Қартыстарға арналған күтім үйлерінің тарихы мен түрлері

Кіріспе

Тұрғын үй күтімінің түрі

Қарттар үйі – егде жастағы адамдарды, зейнеткерлерді немесе мүмкіндігі шектеулі жандарды тұрғын үймен қамтамасыз етуге арналған мекеме. Қарттар үйін күтім үйі, білікті күтім орталықтары (SNF) немесе ұзақ мерзімді күтім мекемелері деп те атайды. Көбінесе бұл терминдер мекеменің мемлекеттік немесе жекеменшік екендігін, сондай-ақ көбінесе көмекші тұруға немесе медициналық күтім мен шұғыл медициналық жәрдем көрсетуге бағытталғандығын көрсету үшін сәл әртүрлі мағынаға ие. Қарттар үйіне ауруханада жату қажет емес, бірақ үйде күтім жасау қиын жағдайға тап болған адамдар жүгінеді. Қарттар үйінің қызметкерлері пациенттердің медициналық және басқа да қажеттіліктерін қамтамасыз етеді. Көптеген қарттар үйлерінде тәулік бойы көмекші медбикелер мен білікті медбикелер болады. Америка Құрама Штаттарында 75-84 жас аралығындағы әрбір 10 тұрғынның 1-і бес жыл немесе одан да көп уақытқа қарттар үйінде қалады, ал осы жастағы әрбір 3 тұрғынның 1-і 100 күннен кем уақытқа, яғни Medicare жабатын ең ұзақ мерзімге қалады, деп хабарлайды Ұзақ мерзімді күтім бойынша Америкалық қауымдастық. Кейбір қарттар үйлері хирургиялық араласыудан, аурудан немесе жарақаттан кейін қысқа мерзімді реабилитациялық күтім ұсынады. Қызметтерге физиотерапия, еңбек терапиясы немесе тілдік терапия кіруі мүмкін. Қарттар үйлері жоспарланған іс-шаралар мен күнделікті үй шаруасы сияқты басқа да қызметтерді ұсынады. Қарттар үйлері есте сақтау қабілетін жақсартуға арналған күтім қызметтерін де ұсынуы мүмкін, бұл көбінесе деменциялық күтім деп аталады.

