Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Промиелоциттердің жинақталуымен сипатталатын жіті миелоидты лейкемияның бір түрі.
Subtype of acute myeloid leukaemia characterised by accumulation of promyelocytes
Патогенез
Жедел промиелоциттік лейкемия 17-хромосомадағы ретино қышқылының рецепторы альфа (RARA) генінің хромосомалық транслокациясымен сипатталады. Нуклеофосмин, ядролық матрицамен байланысты, сигнал беруші және транскрипция 5b (STAT5B) активаторы, протеинкиназа А реттеуші 1α (PRKAR1A) кіші бірлігі, PAPOLA және CPSF1 (FIP1L1) гендерімен өзара әрекеттесетін фактор, BCL 6 корепрессор немесе 2A (NABP1) гендерін қамтитын олигонуклеотид/олигосахарид байланыстыру бүктемесі. Осы қайта құрылымдардың кейбіреуі ATRA-ға сезімтал немесе олардың сезімталдығы белгісіз, себебі олар өте сирек кездеседі; STAT5B/RARA және PLZF/RARA ATRA-ға төзімді екені белгілі. Wright-тың бояуы. Жедел промиелоциттік лейкемияны қан жағындысының немесе сүйек миынан алынған аспираттың немесе биопсияның микроскоптық тексеруі, сондай-ақ ерекше қайта құрылымды табу арқылы басқа АМЛ түрлерінен ажыратуға болады. Перифериялық қан жағындысында көптеген Ауэр таяқшалары бар промиелоциттердің (фаготтық жасушалар деп аталады) болуы жедел промиелоциттік лейкемияның күшті белгісі болып табылады. Нақты диагноз қою үшін PML/RARA синтез генін тексеру қажет. Бұл полимераза тізбектік реакция (ПЦР), флуоресценттік in situ гибридтеу немесе перифериялық қанның немесе сүйек миының дәстүрлі цитогенетикасы арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Бұл мутация 15 және 17-хромосомалардың ұзын қолдарының транслокациясын қамтиды. Сирек жағдайларда цитогенетикалық тестілеумен анықталмайтын жасырын транслокация болуы мүмкін; мұндай жағдайларда диагнозды растау үшін ПЦР тестілеуі қажет. ATRA-мен емдеу NCOR HDAC кешенін RAR-дан ажыратып, ДНК транскрипциясын және онкогенді транскрипция факторы мен оның бұрмаланған әрекетін бағыттап, жетілмеген лейкоздық промиелоциттердің жетілген гранулоциттерге дифференциациялануына мүмкіндік береді. 2013 жылға дейін емдеудің стандартты әдісі антрациклинге (мысалы, даунорубицин, доксорубицин, идарубицин немесе митоксантрон) негізделген химиотерапия болатын. Екі химиотерапия да шамамен 90% науқаста клиникалық ремиссияға әкеледі, ал арсен триоксиді жағымды әсерлер профиліне ие. ATRA терапиясы дифференциация синдромының ерекше жанама әсерімен байланысты. Бұл тыныс қиындығы, қызба, салмақ өсуі, перифериялық ісінумен байланысты және дексаметазонмен емделеді. ATRA-мен бірге қолданылғанда, ол АПЛ-мен ауыратын науқастардың шамамен 84%-ында жауапты жағдайға әкеледі, бұл ATRA және антрациклинге негізделген терапиямен емделген науқастарда байқалатын көрсеткішпен салыстырылады. Көптеген науқастар консолидациялық терапиясыз рецидивке ұшырады. 2000 жылғы Еуропалық АПЛ зерттеуінде консолидациялық химиотерапияны (ATRA қоспағанда) алмаған науқастарда 2 жыл ішінде рецидивтің көрсеткіші 27% болды, ал консолидациялық ем алған науқастарда 11% болды (p < 0,01). Сол сияқты, 2000 жылғы АҚШ АПЛ зерттеуінде ATRA күтімін алған науқастардың өмір сүру деңгейі 61% болды, ал ATRA күтімін алмаған науқастардың өмір сүру деңгейі 36% болды. Алайда, 2013 жылы стандартты емге айналған ATRA ATO-мен біріктірілген терапия бойынша жүргізілген соңғы зерттеулер, бұл терапиядан кейін жақсы жағдайдағы науқастарға күтімдік терапия қажет болмауы мүмкін екенін көрсетті, бірақ бұл мәселе даулы. Зерттеулер арсеннің ядролық денелерді қайта ұйымдастыратынын және мутант PML RAR синтез ақуызын ыдырататынын көрсетті. Жапонияда синтетикалық ретиноид - тамибаротен ATRA-ға төзімді АПЛ-ді емдеу үшін қолдануға рұқсат етілген.
