Фредерик Таунсенд Уорд: Американдық әскерші және Қытайдағы саяхаты
Frederick Townsend Ward
Фредерик Таунсенд Уард (1831-1862) – америкалық әскери орысша саудагер, Қытайдағы Тайпин көтерілісінде көзге түскен. Биографиясы, теңізшілік өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жалдамалы (1831–1862)
American mercenary (1831–1862)
Фредерик Таунсенд Уорд (; 29 қараша 1831 – 22 қыркүйек 1862) – Тайпин көтерілісі кезінде Императорлық Қытайдағы әскери қызметімен белгілі болған американдық теңізші және сарбаз.
Frederick Townsend Ward (; November 29, 1831September 22, 1862) was an American sailor and soldier of fortune known for his military service in Imperial China during the Taiping Rebellion.
Ерте өмір және білім
Уорд 1831 жылғы 29 қарашада Массачусетс штатындағы Салем қаласында дүниеге келген. Уорд жастық шағында көңілсіз болғандықтан, әкесі 1847 жылы оны мектептен алып, отбасы досы басқаратын «Гамильтон» клиперлік кемесінде екінші офицер болып жұмысқа орналастырды. Тағы бір дерек бойынша, Уорд өзі мектепті тастауды талап еткен. Теңіздегі өмір қиын болды. Уордқа көптеген «тәжірибелі теңізшілерге» билік берілді. Ол жас келіп көп бұйрық бергені үшін шағымданып, жаудан лақтырылып жіберілді. Капитан Уильям Аллен Уордтың «белсенді батылдығы» қасиеттерін еске алды, бірақ ол жалпы алғанда құнды офицер болды. 1847 жылы Уорд «Гамильтон» кемесімен Нью-Йорктен Гонконгқа дейін теңіз сапар жасады, бірақ Цинь әулетінің шетелдіктерге ішкі аймаққа өтуіне тыйым салғандықтан, порт қаласынан тыс жерді көру мүмкін болмады (Гонконг аралы 1842 жылы, Бірінші опиум соғысының соңында Ұлыбританияның тәждік колониясына айналды). 1849 жылы Уорд Вермонт штатындағы американдық әдеби, ғылыми және әскери академияға, қазіргі Норвич университетіне оқуға түсті (1846-1848 жж.), онда оқу жоспарына әскери тактика, стратегия, жаттығулар және рәсімдер кірді. 1850 жылы ол «Рассел Кловер» клиперлік кемесінің бірінші матросы болып теңізге шықты. Оның әкесі капитан болды.
Ward was born in Salem, Massachusetts on November 29, 1831. Ward was rebellious in his youth, so his father removed Ward from school in 1847 and found him a position as second mate on the Hamilton, a clipper ship commanded by a family friend. Another version is that Ward demanded to leave school. Life at sea proved difficult. Ward was given authority over many "old salts." He was thrown overboard after complaints that he gave too many orders for a youth. Captain William Allen recalled that Ward possessed traits of "reckless daring," but was on the whole a valuable officer. On the Hamilton, Ward sailed from New York to Hong Kong in 1847, but probably saw little beyond the port city because the Qing dynasty forbade foreigners from venturing inland (Hong Kong Island had become a British Crown Colony in 1842, at the end of the First Opium War). In 1849 Ward enrolled at the American Literary, Scientific and Military Academy, now Norwich University in Vermont from 1846 to 1848, where the curriculum included military tactics, strategy, drill, and ceremonies. In 1850 he shipped out as first mate of the clipper ship Russell Clover. His father was the captain.
Флибустерлік
1850 жылдары теңізші болып жұмыс істеуден басқа, Уорд филибостер ретінде жұмыс тапты. Филибастинг – "жеке жалданма әскерлерді жинап, оларды өзінің немесе бай демеушілердің жоспарларын жүзеге асыру үшін басқа елдерге баруға мәжбүрлеу". Уорд Мексикада "филибустерлердің патшасы" Уильям Уокерге жұмыс істеді, онда ол жалдамалы әскерлерді қалай тартуға, оқытуға және басқаруға үйренді. Уорд сонымен қатар Уокердің кейбір әрекеттерінен қашып жүруге үйренді. Уокер "өте мақтаншыл, әлсіз мінезді және амбициялы" репутацияға ие болды, ал оның әлсіздігі оны қатыгез етеді. Уордтың Қытайдағы кейінгі уақытында ол өзінің басқаруындағы батыс және қытай әскерлеріне құрметпен және қамқорлықпен қарады, оларды "менің халқым" деп атады. Уорд 1854 жылғы "филибустерлік" тәжірибесінде және Қырым соғысында француз армиясының лейтенанты болып қызмет еткен кездегі практикалық соғыс туралы білім алды. Ол қару-жарақ, тактика, ұрыс шебінде емес, жылдам взводтарда мылтықшыларды қолдану және қоршау техникасын үйренді. Сондай-ақ, Уорд ұзақ қашықтықтағы атысқа қарсы фронталдық шабуылдың шектеулі екенін түсінді және отпен сыналып көрді. Ол соғыстың соңына дейін қызмет етпеді, өйткені жоғары офицерге бағынбағаны үшін отставкаға кетуіне рұқсат берілді. 1857 жылы Уорд жалдамалы жұмыс іздеді, бірақ оны таба алмағандықтан, қауіпті сулардағы жағалау бу кемесінде бірінші сержант болып жұмыс істеді. 1859 жылы ол әкесінің Нью-Йорк қаласындағы кеңсесінде ағасымен бірге тасымалдау агенті болып жұмыс істеді.
Aside from working as a sailor during the 1850s, Ward found employment as a filibuster. Filibustering is "raising private mercenary armies and leading them into other countries to advance either [one's own] schemes or those of wealthy sponsors." Ward worked for the infamous "King of the Filibusters," William Walker, in Mexico, where he learned how to recruit, train, and command mercenary troops. Ward also learned to avoid some of Walker's practices and behaviors. Walker had a reputation for being "excessively vain, weak minded and ambitious his weakness renders him cruel " During Ward's later time in China, he displayed respect and concern for the Western and Chinese troops under his command, whom he referred to as "my people." Ward learned about practical warfare during his "filibusteresque" experience in 1854 and when he served as a lieutenant with the French Army in the Crimean War. He learned about weapons, tactics, using riflemen in mobile platoons rather than in fixed firing lines and siege techniques. Ward also learned that the frontal assault was of limited value against disciplined long range firepower, and he gained experience under fire. He did not serve throughout the entire war, because he was 'allowed' to resign after being insubordinate to a superior officer. In 1857, Ward sought work as a mercenary, but when he did not secure such work, he served as the first mate on a coastal steamship in dangerous waters. He worked as a shipping agent in his father's New York City office alongside his brother in 1859.