Тарих

17 ғасырдан бастап қазіргі күнге дейін көптеген отбасылар егдеулерді өз үйлерінде күтіп-бағып келеді. Бұл әлі де әлемдегі көптеген қоғамдар мен отбасыларда кең таралған болса да, уақыт өте келе өмір күтілу ұзақтығының артуы, отбасы мүшелерінің азаюы және созылмалы аурулармен күресудегі маманданудың қажеттілігіне байланысты бұл қиындыққа толы болып келеді. 21 ғасырда қарттар үйі егде және мүмкіндігі шектеулі адамдарға күтім көрсетудің стандартты түріне айналды. Егдеулердің шамамен 6 пайызы түрлі деңгейде қызмет көрсететін тұрғын үйлерде орналасқан. Алайда, мұндай мекемелер әрқашан болған емес; керісінше, олардың тарихы мен дамуы қартаю процесіне әсер ететін салыстырмалы түрде жаңа демографиялық және саяси жағдайларды көрсетеді. 17 ғасырда Англияда кедейлер үйлері (кейде қайырымдылық үйлері деп те аталады) пайда болды, себебі муниципалитеттер өз кедейлеріне қамқорлық жасауға міндетті болды. Жетімдер, психикалық аурулары бар адамдар және егдеулер көбінесе осы ортақ тұрғын үйлерге орналастырылса, еңбекке қабілетті адамдар жұмыс істеуге міндетті болды және бас тартқан жағдайда түрмеге қамалуы мүмкін еді. Бұл модельді ағылшын отарлаушылары Солтүстік Америкаға әкелді. 19 ғасырға дейін ұзақ мерзімді күтімге жас шектеуі бар мекемелер болған жоқ; мүгедектік, кедейлік немесе отбасылық оқшаулану салдарынан баспанаға мұқтаж болған егдеулер көбінесе қайырымдылық үйлерінде өмірін аяқтады. Ақылдан адасқан, мас немесе үйсіз адамдармен бірге орналастырылған олар қоғамның ең мұқтаж бөлігі ретінде қарастырылды. Кедейлер үйлері оларға баспана мен күнделікті тамақ беруге мүмкіндік берді. 1800 жылдары АҚШ-та әйелдер мен шіркеу ұйымдары егдеулерге арналған арнайы үйлер ашуды бастады. Өз этникалық немесе діни қауымдастықтарының мүшелері қоғамда ең жек көрілетін адамдармен бірге қайтыс болуы мүмкін деген алаңдаушылық тудырып, бұл осы қауымдастықтардағы егдеулерге жеке күтім көрсету мекемелерін құруға әкелді. АҚШ-та кедейлер үйлері тұрғын үйлерге, кеңес беру және күтім үйлеріне немесе сауықтыру үйлеріне алмастырылды. Бұл пансионаттар мен күтім үйлері жеке жағдайда негізгі күтім мен тамақпен қамтамасыз етті. Пансионаттар мен күтім үйлері табысты болды және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін қарттар үйлерінің жаңа түрі қалыптаса бастады. Уақыт өте келе үкімет ауруханаларда ұзақ уақыт жатқан адамдардың мәселесін анықтады. Осындай ұзақ мерзімді жатумен күресу үшін пансионаттар мен күтім үйлері мемлекеттік және федералды қаржыландырылатын қоғамдық және тұрақты мекемелерге айналды. Осының нәтижесінде 1965 жылға қарай қарттар үйлері орнықты. Қарттар үйі - егдеулер мен мүгедектердің тұрақты тұратын жері, онда оларға қажетті медициналық көмек пен күнделікті тамақ беріледі. Бұл қарттар үйлері қайырымдылық үйлері мен кедейлер үйлерімен салыстырғанда күтім мен тазалық стандарттарын жақсартуға қол жеткізді. 1950 жылдардан 1970 жылдарға дейін қарттар үйлерінің динамикасы айтарлықтай өзгерді. АҚШ-та Medicare және Medicaid үйлерге түсетін қаражаттың көп бөлігін құрай бастады, ал 1965 жылғы түзетулер қарттар үйлерінің қауіпсіздік кодекстеріне сәйкес келуін талап етті және тіркелген медбикелердің әрқашан болуын міндеттеді. Сонымен қатар, кейбір юрисдикцияларда балаларды ата-аналарына күтім жасау шығындарын өтеу үшін қарттар үйлері сотқа шақыруы мүмкін. Кейін 1987 жылы АҚШ-та еміру үйіндегі қызмет түрлерін анықтау үшін "Еміру реформасы туралы" заң қабылданды, содан кейін "Тұрғындар құқықтарының жарғысы" қосылды. Бүгінде қарттар үйлерінің түрлері әртүрлі. Кейбір қарттар үйлері әлі де ауруханаға ұқсаса, ал басқалары үйге ұқсайды. Қарттар үйінде тұратын адамдар өз қаражатынан немесе мемлекеттік көмекпен күтім төлеуі мүмкін. АҚШ-та кейбіреулер қысқа мерзімге Medicare-ді ала алады, ал басқа елдерде мемлекеттік көмек қолжетімді болуы мүмкін, ал кейбіреулер ұзақ мерзімді сақтандыру жоспарларын пайдалана алады. Америкадағы қарттар үйлерінің көпшілігі Medicaid-ті төлем түрі ретінде қабылдайды.

