Дэвид Балтимор: Американ ғалымы мен вирусологтың өмірбаяны мен жетістіктері

Кіріспе

Американдық биолог (1938 жылы туған)

EMBO мүшесі (1983 жылдан). Вайтхед институтын құрып, 1982 жылдан 1990 жылға дейін басқарды. 2008 жылы Америка ғылымды дамыту қауымдастығының президенті болды. 37 жасында Балтимор Ренато Дульбеко мен Говард М. Теминмен бірге "ісік тудыратын вирустар мен жасушаның генетикалық материалы арасындағы өзара әрекеттесуді зерттегені үшін", атап айтқанда, кері транскриптаза ферментін ашқаны үшін Нобель сыйлығын алды. Ол иммунология, вирусология, қатерлі ісіктерді зерттеу, биотехнология және рекомбинантты ДНҚ зерттеулері саласына үлес қосты. Сонымен қатар, ол көптеген докторанттар мен докторантурадан кейінгі тағылымдамашыларды тәрбиеледі, олардың көптегені көрнекті және еңбекті ғылыми мансапқа қол жеткізді. Нобель сыйлығынан басқа, ол көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде 1999 жылы АҚШ Ұлттық ғылым медалі мен 2021 жылы Ласкер сыйлығы.

Ерте өмір және білім

Балтимор 1938 жылдың 7 наурызында Нью-Йорк қаласында Гертруда (Липшиц) мен Ричард Балтимордың отбасында дүниеге келді. Квинс округіндегі Форст Хиллз және Рего Парк аудандарында өскен ол, екінші сыныпта оқып жүргенде анасы қалалық мектептердің деңгейі жеткіліксіз деп санағандықтан, отбасымен бірге Нью-Йорктің Great Neck қала маңына көшіп келді. Әкесі ортодоксалды еврей болып тәрбиеленген, ал анасы дінсіз болған. Балтимор еврей мерекелерін сақтап, бар мицвасына дейін әкесімен бірге синагогқа барып тұрды. 1956 жылы Great Neck North орта мектебін бітірді және биологияға деген қызығушылығын Мэн штатындағы Бар-Харбор қаласындағы Джексон зертханасының жазғы студенттік бағдарламасында өткізген жазғы демалысына байланыстырып айтады. Осы бағдарламада ол кейіннен Нобель сыйлығын бөлісетін Говард Теминмен танысты. Балтимор 1960 жылы Свартмор колледжін жоғары жетістіктермен бітірді. Ол молекулалық биологиямен Джордж Стрейзингердің арқасында танысты, оның жетекшілігімен ол 1959 жылы Колд Спринг Харбор зертханасындағы студенттік зерттеу бағдарламасының алғашқы тобының бір бөлігі ретінде жаз бойы жұмыс істеді. Оның фаг генетикасына деген қызығушылығы тез арада жануарлар вирустарына деген құштарлығына ұласты. Ол полиовирусты пайдалана отырып, вирус репликациясын зерттеу жұмыстарын жалғастырды және 1964/1965 жылдары Альберт Эйнштейн медицина колледжінде Джерард Хурвицпен ферментация бойынша білім алды. Ол жерде полиовирус РНК репликациясын зерттеді және Марк Жирард пен Майкл Джейкобсонды қоса алғанда, басқа ғалымдардың мансабының бастапқы кезеңдерінде кең көлемде көмектесті. Олар вирустық полипротеин прекурсорларының протеолитикалық бөліну механизмін анықтады, бұл эукариоттық белоктардың синтезінде протеолитикалық өңдеудің маңыздылығын көрсетті. Ол сондай-ақ болашақ әйелі Элис Хуанмен танысты, ол 1967 жылы Балтиморда Солкпен жұмыс істей бастады. Олар бірлесіп ақаулы араласатын бөлшектер және вирус псевдотиптері бойынша маңызды эксперименттер жүргізді. Осы жұмыс барысында ол полиовирус өзінің вирус ақуыздарын бір үлкен полибелок түрінде шығаратынын, содан кейін олар жеке функционалдық пептидтерге өңделетінін анықтады. Элис С. Хуан да везикулярлы стоматит вирусы (ВСВ) бойынша зерттеулерін жалғастыру үшін МТИ-ге көшті. Олар бір-біріне жақын болып, 1968 жылдың қазан айында үйленді. Балтимор бұл жұмысты кеңейтіп, екі РНК ісік вирусын – мысық лейкемиясының Раушер вирусын және Роустың саркома вирусын зерттеді. Ол кері транскриптазаны (РТза немесе РТ) – РНК матрицасынан ДНК-ны полимерлейтін ферментті тапты. Осылайша ол кейін ретровирустар деп аталған вирустардың ерекше класын ашты, олар вирус ДНК-сының синтезін катализдейтін үшін РНК матрицасын пайдаланады. Бұл молекулалық биологияның генетикалық ақпарат ДНК-дан РНК-ға, содан кейін ақуыздарға бір бағытта ағып өтеді деген орталық догмасының қарапайым түсіндірілісін жоққа шығарды. Кері транскриптаза ретровирустардың көбеюі үшін қажет, бұл вирустарға вирус РНК-сының