Шанхай жаңа келгені
Генерал Уорд АҚШ министрімен бірге "Ганг" буындағы кемеде Пенинге келді және 1859 жылғы мамыр айында Пекинге жол тартқан "USS Powhatan" кемесіне ауыстырылды. Америка үкіметі сол кезде Уордты солтүстікке сүйемелдеп, 1859 жылғы 13 мамырда Е Минченнің мәйітін Кантонға жерлеуге қайтару үшін "Гонконг" пароходында шаруаға алды. 1862 жылдың басында жазылған замандас куәлігіне сәйкес, Уорд пен оның інісі 1860 жылы Қытайдың Шанхай қаласына сауда жасау мақсатымен келген, бұл, әлдебір, олардың әкесінің Нью-Йорк кеңсесінің кеңейтілуі болуы мүмкін. Бұл рас болса да, Уордтың 1850 жылдардағы іс-әрекеттерін ескеретін болсақ, оның қайта оралуында жасырын мақсаттар болғаны анық. Ол Шанхайдың бизнес тәжірибесіне құрмет көрсетпеді, оларды "өтірік, алаяқтық және контрабанда" деп еске алды. Олардың келгені аймақта Тайпин күштерінің күшеюімен бірге болды. Уордтың інісі Шанхайда саудамен айналысса, Уорд Шанхай пираттарды тоқтату бюросының америкалық қолбасшысы болған "Конфуций" қарулы өзен кемесінде атқарушы офицер болып жұмысқа орналасты. Бюроны Шанхайдың үкіметтік шенеуніктері Сюэ Хуан мен У Сю ұйымдастырды, олар батыс жалдамалы әскерлерімен императорлық байланысты жасыруға тырысты және негізінен Нинбоның белгілі банкирі және саудагері Ян Фаннан қаржыландырылды. "Конфуций" кемесіндегі Уордтың батылдығы мен бастамашылдығы оған үлкен бедел әкелді, Шанхайдың көрнекті тұлғалары оны байқады. Оның ерлігі, бұрынғы әскери тәжірибесі, жергілікті халыққа деген сезімталдығы, қытай сарбаздарын ынталандыру қабілеті және жалдамалы әскер болуға ниеттілігі оны Шанхайды Тайпин күштерінен қорғау үшін шетелдік азаматтардан жасақталған күшке жетекшілік етуге лайықты кандидат етті. У Сю мен Ян Фан мұндай күштің қажеттілігін де арттыра түсті, себебі императорлық күштер, көбінесе конфуцийшіл ғалымдар мен сарбаздардан құралған, тәжірибелі командирлер мен сарбаздардың орнына, Тайпин күштерін жеңу үшін жиі жеткіліксіз болды. Батыс бизнес қауымдастығымен байланыстары және Уордтың өзінің үздіксіз өзін өсіруі арқасында 1860 жылдың көктемінде У және Фан Уордқа жүгінді және оның жұмыс берушілеріне айналды. Содан кейін Уорд Шанхайдың кемежайларын аралап, қару қолдануға қабілетті әрбір батыстың, мас немесе аяқ астынан іздеді. Осылайша Шанхай шетелдік қарулы корпусы құрылды, ол жеңіліске ұшыраған жағдайда, "Мәңгілік жеңіске жететін армияның" ядросын құрайтын болды.
The Gen. Ward came to Penang on the steamer Ganges accompanied by the U. S. Minister and was transferred to the USS Powhatan on his way to Pekin in May 1859. The American government also at the same time chartered the steamer Hong Kong to accompany Ward into the north and to return the remains of Ye Mingchen's for interment in Canton, 13 May 1859. According to a contemporary account written in early 1862, Ward and his brother arrived in Shanghai, China in 1860 for the purpose of trading, perhaps as an extension of their father's New York office. This may be true, but given Ward's activities in the 1850s it is almost certain that Ward had ulterior motives for his return. He had little respect for the Shanghai business practices, which he dismissed as "lying, swindling and smuggling." Their arrival coincided with a buildup of Taiping forces in the area. While Ward's brother set up a trading business in Shanghai, Ward himself took up customary employment as the executive officer on the Confucius, an armed riverboat commanded by an American, employed by the Shanghai Pirate Suppression Bureau. The Bureau was organized by Xue Huan and Wu Xu, Shanghai governmental officials who took pains to shield explicit imperial association with Western mercenaries and military, and primarily funded by Yang Fang, a prominent Ningbo banker and mercantilist. Ward's show of bravery and initiative on board the Confucius reflected great credit upon him, and the prominent men of Shanghai took notice. His exploits, previous military experience, ability to empathise with local populations and motivate Chinese soldiers, and his stated mercenary intentions, made him an attractive candidate to lead a force of foreign nationals in defense of Shanghai against encroaching Taiping forces. Wu Xu and Yang Fang both increasingly recognized that such a force was necessary, as Imperial forces, frequently staffed by Confucian scholars and conscripts, rather than experienced commanders and soldiers, had all too often proven unequal to the task of defeating Taiping forces. Through their contacts with the Western business community, and Ward's own relentless self promotion, in the spring of 1860 Wu and Fang reached out to Ward and became his employers. Ward then began scouring the wharves of Shanghai for every Westerner, sober or otherwise, capable of firing a weapon. With this, the Shanghai Foreign Arms Corps was born, which in defeat, would form the nucleus for the Ever Victorious Army.