From before the 17th century to modern day, many families care for their elders in the family's home. While this is still common practice for many communities and families around the world, this has become increasingly more difficult over time as life expectancy increases, family size decreases, and increased expertise in caring for a person with a chronic disease is needed. In the 21st century, nursing homes have become a standard form of care for most aged and incapacitated persons to account for those complexities. Nearly 6 percent of older adults are sheltered in residential facilities that provide a wide range of care. Yet such institutions have not always existed; rather, their history and development reflect relatively recent demographic and political realities that shape the experience of growing old. In the 17th century, poorhouses (also referred to as almshouses) originated in England as municipalities were expected to care for their poor. Orphans, people determined to be mentally ill, and elderly people were often placed into these living commons while able bodied individuals were expected to work and could be imprisoned if they refused. This model was brought to North America by English settlers. Before the 19th century, no age restricted institutions existed for long term care; elderly individuals, who needed shelter because of incapacity, impoverishment, or family isolation, often ended their days in an almshouse. Placed alongside people deemed insane, people who were inebriated, or people who were homeless, they were simply categorized as part of the community's most needy recipients. Poorhouses gave a place where they could be given shelter and daily meals. In the 1800s in the US, women's and church groups began to establish special homes for elderly people. Often concerned that individuals of their own ethnic or religious communities might die alongside the most despised society, this led to the creation of private care facilities for the elderly in these communities. In the US, poorhouses were then replaced with residential living homes, known as board and care homes or convalescent homes. These board and care homes provided basic levels of care and meals in a private setting for a specific fee. Board and care homes proved to be a success and by World War II, the new way of nursing homes began to take shape. As the times continued to change, the government identified the issue of people spending extensive amounts of time in hospitals. To combat these long stays in short term settings, board and care homes began to convert into something more public and permanent that was state and federally funded. From this, by 1965 nursing homes were a solid fixture. Nursing homes were a permanent residence where the elderly and disabled could receive any necessary medical care and receive daily meals. These nursing homes showed improvement in maintaining care and cleanliness standards in comparison to almshouses and poorhouses. From the 1950s through the 1970s, the dynamics of nursing homes began changing significantly. In the United States, Medicare and Medicaid began to make up much of the money that would filter through the homes and the 1965 amendment laws enforced nursing homes to comply with safety codes and required registered nurses to be on hand at all times. Additionally, nursing homes may sue children for the costs of caring for their parents in jurisdictions which have filial responsibility laws. Later in 1987, in the US the Nursing Reform Act was introduced to begin defining the different types of nursing home services and later added the Residents' Bill of Rights. Today, nursing homes are varied. Some nursing homes still resemble a hospital while others look more like a home. Nursing home residents can pay for their care out of pocket or with government assistance. In the US, others may receive Medicare for a short time, while in other countries, public assistance may be available, and some may use long term insurance plans. Across the spectrum, most nursing homes in the US will accept Medicaid as a source of payment.

Қызметкерлер

Мейрамхана қызметкерлерінің барлығы жұмыс істейтін штаттың лицензиясына ие болуы немесе осындай куәлікті ұстауы міндетті. Көптеген мекемелерде қарттар үйлерінде тұрғындарға тиісті күтім көрсету үшін жеткілікті штат болуы талап етіледі. Мысалы, АҚШ-та қарттар үйлерінде апта бойына кемінде 8 сағат тікелей жұмыс істейтін кем дегенде бір тіркелген медбике (RN) және тәулік бойы қызмет ететін кем дегенде бір лицензияланған практикалық медбике (LPN) болуы керек. Тікелей күтім көрсететін қарттар үйінің қызметкерлеріне әдетте тіркелген медбикелер, лицензияланған практикалық медбикелер, әлеуметтік жұмыскерлер, сертификатталған медбике көмекшілері және физиотерапевтер кіреді, басқаларының арасында.

Медбикелер

Қарттар үйлерінде тұрғындарды бағалау және бақылау тіркелген медбике (RN) жүргізеді, олардың білімі әдетте екі жылдан алты жылға дейін болады. RN-нің қызметтік міндеттеріне күтім жоспарларын іске асыру, дәрі-дәрмек беру, әрбір тұрғын үшін дәл есептерді жазу және сақтау, медициналық өзгерістерді бақылау және тіркеу, сондай-ақ медбикелерге көмекшілерге және лицензияланған тәжірибелі медбикелерге (LPN) басшылық ету кіреді. RN-ге мамандық таңдау міндетті емес. Мамандандырылған медбике ретінде мойынға алу үшін RN әдетте мамандану саласында білім алып, клиникалық тәжірибе арқылы қосымша тәжірибе жинауы керек. LPN-дер кез келген науқаспен жұмыс істеу алдында әдетте бір жылдық оқудан өтуі керек. LPN тұрғындардың денсаулығын бақылайды және емшаралар мен дәрі-дәрмектерді тағайындайды, мысалы, жараларды таңу және тағайындалған дәрілерді беру сияқты. LPN-дер науқастарға тікелей төсек басында күтім жасауға және күнделікті шараларды орындауға жауапты.