тізбектерін вирус ДНК-сының тізбектеріне айналдыруға мүмкіндік береді. Бұл санатқа жататын вирустардың ішінде ВИЧ вирусы бар. Бұл жаңалық жеке гендерді оқшаулау және көбейтуді жеңілдетті, сондай-ақ қатерлі ісік ауруын түсінудің молекулалық және вирусологиялық тәсілдері жаңа емдеу әдістерін ұсынады деген үміт тудырды. MIT CCR-ге Сальвадор Э. Лурия жетекшілік етті және Балтимор, Филипс Роббинс, Герман Эйзен, Филип Шарп және Роберт Вайнберг сияқты профессорлық-оқытушылар тобымен бірге тез танымал болды, олардың барлығы ғылымда үлкен жетістіктерге жетті. Ол кезде Балтимордың вирусологияға қосқан ең үлкен үлесі – ВИЧ сияқты ретровирустардың көбеюі үшін маңызды кері транскриптазаны (Ртаза немесе РТ) табуы болды. Оны Сатоши Мизутани мен Темин дербес және шамамен бір уақытта ашқан. Осы ферменттік белсенділікті Тони Хантер де анықтаған, ол осы салада көп жұмыс істеген. Сонымен қатар, ол РНК вирустары бойынша негізгі мәселелерді зерттеуді жалғастырды және 1981 жылы Балтимор мен оның зертханасындағы докторлық диссертациядан кейінгі ғылыми қызметкер Винсент Раканиелло рекомбинантты ДНК технологиясын пайдаланып, жануарлар РНК вирусы полиовирусының геномын кодтайтын плазмидті жасады. Балтимор Уайтхедті МТИ жаңа институт үшін идеалдық орынға айналатынына сендірді, өйткені ол сол кездегі биологиядағы ең жақсы зерттеушілерді жұмысқа алуда жоғары деңгейде болады деп ойлады, осылайша сапаны қамтамасыз етеді. Бұл дауды "Бостон глобусының" институтті МТИ-ді корпоративтік бақылауға алу ретінде сипаттаған мақаласы одан әрі ушықтырды. Уайтхед институтының биология ғылымына қосқан үлесі ұзақ жылдар бойы үнемі ерекше болды. Құрылғаннан кейін он жылдан аспаған уақыт ішінде, Балтимордың тұрақты басшылығымен, Уайтхед институты молекулалық биология және генетика саласындағы әлемдегі жетекші зерттеу орталығы деп танылды, соңғы 10 жыл ішінде Уайтхед ғалымдары жариялаған мақалалар, оның ішінде Балтимордың зертханасынан шыққан мақалалар, барлық биологиялық зерттеу институттарының арасында ең көп сілтемеленген мақалалар болды. Уайтхед институты Адам геномы жобасында маңызды серік болды. Балтимор WIBR директоры қызметін атқарып, факультетті кеңейтті және генетикалық зерттеулерге, мысық және дрозофила генетикасы сияқты маңызды зерттеу салаларына бағытталды. Осы кезеңде Балтимордың жеке зерттеу бағдарламасы жаңа институтта өркендеді. Балтимордың зертханасынан жасалған маңызды жаңалықтардың бірі – доктор Раджан Сен және Дэвид Балтимордың 1986 жылы ашқан негізгі транскрипциялық фактор NF κB. Бұл B лимфоциттерінде lg гендерінің экспрессиясы үшін қажетті ядролық факторларды анықтауға бағытталған кең ауқымды зерттеудің бір бөлігі болды. Алайда, NF κB туа пайда болған және адаптивті иммунитетте және вирус реттеуінде де маңызды екені анықталды. NF κB жасушалық жауаптарды реттеуге қатысады және "жылдам әрекет ететін" негізгі транскрипциялық факторлар санатына жатады. Олардың жаңалығы соңғы екі онжылдықтағы "ең көп зерттелген сигналдау парадигмаларының" біріне қатысты "ақпараттық жарылысқа" әкелді. 1984 жылға дейін Рудольф Гроссхедл мен Дэвид Уивер, Балтимордың зертханасындағы докторлық диссертациядан кейінгі ғылыми қызметкерлер, ауруды зерттеу моделі ретінде трансгендік тышқандар жасаумен айналысты. Олар "lg гендерінің реттелуін бақылау лимфоидты жасушалар шегінде ауыр тізбекті гендер экспрессиясының ерекшелігін анықтайтын жалғыз механизм болуы мүмкін" деп болжады. 1987 жылы олар біріктірілген гені бар трансгендік тышқандар жасады, олар қатерлі лейкемияға шалдықты. Дэвид Г. Шац және Марджори Оттингер, 1988 және 1989 жылдары Балтимордың зерттеу тобындағы студенттер ретінде иммуноглобулин гендерін реттейтін белок жұбын – рекомбинацияны белсендіргіш ген RAG 1 және RAG 2 анықтады. Бұл иммундық жүйе берілген молекулаға көптеген мүмкіндіктердің ішінде ерекшелікке ие болуын қалай анықтайтынын анықтаудағы маңызды жаңалық болды және 2005 жылы Балтимор бұл жаңалықты "биологиядағы ең маңызды жаңалығымыз" деп бағалады.

