Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық денсаулық сақтау саясаты
British health policy
Қоғамдағы күтім (сондай-ақ "Қоғамдық күтім" немесе "Үйге күтім") – британдық деинституционализация саясаты, физикалық және психикалық мүгедектерді мекемелерде емес, өз үйлерінде емдеу және күту. Мекемелік күтім 1960-1970 жылдары кеңінен сынға ұшырады, бірақ 1983 жылға дейін Маргарет Тэтчер үкіметі үйде күтімнің артықшылықтарын көрсететін "Қоғамдық күтімді іске асыру" атты Аудит комиссиясының баяндамасын жариялағаннан кейін ғана жаңа саясатты қабылдады. Бұл саясат Маргарет Тэтчердің 1980 жылдардағы үкіметімен байланыстырылғанымен, қоғамдық күтім жаңа идея емес еді. Бұл саясат 1950 жылдардың басынан бері қолданылып келді. Оның басты мақсаты – психикалық денсаулық проблемалары мен физикалық мүгедектері бар адамдарға көмектесудің тиімді жолын табу, оларды қабілетсіз, көбінесе викториялық дәуірге тән мекемелерден шығарып, өз үйлерінде күтім жасау. 1950 жылдардан бері әртүрлі үкіметтер қоғамдық күтім саясатына қызығушылық танытқан. Саясатқа қолдау көрсетілгеніне қарамастан, ірі ауруханалар мен интернаттардағы науқастардың саны артуын тоқтата алмады. Сонымен қатар, бұқаралық ақпарат құралдарының таратып жазған мәлімдемелерінен кейін ұзақ мерзімді мекемелерге қоғамдық пікір бірте-бірте қарсы болды. 1960 жылдары Барбара Робб "Ештеңесіз" атты кітабында бірқатар оқиғаларды жинады және осы кітапты ұзақ мерзімді мекемелерді жақсарту немесе жабу үшін науқанды бастау үшін пайдаланды. Осыдан кейін көп ұзамай Кардиффтегі психикалық мүгедектерге арналған ұзақ мерзімді Ели ауруханасындағы қатыгездік пен нашар күтім туралы медбике News of the World газетіне жазған хаты жарияланды. Бұл жағдай ресми тергеуді бастады. Тергеудің қорытындылары жағдайларға, қызметкерлердің моральдық жағдайына және басқаруға қатысты сынды көтерді. Бұл есепті жасырудың орнына, сол кездегі денсаулық сақтау министрі Ричард Кроссман оны газеттерге сұрақтап жіберді, денсаулық сақтау жүйесіне қосымша қаржы алуды үміттенеді. Эли ауруханасындағы жағдайдан кейін психикалық ауруханалардағы бірқатар даулы оқиғалар жаңалықтардың басты беттеріне шықты. Олардың барлығы мекемелерде жасырын қалған, қоғамның назарынан тыс қалған науқастарға жасалған зорлық-зомбылық және адамдық емес қарау туралы ұқсас оқиғаларды баяндады. Сонымен қатар Майкл Игнатьев пен Питер Таунсенд кейбір мекемелердегі күтімнің нашар сапасын әшкерелейтін кітаптар жариялады. 1981 жылы ITV телеарнасында көрсетілген "Үнсіз азшылық" атты деректі фильмі Беркширдегі Рединг қаласының жанындағы Борокорт ауруханасы мен Суррейдегі Катерхам қаласындағы Сент-Лоуренс ауруханасындағы психикалық науқастардың жағдайын көрсетті. 1980 жылдары тәуелді адамдарға ұзақ мерзімді күтім көрсету сапасы туралы наразылық пен алаңдаушылық күшейді. Сондай-ақ, ұзақ мерзімді мекемелерден шыққан адамдардың өздерін-өздері қамтамасыз етуге тасталған жағдайларына да алаңдаушылық білдірілді. Дегенмен үкімет "қоғамдағы күтім" идеясына адал болды. 1986 жылы Аудит комиссиясы "Қоғамдық күтімді іске асыру" атты баяндама жариялады. Бұл баяндамада ұзақ мерзімді ауруханаларда жатқан адамдарды қайта орналастырудағы баяу прогресс көрсетілді. Осы баяндамадан кейін қоғамдық күтім туралы "Жасыл" және "Ақ" кітаптар жарық көрді.