Әкімшілік

Қарттар үйінің мөлшеріне байланысты, онда әкімші немесе атқарушы директор болуы мүмкін. Кейбір қарттар үйлерінде екеуі де болуы мүмкін, бірақ олардың қызметтік міндеттері ұқсас, мысалы, қызметкерлерді бақылау, медициналық құрал-жабдықтармен қамтамасыз ету және қаржылық мәселелерді шешу. Кейбір қарттар үйлерінде жаңа қызметкерлерді жұмысқа алудың барлық аспектілеріне жауапты адам ресурстары бөлімі де бар. Адам ресурстарының қызметтік міндеттері әртүрлі болуы мүмкін, бірақ жалақы төлеуді үйлестіру, жаңа қызметкерлер үшін бағдарламаларды ұйымдастыру, әңгімелесу өткізу, тәртіптік шаралар қолдану және федералды және мемлекеттік заңдарға сәйкестікті қамтамасыз ету сияқты міндеттерді де қамтиды. Қарттар үйлері әдетте лицензияланады және қолданыстағы заңнамаға сәйкес қатаң түрде реттеледі. Федералды және мемлекеттік заңнамаларға сәйкестік, қатаң құрылыс нормаларына, күтім жоспарларына, тұрғындардың мінез-құлқы мен жанжалдарына, тамақтану және диеталық қызметтерге, медициналық қызметтерге, еміру және жеке күтімге, діни және рухани амалдарға, үй жануарларына және ойын-сауық бағдарламаларына қатысты үнемі тексеріліп отырады.

Үй шаруашылығы

Үй шаруасындағы қызметкерлер қарттар үйінде күнделікті тазалау және күтім жұмыстарын атқарады. Олар қарттар үйінің тазалығын сақтап, ауру тудыратын микроорганизмдердің таралуына жол бермеуде маңызды рөл атқарады. Үй шаруасындағы қызметкерлердің міндеттері өте көп: едендерді жуу, төсек жабдықтарын ауыстыру, дәретханаларды дезинфекциялау, сүлгілерді алмастыру, киім-кешектерді кір жуу, қоқыс жәшіктерін тастау, бөлмелерді санитарлық тазалау, керек-жарақтарды толықтыру, шаңды сүртіп тазалау, кілемдерді шаңсорғышпен тазалау, терезелер мен ағаш бұйымдарды таза ұстау. Бұл міндеттер әрбір мекемеде сәл өзгеше болуы мүмкін, бірақ негізінен қарапайым тазалау жұмыстарын қамтиды. Үй шаруасында жұмыс істеу үшін ешқандай лицензия немесе білім алу талап етілмейді, бірақ кейбір жұмыс берушілер тәжірибелі қызметкерлерді жақсы көреді.

Демалыс персоналы

Көңіл көтеру қызметкерлеріне әдетте іс-шаралар директоры және зейін қорғау үйінің мөлшеріне байланысты, мүмкін, іс-шараларға көмектесушілер кіреді. Іс-шаралардың мақсаты – әрбір тұрғынның эмоционалдық, интеллектуалдық, физикалық, әлеуметтік, рухани және кәсіби қажеттіліктерін қанағаттандыру. Тәуелсіздіктен басқаларға тәуелді болуға және үйден алыс болуға көшу көбінесе өте қиын, сондықтан депрессиямен және көңіл сыздауымен күресу үшін іс-шаралар маңызды. Ұсынылатын әртүрлі іс-шараларға туған күн тойларын ұйымдастыру, мерекелерді атап өту, кітап клубтары, музыкалық кештер, сыртқы іс-шаралар, пікір алмасу және әлеуметтік топтар, дене шынықтыру, қолөнер және сурет өнері, жануарлармен терапия, діни қызметтер және қоғамдық саяхаттар жатады. Зейін қорғау үйінің іс-шараларында еріктілердің қатысуы да маңызды, өйткені олар зейін қорғау үйі мен сыртқы орта арасында байланыс құрады.