Acute promyelocytic leukemia is characterized by a chromosomal translocation involving the retinoic acid receptor alpha (RARA) gene on chromosome 17. nucleophosmin, nuclear matrix associated, signal transducer and activator of transcription 5b (STAT5B), protein kinase A regulatory subunit 1α (PRKAR1A), factor interacting with PAPOLA and CPSF1 (FIP1L1), BCL 6 corepressor or oligonucleotide/oligosaccharide binding fold containing 2A (NABP1) genes. Some of these rearrangements are ATRA sensitive or have unknown sensitivity to ATRA because they are so rare; STAT5B/RARA and PLZF/RARA are known to be resistant to ATRA. Wright's stain.]] Acute promyelocytic leukemia can be distinguished from other types of AML based on microscopic examination of the blood film or a bone marrow aspirate or biopsy as well as finding the characteristic rearrangement. The presence of promyelocytes containing multiple Auer rods (termed faggot cells) on the peripheral blood smear is highly suggestive of acute promyelocytic leukemia. Definitive diagnosis requires testing for the PML/RARA fusion gene. This may be done by polymerase chain reaction (PCR), fluorescence in situ hybridization, or conventional cytogenetics of peripheral blood or bone marrow. This mutation involves a translocation of the long arms of chromosomes 15 and 17. On rare occasions, a cryptic translocation may occur which cannot be detected by cytogenetic testing; on these occasions PCR testing is essential to confirm the diagnosis. Treatment with ATRA dissociates the NCOR HDAC complex from RAR and allows DNA transcription and differentiation of the immature leukemic promyelocytes into mature granulocytes by targeting the oncogenic transcription factor and its aberrant action. before 2013 the standard of treatment was anthracycline (e. g. daunorubicin, doxorubicin, idarubicin or mitoxantrone) based chemotherapy. Both chemotherapies result in a clinical remission in approximately 90% of patients with arsenic trioxide having a more favorable side effect profile. ATRA therapy is associated with the unique side effect of differentiation syndrome. This is associated with the development of dyspnea, fever, weight gain, peripheral edema and is treated with dexamethasone. Given in conjunction with ATRA, it produces a response in around 84% of patients with APL, which is comparable to the rate seen in patients treated with ATRA and anthracycline based therapy. A significant portion of patients relapsed without consolidation therapy. In the 2000 European APL study, the 2 year relapse rate for those that did not receive consolidation chemotherapy (ATRA not included) therapy was 27% compared to 11% in those that did receive consolidation therapy (p<0.01). Likewise in the 2000 US APL study, the survival rates in those receiving ATRA maintenance was 61% compared to just 36% without ATRA maintenance. However, recent research on consolidation therapy following ATRA ATO, which became the standard treatment in 2013, has found that maintenance therapy in low risk patients following this therapy may be unnecessary, although this is controversial. Studies have shown arsenic reorganizes nuclear bodies and degrades the mutant PML RAR fusion protein. In Japan a synthetic retinoid, tamibarotene, is licensed for use as a treatment for ATRA resistant APL.
Тергеу агенттері
Кейбір деректер вальпроин қышқылы немесе вориностат сияқты гистон деацетилазасының ингибиторларының АПЛ-ны емдеудегі терапиялық мүмкіндігін қолдайды. Бір зерттеуге сәйкес, қымыз экстракты жіті миелоидты лейкоз HL 60 жасушаларындағы апоптоз процесіне әсер етеді.
Some evidence supports the potential therapeutic utility of histone deacetylase inhibitors such as valproic acid or vorinostat in treating APL. According to one study, a cinnamon extract has effect on the apoptotic process in acute myeloid leukemia HL 60 cells.
