Кіріспе

Роберт Чарльз Дурман Митчем (6 тамыз 1917 - 1 шілде 1997) – американдық актер. Ол антигерой рөлдерімен және нуар фильмдеріндегі түсірілімдерімен танымал. Ол «Оскар» мен «BAFTA» сыйлықтарына ие болған. 1984 жылы Голливудтың Даңқ аллеясында оның есімінен жұлдыз ашылды, ал 1992 жылы «Алтын глобус» сыйлығының Сесил Б. Демилль арнайы сыйлығымен марапатталды. Митчем Америка кино институтының классикалық американ киносының ең ұлы ерлер жұлдыздары тізімінде 23-орында тұр. Дэвид Томсон былай деп жазды: «Соғыстан бері ешбір американдық актер осыншама әртүрлі көңіл-күйлерде, осыншама көп сапалы фильмдер түсірген жоқ».

Ерте өмір

Роберт Чарльз Дурман Митчем 1917 жылғы 6 тамызда Коннектикут штатының Бриджпорт қаласында шотланд-ирланд, америкалық және норвегиялық текті методист отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Джеймс Томас Митчем, кеме жасау және теміржол жұмысшысы, шотланд-ирланд және америкалық текті болған. Ол бұрынғы Корольдік Әскери-теңіз резервінің офицері Хью "Майор" Каннингэм Морриспен үйленді. Олардың Кэрол Моррис есімді қызы болды, ол шамамен 1928 жылы Делавэр штатындағы отбасылық шаруа қожалығында дүниеге келді. Бала кезінде Митчем әзілкеш, көбінесе төбелес және бұзақылыққа қатысатын бала ретінде танымал болды. Митчум 1962 жылғы Saturday Evening Post сұхбатында шынжырлы топтағы тәжірибесі туралы былай деді: "Мен шамамен он жеті баламен бірге жүк вагонына мініп, оңтүстікке бет алдым. Қалтамада 38 доллар болды – менің бар дүнием. Саваннаға жеткенде мен суықтап, аштықтан қиналып, тамақ ішуге бардым. Бірден полиция ұстады. «Не үшін?» – дедім. Ол күлімсіреп: «Бізде янкилерді ұнатпаймыз», – деді. Менде 38 доллар бар екенін айтсам, ол мені «ақылды жігіт» деп атап, таяғымен ұрып, қамап алды".