Жұмыспен емдеу

Қарттар үйінде ұсынылатын көптеген қызметтердің бірі – еңбек терапиясы. Еңбек терапиясы жарақат немесе аурудан кейін дағдыларды қайта қалыпқа келтіру және физикалық немесе когнитивтік өзгерістер кезінде қолдау алу үшін қажет болуы мүмкін. Еңбек терапиясы күнделікті өмірдегі жуыну, киіну, күтім жасау сияқты іс-әрекеттерге баса назар аударады. Сондай-ақ, еңбек терапиясы үйді және қаржыны басқару, демалыс және ұйқы, білім алу, жұмыс, ойын, бос уақыт және әлеуметтік қатысу сияқты күнделікті өмірдің құралдық іс-әрекеттеріне де көмектеседі. Еңбек терапевтері қоғамдық жерлерде тамақтану, орындықтар, төсектер, дивандар сияқты әртүрлі беттерге ауысу жаттығулары арқылы адамның қоғамға қауіпсіз және ыңғайлы түрде қайта интеграциялануына көмектеседі, сондай-ақ үйді жарақтандыру немесе қауіпсіздік құралдарын орнату қажеттігін бағалайды, осылайша үйге дұрыс және қауіпсіз көшуді қамтамасыз етеді. Когнитивтік және/немесе қабылдау тапшылығы болған жағдайда, терапевтер жадты, реттілікті және назар аудару қабілетін арттыруға бағытталған стратегияларды үйрету арқылы адаммен жұмыс істейді.

Физиотерапия

Қарттар үйінде тағы бір маңызды қызмет – физиотерапия. Жарақат, ауру немесе операциядан кейін физиотерапия қажет болуы мүмкін. Физиотерапия адамға күш, төзімділік, икемділік, тепе-теңдік және қозғалыс амплитудасын қайта қалпына келтіруге көмектеседі. Сонымен қатар, физиотерапия жарақаттар мен жазатайым оқиғалардың алдын алуға, қозғалыс қабілетін жақсартуға, дене күшін арттыруға, ауырсынуды азайтуға және жалпы тәуелсіздік деңгейіне жетуге бағытталған. Қарттар үйінде физиотерапия алуға болатын жағдайларға артрит, қатерлі ісікке байланысты ауырсыну, деменция, Альцгеймер ауруы, инсульт және ұстама жатады.

Қарт адамдарды қорлау

Қарт адамдарды зорлық-зомбылыққа салу ауруханаларда, оның ішінде қарттар үйлерінде, жалпы қоғамға қарағанда жиірек кездеседі. Қарттар үйлерінде зорлық-зомбылықтың үш негізгі түрі тіркеледі: физикалық, эмоционалдық және жыныстық. Физикалық зорлық-зомбылық – қарт адамға немесе зейнеткерге зиян келтіру ниеті немесе әрекеті, нәтижесінде денесінде жарақаттар мен көкшілдер пайда болады. Эмоционалдық зорлық-зомбылық – егер қызметкер пациентті ауызша қорқытып, үнемі кемсінтсе, оның нәтижесінде пациент көңіл-күйінің өзгеруіне, мазасыздыққа және депрессияға ұшырайды. Жыныстық зорлық-зомбылық – егер қарт пациентті қызметкер, тұрғын немесе келуші қаламайтын жыныстық әрекетке мәжбүрлесе, әдетте пациент ұйықтағанда, ауырғанда немесе әлсіз болғанда осыған тырысып, хабарлайды. Қарттар үйіндегі күтімсіздік қарт адамдарды зорлық-зомбылыққа салумен ұқсас. Бұл – қызметкерлердің пациентті жиі назарсыз қалдыруы, жалғыз қалдыруы, оның жеке гигиенасына, мысалы, жуыну мен тіс тазалауға немқұрайлы қарауы, пациентке жеткіліксіз мөлшерде тамақ пен су беруі немесе оған қажетті дәрі-дәрмектің қажетті мөлшерін бермеуі. Қарттар үйінде қарттарды зорлық-зомбылыққа салудың ерекше бір жағдайы – көптеген қарттар үйі шарттары тұрғындардың өкілеттік беру туралы шарттарға қол қоюын талап етеді, бұл олардың сотта қарау құқығынан бас тартуы және дауларды шешу үшін төрешіге жүгінуімен байланысты. Коннектикут сияқты штаттарда қарттар үйінде зорлық-зомбылық жасау қылмыстық құқық бұзушылық болып есептеледі және ең төменгі міндетті жаза қарастырылған.

