Кіріспе
Бокс жарысы
Джо Луис пен Макс Шмелинг (немесе Макс Шмелинг пен Джо Луис) арасындағы екі жекпе-жек бокс тарихындағы ең әйгілі кездесулердің қатарына жатады. Шмелинг 1936 жылы өткен бірінші жекпе-жекте 12-ші раундта нокаутпен жеңіске жетті, ал Луис 1938 жылы екінші жекпе-жекте бірінші раундта нокаутпен жеңді. Бұл екі жекпе-жек сол кездегі кең ауқымды саяси және әлеуметтік қақтығыстың символына айналды. Луис өз заманының ең маңызды афроамерикалық спортшысы және Джек Джонсоннан кейінгі ең табысты қара боксшы ретінде 1930-шы жылдары афроамерикалықтардың мақтанышы болды. Бұдан өзге, 1930 жылдары АҚШ пен нацистік Германия өкілдерінің арасындағы күрес ретінде, бұл жекпе-жектер демократия мен фашизм арасындағы күресті бейнеледі.
Бірінші жекпе-жектің прелюдиясы
Джо Луис Алабама штатында дүниеге келді, бірақ балалық шағының көп бөлігін Детройтте өткізді. Луис елдің солтүстік бөлігіндегі сәтті афроамерикалық маман ретінде көптеген американдықтар оны азат болған қара нәсілдің символы деп санады. Профессионалды ауыр салмақтағы боксшы болғаннан кейін Луис 24–0 есебін жинады және 1936 жылы Шмелингпен алғашқы жекпе-жегіне дейін жеңілмейтін болып есептелді. Луистің танымалдылығы сол дәуірдегі африкалық американдықтар үшін өте маңызды болды, олар елдің қалған бөлігі сияқты экономикалық қиындықтарға тап болды және әсіресе Оңтүстік штаттарында Ку-Клукс-Клан мүшелері тарапынан нәсілдік зорлық-зомбылықтың құрбаны болды. Луис-Шмелинг жекпе-жегінің алдында Шмелинг Луистің титулға таласуына соңғы кезең ретінде қарастырылды. Ал Макс Шмелинг Германияда дүниеге келді және 1930 жылы америкалық Джек Шаркиге қарсы жеңіс арқында ауыр салмақтағы әлем чемпионы атанды. Бір жылдан кейін Шмелинг Уильям Стриблингке қарсы 15-раундта нокаутпен титулын сақтап қалды. Кейіннен 1932 жылы Шмелинг Шаркимен өткізген реванш жекпе-жегінде өте даулы шешіммен титулын жоғалтты. Осының нәтижесінде Шмелинг американдық бокс жанкүйерлеріне жақсы танымал болды және 1936 жылы Джеймс Брэддоктың ауыр салмақтағы чемпионы атағына екінші үміткер саналды. Дегенмен, көптеген бокс жанкүйерлері Луиспен алғашқы жекпе-жегі алдында 30 жастағы Шмелингтің күшінің әлсірегенін және "қоңыр бомбаға" (Brown Bomber) қауіпті қарсылас емес деп есептеді. Керісінше, Шмелинг жекпе-жегіне мұқият дайындалды. Шмелинг Луистің стилін жақсы зерттеді және оның әлсіз тұсын тапты деп сенді: Луистің соққыдан кейін сол қолын төмен түсіру әдеті. Луис-Шмелингтің алғашқы жекпе-жегінің саяси мәні кейіннен 1938 жылғы реванш жекпе-жегінен кейін толыққанды байқалды, бірақ саяси сезімдер осы жекпе-жектің маңына жиналды. Адольф Гитлер үш жыл бұрын Германияның канцлері болған еді және АҚШ пен Германия әлі де саяси немесе әскери жау болмаса да, нацистік партия өзінің арийлік, еврейге қарсы идеологиясын күшейткен кезде екі ел арасында шиеленіс күшейді. Шмелингтің еврей менеджері Джо Джейкобс Шмелингтің жаттығуларын Кэтскиллдегі еврей курортында ұйымдастырды, бұл еврей бокс жанкүйерлерін жұбатқан болар деп үміттенеді. Хьюз Луистің жеңілісіне ұлттық реакцияны былай сипаттады: "Мен жетінші авенюмен жүріп, ересек еркектердің балалар сияқты жылағанын, ал әйелдердің қолдарына басын қойып, тротуарда отырғанын көрдім. Сол түні бүкіл елде Джоның нокаутқа түскені туралы хабар келген кезде адамдар жылады." Шмелинг неміс баспасөзіне ұлтшылдық пікірлер білдірді және жекпе-жектен кейін неміс тілшісіне: "Осы сәтте мен Германияға, әсіресе фюрерге, барлық отандастарымның ойлары осы жекпе-жекте менімен бірге болғанын, фюрер мен оның адал халқы мені ойлап отырғанын айтуым керек. Осы ой маған осы күресте жеңіске жетуге күш берді. Ол маған Германияның туы үшін жеңіске жету үшін батылдық пен төзімділік сыйлады." Оның орнына Луис 1937 жылдың 22 маусымында Чикагода Брэддокпен жекпе-жек өткізіп, оны сегіз раундта нокаутқа жіберді. Алайда, Луис жекпе-жектен кейін Шмелингпен қайтадан жекпе-жек өткізбейінше өзін әлем чемпионы деп мойындамайтынын мәлімдеді. Осы екі жауынгердің екі жекпе-жегі өткен кезде АҚШ экономикасы Ұлы депрессиядан ұзақ уақыт бойы зардап шекті. Экономикалық проблема 1930 жылдары АҚШ-ты қамтыды және көптеген американдықтар спорт әлемінен шабыт алды. Экономикалық тұрақсыздыққа нацистік Германия мен АҚШ арасындағы қызыл сызықтар да себеп болды. 