Қалыптасу

1930 жылдардың ортасында Джули Митчем киноға түсу ниетімен Батыс жағалауға көшіп келді, ал Митчем отбасының қалғаны жақын арада Калифорния штатының Лонг-Бич қаласына оның ізінен келді. Роберт 1936 жылы келді. Осы кезеңде Митчем астролог Кэрролл Райтерге сөз жазушы болып жұмыс істеді. Джули оны жергілікті театр гильдиясына қосылуға көндірді. Лонг-Бичтің "Ойыншылар гильдиясында" Митчем сахна шебері және компания қойылымдарында эпизодтық рөлдерде ойнады. Ол гильдия сахнасында қойылған бірнеше қысқа пьесалардың авторы болды. Ли Сервердің "Роберт Митчем: Сүйкімді, маған бәсекең жоқ" атты биографиялық еңбегінде айтылғандай, Митчем поэзияға деген қабілетін Джулидің түнгі клубтағы өнернамалары үшін ән сөздері мен монологтар жазуға пайдаланды. 1940 жылы ол Делавэрге Дороти Спенсқа үйлену үшін оралды, содан кейін олар Калифорнияға қайтып келді. Ұлы Джеймс, оған Джош деп лақап тағылған, дүниеге келгеннен кейін ол өнермен айналысуын тоқтатты. Кейіннен олардың тағы екі баласы – Крис және Петрин дүниеге келді. Митчем Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Lockheed Aircraft Corporation компаниясында станок операторы болып тұрақты жұмысқа орналасты, бірақ станоктың шуы оның есту қабілетін нашарлатты. Сонымен қатар, жұмыстағы стресс салдарынан нервтік ауруға шалдықты (бұл уақытша көру қабілетінің бұзылуына әкелді). Одан кейін ол киноактер болып жұмыс іздеді, бастапқыда эпизодтық рөлдерде және аз сөздері бар рөлдерде ойнады. Оның агенті оны Paramount компаниясының "Hopalong Cassidy" батырлық фильмінің продюсері Гарри Шерманмен кездесуге шақырды, онда Уильям Бойд басты рөлде ойнады; Митчем 1942 және 1943 жылдары серияның бірнеше фильмінде шағын жағымсыз рөлдерді ойнауға алынды. Ол Микки Рунидің қатысуымен 1943 жылы түсірілген "Адам комедиясы" фильмінде солдат ретінде көрсетілмеді. Оның алғашқы экрандық рөлі 1943 жылы Рэндольф Скотттың "Гунг Хо!" соғыс фильміндегі теңізші сапында болды. Митчем әртүрлі студиялар үшін көптеген қойылымдарда эпизодтық және қосалқы актер ретінде жұмыс істей берді. "Токиодағы отыз секунд" фильмін түсіру кезінде режиссер Мервин Леройды әсер еткеннен кейін Митчем RKO Radio Pictures компаниясымен жеті жылдық келісімшартқа қол қойды. Ол "Зейн Грей" шығармаларының сериясы бойынша B-класты батырлық фильмдерде жұлдыз болуға дайындалды. Жак Турнёр режиссерлік еткен және Николас Мусурака түсірген фильмде Митчем өзінің ең танымал ноир рөлінде – кішкентай қаладағы жанармай құю станциясының иесі және бұрынғы тергеуші Джефф Маркхэм рөлінде ойнады. Оның құмар ойыншы Уит Стерлингпен (Кирк Дуглас) және әйелдерге құмар жігіт Кэти Моффеттпен (Джейн Грир) аяқталмаған ісі оны қуғындауға айналды. 1948 жылдың 1 қыркүйегінде RKO үшін бірқатар сәтті фильмдерден кейін Митчем мен актриса Лила Лидс марихуана иелігі үшін тұтқындалды, бұл басқа Голливудтық тойшыларды ұстауға бағытталған операцияның бір бөлігі болды. Ол округтік түрмеде бір апта өтті (ол журналистке бұл тәжірибені "Палм-Спрингс сияқты, бірақ риф-рафтасыз" деп сипаттады, "Tonight Show with Johnny Carson" 7 сәуір 1978). Митчем 43 күн (16 ақпаннан 30 наурызға дейін) Калифорния штатындағы Кастаик түрме фермасында өткізді. Фотографтарға түрме киімімен жуып тұрған суретін түсіруге рұқсат берілді. Бұл тұтқындау "Ол жоқ деуі керек еді!" (1949) атты фильмге шабыттандырды, онда Лидс басты рөлде ойнады. Митчемнің айыпталуы 1951 жылдың 31 қаңтарында Лос-Анджелес соты мен округтік прокурор кеңсесімен жойылды, бұл әрекет әдейі жасалғандық деп танылды. Митчемнің құқықтық проблемаларына қарамастан, оның танымалдығына зиян келтірмеді және оның тұтқындалуынан кейін бірден шыққан фильмдер кассада табысқа ие болды. Митчемнің "Рейчел және бейтаныс" фильмі тұтқындауға байланысты жариялықты пайдалану үшін тезірек көрсетілімге шығарылды. Онда Митчем жақында жесір қалған Дэвид Харвидің (Уильям Холден) келісімшарт бойынша қызметшісі және әйелі Рейчелдің (Лоретта Янг) қолы үшін бәсекелесетін тау адамы рөлінде ойнады. Джон Стейнбектің "Қызыл пони" повесінің киноға бейімделуінде (1949) ол фермалық отбасының сенімді ковхендісі рөлінде ойнады. Ол сол жылы Джейн Грирмен бірге "The Big Steal" (1949) – Дон Сигелдің алғашқы фильмінде қайтадан кездесті, соның арқасында киноноар жанрына оралды. 1940 жылдардың соңына қарай Митчем RKO компаниясының ең үлкен жұлдызына айналды.