Канада

Ұзақ мерзімді күтім орталықтары үш негізгі типте болады: жеке меншік, коммерциялық емес/қайырымдылық және мемлекеттік. Меншік түріне қарамастан, қаржыландыру, қабылдау шарттары және жеке тұлғалар үшін бағасы тиісті провинциялық үкіметтермен реттеледі. Канадада медициналық көмек мемлекеттік қаржымен қамтамасыз етілгендіктен, барлық ұзақ мерзімді күтім орталықтары провинциялық үкіметтерден денсаулық сақтау қызметтеріне – медбикелер мен жеке көмекшілерге – қаржы алады. Тұрғындар таңдалған бөлме түріне (ортақ немесе жеке) байланысты «жайғасу және тамақтану» (тұру және тамақтану) үшін күн сайынғы төлем төлейді. Провинциялық үкіметтер ұзақ мерзімді күтім орталықтарына тіркелу кезектерін басқарады. Айлық төлемді төлей алмайтын адамдарға субсидия беріледі және төлеуге шамасы келмегендіктен ешкімге бас тарту жасалмайды.

Ұлыбритания

Ұлыбританияда қарттар үйлері мен күтіммен қамқорлық үйлерін Англия, Шотландия, Уэльс және Солтүстік Ирландияда әртүрлі ұйымдар реттейді. Күтім үйіне түсу үшін, үміткер пациентке жергілікті кеңестен қажеттіліктері мен қаржылық жағдайы туралы бағалау қажет. Егер пациентке медбикелік күтім қажет болса, медбике де бағалау жүргізе алады. Англияда күтім үйінің құны мүліктік жағдайға қарай тексеріледі. Ұлыбританиядағы ересектерге арналған күтім үйлерін Сапаны қамтамасыз ету комиссиясы реттейді, ол Әлеуметтік қамқорлықты тексеру комиссиясының орнына келді, және әрбір күтім үйі кем дегенде үш жылда бір рет тексеріледі. Уэльсте бақылауды Уэльс Күтім стандарттары инспекциясы жүзеге асырады, Шотландияда Әлеуметтік қамқорлық және әлеуметтік жұмысты жақсарту Шотландиясы, басқаша айтқанда Күтім инспекциясы, ал Солтүстік Ирландияда Регламенттеу және сапаны жақсарту органы жауапты. 2002 жылы күтім үйлері күтіммен қамқорлық үйлері деп аталды, ал тұрғын үйлер күтім үйлері деп аталды. 2009 жылдың сәуірінен бастап ең төменгі капитал шегі 13 500 фунт стерлинг. Бұл деңгейде зейнетақыдан, жинақтан, әлеуметтік төлемдерден және басқа да көздерден түсетін барлық табыс, «жеке шығындарға арналған жәрдемақыдан» басқа (қазіргі 21,90 фунт стерлинг), күтім үйінің төлемдерін төлеуге жұмсалады. Бөлме бағасы жергілікті кеңестің стандартты мөлшерінен аспаса, қалған соманы жергілікті кеңес төлейді. Егер тұрғын NHS-тің медициналық көмекті жалғастыру критерийлеріне сай келетін күтіммен қамқорлық үйінде болса, онда NHS орналасудың барлық құнын қаржыландыруға толық жауапкершілігі бар. Бұл көп салалы бағалау процесі арқылы анықталады. 2010 жылдың мамыр айында коалициялық үкімет ұзақ мерзімді күтімді қаржыландыру жөніндегі тәуелсіз комиссия құру туралы хабарлады, ол қартайып бара жатқан халыққа күтім көрсетуді қаржыландыру туралы 12 ай ішінде есеп беруі тиіс еді. Ол ұсыныстарын 2011 жылдың 4 шілдесінде ұсынды. Сапаны қамтамасыз ету комиссиясы 2010 жылдың қазанында аяқталған қайта тіркеу процесін іске асырды, оның нәтижесінде 2011 жылдың сәуірінде жаңа реттеу формасы белгіленді. 2020 жылы Ұлыбританиядағы кейбір күтім үйлерінің тұрғындарына COVID-19 пандемиясы кезінде жандандыруға тырыспау (DNACPR) бұйрықтары қолданылғаны белгілі болды. Бұл шешімдер пациенттермен талқыланбастан қабылданды, және бұл практиканы Сапаны қамтамасыз ету комиссиясы тергеп отыр.