Baltimore was born on March 7, 1938, in New York City to Gertrude (Lipschitz) and Richard Baltimore. Raised in the Queens neighborhoods of Forest Hills and Rego Park, he moved with his family to suburban Great Neck, New York, while he was in second grade because his mother felt that the city schools were inadequate. His father had been raised as an Orthodox Jew and his mother was an atheist, and Baltimore observed Jewish holidays and would attend synagogue with his father through his Bar Mitzvah. He graduated from Great Neck North High School in 1956, and credits his interest in biology to a high school summer spent at the Jackson Laboratory's Summer Student Program in Bar Harbor, Maine. It was at this program that he met Howard Temin, with whom he would later share the Nobel Prize. Baltimore earned his bachelor's degree with high honors at Swarthmore College in 1960. He was introduced to molecular biology by George Streisinger, under whose mentorship he worked for a summer at Cold Spring Harbor Laboratory as part of the inaugural cohort of the Undergraduate Research Program in 1959. His early interest in phage genetics quickly yielded to a passion for animal viruses. He continued his work on virus replication using poliovirus and pursued training in enzymology with Jerard Hurwitz at Albert Einstein College of Medicine in 1964/1965. There he investigated poliovirus RNA replication and began a long and storied career of mentoring other scientists' early careers including Marc Girard, and Michael Jacobson. They discovered the mechanism of proteolytic cleavage of viral polyprotein precursors, pointing to the importance of proteolytic processing in the synthesis of eukaryotic proteins. He also met his future wife, Alice Huang, who began working with Baltimore at Salk in 1967. He and Alice together carried out key experiments on defective interfering particles and viral pseudo types. During this work, he made a key discovery that polio produced its viral proteins as a single large polyprotein that was subsequently processed into individual functional peptides. Alice S. Huang also moved to MIT to continue her research on vesicular stomatitis virus (VSV). They became a couple, and married in October 1968. Baltimore extended this work and examined two RNA tumor viruses, Rauscher murine leukemia virus and Rous sarcoma virus. He went on to discover reverse transcriptase (RTase or RT) – the enzyme that polymerizes DNA from an RNA template. In doing so, he discovered a distinct class of viruses, later called retroviruses, that use an RNA template to catalyze synthesis of viral DNA. This overturned the simplified version of the central dogma of molecular biology that stated that genetic information flows unidirectionally from DNA to RNA to proteins. Reverse transcriptase is essential for the reproduction of retroviruses, allowing such viruses to turn viral RNA strands into viral DNA strands. The viruses that fall into this category include HIV. This discovery made it easier to isolate and reproduce individual genes, and was heralded as evidence that molecular and virological approaches to understanding cancer would yield new cancer treatments. The MIT CCR was led by Salvador E. Luria and quickly achieved pre eminence with a group of faculty including Baltimore, Phillips Robbins, Herman Eisen, Philip Sharp, and Robert Weinberg, who all went on to illustrious research careers. At the time, Baltimore's greatest contribution to virology was his discovery of reverse transcriptase (Rtase or RT) which is essential for the reproduction of retroviruses such as HIV and was discovered independently, and at about the same time, by Satoshi Mizutani and Temin. This type of enzymatic activity was also discovered by Tony Hunter, who has done extensive work in the area. He also continued to pursue fundamental questions in RNA viruses and in 1981, Baltimore and Vincent Racaniello, a post doctoral fellow in his laboratory, used recombinant DNA technology to generate a plasmid encoding the genome of poliovirus, an animal RNA virus. Baltimore persuaded Whitehead that MIT would be the ideal home for the new institute, convinced that it would be superior at hiring the best researchers in biology at the time, thus ensuring quality. The controversy was made worse by an article published by the Boston Globe framing the institute as corporate takeover of MIT. Whitehead Institute's contributions to bioscience have long been consistently outstanding. Less than a decade after its founding with continued leadership by Baltimore, the Whitehead Institute was named the top research institution in the world in molecular biology and genetics, and over a recent 10 year period, papers published by Whitehead scientists, including many from Baltimore's own lab, were the most cited papers of any biological research institute. The Whitehead Institute was an important partner in the Human Genome Project. Baltimore served as director of the WIBR and expanded the faculty and research areas into key areas of research including mouse and drosophila genetics. During this time, Baltimore's own research program thrived in the new Institute. Important breakthroughs from Baltimore's lab include the discovery of the key transcription factor NF κB by Dr. Ranjan Sen and David Baltimore in 1986. This was part of a broader investigation to identify nuclear factors required for lg gene expression in B lymphocytes. However, NF κB turned out to have much broader importance in both innate and adaptive immunity and viral regulation. NF κB is involved in regulating cellular responses and belongs to the category of "rapid acting" primary transcription factors. Their discovery led to an "information explosion" involving "one of the most intensely studied signaling paradigms of the last two decades." As early as 1984, Rudolf Grosschedl and David Weaver, postdoctoral fellows, in Baltimore's laboratory, were experimenting with the creation of transgenic mice as a model for the study of disease. They suggested that "control of lg gene rearrangement might be the only mechanism that determines the specificity of heavy chain gene expression within the lymphoid cell lineage." in 1987, they created transgenic mice with the fused gene that developed fatal leukemia. David G. Schatz and Marjorie Oettinger, as students in Baltimore's research group in 1988 and 1989, identified the protein pair that rearranges immunoglobulin genes, the recombination activating gene RAG 1 and RAG 2. this was a key discovery in determining how the immune system can have specificity for a given molecule out of many possibilities, and was considered by Baltimore as of 2005 to be "our most significant discovery in immunology".

