Кіріспе
Психиатриялық ауруханаға өз еркімен түсуді таңдау – психиатрия саласындағы ерікті міндеттеме. Бұл психиатриялық ауруханаға немесе басқа психикалық денсаулық сақтау мекемесіне өз еркімен түсу әрекеті немесе тәжірибесі. Ерікті емес міндеттемеден айырмашылығы, адам дәрігердің кеңесіне қарсы ауруханадан шығуға құқылы, бірақ шығу алдында белгілі бір мерзімді хабарлау қажеттілігі немесе күндізгі уақытта ғана шығу мүмкіндігі болуы мүмкін. Кейбір елдерде ресми және бейресми ерікті міндеттемелер арасында айырма жасалады, бұл ауруханадан шығар алдында адам қанша уақыт бұрын хабарлауы керектігіне әсер етеді. Осы кезең ауруханаға науқасқа қарсы еріксіз міндеттеме шараларын қолдануға мүмкіндік береді. Психикалық ауруы бар адамдар психиатриялық алдын ала нұсқаулар жасай алады, онда олар ауруханаға өз еркімен түсуге келісім бере алады және осылайша еріксіз міндеттемеден аулақтануға болады. Ұлыбританияда өз еркімен ауруханаға жатқан адамдар «ерікті пациенттер» немесе «бейресми пациенттер» деп аталады. Бұл адамдар дәрігердің кеңесіне қарсы шығуға құқылы, бірақ егер олар дереу қауіп тудырса, дәрігер психикалық денсаулық саласындағы заңнаманы қолданып, оларды 72 сағатқа дейін ауруханада ұстауға құқылы. Психикалық денсаулық саласындағы заңнама бойынша ұсталған адамдар «ресми пациенттер» деп аталады. Еуропада психикалық ауруларды емдеу 2005 жылы жасалған Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының Еуропа үшін психикалық денсаулық жоспарының ықпалымен денсаулық саясатының басымдығына айналды. Бұл жоспар қоғамдық психикалық денсаулық сақтау қызметтерін дамыту арқылы стационарлық және амбулаториялық көмек арасында тиімді тепе-теңдікті қамтамасыз етуге бағытталды. 1970 жылдардан бері Еуропа елдерінің көпшілігі ірі психиатриялық ауруханалардағы институционалдық көмектен ауысып, науқастарды үйде және қоғамда күтім беру арқылы олардың өмірлік ортасына интеграциялауға көшті. Германия, Англия, Франция және Италия 20-шы ғасырдың екінші жартысында психиатриялық көмекті институционалдық емес деңгейге көшірді, бірақ оны жүзеге асыру жылдамдығы мен әдістері әртүрлі болды, бұл әсіресе әлеуметтік және саяси контексттердің айырмашылығына байланысты. Италияда реформа қозғалысы сәл кешірек басталды. 1968 жылғы Мариотти заңына дейін, ерікті интернациялау енгізілгенге дейін, психиатриялық ауруханаға қабылдау тек міндетті түрде жүзеге асырылып, адамның қылмыстық іс тізіміне енгізілетін.
v. c. in the context of psychiatry
Voluntary commitment is the act or practice of choosing to admit oneself to a psychiatric hospital, or other mental health facility. Unlike in involuntary commitment, the person is free to leave the hospital against medical advice, though there may be a requirement of a period of notice or that the leaving take place during daylight hours. In some jurisdictions, a distinction is drawn between formal and informal voluntary commitment, and this may have an effect on how much notice the individual must give before leaving the hospital. This period may be used for the hospital to use involuntary commitment procedures against the patient. People with mental illness can write psychiatric advance directives in which they can, in advance, consent to voluntary admission to a hospital and thus avoid involuntary commitment. In the UK, people who are admitted to hospital voluntarily are referred to either as voluntary patients or informal patients. These people are free to discharge against medical advice, unless it is felt that they are at immediate risk, then a doctor can use mental health law to hold people in the hospital for up to 72 hours. People who are detained by mental health law are referred to as formal patients. In Europe, the treatment of mental illness became a health policy priority under the impetus of the World Health Organization Mental Health Plan for Europe elaborated in 2005. This plan promoted a more effective balance between inpatient hospital care and outpatient care through the development of community mental healthcare services. Since the 1970s, the majority of European countries have shifted away from institutionalised care in large mental hospitals to the integration of patients in their living environment through the provision of home and community care services. Germany, England, France and Italy deinstitutionalized psychiatric care in the second half of the 20th century, but the speed and methods by which it was implemented varied, notably due to differences in social and political contexts. In Italy, the reform movement took place a little later. Until the 1968 Mariotti Law introducing voluntary internment, admission into a psychiatric hospital was only by compulsory commitment and was entered in an individual's criminal records.
Мәжбүрлеу
Кейбір елдерде ерікті пациенттер емделуден бас тартуға құқылы, бірақ қызмет алушылар ресми мәжбүрлеуден қашу үшін емделуге келісуге мәжбүр болып, стационарлық емделуде қалуы мүмкін. Олар бейресми қысымға ұшырауы да мүмкін, сондай-ақ кейбір зерттеулер ерікті пациенттердің тіпті мәжбүрлеп емделуге жіберілген жағдайлар бар екенін көрсетеді. Көптеген ерікті пациенттер өздерінің заңдық құқықтарынан хабардар болмайды немесе өздерінің мәртебесін білмейді.