жылы, 64 жасында Момпу өзінен 30 жас кіші пианист Кармен Бравоға үйленді. Бұл екеуінің де алғашқы некесі болды және олардың балалары жоқ.
Mompou was born in Barcelona to the lawyer Frederic Mompou and his wife Josefina Dencausse, who was of French origin. His brother Josep Mompou (1888–1968) became a painter. His sketch of a simple farmhouse appeared on the covers of all of Frederic's published music. Mompou studied piano under Pedro Serra at the Conservatori Superior de Música del Liceu before going to Paris, to study at the Conservatoire de Paris, which was headed by Gabriel Fauré. Mompou had heard Fauré perform in Barcelona when he was nine years old,
In 1957, aged 64, Mompou married the pianist Carmen Bravo,) who was 30 years his junior. It was the first marriage for both of them and they had no children.
Кейінгі жылдар
1975 және 1976 жылдары ол бірінші Палома О'Шиа Сантандер халықаралық фортепиано конкурсының қазылар алқасының мүшесі болды. Барселонада ол Сант-Жорди Корольдік академиясының мүшесі болды және 1987 жылы 94 жасында тыныс жетіспеуден қайтыс болғанға дейін сол жерде тұрды. Ол Барселонадағы Монжуик зиратына жерленген.
In 1975 and 1976 he was a jury member for the first Paloma O'Shea Santander International Piano Competition. In Barcelona he became a member of the Royal Academy of Sant Jordi; he lived there until his death in 1987 at the age of 94 from respiratory failure. He is buried at the Montjuïc Cemetery in Barcelona.
Ашылғандар
2007 жылы оның әйелінің қайтысынан кейін Момпудың үйіндегі және Каталония Ұлттық кітапханасының архивтерінен 80-ге жуық жарияланбаған, бұрын белгілі болмаған туындылары табылды. Олардың бір бөлігі 2008 жылы Барселонада Жорди Масо және Мак МакКлюр орындауында таныстырылды. Ал көптеген туындылары 2009 жылы Марсель Вормс тұңғыш рет орындады.
After the death of his widow in 2007 about 80 unpublished and hitherto unknown works were discovered in Mompou’s files at his home and also in the files of the National Library of Catalonia. Some of them were given performances in Barcelona in 2008 by Jordi Masó and Mac McClure. Many others were given their premiere performances in 2009 by Marcel Worms.
Марапаттар
Өзінің мансабында Момпу көптеген сыйлықтар мен наградалар алды, оның ішінде: «Шевалье дез ар э летр» (Франция), «Премио Насиональ де Мусика» (Испания), Барселона университетінің құрметті докторы (1979) және Каталонияның «Алтын медалі» (1980).
During his career Mompou received numerous awards, including: Chevalier des arts et lettres (France), Premio Nacional de Música (Spain), Doctor honoris causa, Universitat de Barcelona (1979) and Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya (1980).
Стиль
Момпу ең алдымен миниатюрашы ретінде белгілі, ол қысқа, шамалы импровизациялық музыка жазатын, көбінесе "наздық" немесе "жекелеген" сипаттамаларымен сипатталатын музыка жазады. Оның басты ықпал етушілері француз импрессионизмі, Эрик Сати және Габриэль Форе болды, нәтижесінде музыкалық даму ең төменге дейін азайтылып, өрнек өте кішкентай формаларға шоғырландырылды. Ол остинато фигураларын, қоңыраудың үнін еліктеуді ұнататын (оның анасының туыстары Денкаусс қоңырау құю фабрикасына ие болған, ал әкесі қоңырау жасаушы болған), "Cançó i dansa No. 13" (Cançó: El cant dels ocells; Dansa (El bon caçador)) гитараға арналған туынды (1972).