In the United Kingdom, care homes and care homes with nursing are regulated by different organisations in England, Scotland, Wales and Northern Ireland. To enter a care home, a candidate patient needs an assessment of needs and of their financial condition from their local council. The candidate may also have an assessment by a nurse, should the patient require nursing care. The cost of a care home is means tested in England. Care homes for adults in the UK are regulated by Care Quality Commission, which replaced the Commission for Social Care Inspection, and each care home is inspected at least every three years. In Wales the Care Standards Inspectorate for Wales has responsibility for oversight, In Scotland Social Care and Social Work Improvement Scotland otherwise known as the Care Inspectorate, and in Northern Ireland the Regulation and Quality Improvement Authority in Northern Ireland. In 2002, nursing homes became known as care homes with nursing, and residential homes became known as care homes. As of April 2009, the lower capital limit is £13,500. At this level, all income from pensions, savings, benefits and other sources, except a "personal expenses allowance" (currently £21.90), goes towards paying the care home fees. The local council pays the remaining contribution provided the room occupied is not more expensive than the local council's normal rate. The NHS has full responsibility for funding the whole placement if the resident is in a care home with nursing that meets the criteria for NHS continuing Health Care. This is identified by a multidisciplinary assessment process. In May 2010, a coalition government announced the formation of an independent commission on the funding of long term care, which was due to report within a 12 month time frame on the financing of care for an ageing population. It delivered its recommendations on Monday 4 July 2011. The Care Quality Commission have themselves implemented a re registration process, completed in October 2010, which will result in a new form of regulation being outlined in April 2011. In 2020 it emerged that some UK care home residents had blanket Do Not Attempt Resuscitation (DNACPR) orders applied during the COVID 19 pandemic. These decisions were made without discussion with the patients involved, and the practice is being investigated by the Care Quality Commission.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та үш түрлі еміру мекемесі бар. Аралық күтім мекемесі (ICF) – мүгедектерге, қарттарға немесе жеңіл науқастарға арналған медициналық көмек көрсететін мекеме. Әдетте, ICF ауруханадағы немесе білікті медбикелік қызметтегі күтімнен гөрі аз қарқынды күтім ұсынады. ICF төлемдерін әдетте жеке тұлға немесе оның отбасы жасайды. Жеке медициналық сақтандыру немесе хоспис сияқты үшінші тарап қызметтері де шығындарды өтеуі мүмкін. Тұрғын үйлер – көмекке мұқтаж адамдарға баспана мен тиісті күтім ұсынуға арналған арнайы мекемелер. Көбінесе интернаттар деп аталатын бұл мекемелер шағын жеке үйлерде немесе ірі заманауи ғимараттарда орналасуы мүмкін. Шындығында, көптеген интернаттар 6 адамнан кемін сыйдыруға есептелген. Тұрғын үйлерде әдетте лицензияланған мамандар жұмыс істейді, оларға медбикелер, дәрігерлер және басқа да медициналық қызметкерлер жатады. Бұл мекемелерде тұрғындарға ең жақсы күтім көрсетілуін қамтамасыз ету үшін қатаң бақылау жүргізіледі. Тұрғын үйлер тұрғындарына тәулік бойы көмек көрсетеді, сондықтан тұрақты қолдауға мұқтаж адамдар үшін бұл өте танымал таңдау. Көмектеспен тұруға арналған үйлер (ALF) – мүгедектерге арналған тұрғын үйлер. Бұл мекемелер күнделікті іс-әрекеттерге қадағалау немесе көмек көрсетеді. ALF – тәуелсіз өмір сүруге қолайсыз, бірақ тәулік бойы медициналық күтімді қажет етпейтін және зейнеткерлер үйінде тұруға тым жас адамдар үшін күтімнің жалғасы. Көмектеспен өмір сүру – тәуелсіздік пен қадір-қасиетті қолдауға бағытталған күтім мен қызмет көрсету философиясы. Білікті медбикелік мекеме (SNF) – Medicare бағдарламасына қатысып, төлем алуға сертификатталған еміру үйі. Medicare – жұмыс істеген кезеңде әлеуметтік қамсыздандыру мен Medicare-ге жарна салған 65 жастан асқан азаматтарға арналған федералдық бағдарлама. Medicaid – әр штатпен бірлесе іске асырылатын, кедейлік шегінен төмен кіріс көзі бар адамдарға денсаулық сақтау және оған байланысты қызметтерді ұсынуға бағытталған федералдық бағдарлама. Әр штат кедейліктің деңгейін және, демек, Medicaid-ке қабілеттілікті анықтайды. Medicaid-ке құқығы барлар төмен кіріс көзі бар ата-аналар, балалар (Мемлекеттік балалар медициналық сақтандыру бағдарламасына (SCHIP) және ана мен баланың денсаулығы мен тамақтандыру бағдарламаларына қатысушылар), қарттар және мүгедектер болуы мүмкін. Medicare және Medicaid қызметтерін басқаратын орталық – АҚШ Денсаулық сақтау және халыққа қызмет көрсету департаментінің (DHHS) бір бөлігі. Medicare және Medicaid қаражатының үлкен бөлігі қарттар мен мүгедектерге арналған еміру үйлері мен қызметтерін қаржыландыруға жұмсалады. Штат үкіметтері еміру үйлеріне лицензия беруді қадағалайды. Сонымен қатар, штаттар CMS-пен Medicare және Medicaid алушыларына қызмет көрсетуге құқығы бар еміру үйлерін бақылау бойынша келісімшартқа қол қояды. Конгресс Medicare және Medicaid аясында қызмет көрсетуді қалаған еміру үйлеріне қойылатын ең төменгі талаптарды белгіледі. Бұл талаптар Әлеуметтік қамсыздандыру заңында кеңінен сипатталған, ол Денсаулық сақтау және халыққа қызмет көрсету министріне осы талаптарды бақылау және орындау жауапкершілігін жүктейді. CMS заңның егжей-тегжейін әзірлеу және оның қалай іске асырылатынын анықтау үшін де жауапты, бұл реттеулер мен нұсқаулықтарды жазу арқылы жүзеге асырылады.