Шанхай шетелдік қарулы корпусы
1860 жылы қытайлықтар да, батыстықтар да жергілікті тұрғындарға қарағанда жалдамалы әскерлердің шағын, әртүрлі тобына көбірек сенім артты, себебі сол кездегі орташа қытай азаматының мергендік туралы білімі аз болды және маньчжур тағын қорғауға ниеті де шамалы еді. Сонымен қатар, Тайпин әскерлері Шанхайға жақындағандықтан, жергілікті шаруаларды дәстүрлі қытай немесе батыс соғысына оқытуға уақыт болмады. Бірақ Шанхай портында әртүрлі әскери тәжірибесі бар батыстықтар – «Шанхайды уақытша мекен еткен босатылған теңізшілер, дезертирлер және басқа да адамықтар» болып жүрді, тіпті табысты жұмыс істегендер де шымырлық пен жоғары жалақы, тонау мүмкіндігіне қызығушылық танытып, батыс басқаруындағы жалдамалы әрекеттерге қосылуға құштар еді. Бұл қаруды Уорд Тайпинге қарсы қолданды, Шанхай министрлері мен саудагерлерінің қолдауымен, маньчжур императорлық әскерлері батыс державаларына тәуелділігін көрсергісі келмейтін, өте шиеленіс күйзеліс ахуалында. Сонымен қатар, батыс державаларының дипломаттары мен әскерилері қытайдың ішкі істеріне шеттен араласуды, тіпті қытайлықтардың батыстықтарды жұмысқа алуын да қанағаттандырмады. Батыс державаларының алаңдаушылығы қағидаттарға байланысты емес еді; олардың ең басты уайымы – егер бейтараптық сақталмаса, Тайпиндердің ішкі аймақтан Шанхайға дейінгі өзен арқылы сауданы тоқтату қаупі еді. 1860 жылдың маусым айына қарай Уордтың 100 батыстан құралған, түрлі тіл білетін әскері болды, олар Шанхайда сатып алуға болатын ең жақсы ұсақ қарулармен (Кольт револьверлері және мылтықтарды қоса алғанда) жаттықтырылды. Өз күштерінің толық дайын еместігін айтқан Уорд, Шанхайдағы қолдаушыларының талабымен өз әскерін императорлық күштермен бірге Тайпиннің алға жылжуын тексеруге, екі қаланың басып алынуын қайтаруға мәжбүр болды. Содан кейін олар жағдайға байланысты (және Шанхайдағы қолдаушыларының ықпалымен) артиллериясыз Тайпин басып алған және бекіністі Сонгцзян қаласына шабуыл жасауға мәжбүр болды – бұл дерлік мүмкін емес міндет еді. Шабуыл сәтсіз аяқталып, әскер толық жеңіліске ұшырап Шанхайға қайтып келді. Бірақ шілде айының ортасына қарай Уорд қосымша батыстықтар мен 80 филиппиннің «манилалықтарын» жалдап, бірнеше артиллериялық құралдар сатып алды және оның әскері тағы да Сунг Чиангқа (松江) шабуыл жасады. Олар сәттілікке жетті, бірақ бұл өте қымбатқа түсті. 250 адамнан 62-сі қаза тауып, 100-і жараланды, оның ішінде Уордтың өзі де болды. Уорд пен оның әскерлері жаңа рекруттарды тартқандықтан (жалақы тартымды болды, тіпті Уорд тонауға рұқсат бермесе де) және Уордты Тайпиндердің сауда ағынын тоқтатуға әкеп соқтыратын, қауқыпты, филибустерлік элемент ретінде қараған жергілікті батыстықтарды ашуландырды. Көбірек алаңдатарлығы, Тайпиндердің өзі де енді оларға қарсы жаңа және күшті күш пайда болғанын білді. 1860 жылдың 2 тамызында Уорд Шетелдік қарулы корпусын Шанхайға қарай Сунг-Цзианнан кейінгі Чинпуға (上海青浦) қарсы бастап, бұл жолы Тайпин дайын болды. Корпус гарнизон қабырғасына шабуыл жасағанда, тұзаққа түсірілген Тайпин күштері оңтайлы сәтті күтіп, жақын аралықтан мылтықпен атыс жасады. 10 минут ішінде Шетелдік қарулы корпус 50% шығынға ұшырады, ал Уордтың өзі сол жақ жақшасына оқ тиіп, оң жақ жағына шығыс жарақаты түсіп, өмір бойына мүгедек болып қалды және сөйлеу қабілеті бұзылды. Күштер кері шегініп, Уорд Шанхайға медициналық көмек алу және қосымша күштерді жалдау үшін, сондай-ақ қосымша артиллерия сатып алу үшін оралды. Бірнеше күн ішінде ол Шетелдік қарулы корпустың қалдықтарымен бірге Чинпу қаласын қоршап алып, артиллериямен бомбалады. Осы кезде Тайпиннің ең жақсы әскери басшысы Ли Сиученг (李秀成), Чжун Ванг (忠王) немесе «Иманды патша» деп аталатын, қоршауды бұзу үшін өзен бойына 20 000 сарбазды жіберді, Шетелдік қарулы корпусты Сонгцзян аймағына қашып жіберді, онда Уордтың екінші қолбасшысы Генри Андрес Бурджвайн (басқа бір американдық байлық іздеуші) корпусты қысқа уақытқа біріктірді, бірақ ол көп ұзамай «ұйымдастырылған бірлік ретінде жұмыс істемеді». Уорд жарақатын емдеу үшін Шанхайға оралды және Чжун Вангтың әскерлері қоршауға алған кезде, қаладағы батыстық және императорлық күштерден соққы алды. Уорд 1860 жылдың соңында бет жарақатын емдеу үшін Шанхайдан (көрінетіндей, жасырын түрде) кетті, ал корпустың қалдықтары Бурджвайннің басқаруында қалды. Уордтың өлімінен кейін Бурджвайн біраз уақыт бойы күштің басқаруын өзіне алды, бірақ императорлық қытай басшыларымен келісе алмады және Ян Фанға соққы берді, содан кейін Бурджвайн басқарудан алынды; кейін ол Тайпин көтерілісшілеріне өтті. 1865 жылы Бурджвайнды императорлық офицерлер тұтқындап, суға батып қайтыс болды. 1860 жылдың соңында Ян әлі де корпусты қаржыландырып отырған-жоқпын белгісіз, бірақ 1861 жылдың көктемінде Уорд қайтып келген кезде, ол корпустың қажетті элементтерін өзіне қайтаруға қол жеткізді. Оралғаннан кейін Уорд Шетелдік қарулы корпусын ауыстыруға және оқытуға белсенді кірісті, көптеген британдық соғыс кемелеріндегі дезертирлерге жеткілікті тартымды шарттар ұсынды. Батыс үкіметтерінің бейтараптық сақтау ниетінен туындаған тұтқынға алу және көптеген саяси қиындықтарға тап болған Уорд, қытай азаматы болуға шешім қабылдады, қытай әйеліне үйленді. Сонымен қатар, Шанхай провинциялық губернаторы (Уордтың демеушілерінің бірі болған) оның қытай азаматтығын дәлелдейтін жалған құжаттарды жасады (Уорд ақпан айына дейін азамат бола алмады). Бұл құжаттар АҚШ консулына оны қудалаудан бас тартуға жеткілікті сенімді болды, содан кейін британдық адмирал Джеймс Хоуп оны британдықтардың тағы да Цин әскери қызметіне тартылуын болдырмау үшін жеңілдігінің бір бөлмесіне қамады. Бір түні Уорд терезенің ішінде секіріп түсіп, дереу жоғалып кетті. 1861 жылдың мамырында Уорд тағы да Шетелдік қарулы корпусын Чинпу шайқасына бастап, тағы да шабуыл сәтсіз аяқталды, көп шығынға ұшырады. Бұл Шетелдік қарулы корпустың «негізінен батыстық» құрамындағы соңғы ірі шайқасы болды. Шетелдік әскерлік корпустың тиімділігіне қатысты пікірлер автордың көзқарасына байланысты әртүрлі. 1992 жылы жарық көрген өзінің соңғы Уорд туралы монографиясында Калеб Карр Уордтың жетістіктерін бағалауда өте кең пейілді болды. Дегенмен, ең сенімді бағалауды Ричард Дж. Смит жасады, ол былай деді:
In 1860, both Chinese and Westerners would place more faith in a small, motley group of mercenaries than readily available local citizenry, because the average Chinese of the time had little understanding of marksmanship, nor much impetus to defend the Manchu throne. Further, with Taiping armies edging closer to Shanghai, there was no time to train native peasants in either conventional Chinese or Western warfare. On the Shanghai docks, however, Westerners with diverse military experience existed as "discharged seamen, deserters, and other drifters who made Shanghai their temporary home, and even the gainfully employed could be tempted by the prospect of adventure, high pay, and loot" into joining Western led mercenary endeavours. This weapon, already forged, was used by Ward against the Taipings, with the backing of local Shanghai ministers and merchants, in a highly charged political atmosphere in which the Manchu Imperial forces had no desire to show their reliance upon Western powers. By the same token, the diplomats and military men of the Western powers discouraged foreign involvement in domestic Chinese matters, even by Westerners in Chinese employ. The Western powers' concerns did not relate to principle; they were most concerned about the power of the Taipings to block trade downriver from the interior to Shanghai if neutrality were violated. By June 1860, Ward had a polyglot force of 100 Westerners, trained in the best small arms (including Colt revolvers) and rifles available for purchase in Shanghai. Protesting that his forces were not fully trained, Ward was forced by his Shanghai backers to take his men into action alongside Imperial forces probing Taiping advances, retaking two captured towns. They were then forced by circumstances (and the urging of their Shanghai backers) to assault the Taiping occupied and fortified city of Songjiang, without artillery—a near impossible task. The attack failed, sending the thoroughly defeated force back to Shanghai. However, by mid July, Ward had recruited additional Westerners and over 80 Filipino "Manilamen," and purchased several artillery pieces, and once again, his forces assaulted Sung Chiang (松江). They were successful, but at enormous cost. Out of a force of roughly 250 men, 62 were killed, and 100 were wounded, including Ward himself. Ward and his forces now gained a notoriety that attracted new recruits (for the pay was attractive, even if looting was discouraged by Ward), and enraged local Westerners who saw Ward as an inflammatory, filibustering element sure to force the Taipings to stop the flow of trade. More disconcertingly, the Taipings themselves were now aware of a new and potent force against them. On August 2, 1860, Ward led the Foreign Arms Corps against Chingpu (上海青浦), the next town from Sung chiang on the approaches to Shanghai, and this time the Taiping were prepared. As the Corps stormed a garrison wall, Taiping forces lying in ambush waited for the optimum moment and then delivered a withering barrage of close range musket fire. Within 10 minutes, the Foreign Arms Corps had suffered 50% casualties, and Ward himself was shot in the left jaw, with an exit wound in the right cheek, scarring him for life and leaving him with a speech impediment. The force retreated and Ward returned to Shanghai for medical treatment and to attempt to recruit more forces and buy additional artillery. Within several days he and the remnants of the Foreign Arms Corps laid siege to Chingpu and bombarded it with artillery. By this time, the Taiping's best military leader Li Xiucheng (李秀成), called Zhong Wang (忠王) or "The Faithful King," dispatched 20,000 troops downriver to break the siege, sending the Foreign Arms Corps fleeing back to the Songjiang area, where Ward's second in command, Henry Andres Burgevine (another American fortune seeker), held the Corps briefly together, but it soon "ceased to function as an organized entity." Ward returned to Shanghai for further treatment of his injury, and was there while the Zhong Wang's forces laid siege, and were beaten back by Western and Imperial forces within the city. Ward left Shanghai (apparently secretly) in late 1860 for further treatment of his facial wound, while the remnants of the Corps remained more or less under the command of Burgevine. After Ward's death, Burgevine briefly took command of the force, but could not get along with his Imperial Chinese superiors and struck Yang Fang, whereupon Burgevine was relieved of command; he later went over to the Taiping rebels. In 1865, Burgevine was arrested by Imperial officers and died in a drowning accident. It is unclear as to whether Yang was still funding the Corps in the late fall of 1860, but upon Ward's return in the spring of 1861, Ward was able to attract desired elements of the Corps back to his employ. After his return, Ward tenaciously began to recruit and train replacements for the Foreign Arms Corps, offering terms attractive enough to cause desertion among the many British warships in port. Ward, facing arrest and numerous political difficulties arising from the Western governments' desire to remain neutral, opted to become a Chinese subject, by entering a seemingly rushed marriage with a Chinese woman. In addition, the provincial governor in Shanghai (who happened to be one of Ward's patrons) produced falsified papers (Ward would not become a citizen until February) ostensibly proving his Chinese citizenship. These papers were seemingly convincing enough that the US consul refused to prosecute him, at which point British Admiral James Hope locked him up in a room of his flagship to prevent more British men from being lured into Qing military service. Ward jumped through an open window late one night, and promptly disappeared. In May 1861, Ward once again led the Foreign Arms Corps into battle at Chingpu, and once again, the assault failed, with heavy casualties. This was the last major engagement of the Foreign Arms Corps in its "primarily Western" configuration. Judgments as to the effectiveness of the Foreign Army Corps vary depending upon the sympathies of the author. The most recent Ward biographer, Caleb Carr, seems fairly generous in his estimation of Ward's accomplishments in his 1992 work. However, perhaps the most authoritative judgment was rendered by Richard J. Smith, who stated:
Уордтың асығыс демеушілерінің жеткіліксіз дайындықсыз жіберген, нашар жаттықтырылған және тәртіпсіз жасақ Ли Сиученгтің тәжірибелі әскерлеріне қарсы сәттілікке жеткізуге дерлік мүмкіндік болмады. Көбінесе мас және әрқашан тәртіпсіз болған Шетелдік қарулы корпус жеңіске жетіп, батыстық қарулардың артықшылығына және күтпеген шабуылға сенді. Уорд осы мәлімдеменің қатал шындығын анық түсінді. Ол жақын арада корпустың ең сенімді элементтерін тиімді күрес күшінің ядросына айналдыруды көздеген жаңа жоспарға кірісті, ол негізінен жергілікті қытайлардан құралды.