Рокфеллер университеті

Балтимор 1990 жылдың 1 шілдесіне дейін Уайтхед институтының директоры қызметін атқарды, содан кейін Нью-Йорктегі Рокфеллер университетінің алтыншы президенті болып тағайындалды. Ол зерттеу тобын кезең-кезеңмен Нью-Йоркке көшіріп, вирусология және жасушалық реттеу саласына жаңа үлес қосуын жалғастырды. 1991 жылдың 3 желтоқсанында отставкаға кеткеннен кейін (Иманиши Кари ісіне қараңыз), Балтимор Рокфеллер университетінің құрамында қалып, 1994 жылдың көктеміне дейін зерттеу жұмыстарын жүргізді. Ол МТИ-ге қайта оралуға шақырылып, Иван Р. Коттрелл атындағы молекулалық биология және иммунология профессоры болып қайтадан факультетке қосылды. Ол 1997 жылдың 15 қазанында лауазымға кірісіп, 1998 жылдың 9 наурызында қызметке бекітілді. Балтимордың Калтехтегі қызмет кезеңінде АҚШ Президенті Билл Клинтон 1999 жылы оны ғылымға қосқан көптеген үлесі үшін Ұлттық ғылым медалімен марапаттады. 2004 жылы Рокфеллер университеті Балтиморға ең жоғары награда – ғылым докторы (honoris causa) дәрежесін берді. 2003 жылы Дэвид Балтимордың Калтехтегі зертханасында постдокторант ретінде жұмыс істеген Мэтью Портеус химерлік нуклеазаларды пайдаланып, адам жасушаларында дәл гендік өңдеуді алғаш рет көрсетті. 2005 жылдың қазан айында Балтимор Калтех президенті лауазымынан кетіп, былай деді: «Бұл мен үшін оңай шешім болған жоқ, бірақ Институттың мүддесі үшін осы тарихи кезеңде президенттік тағайындамасының тиімдірек болатынына сенімдімін». Бұрынғы Джорджия Технологиялық институтының проректоры Жан Лу Шамо Балтимордан кейін Калтех президенті болды. Балтимор Калтехтегі президенті және Роберт Эндрюс Миликан атындағы биология профессоры болып тағайындалды және институт қауымдастығының белсенді мүшесі болып қала береді.