1950-1960 жылдардағы танымалдық

В нуарном фильме «Там, где опасность живет» (1950) Митчем сыграл врача, оказавшегося между психически неуравновешенной Фейт Домерг и обманутым Клодом Рейнсом. «Рэкет» был нуарным ремейком ранней криминальной драмы «Рэкет» (1928) и представил Митчема в роли капитана полиции, борющегося с коррупцией в своем участке. Это был один из самых успешных фильмов RKO в 1951 году. В нуаре Жозефа фон Штернберга «Макао» (1952) Митчем предстал жертвой ошибочной идентификации в экзотическом казино-курорте, сыграв напротив Джейн Рассел. Нуар Отто Премингера «Ангельское лицо» стал первым из трех совместных проектов Митчема и британской театральной актрисы Жан Симмонс. Митчем сыграл водителя скорой помощи, который позволяет смертельно безумной наследнице роково соблазнить его. Митчем был уволен из «Кровавого переулка» (1955) из-за своего поведения, предположительно бросившего менеджера по транспорту фильма в залив Сан-Франциско. Согласно мемуарам Сэма О’Стина «Cut to the Chase», Митчем явился на съемочную площадку после ночи, проведенной в выпивке, и разнес офисное помещение студии, когда для него не было готовой машины. Он покинул съемочную площадку на третий день съемок, заявив, что не может работать с режиссером. Поскольку Митчем опаздывал и вел себя непредсказуемо, продюсер Джон Уэйн, не сумев заполучить Хамфри Богарта в качестве замены, сам взял на себя роль. После серии традиционных вестернов и нуаров, а также приключенческого фильма с участием Мэрилин Монро «Река без возврата» (1954), Митчем снялся в фильме «Ночь охотника» (1955) Чарльза Лоутона, единственном фильме Лоутона в качестве режиссера. Основанный на романе Дэвиса Грабба, нуарный триллер представил Митчема в роли серийного убийцы, выдающего себя за проповедника, чтобы найти деньги, спрятанные его сокамерником в доме человека. Его исполнение роли преподобного Гарри Пауэлла многими считается одним из лучших в его карьере. Мелодрама Стэнли Крамера «Не как незнакомец», также вышедшая в 1955 году, представила Митчема в несвойственной ему роли идеалистичного молодого врача, который женится на старшей медсестре (Оливия де Хэвилленд), чтобы спустя много лет усомниться в своей морали. Фильм имел кассовый успех, но критические отзывы были неоднозначными, кинокритик Лесли Холливелл отметил, что все актеры слишком стары для своих ролей. 8 марта 1955 года Митчем основал DRM (Dorothy and Robert Mitchum) Productions для производства пяти фильмов для United Artists; в конечном итоге было произведено четыре. Первым фильмом стал «Бандидо» (1956). После череды посредственных вестернов и плохо принятого нуара «Иностранный интрига» (1956) Митчем снялся в первом из трех театральных фильмов с Деборой Керр. Военная драма Джона Хьюстона «Небеса знают, мистер Эллисон» представила Митчема в роли морского пехотинца, оказавшегося на Тихом океане с монахиней, сестрой Анжелой (Керр), в качестве его единственной спутницы в первой части фильма, пока не прибыли японские солдаты и не создали базу. В этом исследовании персонажей они борются со стихиями, гарнизоном и своими растущими чувствами друг к другу. Фильм был номинирован на две премии «Оскар», в том числе за лучшую женскую роль и лучший адаптированный сценарий. За свою роль Митчем был номинирован на премию BAFTA за лучшего иностранного актера. В