Care in the Community (also called "Community Care" or "Domiciliary Care") is a British policy of deinstitutionalisation, treating and caring for physically and mentally disabled people in their homes rather than in an institution. Institutional care was the target of widespread criticism during the 1960s and 1970s, but it was not until 1983 that the government of Margaret Thatcher adopted a new policy of care after the Audit Commission published a report called 'Making a Reality of Community Care' which outlined the advantages of domiciliary care. Although this policy has been attributed to the Margaret Thatcher government in the 1980s, community care was not a new idea. As a policy it had been around since the early 1950s. Its general aim was a more cost effective way of helping people with mental health problems and physical disabilities, by removing them from impersonal, often Victorian, institutions, and caring for them in their own homes. Since the 1950s various governments had been attracted to the policy of community care. Despite support for the policy, the number of in patients in large hospitals and residential establishments continued to increase. At the same time, public opinion was gradually turned against long stay institutions by allegations from the media. In the 1960s Barbara Robb put together a series of accounts in a book called Sans Everything and she used this to launch a campaign to improve or else close long stay facilities. Shortly after this, the brutality and poor care being meted out in Ely Hospital, a long stay hospital for the mentally handicapped in Cardiff, was exposed by a nurse writing to the News of the World. This exposure prompted an official enquiry. Its findings were highly critical of conditions, staff morale and management. Rather than bury this report it was in fact deliberately leaked to the papers by the then Secretary of State for Health Richard Crossman, who hoped to obtain increased resources for the health service. Following the situation at Ely Hospital a series of scandals in mental hospitals hit the headlines. All told similar stories of abuse and inhumane treatment of patients who were out of sight and out of mind of the public, hidden away in institutions. At the same time Michael Ignatieff and Peter Townsend both published books which exposed the poor quality of care within certain institutions. The 1981 ITV documentary Silent Minority which spotlighted the conditions of mental patients at the Borocourt Hospital near Reading, Berkshire and the St Lawrence Hospital in Caterham, Surrey brought the issue into the public eye. In the 1980s there was increasing criticism and concern about the quality of long term care for dependent people. There was also concern about the experiences of people leaving long term institutional care and being left to fend for themselves in the community. Yet the government was committed to the idea of 'care in the community'. In 1986 the Audit Commission published a report called 'Making a Reality of Community Care'. This report outlined the slow progress in resettling people from long stay hospitals. It was this report which prompted the subsequent Green and White papers on community care.
Психикалық денсаулық және қоғамдық көмек
Ұлттық денсаулық сақтау қызметі мен қоғамдық көмек туралы 1990 жылғы заңға сәйкес, психикалық денсаулық проблемалары бар адамдар ем алу кезінде өз үйлерінде қалу мүмкіндігіне ие болды. Бұл жағдай, бұрын психиатриялық ауруханаларда болған адамдардың шағын тобының қоғам мүшелеріне қатысты зорлық-зомбылық жасауына байланысты, қандай да бір алаңдаушылықты тудырды. Алайда, 2013 жылы Лондон Король колледжі жүргізген зерттеулер психиатриялық науқастардың жалпы халықтан үш есе көп қылмыс құрбаны болатынын көрсетті. Ұлттық денсаулық сақтау қызметі және қоғамдық көмек туралы 1990 жылғы заң пациенттерді жеке-жеке бағалау және оларға арнайы күтім көрсететін қызметкерді тағайындау мақсатымен қабылданды. Егер олар қауіп тудырса, олар қадағалау тізіміне енгізілуі керек еді. Науқастардың "қауіптен қашып" көшеде үйсіз қалған жағдайлары да болды. Сондай-ақ, денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер департаменттері арасында кім төлеуі керек деген мәселе бойынша даулар туды. 1998 жылдың қаңтар айында Еңбек партиясының денсаулық сақтау министрі Фрэнк Добсон консерваторлар бастаған "қоғамға көмек" бағдарламасының сәтсіз аяқталғанын мәлімдеді.
Under the National Health Service and Community Care Act 1990, people with mental health problems were able to remain in their own homes whilst undergoing treatment. This situation raised some concerns when acts of violence were perpetrated against members of the public by a small minority of people who had previously been in psychiatric hospitals. However, research by King's College London in 2013 showed that psychiatric patients are actually three times as likely to be victims of crime than the general public. The National Health Service and Community Care Act 1990 was passed so that patients could be individually assessed, and assigned a specific care worker. in the unlikely event that they presented a risk they were to be placed on a Supervision Register. There have been problems with patients "slipping through the net" and ending up homeless on the street. There have also been arguments between Health and Social Services departments over who should pay. In January 1998, the Labour Health Secretary, Frank Dobson, said the care in the community programme launched by the Conservatives had failed.