Repeatedly sent into the field without adequate preparation by Ward's frantic sponsors, the poorly trained and ill disciplined contingent stood virtually no chance of success against Li Xiucheng's seasoned troops. Sometimes drunk and always disorderly, the Foreign Arms Corps depended primarily on the element of surprise and the superiority of Western weapons to obtain victory. Ward clearly recognized the harsh truth of this statement. He soon embarked upon a new scheme, in which he would reform the more reliable elements of the Corps into the nucleus of an effective fighting force, composed primarily of local Chinese.
Жеңіске жететін әскердің қолбасшысы
Кредит идеясы қытайларды батыс әскери тактикасына оқыту және оларды қол жетімді ең жақсы қару-жарақпен жабдықтау кейде Уордқа, кейде жергілікті императорлық қолбасшы Ли Хунцзянға беріледі, ол «Уордпен ынтымақтастық орнатуға және оның тәртіпсіз жасағына қадағалау жасауға» бұйрық алған, ал кейде Бурджвайнға беріледі, ол кейбір деректер бойынша Уорд жазылған кезде оқуды бастаған, француз бағынындағы қытайлық артиллериялық экипажын көргеннен шабыттанған. Жергілікті қытай әскерлерін қайта қарастырудың тағы бір факторы, мүмкін, жергілікті шаруалардың көңіл-күйінің өзгеруі болды. Бұрын олар маньчжурлардың үстемдігі үшін күресуге құштар болмаса, енді Тайпин күштері тұрақты түрде қорқытып, кейбір жағдайларда басып алып, олардың «аспандық» шығу тегіне қарамастан, жергілікті халыққа қатыгездікпен қарады. Шын мәнінде, көптеген жағдайларда тайпиндерді қуып шығу және партизандық операцияларды жүргізу үшін бейресми жасақтар құрылды. Концепцияның нақты шығу тегіне қарамастан, Уорд оның жақтаушысы болды, ал оның ерте қайтысынан кейін ешбір қолбасшы оның жетістігін қайталай алмады. Уордтың жергілікті қытай күштеріне жүгінуі тарихта оның орнын сақтап қалады және Тайпин көтерілісін аяқтауға көмектеседі. 1861 жылдың жазында Сюэ Хуанның «оң қолы» Ву Сю (吳煦) Сунцзян (松江) қаласында оқу лагерін құрды, онда Уорд операцияларды жүргізді. Шетелдік қару-жарақ корпусының аман қалған ең жақсыларымен жұмыс істеп, және күшті штаб қызметкерлерінің қолдауымен Уорд қытайлықтардың саны артып келе жатқан (төменде қараңыз) батыс ұсақ қарулары, артиллерия, тактика, әдет-ғұрыптар және жаттығулар мен рәсімдер бойынша оқытты. Қытайлықтарды нысаналары тиімді қашықтықта болғанша атудан ұстап тұруға үйретуге ерекше көңіл бөлінді. Қытай әскерлері, тайпин және императорлық, «шудың қорқынышты күшіне» сенімді болды. Ол тіпті оларды батыс керней шақыруларына және ауызша бұйрықтарға жауап беруге үйретті, ал ең таңғажайыпсы, оларды батыс стиліндегі жұмыс киімдерімен, қару түріне (жаяу әскер немесе артиллерия) сәйкес түстермен және үнді сепой стиліндегі тюрбандармен жабдықтады. Бастапқыда қытай әскерлеріне қиындық туғызған бұл киім, жергілікті халық арасында оларға «Сыбайлас жемқор шетелдік шайтандар» деген лақап ат берді, сондай-ақ оларды мазақтаудың үлесін де алды. Бірақ әскерлер парад алаңында да, шайқаста да еуропалық әріптестеріне тең бола бастағанда, олардың ерекше киімдері мақтанышқа айналды. Тағы бір мақтаныш – олардың жалақысы, ол қытай стандарттары бойынша жоғары және тұрақты болды – таныс емес киімдерге байланысты ыңғайсыздықтарды жеңіп шыққан күшті жұмысқа алу кампаниясы. Жалақының жоғары болуы жаңадан келгендерді қауіпті жұмысқа тарту үшін, сонымен қатар «тоналдыру» мүмкіндігінің болмауына өтемақы төлеу үшін болды. Уорд тоналдыруға қатысты қарсы болды, өйткені ол осы практика жергілікті халықты олардың «құтқарушыларына» қарсы қоятынын білді. Уордтың әскерлеріне ұсынылған басқа да артықшылықтар – жақсы азық-түлік, тұру орындары және, әрине, шайқаста аман қалу мүмкіндігі. 