Калтек зертханасы (19972019)

Балтимордың Калтехтегі зертханасы екі маңызды зерттеу бағытына шоғырланды: сүтқоректілердің иммундық жүйесінің қалыптасуы мен жұмыс істеуін түсіну және иммундық жүйені қатерлі ісікке қарсы тұруда тиімдірек ету үшін вирустық векторларды жасауға қатысты аудармалық зерттеулер. Олардың негізгі зерттеулері екі бағытта дамыды: NF κB транскрипциялық факторының әртүрлі қызметін түсіну және микроРНК-ның қалыпты және аурулы функцияларын зерттеу.

Трансляциялық ғылым бастамалары

Балтимордың зертханасының басты назары ВИЧ және қатерлі ісіктерді емдеу үшін гендік терапия әдістерін қолдану болды. 2000 жылдардың басында Балтимордың аспиранты Лили Янг екі TCR тізбегінің гендерін клондауға мүмкіндік беретін лентивирусты векторды жасады. Оның иммунитетті күшейтудегі маңызды әлеуетін таныған Балтимор өз зертханасында "Иммунитетті инженерлеу" деп аталатын аудармалық зерттеулер бағдарламасын құрды. Билл мен Мелинда Гейтс қоры бағдарламаға үлкен грант берді, ол қаржыны төрт зерттеу бағдарламасына бөліп, әрқайсысын басқару үшін қосымша зертхана қызметкерлерін тартты. Зерттеу бағдарламаларының екеуі – Calimmune және Immune Design Corp гендік терапия стартаптарын құруға себеп болды, олар 2006 және 2008 жылдары тіркелді. Үшінші бағдарлама ВИЧ-қа қарсы вакцинаны әзірлеуге бағытталды және нәтижесінде NIH-де клиникалық сынақтар өтті. Джимми Чжао басшылық еткен Балтимордың командасы микроРНК 146a (miR 146a) деп аталатын кішкентай РНК молекуласын ашты және miR146a жетіспейтін егеуқұйрықтардың штаммын өсірді. Олар miR146a жетіспейтін егеуқұйрықтарды гематопоэтикалық дің клеткаларының (ГДК) қызметіне созылмалы қабынудың әсерін зерттеу үшін модель ретінде пайдаланды. Олардың нәтижелері микроРНК 146a созылмалы қабыну кезінде ГДК-терді қорғайтынын және оның жетіспеуі қан қатерлі ісіктері мен сүйек миының жетіспеушілігіне әкелуі мүмкін екенін көрсетті.

Сплисингті бақылау жөніндегі зерттеулер

Балтимордың зертханасындағы соңғы жылдардағы тағы бір маңызды бағыты – қабыну және иммундық жауаптарды бақылау, әсіресе қабыну стимулдарынан кейін гендік экспрессияның тікелей өңделісін (splicing) бақылау. Бұл кейінгі тікелей өңделістің интрондармен байланысты екенін, ал РНК байланыстырушы ақуыз BUD13 осы интрондарда жұмыс істей отырып, сәтті тікелей өңделіс мөлшерін арттыратынын ашуға әкелді (Люк Франкивтің 2019 және 2020 жылдарда жарияланған 2 мақаласы). 2019 жылы «Жылдық иммунология шолуында» жарияланған автобиографиялық мақаласында Балтимор 2018 жылдың күзінде Калтехтегі зертханалық кеңістігінің жартысын жаңа ассистент-профессорға беретінін және оның ағымдағы зертханалық тобы соңғысы болатынын хабарлады. «Мен 60 жыл бойы ғылыми зерттеулермен айналыстым, енді осы саланы жас ғалымдарға қалдырудың уақыты келді», – деді ол. 1975 жылғы рекомбинантты ДНҚ бойынша Асиломар конференциясын еске түсіретіндей, осы мәселемен айналысып жатқандар ғалымдар мен қоғамның геномды өзгертудің жаңа әдістерімен байланысты этикалық мәселелер мен тәуекелдер туралы көбірек білуін қалайды. ЖИТС зерттеулеріне федералдық қаржыландыруды қолдаушылардың бірі болған Балтимор 1986 жылы Ұлттық ғылым академиясының ЖИТС стратегиясы жөніндегі комитетіне тең төрағалық етті. 1996 жылдан бастап ол Ұлттық денсаулық сақтау институтының (NIH) ЖИТС-ке қарсы вакцина зерттеу комитетінің (AVRC) басшысы болып тағайындалды.