Mompou is best known as a miniaturist, writing short, relatively improvisatory music, often described as "delicate" or "intimate". His principal influences were French impressionism, Erik Satie and Gabriel Fauré, resulting in a style in which musical development is minimized and expression is concentrated into very small forms. He was fond of ostinato figures, bell imitations (his mother's family owned the Dencausse bell foundry and his grandfather was a bell maker),
"Cançó i dansa No. 13" (Cançó: El cant dels ocells; Dansa (El bon caçador)) for guitar (1972)
Жазбалар
Момпу өзі 1950 жылы EMI үшін бірнеше фортепиано шығармаларын, ал 1974 жылы Ensayo үшін фортепиано шығармаларының көп бөлігін, соның ішінде Musica callada-ны жазды. Кейінгі жазбалар Brilliant Classics компаниясымен 4 дискілік жинақта қайта шығарылды. Он жылдар бойы басқа пианистер оның шығармаларын сирек жазды, ал Артур Рубинштейн, Гиомар Новаес, Магда Тальяферро және Артуро Бенедетти Микеланджели сияқты көрнекті орындаушылар оның тек бірнеше шығармасын ғана жазды. 1950 жылдардың соңында Момпудың әйелі Кармен Браво оның кейбір шығармаларын EMI үшін жазды. Алисия де Ларроха үлкен таңдауды жазды (Еуропада Decca, ал АҚШ-та London үшін). Момпудың қайтысынан кейін оның шығармаларына қызығушылық арта түсті. 1997 жылы Стивен Хоу, ал 2013 жылы Аркади Володос оның музыкасына арналған альбомдар шығарды. Жорди Масо Наксос Records үшін Момпудың фортепиано шығармаларының циклын жазды. Момпудың шығармаларын жазған басқа да заманауи пианистерге Даниил Трифонов, Александр Тарод, Герберт Хенк, Клелия Ирузун, Дженни Лин, Аарон Кристер Джонсон және Хавьер Перианес кіреді. Британдық пианист Мартин Джонс Момпудың толық фортепиано шығармаларын Nimbus үшін жазды, оның ішінде Момпудың өмірінде жарық көрмеген шығармалары да бар, олардың көпшілігі 2008 жылы оның пәтері тазартылғанда табылды. Испан сопраносы Виктория де лос Анхелес Момпудың El combat del somni ән циклын жазды; оның композитормен бірге тұрғын бөлмесінде осы әндердің бірін орындаған видеосы 1971 жылы түсірілді. Гитарист Андрес Сеговия Момпудың оған арналған Suite Compostelana шығармасын жазды.
Mompou himself recorded a few of his piano pieces for EMI in 1950 and then a much larger portion of his piano output, including the Musica callada, for Ensayo in 1974. The later recordings have been reissued in a boxed set of 4 CDs by Brilliant Classics. For decades, other pianists rarely recorded his works, with major figures such as Arthur Rubinstein, Guiomar Novaes, Magda Tagliaferro, and Arturo Benedetti Michelangeli recording just a handful of his pieces. In the late 1950s, Mompou's wife, Carmen Bravo, recorded some of his works for EMI. Alicia de Larrocha recorded a larger selection (for Decca in Europe, and London in the US). After Mompou's death, his works have received greater attention. Pianists such as Stephen Hough in 1997 and Arcadi Volodos in 2013 have released albums devoted to his music. Jordi Masó recorded a cycle of Mompou's piano works for Naxos Records. Other contemporary pianists who have recorded Mompou's pieces include Daniil Trifonov, Alexandre Tharaud, Herbert Henck, Clelia Iruzun, Jenny Lin, Aaron Krister Johnson, and Javier Perianes. British pianist Martin Jones recorded the complete piano works of Mompou for Nimbus, including those unpublished in Mompou's lifetime, many of which were discovered when his apartment was cleared out in 2008. The Spanish soprano Victoria de los Ángeles recorded Mompou's song cycle El combat del somni; a film of her singing one of these songs in her living room with the composer as her accompanist was recorded in 1971. Guitarist Andrés Segovia recorded Mompou's Suite Compostelana, which was dedicated to him.