Марио Анкона: Итальяндық баритон әншісінің өмірі мен мансабы
Mario Ancona
Марио Анкона (1860-1931) – италияндық баритон әнші, бельканто шебері. Еуропа мен Американың сахналарында өнер көрсеткен, операның алтын ғасырының жұлдызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық опера әншісі
Italian operatic singer
Марио Анкона (28 ақпан 1860 – 23 ақпан 1931) – көрнекті итальяндық баритон және белканто өнерінің шебері. Ол "Операның алтын ғасыры" деп аталатын дәуірде Еуропа мен Американың ең маңызды опера театрларында өнер көрсеткен.
Mario Ancona (28 February 1860 – 23 February 1931), was a leading Italian baritone and master of bel canto singing. He appeared at some of the most important opera houses in Europe and America during what is commonly referred to as the "Golden Age of Opera".
Мансап
Анкона 1860 жылдың 28 ақпанында Тосканадағы Ливорно қаласында орта таптық еврей отбасында дүниеге келді. Бизнеспен айналысқаннан кейін ол туған қаласы Ливорнода Маттейни деген жергілікті ән оқытушысынан дауыс сабақтарын алуды шешті. Кейін Миланда Джузеппе Чимадан сабақ алды. Анконаның 1880 жылы әуесқой ретінде алғаш рет сахнаға шыққаны айтылады; бірақ «The Concise Oxford Dictionary of Opera» сөздігінде келтірілген мәліметтерге сәйкес, одан кейінгі көптеген өнер көрсетулерінің, орындарының және мансаптық жетістіктерінің тізімі осы сөздіктен алынған. Оның операдағы алғашқы кәсіби өнері 1889 жылы болды, ол Массене операсы «Лахор королінде» Синдия рөлін орындады. Ұзақ өтпей ол Италияның басты театры – Миланның Ла Скала театрында Массене операсы «Ле Сидте» ойнады. Дебютінен кейін Ла Скалаға келгені оның әуесқойлық кезеңде алған кәсіби дайындығының жоғары деңгейін көрсетеді. 1892 жылдың 21 мамырында Анкона Леонкаваллоның «Пальяччи» операсының тұңғыш қойылымында Сильвио рөлін орындауға шақырылды. Бұл қойылым Миланның Театро Дал Верме театрында Артуро Тосканинидің дирижерлігімен өтті. Келесі жылы ол Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында «Пальяччи» операсының Лондондағы тұңғыш қойылымында өнер көрсетті. Алайда бұл жолы ол Тонио рөлін орындады. (Сопрано әншісі Нелли Мельба және тенор Фернандо Де Лусия да жоғары деңгейдегі актерлік құрамда болды.) Анкона 1901 жылға дейін Ковент-Гарденде үнемі өнер көрсетіп, Лондон көрермендерінің жоғары бағасын алды. Ол сондай-ақ Каир, Лиссабон, Мадрид, Варшава, Мәскеу, Санкт-Петербург, Чикаго, Бостон және Буэнос-Айрес қалаларында қонақ әнші ретінде ән шырқады. Нью-Йорк Метрополитен Операсы оны алғаш рет 1893 жылы жұмысқа алды. Ол 1897 жылға дейін Метте табысты өнер көрсетіп, содан кейін Еуропаға оралды. 1906-1908 жылдары ол Нью-Йоркке қайта оралды, бұл жолы Оскар Хаммерштейн I құрған Манхэттен опера компаниясына қосылды, онда оған жомарт ақы төленді. Ол Метке тікелей бәсекелес болған осы компанияның ерекше сүйіктісі болды. Оның Моцарттың «Дон Джованни» операсын көркем орындауы газет сыншылары мен Манхэттен көрермендерінің мақтауына ие болды. Анкона 1908 жылы Парижде және 1914 жылы Сара Бернхардт театрында ән шырқады, онда Бернхардт оны тамаша ән салғаны үшін жеке мақтады. Француз актрисасы Анконаның ән өнерін бағалаған жалғыз адам емес. Атлантиканың екі жағындағы музыка сыншылары Анконаны оның әдемі ән салу стилі мен керемет дауысы үшін мақтады, оның жоғары регистрі оңай және дауысы толық дыбысты шығарды. Шындығында, ұлы тенор Жан де Реске оны өз дәуірінің ең жақсы білім алған итальяндық баритоны деп атады. Оның актерлік шеберлігі жетілмеген, сондықтан ол ерекше қиялшыл немесе қызықты интерпретациялық суретші деп саналмайды. Оның дене бітімі Англия королі Эдуард VII-ге ұқсайды деп айтылады, себебі оның үшкір сақалы мен кең белдігі болған. Анконаның басқа да бірінші дәрежелі баритондардың қатаң бәсекесіне қарамастан, өзін ірі әнші ретінде таныта білгені оның вокалист ретіндегі сапасының дәлелі. 1889 жылы дебюті мен Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы арасындағы кезеңде оның негізгі итальяндық бәсекелестері: Маттиа Баттистини, Антонио Скотти, Джузеппе Пачини, Антонио Магни Колетти, Джузеппе Кампанари және Джузеппе Кашман (туған Жосип Касман) және жас ұрпақтың веризм операсынан әсер алған баритондары Титта Руффо, Риккардо Страчиари, Паскуале Амато, Джузеппе Де Лука, Эухенио Жиральдони, Марио Саммарко, Доменико Виглионе Боргези және болашақ жаңадан келген Карло Галеффи.