подводном фильме о Второй мировой войне «Враг внизу» (1956) Митчем сыграл капитана американского эсминца, который соревнуется в остроумии с хитрым немецким командиром подводной лодки, которого сыграл Курт Юргенс; оба мужчины также снялись в эпической картине о Второй мировой войне «Самый длинный день» 1962 года. «Thunder Road» (1958), вторая постановка DRM, была основана на инциденте, в котором водитель, перевозивший самогон, предположительно разбился насмерть на Кингстон Пайк в Ноксвилле, штат Теннесси, где-то между Биарден Хилл и Моррелл Роуд. По словам писателя Metro Pulse Джека Ренфро, инцидент произошел в 1952 году и, возможно, был свидетелем Джеймса Эйджи, который передал эту историю Митчему. Он сыграл главную роль, спродюсировал, был одним из авторов сценария и, по слухам, снял большую часть фильма. Вместе с ним снимается его сын Джеймс в роли его младшего брата. Митчем также был соавтором (вместе с Доном Рэем) музыкальной темы «Баллада о Thunder Road». Митчем вернулся в Мексику для фильма «Прекрасная страна» (1959) с Джули Лондон и в Ирландию для фильма «Ужасающая красота» / «Ночные бойцы» для последней постановки DRM. Митчем и Керр воссоединились в фильме Фреда Циннемана «The Sundowners» (1960), сыграв австралийскую супружескую пару, борющуюся в овцеводстве во время депрессии. Фильм получил пять номинаций на премию «Оскар», и Митчем получил награду Национального совета рецензентов за лучшую мужскую роль за свою игру. Награда также признала его исполнение в сельской драме Винсенте Миннелли «Дом с холма» (также 1960). Он объединился с бывшими ведущими дамами Керр и Симмонс, а также с Кэри Грантом для комедии Стэнли Донен «Трава зеленее» в том же году. Исполнение Митчемом роли угрожающего насильника Макса Кэди в нуаре «Мыс страха» 1962 года принесло ему дальнейшую известность за исполнение холодных, хищных персонажей. 1960-е годы были отмечены множеством менее значимых фильмов. Он был одним из всезвездных мужей Ширли Маклейн в комедии «Какой способ уйти!» (1964), пьяным шерифом в вестерне Говарда Хоукса «Эльдорадо» (1967), квази-ремейке «Рио Браво» (1959). Хотя фильм был номинирован на четыре премии «Оскар» (и выиграл две), и Митчем широко освещался как претендент на номинацию на премию «Лучший актер», он не был номинирован. Джордж С. Скотт получил награду за свою мощную игру в фильме «Паттон», проект, от которого Митчем отказался, поскольку он прославлял войну. Митчем сказал, что «Паттон» и «Грязный Гарри», еще один фильм, от которого он отказался, — это фильмы, которые он не стал бы снимать ни за какие деньги, потому что не согласен с моралью сценариев. 1970-е годы представили Митчема в основном в криминальных драмах, с переменным успехом. В фильме «Друзья Эдди Койла» (1973) актер сыграл стареющего бостонского бандита, оказавшегося между федералами и своими криминальными друзьями. «Якудза» Сидни Поллока (1974) перенесла типичный сюжет нуара в японский преступный мир. Роль стареющего Филипа Марлоу в адаптации Роя Чандлера «Прощай, моя любовь» (1975) (ремейке «Убийство, моя милая» 1944 года) была достаточно хорошо принята зрителями и критиками, чтобы он повторил роль в «Большом сне» 1978 года, ремейке фильма 1946 года с тем же названием. Митчем также снялся в фильме 1976 года «Мидуэй» о решающей битве Второй мировой войны на море.