Биотехнология

Балтимор АҚШ және Еуропада 100-ге жуық түрлі биотехнология патентіне ие, және 1970-жылдардан бері американдық биотехнология саласында жетекші болып табылады. Calimmune және Immune Design компанияларын құруға қосымша, ол s2A Molecular, Inc. компаниясын құруға да көмектесті. Ол 1974 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясына (NAS); 1974 жылы Америка өнер және ғылым академиясына; 1974 жылы NAS Медицина институтына (IOM); 1984 жылы Американдық иммунологтар қауымдастығына; 1997 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды. 1987 жылы Корольдік қоғамның (ForMemRS) шетелдік мүшесі, 2000 жылы Француз ғылым академиясының және Американдық қатерлі ісіктерді зерттеу қауымдастығының (AACR) мүшесі болып сайланды. 2008 жылы Балтимор Америка ғылымын дамыту қауымдастығының (AAAS) президенті болды. Ол 700-ден астам рецензияланған мақала жариялаған. Балтимор АҚШ Ғылым және Инженерлік фестивалінің кеңесші кеңесінің мүшесі және Xconomist (технологиялық жаңалықтар мен медиа компаниясы Xconomy редакторы). Балтимор сонымен қатар Джексон зертханасының қамқоршылар кеңесінде, "Атом ғалымдарының бюлетенінің" басқармасында, Amgen, Inc. директорлар кеңесінде және көптеген басқа ұйымдар мен олардың басқармаларында қызмет етеді. 2019 жылы Калтех Балтимордың құрметіне биохимия және молекулалық биофизика саласындағы аспирантура бағдарламасын атады. Бағдарлама Amgen Foundation-нан түскен 7,5 миллион долларлық сыйлықты, бір жылдық Amgen стипендиясымен және Caltech-тің Гордон мен Бетти Мур аспиранттар стипендиясымен сәйкестендірілген 3,75 миллион доллармен біріктірді.

Иманиши-Кари ісі

1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Балтимордың зертханасында емес, MIT-тің жеке, тәуелсіз зертханасында жұмыс істеген ғалым Тереза Иманиши Кари ғылыми алаяқтыққа қатыстылық танытты. Бұл оқиға кеңінен жарияланды және Конгресс тарапынан тергеу жүргізілді. Іс Балтимордың есімімен байланысты болды, себебі ол Иманиши Каримен ғылыми ынтымақтастықта болды және кейіннен оны алаяқтық айыптауларына қарсы қорғады. 1986 жылы MIT-де биология профессоры және Уайтхед директоры болған Балтимор, Иманиши Каримен (MIT-де жеке зертханасы болған биологияның қауымдастырылған профессоры) және тағы төрт автормен бірлесіп иммунология саласындағы ғылыми мақала жазды. Иманиши Каридің зертханасындағы постдокторант Марго О’Тул, мақала авторы болмағандықтан, мақалаға қатысты алаңдаушылық білдіріп, ақырында Иманиши Кариді деректерді жасыру үшін жасалған деп айыптады. Бірақ Балтимор мақаланы қайтарып алудан бас тартты. О’Тул көп ұзамай наразылығын тоқтатты, бірақ бұл мақаланың зерттеуін қаржылаған NIH, Уолтер В. Стюарттың (өздігінен алаяқ іздеуші) және NIH-тегі оның зертхана меңгерушісі Нед Федердің талабымен тергеуді бастады. 1989 жылдың қазан айында Балтимор Рокфеллер университетінің президенті болып тағайындалғанда, факультеттің шамамен үштен бірі оның Иманиши Кари ісіндегі мінез-құлқына алаңдаушылық білдіргендіктен тағайындалуына қарсы болды. Ол әрбір зертхананы жеке-жеке аралап, зерттеушілерден осы мәселелерді тікелей естіді. 1991 жылдың 14 наурызындағы алдын ала есепте, негізінен USSS сараптамасының нәтижелеріне сүйене отырып, NIH-тің алаяқтық бөлімі, сол кезде ғылыми адалдық кеңсесі (OSI) деп аталған, Иманиши Кариді деректерді жалғандау және жасаумен айыптады. Сондай-ақ ол Балтиморды О’Тулдың наразылығын қабылдамағаны үшін сынады. Бір аптадан соң есеп баспасөзге тарады. Балтимор және үш автор кейіннен мақаланы қайтарып алды; алайда Иманиши Кари мен Моэма Х. Рейс қайтарып алуға қол қоймады. Балтимор өзінің «Иманиши Каридің түсіндірмелерін қабылдауға тым дайын болғанын» және «оның деректері мен қорытындыларын тәуелсіз растауға жеткілікті күш жұмсамағанын» мойындады. Балтимор наразылық білдірушінің айыптауын жете бағаламағаны үшін көпшілік алдында кешірім сұрады. Скандалға байланысты жағымсыз жариялылық тудырған алаңдаушылықтардың нәтижесінде Балтимор Рокфеллер университетінің президенті лауазымынан кетіп, MIT биология факультетіне қайта оралды. 1992 жылдың шілдесінде Мэриленд округінің АҚШ прокуроры, бұл істі тергеп жүрген, Иманиши Кариге қарсы қылмыстық немесе азаматтық іс қозғамайтынын мәлімдеді. Бірақ 1994 жылдың қазан айында OSI-нің ізбасары, Зерттеу Сапасыздығы Кеңесі (ORI; HHS) Иманиши Кариді 19 зерттеуге қатысты кінәлі деп тапты, оның қорытындылары негізінен құпия қызметтің зертханалық күнделіктерді талдауына негізделген, мұндай интерпретациялауда тергеушілердің тәжірибесі немесе сарапшылық көмегі аз болған құжаттар. 1995 жылдың маусым айында HHS апелляциялық комиссиясы барлық айыптауларды егжей-тегжейлі қарауға кірісті. 1996 жылдың маусым айында комиссия ORI өзінің 19 айыптауын дәлелдей алмады деп шешті. ORI жинаған құжаттық дәлелдердің көп бөлігін жоққа шығарғаннан кейін, комиссия Иманиши Кариге қатысты барлық айыптауларды алып тастады. Соңғы есепте айтылғандай, HHS комиссиясы «ORI ұсынғанның көп бөлігі маңызды емес, дәлелді құндылығы шектеулі, ішкі тұйықсыздықтарға толы, сенімділігі немесе негізі болмаған, сенімсіз немесе расталмаған немесе негізсіз болжамдарға негізделген» екенін анықтады. Ол сондай-ақ «Cell» мақаласының «тұтастай алғанда, барлық түрлі қателіктерге толы екенін, [соның ішінде] осы жылдар бойы және көптеген сараптамалардан кейін бұрын ешқашан көрсетілмеген немесе түзетілмеген қателіктер бар екенін» атап өтті. «Барлық қатысушылар жауапкершілікті бөлісуі керек». OSI де, ORI де Балтиморды зерттеуде теріс қылық жасады деп айыптаған жоқ. Тергеуді ынталандырған Стюарт пен Федердің беделі қатты зақымдалды. Иманиши Кари даулы ісі 1980 және 1990 жылдары АҚШ-та ғылыми адалдыққа қатысты бірнеше маңызды істердің бірі болды. Көптеген жағдайларда сотталушылар ақталды. 1993 жылы Йель университетінің математигі Серж Ланг Балтимордың мінез-құлқына қатты сын танысты. Ғылым тарихшысы Дэниел Кевлс Иманиши Каридің ақталғанынан кейін жазған «Балтимор ісі» атты 1998 жылғы кітабында осы оқиғаны баяндады. Хорас Фриланд Джадсон «Ұлы сатқындық: ғылымдағы алаяқтық» еңбегінде Балтимордың іс-әрекеттеріне сынды баға берді. Балтимор өзінің талдауын да жазды.