Ancona was born into a middle class Jewish family at Livorno, Tuscany, on 28 February 1860. After embarking on a business career he decided to study voice with a local singing teacher named Matteini in his native city of Livorno. Later, he took lessons from Giuseppe Cima in Milan. Ancona is reputed to have made his debut as an amateur singer in 1880; but according to The Concise Oxford Dictionary of Opera—from which many of the ensuing appearance dates, venues and career highlights are taken—his earliest known professional appearance in an opera did not occur until 1889, when he sang the role of Scindia in Massenet's Le roi de Lahore in Trieste. Not long afterwards, he appeared in another Massenet opera, Le Cid, at Italy's principal theatre—La Scala, Milan. His arrival at La Scala so soon after his debut reflects the excellence of the technical grounding that he must have received as an amateur performer. On 21 May 1892, Ancona was asked to create the part of Silvio in the first performance of Leoncavallo's Pagliacci, which took place at Milan's Teatro Dal Verme with Arturo Toscanini conducting. The next year, he appeared in the first London performance of Pagliacci at the Royal Opera House, Covent Garden. On this occasion, however, he sang the role of Tonio. (Soprano Nellie Melba and tenor Fernando De Lucia were also in the high quality cast.) Ancona would appear regularly at Covent Garden until 1901, being held in high esteem by London audiences. He also sang as a guest artist in Cairo, Lisbon, Madrid, Warsaw, Moscow, St. Petersburg, Chicago, Boston and Buenos Aires. The New York Metropolitan Opera first engaged him in 1893. He sang successfully at the Met until 1897, when he went back to Europe. In 1906–1908, he returned to New York—this time to join the Manhattan Opera Company, where he was paid a generous fee. He became a special favourite of this company, which had been established by Oscar Hammerstein I in direct rivalry to the Met. His suave interpretation of Mozart's Don Giovanni was singled out for particular praise by newspaper reviewers and the Manhattan's audiences. Ancona sang in Paris in 1908, and again in 1914, at the Sarah Bernhardt theatre, where he was complimented by Bernhardt in person for his impressive singing. The illustrious French actress was not alone in her admiration for Ancona's vocal artistry. Music critics on both sides of the Atlantic commended Ancona on his elegant singing style and beautiful voice, with its easy top register and open throated emission of homogeneous tone. Indeed, the great tenor Jean de Reszke called him the best schooled Italian baritone of his era. His histrionic skills were less developed however, and he was not considered to be an especially imaginative or exciting interpretive artist. Physically, he was said to resemble King Edward VII of England because of his pointed beard and ample waistline. The fact that Ancona was able to establish himself as a major singer in the face of intense competition from a host of other first class baritones is a testament to his sheer quality as a vocalist. His main Italian rivals in the period between his debut in 1889 and the outbreak of World War I were: Mattia Battistini, Antonio Scotti, Giuseppe Pacini, Antonio Magini Coletti, Giuseppe Campanari and Giuseppe Kaschmann (born Josip Kasman)—and, from a younger generation of verismo opera influenced baritones, Titta Ruffo, Riccardo Stracciari, Pasquale Amato, Giuseppe De Luca, Eugenio Giraldoni, Mario Sammarco, Domenico Viglione Borghesi and the promising newcomer Carlo Galeffi.