Болжам
Прогноз басқа лейкемияларға қарағанда жақсы. Басқа лейкоздармен салыстырғанда, оның басталуының жеделдігіне байланысты, ерте өлім салыстырмалы түрде жиі кездеседі. Емделмесе, орташа өмір сүру ұзақтығы бір айдан кем. Бұл ауру бұрын өлімге әкелетін жағдайдан емдеуге жақын ауруға айналды. Ерте өлімнің ең көп кездесетін себебі – ауыр қан кету, көбінесе бас миындағы қан кету. Денсаулық сақтау жүйесіне қолжетімділігі жоғары елдерде науқастардың 5–10%-ында, ал дамып келе жатқан елдерде 20–30%-ында қан кетуден ерте өлім орын алады. Ерте өлімге әкелетін қауіп факторлары: диагноз қоюдың кешіктірілуі, емдеуді бастаудың кешіктірілуі және ауруханаға түскен кезде ақ қан клеткаларының жоғары саны. Емдеудегі жетістіктерге қарамастан, ерте өлім көрсеткіші салыстырмалы түрде тұрақты болып қалып отыр, бұл туралы Скотт Макклеллан, Бруно Медейрос және Стэнфорд университетіндегі Эш Ализаде сияқты бірнеше топтар баяндаған. Рецидив көрсеткіші өте төмен. Ремиссиядан кейінгі өлімдердің көпшілігі басқа себептерден болады, мысалы, екіншілік қатерлі ісіктер, бір зерттеуде мұндай жағдайлар науқастардың 8%-ында кездескен. Осы зерттеуде екіншілік қатерлі ісіктер өлімнің 41%-ын, ал жүрек аурулары 29%-ын құрады. 6,3 жылдық өмір сүру көрсеткіші 88%, 7,9 жылдық өмір сүру көрсеткіші 82% болды. Тағы бір зерттеуде 10 жылдық өмір сүру көрсеткіші шамамен 77% деп есептелді. Бұл AML-дің басқа түрлерімен салыстырғанда жасқа байланысты (70 жас), бірақ егде жастағы адамдарда APL ерекше сипаттамаларға ие. Латын Америкасы немесе Оңтүстік Еуропадан шыққан адамдар арасында жиірек кездеседі. Сонымен қатар, бұл ауру II топоизомераза ингибиторларымен (мысалы, антрациклиндер және этопозид) емделген науқастарда осы препараттардың канцерогендік әсерінен туындаған екіншілік қатерлі ісік ретінде пайда болуы мүмкін, мұндай жағдайлардың көпшілігі сүт безі қатерлі ісігімен ауыратын науқастарда кездеседі. APL-мен ауыратын науқастардың шамамен 40%-ында 8-трисомия немесе 17-изохромосома сияқты хромосомалық аномалиялар бар, олар ұзақ мерзімді нәтижелерге әсер етпейтін сияқты.
Prognosis is generally good relative to other leukemias. Because of the acuteness of onset compared to other leukemias, early death is comparatively more common. If untreated, it has median survival of less than a month. It has been transformed from a highly fatal disease to a highly curable one. The cause of early death is most commonly severe bleeding, often intracranial hemorrhage. Early death from hemorrhage occurs in 5–10% of patients in countries with adequate access to healthcare and 20–30% of patients in less developed countries. Risk factors for early death due to hemorrhage include delayed diagnosis, late treatment initiation, and high white blood cell count on admission. Despite advances in treatment, early death rates have remained relatively constant, as described by several groups including Scott McClellan, Bruno Medeiros, and Ash Alizadeh at Stanford University. Relapse rates are extremely low. Most deaths following remission are from other causes, such as second malignancies, which in one study occurred in 8% of patients. In this study, second malignancies accounted for 41% of deaths, and heart disease, 29%. Survival rates were 88% at 6.3 years and 82% at 7.9 years. In another study, 10 year survival rate was estimated to be approximately 77%. which is considerably younger than the other subtypes of AML (70 years), however in elderly population APL has peculiar characteristics. Incidence is higher among individuals of Latin American or South European origin. It can also occur as a secondary malignancy in those that receive treatment with topoisomerase II inhibitors (such as the anthracyclines and etoposide) due to the carcinogenic effects of these agents, with patients with breast cancer representing the majority of such patients. Around 40% of patients with APL also have a chromosomal abnormality such as trisomy 8 or isochromosome 17 which do not appear to impact on long term outcomes.