During the late 1980s and early 1990s, Thereza Imanishi Kari, a scientist who was not in Baltimore's laboratory but in a separate, independent laboratory at MIT, was implicated in a case of scientific fraud. The case received extensive news coverage and a Congressional investigation. The case was linked to Baltimore's name because of his scientific collaboration with and later his strong defense of Imanishi Kari against accusations of fraud. In 1986, while a professor of biology at MIT and director at Whitehead, Baltimore co authored a scientific paper on immunology with Thereza Imanishi Kari (an assistant professor of biology who had her own laboratory at MIT) as well as four others. A postdoctoral fellow in Imanishi Kari's laboratory, Margot O'Toole, who was not an author, reported concerns about the paper, ultimately accusing Imanishi Kari of fabricating data in a cover up. Baltimore, however, refused to retract the paper. O'Toole soon dropped her challenge, but the NIH, which had funded the contested paper's research, began investigating, at the insistence of Walter W. Stewart, a self appointed fraud buster, and Ned Feder, his lab head at the NIH. Around October 1989, when Baltimore was appointed president of Rockefeller University, around a third of the faculty opposed his appointment because of concerns about his behaviour in the Imanishi Kari case. He visited every laboratory, one by one, to hear those concerns directly from each group of researchers. In a draft report dated March 14, 1991, based mainly on USSS forensics findings, NIH's fraud unit, then called the Office of Scientific Integrity (OSI), accused Imanishi Kari of falsifying and fabricating data. It also criticized Baltimore for failing to embrace O'Toole's challenge. Less than a week later, the report was leaked to the press. Baltimore and three co authors then retracted the paper; however, Imanishi Kari and Moema H. Reis did not sign the retraction. In the report, Baltimore stated that he may have been "too willing to accept" Imanishi Kari's explanations and felt he "did too little to seek an independent verification of her data and conclusions." Baltimore publicly apologized for not taking a whistle blower's charge more seriously. Amid concerns raised by negative publicity in connection with the scandal, Baltimore resigned as president of Rockefeller University and rejoined the MIT Biology faculty. In July 1992, the US Attorney for the District of Maryland, who had been investigating the case, announced he would not bring criminal or civil charges against Imanishi Kari. In October 1994, however, OSI's successor, the Office of Research Integrity (ORI; HHS) found Imanishi Kari guilty on 19 counts of research misconduct, basing its conclusions largely on Secret Service analysis of laboratory notebooks, documents that these investigators had little experience or expert guidance in interpreting. An HHS appeals panel began meeting in June 1995 to review all charges in detail. In June 1996, the panel ruled that the ORI had failed to prove any of its 19 charges. After throwing out much of the documentary evidence gathered by the ORI, the panel dismissed all charges against Imanishi Kari. As their final report stated, the HHS panel "found that much of what ORI presented was irrelevant, had limited probative value, was internally inconsistent, lacked reliability or foundation, was not credible or not corroborated, or was based on unwarranted assumptions." It did conclude that "The Cell paper as a whole is rife with errors of all sorts [including] some which, despite all these years and layers of review, have never previously been pointed out or corrected. Responsibility must be shared by all participants." Neither OSI nor ORI ever accused Baltimore of research misconduct. The reputations of Stewart and Feder, who had pushed for the investigation, were badly damaged. The Imanishi Kari controversy was one among several prominent scientific integrity cases of the 1980s and 1990s in the United States. In nearly all cases, defendants were ultimately cleared. In 1993, Yale University mathematician Serge Lang strongly criticized Baltimore's behavior. Historian of science Daniel Kevles, writing after the exoneration of Imanishi Kari, recounted the affair in his 1998 book, The Baltimore Case. Horace Freeland Judson also gives a critical assessment of Baltimore's actions in The Great Betrayal: Fraud In Science. Baltimore has also written his own analysis.