Репертуар
"The Record of Singing" кітабының авторы, сыншы Майкл Скотттың пікірінше, Анконаның тегіс, ағымды және нақты ән айту әдісі веризм қозғалысынан бұрын пайда болған. Оның стилі мен техникасы Верди операларына, сондай-ақ Беллини мен Доницеттидің белканто туындыларына (мысалы, "I Puritani", "Lucia di Lammermoor" және "La favorite") ерекше жақсы сай келді. Анконаның Верди репертуарына Гермонт, Ди Луна, Риголетто, Амонасро және Яго, сондай-ақ "Эрнани" операсынан Дон Карлос кірді. Анкона Леонкаваллоның (Силвио және Тонио), Пуччинидің (Леско және Марчелло), Масканьидің (Альфио және Дэвид "L'amico Fritz" операсынан), Джорданоның (Жерар "Андреа Шениеде" операсынан), Моцарттың (Дон Джованни және Фигаро) және Вагнердің (Волфрам, Тельрамунд және кейде Ханс Сакс) жазған рөлдерін де орындады. Ол сондай-ақ Майербер, Гуно, Бизе және, біз көргендей, Массене жазған француз операларында да өнер көрсетіп, Невер, Хоэль, Сциндья, Эскамильо, Зурга және Валентин сияқты рөлдерді сомдады.
According to the critic Michael Scott, author of The Record of Singing, Ancona's smooth, fluent and refined method of singing pre dated the verismo movement. His style and technique were particularly well suited to the operas of Verdi, and to the bel canto works composed by Bellini and Donizetti (such as I Puritani, Lucia di Lammermoor and La favorite). Ancona's repertoire of Verdi parts included Germont, Di Luna, Rigoletto, Amonasro and Iago, as well as Don Carlos in Ernani. Ancona also undertook roles composed by Leoncavallo (Silvio and Tonio), Puccini (Lescaut and Marcello), Mascagni (Alfio and David in L'amico Fritz), Giordano (Gerard in Andrea Chénier), Mozart (Don Giovanni and Figaro) and Wagner (Wolfram, Telramund and even, on occasion, Hans Sachs). He appeared, too, in French operas written by Meyerbeer, Gounod, Bizet and, as we have seen, Massenet, performing such parts as Nevers, Hoël, Scindia, Escamillo, Zurga and Valentin.
Зейнетақы, қайтыс болу және мұрагерлік туралы жазба
1916 жылы сахнадан зейнеткерлікке шыққанда Анконаның дауысы әлі де жақсы күйде болды. Ол кезде Еуропада Бірінші дүниежүзілік соғыс өршіп тұрған шақ еді, және Анкона Чикаго опера компаниясымен бірге өнер көрсетіп жатқан. Зейнеткерлікке шыққан соң, ол өзін оқыту ісіне арнады. 1931 жылдың 23 ақпанында Флоренцияда өкпе рагынан қайтыс болды. Анконаның мансабына қатысты құжаттардың, фотосуреттердің және басқа да заттардың кең жиынтығы Калифорниядағы Стэнфорд университетінің Ұялатылған дыбыс мұрағатында сақтаулы. Бірақ, әлдеқандай сәттілікке орай, Анконаның табиғи дауысы 20 ғасырдың басындағы алғашқы он жылдықта Pathé үшін 1905–06 жылдары және одан да құндысы, Victor Talking Machine Company үшін 1907–08 жылдары жасаған граммофондық жазбалар арқылы сақталған. Оның Victor компаниясында жазған жиырма жазбасы қазір CD форматында қолжетімді (төменде қараңыз). Олар Верди, Беллини, Доницетти, Мейербер, Гуно, Бизе, Леонкавалло және Джорданоның опералық ариялары мен дуэттерінен тұратын бірнеше әннен құралған.
Ancona was still in good vocal shape when he elected to retire from the stage in 1916. World War One was then reaching its height in Europe, and Ancona was singing with the Chicago opera company at the time. In retirement, he devoted himself to teaching. He died of lung cancer in Florence, Italy, on 23 February 1931. An extensive collection of documents, photographs and other items relating to Ancona's career is preserved at Stanford University's Archive of Recorded Sound in California. Fortunately, however, Ancona's thoroughbred voice lives on in a series of gramophone recordings which he made during the first decade of the 20th century for Pathé in 1905–06 and, more rewardingly, for the Victor Talking Machine Company in 1907–08. Twenty of his Victor recordings are now available on CD transfers (see below). They consist of several songs as well as operatic arias and duets by Verdi, Bellini, Donizetti, Meyerbeer, Gounod, Bizet, Leoncavallo and Giordano.