1862 жылдың қаңтарына қарай, шамамен мың қытай сарбазы даярланып, дайын болған кезде, Уорд өзінің бөлімшесі далаға дайын екенін мәлімдеді – бұл оның Шанхай қолдаушыларына, әсіресе Ян Фанға үлкен жеңіс болды, ол күшті жұмысқа алу, қару-жарақпен жабдықтау үшін мемлекеттік және жеке қаражатты едәуір инвестициялады. Бұл уақтылы болды, өйткені сол айда Чунг Ванның күштері 120 000-нан астам әскерімен сол аймаққа қайта кірді, алдымен Шанхайды кесіп тастауға, содан кейін кіріп, оны басып алуға тырысты. Даңққа ұмтылып, бетіне келген жарақат үшін өтемақы алуды көздеген Уорд қақтығысты құптады және өз әскерінің Сонгцзян штабын қорғауға қабілеттілігіне толық сенімді болды, сонымен бірге стратегиялық аймақтар мен Тайпиннің осал жерлеріне бағытталатын «ұшақ бағандары» ретінде жұмыс істейді. Көп ұзамай оған осы сенімділігін сынауға бірнеше мүмкіндік туды. Қаңтар айының ортасында Шанхайдан солтүстікке қарай 10 шақырым жерде У Сунг қаласында және өз штаб-пәтерінен 25 шақырымнан астам жерде қар жауып тұрған Уорд өзінің жаңа әскерін іс-қимылға бастап, «ХУА» (華, 华) деген қытайша аудармамен өз атын көтерген байрағы астында аттанды. Оның әскері тайпандарды, көтерілісшілердің саны көп болғанына қарамастан, бекініп қалған орындарынан қуып шықты. Бір аптадан кейін, қайта оралғаннан кейін, Уордтың әскерлері Уордтың бас штабынан бес шақырым жердегі 20 000-нан астам тайпиндік әскерлер орналасқан Гуанфуллин қаласына шабуыл жасады. Уорд бес жүз адаммен қалаға артиллериялық қолдаусыз шабуыл жасады. Қорғаушылар өз отандастарының ерекше киімін, әскери шеберлігін және шетелдік басшылығын көргенде, ойран салып, «үрейленді және асығыс түрде қашты». Ақпан айында, өзінің оқу алаңына жақын Тайпин күштеріне қарсы қайтадан бетпе-бет келгенде, Уорд бес жүз әскерін алып, жергілікті императорлық қолбасшылармен бірлесіп, Тайпин күштерін Йинчипенг, Ченшан, Тяньмашан және Сонгцзян маңындағы басқа да аймақтардан қуып шықты. Осы әрекеттер барысында, басым күштерге қарсы, мыңдаған тайпиндер қаза тапты немесе жараланды, ал Уорд өзі бес жарақат алды, оның ішінде мушкет оғынан саусағын жоғалтты. Бұл шетелдік кедергіге ашуланған Ли Сючэн Сонгцзянға 20 000 әскермен шабуыл жасады, оны Уордтың шамамен 1 500 әскері қорғады. Жақындағанда, көтерілісшілер жасырылған артиллерияның атысына түсті және 2 000-нан астам адамын жоғалтты. Содан кейін жаяу әскерлер қаладан көтерілісшілерге шабуыл жасап, тағы 800 адамды тұтқынға алды, сонымен қатар Тайпиннің жабдықтары мен қару-жарағы бар көптеген қайықтарды тартып алды. Тайпиндер мұндай шоқырған ұяға шабуыл жасағаннан гөрі асығыс түрде шегінді. Осы сәт, мүмкін, Шанхай аймағындағы барлық адамның, қытайдың, батыстың және тайпиннің арасында Уордтың беделін бекітті. Осы сәттен бастап, негізгі батыс қолбасшылары мен саясаткерлері оны қолдай бастады, әскерге қаражат императорлық қазынадан еркін ағып түсті, ал оның Шанхайдағы қолдаушылары оның шешімдерін енді сынамайтын болды. 1862 жылдың наурыз айына қарай Уордтың күштері Цин үкіметімен ресми түрде «Мәңгі жеңіске жеткен армия» (常勝軍) деп аталды, ал Уорд өзі 4-ші дәрежелі, содан кейін 3-ші дәрежелі мандарин болып тағайындалды, маньчжур сарайынан «жабайыға» берілген жоғары құрмет. 1862 жыл бойы Мәңгі жеңіске жеткен армия (常勝軍) өзінің атына лайық болды, сандық артыққан қарсыластарды қайта-қайта жеңіп, көбінесе бекініп қалған орындарда. Бұдан әрі, шайқас алаңындағы оның қатысуы және тиімді қытай сарбазының мысалы Ли Хунцзян басқаратын Императорлық Аньхой бөлімдері үшін «көбейткіш» ретінде қызмет етті, олардың арасында Уордқа өзара құрмет сезімі туды. Жазда Уордтың «өзбек» өкілдігі жердегі соғыс мәселелеріне тікелей қатысты. Аймақта Чунг Ванның өсіп келе жатқан Тайпин күштері аймақ бойынша көптеген нүктелерде бірнеше қауіптерге әкелді. Уордтың шектеулі күштеріне жылдамдық қажет болды, бірақ жол жүйесі жеткіліксіз болды. Басқа қолбасшы қосымша вагон мен жылқылармен мәселені шешуге тырысса, Уорд аймақты кесіп өтетін өзендер мен каналдарды кедергі емес, жолдар ретінде қарастырды. Ол бірнеше өзен кемелерін пайдалану құқығын жедел түрде қамтамасыз етті, оларды жылдам артиллерия және әскер тасымалдауға бейімдеді, соның арқасында армиясының тиімділігі бірнеше есе артты. Ли Сючэн кейінірек «Сучжоу аймағындағы жеңілістерін батыс кемелеріне» жатқызды. Тайпиннің жер күштері «шетелдік шайтандармен» күресе алады, деп сенді, бірақ көтерілісшілердің су күштері олармен күресе алмайды. Осы уақыт ішінде Уордтың беделі одан әрі өсті. Өзінің жария оқылуына немқұрайлы қараған Уорд, әлі де ішкі даңққа ұмтылып, Тайпин астанасы Нанкинге шабуыл жасауға қатысуды үміттенеді, бірақ бұл орындалмады. Маньчжур сарайы Уордқа бастапқыда күмәнмен қарады, және ол уақыт өте келе маңдайын қырып, кескіш тағудан бас тартты және тіпті әсем мандарин киімдерінде пайда болмады. Осы және оның амбицияларына қатысты басқа да пікірлер оның...