In the United States, there are three main types of nursing facilities (NFs). An intermediate care facility (ICF) is a health care facility for individuals who are disabled, elderly, or non acutely ill, usually providing less intensive care than that offered at a hospital or skilled nursing facility. Typically an ICF is privately paid by the individual or by the individual's family. An individual's private health insurance and/or a third party service like a hospice company may cover the cost. Board and Care Homes are special facilities designed to provide those who require assisted living services both living quarters and proper care. Often referred to as residential care homes, these facilities can either be located in a small residential home or a large modern facility. In fact, a large majority of board and care homes are designed to accommodate fewer than 6 people. Board and care homes are typically staffed by licensed professionals, including nurses, doctors and other medical professionals. These facilities are highly regulated in order to ensure that the best possible care is being provided for the residents. Board and care homes offer residents 24 hour assistance, making them a highly popular choice for those in need of regular assistance. Assisted living residences or assisted living facilities (ALFs) are housing facilities for people with disabilities. These facilities provide supervision or assistance with activities of daily living (ADLs); ALFs are an eldercare alternative on the continuum of care for people, for whom independent living is not appropriate but who do not need the 24 hour medical care provided by a nursing home and are too young to live in a retirement home. Assisted living is a philosophy of care and services promoting independence and dignity. A skilled nursing facility (SNF) is a nursing home certified to participate in, and be reimbursed by Medicare. Medicare is the federal program primarily for the aged (65+) who contributed to Social Security and Medicare while they were employed. Medicaid is the federal program implemented with each state to provide health care and related services to those who are below the poverty line. Each state defines poverty and therefore Medicaid eligibility. Those eligible for Medicaid may be low income parents, children (including those in State Children's Health Insurance Programs (SCHIPs) and maternal child wellness and food programs), seniors, and people with disabilities. The Centers for Medicare and Medicaid Services is the component of the US Department of Health and Human Services (DHHS) that oversees Medicare and Medicaid. A large portion of Medicare and Medicaid dollars is used each year to cover nursing home care and services for the elderly and disabled. State governments oversee the licensing of nursing homes. In addition, states have a contract with CMS to monitor those nursing homes that want to be eligible to provide care to Medicare and Medicaid beneficiaries. Congress established minimum requirements for nursing homes that want to provide services under Medicare and Medicaid. These requirements are broadly outlined in the Social Security Act, which also entrusts the Secretary of Health and Human Services with the responsibility of monitoring and enforcing these requirements. CMS is also charged with the responsibility of working out the details of the law and how it will be implemented, which it does by writing regulations and manuals.