Жеке бюджеттер
Саймон Даффи және басқалар атап өткендей, қажеттіліктерді бағалау көбінесе бұрмаланып, адамның "қажеттіліктері" қолда бар ресурстарға қарай түсіндірілген. Адамға қызметтер ұсынудың орнына ресурстарды өзі басқару мүмкіндігі берілген жеке бюджеттерді енгізу осы мәселені шешуге бағытталған.
As Simon Duffy and others have emphasised, needs assessments were often distorted so a person's "needs" were interpreted to fit the available resources. The development of personal budgets, where the person was given control of resources, rather than provided with services, was intended to tackle this problem.
Винтерборн көрінісі
BBC Panorama тобы 2011 жылы Winterbourne View жеке ұзақ мерзімді ауруханасында, оқу қабілеті шектеулі адамдарға арналған, «қабырғадағы құс» деп аталатын деректі фильм түсірді. Бұл, зәбір-зоққыға қатысты ақпараттарға және биліктің, соның ішінде реттеуші органның зәбір-зоққы туралы хабарламаларға шара қабылдамауына жауап ретінде жасалды. Телебағдарламада адамдарға физикалық және ауызша зәбір көрсету, көңілсіздік пен жалыққандық атмосферасы, стационарлық емделушілерге ешқандай жүйелі ем-домның жоқ екені көрсетілді. Осыдан кейін денсаулық сақтау органдары, адамдарды үйден шалқап, нашар күтім көрсетілетін үлкен бөлімшелерге ұзақ мерзімге орналастыру санын азайтуға уәде берді. Осындай орналастырулардың санын азайту жоспарланды, сондай-ақ баламалы, қанағаттанарлық шағын қызметтер ұсынылатын болды. Бірақ төрт жыл өткен соң, Бабб есебінде елеулі өзгерістер болмағаны айтылды және қызметті жақсарту жолдары ұсынылды. Ол мүгедектер мен олардың отбасыларын тыңдауға, оларға мүмкіндік беруге, сондай-ақ әртүрлі қаржыландыру көздерімен шағын, жергілікті қызметтерді пайдалануға шақыруды ұсынды. 2015 жылдың наурыз айында Норман Лэмб, Күтім және қолдау жөніндегі мемлекеттік министр, қызметтердегі өзгерістерді қалай жүзеге асыру керектігі туралы он екі апталық кеңесу процесін бастады. Көпшілік бұл қадамды қолдағанмен, басқалары оқу қабілеті шектеулі және аутизммен күресетін адамдарға қоғамдық көмек көрсету мәселесіндегі прогрестің өте баяу екенін атап өтті. Қоғамдық есептер комитетінің төрағасы Маргарет Ходж, денсаулық сақтау қызметінің осы ұсынылатын өзгерістерге қатысты жоспарларын тыңдағаннан кейін былай деді:
BBC Panorama's team in 2011 filmed a fly on the wall documentary at Winterbourne View, which was a private long term hospital for people with learning disability. This was done in response to disclosures of alleged abuse and of a failure of the authorities, including the regulator to take action on reports of abuse. The broadcast programme showed physical and verbal abuse of people, a culture of frustration and boredom, and lack of any structured treatment for the inpatients. After this, health authorities promised to reduce the number of placements in large units where people were cared for inadequately, far from home, and on a long term basis. It was planned to have a reduction in the number of these placements, with alternative more satisfactory small scale services provided. However, after four years, the Bubb report highlighted that there had been little change, and proposed the way forward for service improvement. It advocated listening to, and empowering people with disability and their families, and the use of smaller, more local services with different kinds of funding. In March 2015 Norman Lamb, the Minister of State for Care and Support launched a twelve week consultation process on how the changes to services should be implemented. While welcomed by most, others saw progress as lamentably slow on the identified issues for what amounts to community care for people with learning disability and autism. Margaret Hodge, chair of the Public Accounts Committee, on hearing the outlined plans of the health service on these proposed changes, said:
«Неге біз осыны бірден істеп бітіре алмаймыз? Бұл жасыл кітапқа енгізіледі деу мені қорқытады. Бұл менің ойымша, біздің ізбасарларымыз бірнеше жылдан кейін дастархан басында отырып, дәл осы әңгімені тағы да қайталап отырады.»
″Why can't we just get on and do it? To say it's going to go into a green paper fills me with horror. It suggests to me that our successors will be sitting round the table in a couple of years’ time having the same conversation.”