Credit for the concept of training Chinese in Western military tactics and arming them with the best available weaponry is sometimes given to Ward, other times to Li Hongzhang, a local Imperial commander "ordered to cooperate with — and keep an eye on — Ward's unruly contingent" and other times to Burgevine, who according to some began the training while Ward was recuperating, having been inspired by the sight of a Chinese gun crew acting under French direction. Perhaps another factor in the reconsideration of local Chinese troops was the changing mood of the local peasantry. Where before they had been unwilling to fight for Manchu primacy, they were now constantly threatened and in some cases occupied by Taiping forces that were, despite their "heavenly" origin, ruthless in their treatment of local populations. Indeed, in many cases informal militias were formed to drive Taiping forces out, and conduct guerilla operations. Regardless of the concept's true origin, Ward became its champion and after his untimely death, no other commander could quite repeat his success. Ward's decision to turn to local Chinese forces would ensure his place in history, and help to end the Taiping Rebellion. By the summer of 1861, a training camp was established by Xue Huan's "right hand man" Wu Xu (吳煦) at Song Chiang (松江), where Ward set up operations. Working with the best of the survivors of the Foreign Arms Corp, and supported by a strong Headquarters staff, Ward trained an increasing number (see below) of Chinese in western small arms, gunnery, tactics, customs and drill and ceremonies. Particular care was taken to train the Chinese to hold their fire until their targets were within effective range. Chinese troops, both Taiping and Imperial, "had a lingering faith in the intimidating power of noise." He even trained them to respond to western bugle calls and verbal commands, and most strikingly, outfitted them in Western style utility uniforms, color coded for branch of arms (infantry or artillery), with Indian Sepoy style turbans. This garb, at first distressing to the Chinese troops, earned them the nickname "Imitation Foreign Devils" among the local populace, as well as a fair share of mockery. In time, as the troops proved themselves the equal of their European counterparts, both on the parade ground and the battlefield, their distinct uniforms would become a point of pride. Another point of pride was their pay, which was both high and consistent by Chinese standards – a strong recruiting drive that triumphed over most discomfort with unfamiliar uniforms. The pay was high in part to attract new recruits to dangerous work, but also to compensate for the lack of "looting" opportunity. Ward strongly discouraged looting, as he knew the practice turned local populaces against their "liberators." Other benefits offered to Ward's men included better rations, billets, and of course, better chance of survival in combat. By January 1862, with about one thousand Chinese soldiers trained and ready, Ward stated that his unit was ready for the field – much to the relief of his Shanghai backers, particularly Yang Fang, who had significantly invested both government and private funds into the force's recruitment, arms and supplies. This was timely, as within the same month, the Chung Wang's forces reentered that region with over 120,000 troops, in an attempt to first cut off, and then enter and occupy Shanghai. Ward, ever hungry for glory and no doubt seeking redress for his facial injury, welcomed the conflict, and was absolutely confident in his troops' ability to defend his Songjiang headquarters, while simultaneously operating as "flying columns" to be directed to strategic areas and Taiping vulnerabilities. He soon had several opportunities to test this confidence. In the middle of January, about 10 miles north of Shanghai in Wu Sung, and over 25 snow covered miles from their own headquarters, Ward led his new army into action, under a banner carrying a Chinese rendering of his own name reading "HUA" (華, 华). His forces drove the Taipings from their entrenched positions, despite greater rebel numbers. A week later, after a return march, Ward's forces struck at the city of Guangfulin, occupied by over 20,000 Taiping troops, just five miles from Ward's own headquarters. Ward, at the head of five hundred men, attacked the city without artillery support. The defenders, seeing the strange attire, military skill and foreign leadership of their own countrymen, wavered and "were filled with dismay and fled precipitately. In February, again facing Taiping forces moving near his training area, Ward took five hundred troops and in joint operations with local Imperial commanders, drove the rebels from Yinchipeng, Chenshan, Tianmashan, and other areas around Songjiang. In the course of these actions against superior numbers, thousands of Taiping were killed or wounded, while Ward himself suffered five wounds, including the loss of a finger to a musket ball. Li Xiucheng, enraged at this foreign irritant, had a force of 20,000 attack Songjiang, defended only by Ward's force of about 1,500 men. Upon approach, rebel forces came under the fire of camouflaged artillery and lost over 2,000 men. Immediately thereafter infantry struck out of the city at the rebels, and cut off and captured another 800, while capturing a large number of boats bearing Taiping supplies and arms. The Taipings beat a hasty retreat, rather than lay siege to such a hornet's nest. It was this moment, perhaps, that secured Ward's reputation among all the people of the Shanghai area; Chinese, Western and Taiping alike. From this moment on, the key Western commanders and politicians would support him, funds for troops would flow relatively freely from Imperial coffers, and his decisions would no longer be second guessed by his backers in Shanghai. By March 1862, Ward's force would be officially named by the Qing government, and to history, as the "Ever Victorious Army," and Ward himself would be made first a 4th rank, and then a 3rd rank mandarin, high honors from the Manchu court for a "barbarian." Through the course of 1862, the Ever Victorious Army (常勝軍) would essentially live up to its name, repeatedly defeating numerically superior opponents, often in entrenched positions. Further, its presence on the battlefield and example of effective Chinese soldiering served as a "force multiplier" for Imperial Anhui units commanded by Li Hongzhang, between whom and Ward mutual respect grew during joint operations. During the summer, Ward's "duckfoot" background found immediate application to the problems of land warfare. The Chung Wang's growing Taiping forces in the area led to multiple threats at multiple points across the region. Clearly, mobility was needed for Ward's limited forces, but the road system was inadequate. While another commander might have tried to solve the problem through additional wagons and horses, Ward saw the rivers and canals criss crossing the region not as obstacles, but as passageways. He quickly secured the use of several river steamers, fitted them out as mobile artillery and troop transports, and increased his army's effectiveness several times over. Li Xiucheng himself later "attributed his defeats in the Suzhou area to Western steamers. Taiping land forces could contend with 'foreign devils,' he believed, but rebel water forces could not." Throughout this time, Ward's reputation continued to grow. Ward himself, outwardly caring little for public adulation, still sought to quench some inner need for further glory, and hoped to participate in an eventual strike against Nanjing, the Taiping capital, but this was not to be. The Manchu court, suspicious of Ward from the beginning, grew even more concerned that as time passed, he refused to shave his forehead, wear a queue or even appear in his fine Mandarin robes. These and other comments regarding his ambitions led the court to limit the size of his unit far beneath his potential to recruit for it, and to give Ward far less rein than they would have to a commander with more Confucian leanings. By September, the Ever Victorious Army would number over 5,000 men, organized in four battalions as well as an artillery corps, with several riverboats used for transport and mobile artillery.
Соғыста өлім
Уорд 1862 жылы 21 қыркүйекте Нинбодан шамамен 16 шақырым қашықтықтағы Циси шайқасында қаза тапты, оның құрсағына оқ тиді. Бір дерек бойынша, ол қала қабырғасының іргесінде жараланған. Уорд бұрынғы 14 шайқаста да жарақат алған, бірақ тірі қалған. Ол бір күн бойы өмірі сақталып тұрды. Сол уақытта ол өсиетнамасын жасады, онда ағасы, қарындасы және қытай әйелі Чан Мейхуаның күтіміне қамқорлық жасауды тапсырды; ол 1862 жылы 22 қыркүйекте таңертең қайтыс болды. Қытайға кедей күйде келген Уорд өсиеті арқылы өз елінің Азамат соғысындағы одақтастарға үлкен қаржылық көмек беруге мұқтаж болды.
Ward was mortally wounded in the Battle of Cixi, about 10 miles from Ningbo on September 21, 1862, when he was shot in the abdomen. One version is that he was wounded at the base of the city wall. Ward had survived 14 previous battlefield injuries. Ward lingered for a day. During that time he dictated a will ensuring his brother, sister and Chinese wife, Chang Meihua, would be cared for; he died on the morning of September 22, 1862. A poor man when he entered China, Ward became able in his will to also bequeath a large sum of money towards the Union cause in his own country's Civil War.