Кейінгі жұмыстар

1982 жылы Митчем драматург және актер Джейсон Миллердің 1973 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алған «Чемпиондық маусым» пьесасының киноадаптациясында жаттықтырушы Делани рөлін ойнады. Митчем 1983 жылы Херман Вуктың осы аттас кітабы негізінде түсірілген «Соғыс желдері» мини-сериалында ойнады. Көп бюджетпен түсірілген бұл туынды ABC телеарнасында көрсетілді, онда Митчем теңіз офицері «Пуг» Генри рөлінде, ал Виктория Теннант Памела Тадсбери рөлінде ойнады. Сериал Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына әкелген оқиғаларды көрсетті. Оны жеті күн ішінде 140 миллион адам тамашалады, бұл сол кезге дейін ең көп көретін мини-сериал болды. 1988 жылы ол «Соғыс және естелік» жалғастырушы мини-сериалында осы рөлге оралды. 1985 жылы ABC телеарнасында көрсетілген «Солтүстік және Оңтүстік» мини-сериалында Джордж Хазардың қарындасының күйеуі рөлін ойнады. Митчем 1986 жылы телефильм үшін түсірілген «Томпсонның жүгіруі» фильмінде Уилфорд Бримлимен бірге ойнады. 1987 жылы Митчем «Saturday Night Live» бағдарламасын жүргізіп, «Өлім қорқынышты емес» пародиалық сценкасында жеке детектив Филип Марлоу рөлін соңғы рет сомдады. Бағдарламада оның қызы Петрин жазып, түсірген «Жаншылған» атты қысқа комедиялық фильмі көрсетілді (бұл «Өткеннен тыс» фильміне пародиалық жалғастыру болды, онда Джейн Грир түпнұсқа фильмдегі рөлін қайта ойнады). Сондай-ақ ол 1988 жылы Ричард Доннердің «Скрудж» комедиясында ойнады. 1991 жылы Митчем Ұлттық киносыншылар кеңесінен өмірлік жетістіктері үшін марапат алуға тиіс болды. Бірақ ол өзінің саяхат және тұру шығындарын өзі төлеуі керектігін және марапатты жеке өзі қабылдауы керектігін білген соң, одан бас тартты. Сол жылы ол «Telegatto» сыйлығын және 1992 жылы «Алтын глобус» сыйлығының Сесил Б. Демилль сыйлығын алды. Франк Синатра Митчем туралы: «Ол кәсіби музыкант болмаса да, Бахтан Брубекке дейін музыка туралы мен білгендерден гөрі көбірек біледі» деді. Бұл фильмді кең көрерменге таныстыруға көмектесті. Митчем кинодағы жұмысында ән айту дауысын пайдалануын жалғастырды, бірақ 1967 жылға дейін «That Man, Robert Mitchum, Sings» атты келесі альбомын жазды. Нэшвиллдегі Monument Records компаниясы шығарған бұл альбом оны кантри музыкасына одан әрі жетеледі және «The Ballad of Thunder Road» сияқты әндерді қамтыды. «Little Old Wine Drinker Me» әні кантри радиосында топ-10 қатарына енді, онда тоғызыншы орынды иеленді, содан кейін негізгі радиода 96-орынға жетті. Оның «You Deserve Each Other» әні де Billboard Country Singles тізіміне енді. Митчем 1968 жылы Кантри Музыка Академиясының «Ең үміткер ер вокалист» сыйлығына ие болды.

Альбомдар

Жыл Альбом АҚШ Елдік лейбл 1957 Калипсо – осы сияқты – Капитол 1967 Сол адам Роберт Митчем ән шырқайды 35 Монумент

Синглдар

Жыл Бірыңғай хит-парадтағы орны Албом АҚШ Ел АҚШ 1958 "The Ballad of Thunder Road" — 62 That Man Роберт Митчем ән салады 1962 "The Ballad of Thunder Road" (қайта шығарылған) — 65 1967 "Little Old Wine Drinker Me" 9 96 "You Deserve Each Other" 55 —

Неке және отбасы

Митчем 16 жасында ол 14-те болған балалық шағының сүйіктісі Дороти Спенсқа 1940 жылдың 16 наурызында Делавэр штатының Довер қаласында үйленді. Ол жазушы еді. Сара Майлспен және әйелі Доротимен бірге Митчем 1997 жылы қайтыс болғанға дейін өмірін өткізді.