1938 жылы Луис-Шмелинг реваншы кезінде нацистік Германия Аншлюс арқылы Австрияны басып алды, Германия мен басқа Батыс державалары арасындағы шиеленісті күшейтті және американдық БАҚ-та антигермандық насихаттарды көбейтті. Неміс үкіметі өзінің нәсілдік насихаттарын жасады, олардың көп бөлігі пропаганда министрі Жозеф Геббельс бокс әлеміндегі Шмелингтің табысына негізделген. Шмелинг өзінің еврей менеджері Джо Джейкобсты, елеулі қысымға қарамастан, сақтап қалды және қауіпті саяси тәуекелге барып, Адольф Гитлер ұсынған "Құрмет пышағын" (Dagger of Honor) қабылдаудан бас тартты. Шын мәнінде, Шмелингтің досы және әйгілі бұрынғы чемпион Джек Демпси американдық азаматтығын қабылдауға шақырды. Дегенмен, нацистік режим Шмелингті өзінің насихат жұмыстарында пайдаланды және кем дегенде Шмелингтің номиналды бағынуын қамтамасыз ету үшін сақтық шараларын қабылдады. Шмелингтің әйелі мен анасы онымен бірге саяхаттауына тыйым салынды...
<blockquote>I walked down Seventh Avenue and saw grown men weeping like children, and women sitting in the curbs with their heads in their hands. All across the country that night when the news came that Joe was knocked out, people cried. Schmeling dutifully reciprocated with nationalistic comments for the German press, telling a German reporter after the fight:
<blockquote>At this moment I have to tell Germany, I have to report to the Fuehrer in particular, that the thoughts of all my countrymen were with me in this fight; that the Fuehrer and his faithful people were thinking of me. This thought gave me the strength to succeed in this fight. It gave me the courage and the endurance to win this victory for Germany's colors. Instead, Louis fought Braddock on June 22, 1937, knocking him out in eight rounds in Chicago. Louis, however, publicly announced after the fight that he refused to recognize himself as world champion until he fought Schmeling again. The United States economy had long been suffering from the Great Depression when these two combatants had their two fights. The economic problem affected the United States throughout the 1930s, and many Americans sought inspiration in the world of sports. Compounding the economic instability was a heated political conflict between Nazi Germany and the United States. By the time of the Louis–Schmeling rematch in 1938, Nazi Germany had taken over Austria in the Anschluss, heightening tensions between Germany and the other Western powers, and generating much anti German propaganda in the American media. The German regime generated an onslaught of racially charged propaganda of its own; much of it created by propaganda minister Joseph Goebbels based on Schmeling's success in the boxing world. Schmeling kept his Jewish manager, Joe Jacobs, despite significant pressure, and, in a dangerous political gamble, refused the "Dagger of Honor" award offered by Adolf Hitler. In fact, Schmeling had been urged by his friend and legendary ex champion Jack Dempsey to defect and declare American citizenship. Nevertheless, the Nazi regime exploited Schmeling in its propaganda efforts and took careful steps to at least ensure Schmeling's nominal compliance. Schmeling's wife and mother were kept from traveling with him to avert any attempt he might make to defect. A few weeks before the rematch, Louis visited President Franklin Delano Roosevelt at the White House. The New York Times quoted Roosevelt as telling the fighter, "Joe, we need muscles like yours to beat Germany." Joe Louis said to a friend before the fight, "Yeah, I'm scared. I'm scared I might kill Schmeling." A few days before the fight, the New York State Athletic Commission had ruled that Joe Jacobs, Schmeling's manager, was ineligible to work in the German's corner, or be in the locker room, as punishment for a previous public relations infraction involving fighter "Two Ton" Tony Galento. In addition, Schmeling's normal cornerman, Doc Casey, declined to work with Schmeling, fearing bad publicity. As a result, Schmeling sat anxiously in the locker room before the bout; in contrast, Louis took a two hour nap.