Мұра
Америкадағы Азамат соғысы оқиғалары Уордтың Қытайдағы еңбектерін көлеңкеге түсіргендей, оның өлімінен кейінгі даңқы британдық армия офицері Чарльз Джордж Гордон, яғни "Қытайлық Гордон" көлеңкесінде қалды. Уорд қайтыс болғаннан кейін "Мәңгі жеңіске жететін армияның" басшылығы оның бас көмекшісі Э. Форрестерге, Генри Андрес Бургевинге, ал кейін Гордонға өтті. Гордонның өмірбаясын жазушылар Уорд құрған, Гордонның Қытайдағы атақты табысына мүмкіндік берген, ерекше және бірегей әскери құрылым – "Мәңгі жеңіске жететін армияны" азайтып немесе елемейді. Бүгінде "Қытайлық Гордон" есінде, ал Уорд көбінесе ұмытылған. Гордонның даңқының бір бөлігі Тайпин көтерілісінен жылдар өткен соң Хартумдағы қаһармандық өлімімен байланысты. Уордтың өмірінен кейін бір ғасырдың ішінде оның замандастары мен өмірбаяндары Уорд пен "Мәңгі жеңіске жететін армия" туралы бірнеше кітап жариялады, олар Уордтың үлесін мойындауға тырысты. Белгілі тарихшы және романист Кейлеб Каррдың "Шайтан сарбазы" (1992) атты бестселлері жарық көргеннен кейін көп ұзамай киноға түсіруге алынды. Актер Том Круз бен режиссер Джон Ву Каррдың сценарийі бойынша фильмді дамытуды жоспарлады, бірақ жоба аяқталған жоқ.
Just as the events of the American Civil War overshadowed Ward's accomplishments in China during his life, his reputation after his death was overshadowed by Charles George Gordon, aka "Chinese Gordon," a British Army officer. After Ward's death, the command of the Ever Victorious Army passed to his second in command, E. Forrester, Henry Andres Burgevine and later to Gordon. Gordon biographers diminish or disregard that Ward creation, the Ever Victorious Army, an original and unique military development which made Gordon's famed success in China possible. Today, Chinese Gordon is remembered, while Ward is largely forgotten. Some of Gordon's fame is due to his dramatic death in Khartoum years after the Taiping Rebellion. There have been several books on Ward and the Ever Victorious Army by Ward's contemporaries and biographers published in the century since his death that seek to acknowledge Ward's contributions. The bestseller, The Devil Soldier (1992), by renowned historian and novelist Caleb Carr, was optioned for a motion picture soon after publication. Actor Tom Cruise and director John Woo were developing a movie scripted by Carr, but the project was never completed.
Физикалық қалдықтар мен ескерткіштер
Уордқа арналған АҚШ-та екі ғана ескерткіш бар, екеуі де Массачусетс штатының Салем қаласында: толтырылмаған қабірдегі тас және Эссекс институтының оның өмірі мен заманы туралы материалдар жинағы. Кейлеб Каррдың сөзіне сүйенсек, "Уордтың денесі қазылып, оның қабірі мен қасиетті орны қиратылып, үстіне тас төселген. Бүгінде Уордтың сүйектерінің қайда екені белгісіз. Олар, әдетте, жойылған болар. Салемдегі кенотаф үстіндегі қарапайым тас – осы ең танымал тоғызыншы ғасыр американдық авантюрисіне арналған жалғыз ескерткіш". Уордты Сонцзян Рим-католик шіркеуінде және Нанкин мұражайында да еске алады. Бір келуші былай деп жазды: "Протестант Уорд, қытайлық Конфуций батыры ретінде құрметтелген, оның құрметіне салынған ғибадатхана қазір 1982 жылы салынған Рим-католик шіркеуінің алтарінің астында жатыр, ал жердің өзі коммунистік мемлекеттегі жергілікті буддалық монастырьдің меншігі. Уордты Сонцзянда ұмытқан жоқ, және жергілікті халықтың естелігінде оның сүйектері әлі де католик шіркеуінің алтарінің астында сақталған". Уордтың еңбектері Нанкиндегі Тайпин көтерілісі мұражайында қамтылған. Бір келуші: "Мен Нанкин мұражайында Уордқа арналған құрметті көріп таң қалдым – американдық легион 1923 жылдың 29 мамырында орнатқан Уордтың есімін жазылған үлкен тас".
There are just two U. S. memorials to Ward, both in Salem, Massachusetts: a headstone at an unfilled grave, and a collection of materials detailing his life and times by the Essex Institute. According to Caleb Carr, that "Ward's remains were dug up, and his grave site and shrine were destroyed and paved over. The whereabouts of Ward's bones today are unknown. They have almost certainly been destroyed. A plain headstone over a cenotaph in Salem is the only memorial to this most noteworthy of nineteenth century American adventurers." Ward is also remembered in a Songjiang Roman Catholic Church, and in a Nanjing museum. One visitor wrote "The grave of Ward, a Protestant, revered as a Chinese Confucian hero, with a temple in his honour, now lies under the altar of a Roman Catholic church [built in 1982], whilst the land itself is the property of the local Buddhist monastery in a Communist state Ward has not been forgotten in Songjiang and local memory still has Ward's bones under the high altar of the Catholic church." Ward's accomplishments are documented in the Taiping Rebellion Museum in Nanjing. One visitor remarked "To my surprise I saw, in a museum in Nanjing, a tribute to Ward — a large headstone bearing Ward's name, put in place by the American Legion on May 29, 1923."
Көркем шығармаларда
Уорд Джордж Макдональд Фрейзердің "Флэшмен және Аждаһа" атты шығармасының сегізінші томында қару контрабандисі (апокрифтік) ретінде және "Ерқашан Жеңімпаз Армияның" бастапқы көшбасшысы ретінде суреттеледі. Уорд Джеймс Ландедің "Ян Шен" романында Флетчер Торсон Вуд кейіпкері ретінде бейнеленеді, бұл роман 1860 жылы "Шетелдік мылтықтар" ретінде құрылғаннан бастап 1862 жылдың қыркүйегіне дейінгі "Ерқашан Жеңімпаз Армияның" алғашқы үш жылын қамтиды.
Ward appears in Flashman and the Dragon, the eighth volume of George MacDonald Fraser's fictional Flashman Papers as a gun smuggler (apocryphal) and as the leader of the embryonic Ever Victorious Army. Ward appears as Fletcher Thorson Wood in the novel Yang Shen by James Lande, which relates the tale of the first three years of the Ever Victorious Army, from its beginning as the Foreign Rifles in 1860 through September 1862.