Достық қарым-қатынас

Митчемнің жақын достарының ішінде Санта-Барбара, Калифорниядағы көршісі Джейн Расселл және ең сүйікті әріптесі Дебора Керр болды.

Саяси көзқарастар

Митчем республикашыл болған және 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Барри Голдуотерді қолдап науқан жүргізген, оны жалғыз адал саясаткер деп есептеген. 2012 жылы Breitbart News ұлы Криспен жасаған сұхбатында Митчем 1980 жылы Рональд Рейганды және 1988 жылы Джордж Бушті де қолдағанын айтқан.

Өлім

Өмір бойы темекі шегуші Митчем 1997 жылдың 1 шілдесінде таңғы сағат 5-те Санта-Барбарадағы (Калифорния штаты) үйінде өкпе қатерлі ісігі мен эмфиземаның асқынуларынан ұйқыда қайтыс болды. Митчемнің денесі өртеліп, 6 шілдеде оның күлі үйіне жақын жердегі Тынық мұхитында таратылды. Бұл жекелеген рәсімге тек оның отбасы мүшелері және көп жылдық досы Джейн Расселл қатысты. Оның әйелінің отбасылық жер көлеміндегі Делавэр штатының Камен қаласындағы Odd Fellows зиратында оған арналған кенотаф орнатылған. Дороти 2014 жылы (2 мамыр 1919, Камден, Делавэр – 12 сәуір 2014, Санта-Барбара, Калифорния) 94 жасында дүние салды. Олардың өсиетімен, оның күлі де теңізге шашыратылды, осылайша олар Пасха аралында символдық түрде қайта қосылуы тиіс болды.