Люк ван Париж ісі

2005 жылы Балтимордың өтінішімен Калтех Балтимордың зертханасында докторантурадан кейінгі тағылымдама кезінде Люк ван Паристің атқарған жұмысын тергеуге кірісті. Ван Паристің күдік тудыруы алғаш рет МТИ-де болды, ол Балтимордың зертханасынан кеткен соң жасаған жұмысы үшін. Ван Паристі МТИ-ден жұмыстан шығарғаннан кейін, оның ғылыми жетекшісі Гарвардтан Балтимордың зертханасына кеткенге дейін Барригам және әйелдер ауруханасында Ван Паристің жасаған жұмысындағы мәселелерді байқады. Калтехтің тергеуі 2007 жылдың наурыз айында аяқталды. Тергеу нәтижесінде Ван Паристің ғалымдық адалдыққа қарсы әрекет жасағаны және Балтимор, Ван Паристің және басқа авторлардың бірлесіп жазған төрт мақаласын түзету қажеттігі анықталды.

COVID-19 және зертханалық тесіктер теориясы

2021 жылдың мамыр айында Балтимор "Атомдық ғалымдар бюллетенінде" COVID-19 вирусының пайда болуы туралы мақалада былай деді: "Вирустық тізбектегі фурин бөліну орнын, оның аргинин кодондарымен алғаш көргенде, әйеліммен бөлісіп, бұл вирустың пайда болуының нақты дәлелі екенін айттым. Бұл ерекшеліктер SARS-CoV-2 вирусының табиғи жолмен пайда болғаны туралы пікірге күдік тудырады". Бұл цитата кеңінен таралып, COVID-19 вирусының пайда болуын зерттеу аясында кеңінен талқыланған Ухань зертханасынан шыққан болу мүмкіндігіне сенімділік арттырды. Бір айдан кейін Балтимор Los Angeles Times газетіне берген сұхбатында: "Мен "нақты дәлел" деген сөз тіркесін жұмсартуым керек еді, себебі ол фурин бөліну орнының пайда болуын дәлелдейді деп ойламаймын, бірақ солай естіледі. Реттілік табиғи жолмен енгені немесе молекулалық манипуляция арқылы қосылғанын анықтау өте қиын, бірақ екі мүмкіндікті де жоққа шығармаймын", - деді.

Жеке өмір

Балтимор 1968 жылы доктор Элис С. Хуанға үйленді. Олардың бір қызы бар. Балтимор жеңілдете құрылғымен балық аулауды ұнатады. Дарнелл, Дж., Х. Лодиш және Д. Балтимор (1986) Молекулалық жасуша биологиясы, Scientific American, Нью-Йорк, Нью-Йорк.