Даулар

1982 жылы «That Championship Season» фильмінің премьерасында мас Митчем әйел тілшіге шабуыл жасап, «Time» журналының фотографына (фильмдегі реквизит болған) баскетбол доп лақтырып жіберді. Нәтижесінде фотограф мойнынан жарақат алып, екі тісі сынды. Ол Митчемнен 30 миллион доллар талап етті. Осыған байланысты болған жаппай сыннан кейін, бір айдан соң Митчем кешірім сұрап, өз сөздерін «әдепсіз әзіл» және «өз қағидаларына қайшы» деп сипаттады. Ол мәселенің бастауы «That Championship Season» фильміндегі рөліндегі нәсілшіл монологты оқыған кезде болғанын, тілші сол сөздерді Митчемнің жеке пікірі деп қабылдағанын мәлімдеді. Сұхбатқа тек қана мәжбүрленіп келіскенін, ал кейін тілшіні өз сөздерімен «алдап» ұстағанын айтты. Ол өте жақсы жадыға ие болғандықтан, сөздерді оңай жаттай алатын, сонымен қатар түрлі акценттерді шебер орындайтын. Режиссер Роберт Уайз «Blood on the Moon» фильмін түсірген кезде Митчем сценарийін «NAR» әріптерімен белгілейтінін еске алды, бұл «әрекет қажет емес» дегенді білдіреді. Ол Уайзге тікелей қарап, сөздердің қажеті жоқ екенін білдіретін. Әдіспен ойнауға қарсы болған Митчем, Джордж Пеппард одан «Home from the Hill» фильмін түсірген кезде осы әдіс туралы сұрағанда, әзілдеп «Смирнов әдісін» зерттегенін айтты. Митчемнің тартымды және сырттай көзге байқалмайтын актерлік стилі оның мансабының басында ұйықтағандай ойнағаны үшін сынға ұшырады. «Out of the Past» фильміне жасаған заманауи шолуында Джеймс Эджи Митчемнің махаббат көріністеріндегі «ерекше жалқаулығы» «барбитураттармен толысқан Бинг Кросбиге» ұқсайтынын айтты. 1951 жылы «Monthly Film Bulletin» журналында «Where Danger Lives» фильміне жазылған шолуда: «Роберт Митчем сонамабулизммен ойнайды» делінген. Дэвид Томсон Митчемнің 1950 жылдардың соңында «құрметті назар аудара бастағанын» байқады. 1973 жылы «Village Voice» газетіне жазған Эндрю Саррис Митчемнің «сезімсіз тас бетке» ұқсап, экрандағы «стоик» бейнесі үшін актер ретінде «қатаң сыналып» келгенін, бірақ шын мәнінде ол «әр фильмде қайта туып, әр қарым-қатынаста жаңаланған» деп атап өтті. Джон Хьюстон Митчемнің Марлон Брандо, Ричард Бертон және Лоренс Оливье сияқты актерлермен бір деңгейде тұрғанын сезінді. Винсенте Миннелли өзімен жұмыс істеген көптеген актерлердің «өздерін суретке көп әкелгенін», бірақ ешқайсысы оны «осындай әсерсіздікпен» жасамағанын жазды. Говард Хоукс Митчемді еңбекқор актер деп мақтады, актерлікке қызығушылық танытпағандығы үшін «алдамшы» деп атады. Дэвид Лин оның туралы былай деді: «Ол тыныштықтың шебері. Басқа актерлер ойнайды. Митчем – ол өзі. Оның сөзге шешендігі мен сөзге шешендігі бар, бірақ оның күшті жағы – оның өшпес бейнесі. Митчемнің өзі ғана кез келген актерді экрандағы көлеңкедей етіп шығара алады». Митчемнің жақын досы және төрт фильмде бірге ойнаған Дебора Керр оның актерлік қабілеттері туралы былай деді: «Ол актерлік өнерді мүлдем шынайы секілді етеді. Бұл жерде ешқандай актерлық өнер жоқ. Ол үшін бұл – бір бұтақтан құлап түскендей». Оның «Out of the Past» және «The Big Steal» фильмдеріндегі серіктесі Джейн Грир оның туралы былай деді: «Бобтың актерлік ойнап жатқанын ешқашан байқамайсыз. Ол просто өзі». Роберт Де Ниро, Клинт Иствуд, Майкл Мэдсен және Марк Райланс Митчемді өзінің сүйікті актерлерінің бірі деп атады. AFI-нің «100 жыл 100 жұлдыз» тізімінде Митчем классикалық Голливуд киносының ең ұлы ер жұлдызы деп танылды. AFI сонымен қатар Макс Кэди мен преподобный Гарри Пауэллді AFI-нің «100 жыл 100 батырлар мен зұлымдар» тізіміндегі барлық уақыттағы ең ұлы экран зұлымдарының 28 және 29 орындарына ие етті. Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Митчем Голливудтың Даңқ аллеясындағы 6240 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызға ие болды. Ол 2013 жылы Ұлттық Каубой және Батыс мұрасы мұражайының Ұлы батыс орындаушыларының залына енгізілді. Митчем 1992 жылдан бастап өмір бойы «Сиыр еті – кешкі асқа арналған» деп жарнамалаған әйгілі Американдық сиыр еті кеңесінің жарнамаларына дауыс берді. «Mitchum’s Steakhouse» 1959 жылдан 1965 жылға дейін Митчем мен оның отбасы тұрған Мэриленд штатының Траппе қаласында жұмыс істеді. 2022 жылдың 10 желтоқсанында Митчемнің туған жері – Оңтүстік Каролина штатының Лэйн қаласында оны еске алу үшін тарихи ескерткіш ашылды.