Жозе Карлос Пасе: Бразилиялық Формула-1 жүргізушісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Бразилиялық жарыс жүргізушісі (1944–1977)

Хосе Карлос Пейс (ʒoˈzɛ ˈkaʁlus ˈpatʃi; 6 қазан 1944 – 18 наурыз 1977) – Бразилиядан шыққан жарыс жүргізушісі. Ол Формула-1 әлем чемпионатының 73 Гран-присіне қатысып, 1972 жылғы Оңтүстік Африка Гран-присінде тұңғыш рет сынға түсті. Ол бір жарысты жеңіп, алты мәрте жүлделі үштіктің құрамына кірді және барлығы 58 ұпай жинады. Сонымен қатар, ол бір рет "полюс" позициясын иеленді.

Мансап

Пейс Фиттипальди ағайындылары Уилсон мен Эмерсонның замандасы болды және 1960-шы жылдардың соңында Бразилияда жарысқа қатысты. 1970 жылы Еуропаға барып, британдық Формула 3 жарысына қатысып, "Форвард Траст" чемпионатында "Лотус" машинасымен жеңіске жетті. 1972 жылы Франк Уильямспен бірге Формула 2-ге көтерілді, бірақ алты жарыста ұпай жинамады. Дегенмен, ол 1972 жылғы Формула 1 маусымында "Уильямс" командасының "Марч" машинасымен жарысты. Екі рет ұпай жинап, жүргізушілер чемпионатында он сегізінші орынды иеленді. Ең жақсы нәтижесі – чемпионатқа кірмейтін "Жеңіс жарысы"нда екінші орын. Ол сондай-ақ бірнеше F2 және Can Am жарыстарында да қатысты. 1973 жылғы F1 маусымында Пейс "Суртис" командасына ауысты және Германияда төртінші орынды, ал Австрияда үшінші орынды алып, тұңғыш рет чемпионатта подиумға көтерілді. Сонымен қатар, ол екі жарыста да ең жылдам айналым жасады. "Суртис" үшін үш F2 жарысына қатысты, бірақ F1-ден тыс негізгі жарыс қызметі World Sportscar Championship болды, онда ол "Феррари" командасының құрамында жүрді. Артуро Мерзариомен 312PB машинасымен бірге Нюрбургрингте және Ле-Манда (соңғы жарыста поул позициясынан бастағаннан кейін) екінші орынды, ал Уоткинс-Гленде үшінші орынды иеленді. 1974 жылғы F1 маусымында "Суртис" командасында қалды және Бразилияда төртінші орынды алды, бірақ команданың негізін қалаушы Джон Суртиспен келіспеушілік туып, маусымның ортасында командадан кетті. Франция Гран-присінде "Голди Гексагон Ресинг" үшін жеке "Брабхэм" машинасымен жүргізді, бірақ келесі жарыста Карлос Рейтманмен бірге командаға қосылғанға дейін біліктілікке өте алмады. Жаңа машинамен күрескеннен кейін Монцада бесінші орынды алып, ең жылдам айналым жасады, ал Ваткинс-Гленде Рейтманнан кейін екінші орынды алып, "Брабхэм" үшін қос жеңіске қол жеткізді. "Брабхэм" командасының BT44B шассиі 1975 жылғы F1 маусымында бәсекеге қабілетті болды, бұл Пейс пен Рейтманға старттық тордың алдыңғы қатарында болуға мүмкіндік берді. Пейс Бразилия Гран-присінде өз еліндегі көрермендерінің алдында өзінің алғашқы және жалғыз Формула 1 жеңісін тойлады, келесі жарыста Оңтүстік Африкада алғашқы поул-позициясын алды, сондай-ақ Монако мен Сильверстоунда подиумға көтеріліп, маусымды жүргізушілер чемпионатында жалпы алтыншы орында аяқтады және "Брабхэм" командасына "Феррариден" кейін конструкторлар чемпионатында екінші орын алуға көмектесті. 1976 жылғы F1 маусымында "Брабхэм" командасында қалды, бірақ қозғалтқыштың "Форд Косуорттан" "Альфа Ромеоға" ауысуына байланысты машинаның бәсекеге қабілеттілігі төмендеді. Италиялық 12 цилиндрлі қозғалтқыштар V8 қозғалтқыштарға қарағанда үлкен, ауыр, сенімсіз және экономикалық жағынан тиімсіз болды, бұл Пейсті чемпионатта он төртінші орынға шектеді, ал Рейтман маусым аяқталғанға дейін команданы тастап кетті. 1977 жылғы F1 маусымының басында "Альфа" қозғалтқыштарының бәсекеге қабілеттілігі мен беріктігі Пейс пен оның жаңа командаласы Джон Уотсон үшін жақсарды. Ол Аргентинада маусымның ашылу салтанатында екінші орынды алып, келесі екі Гран-приде жақсы көрсетіп, механикалық ақауларға ұшырады, бірақ күтпеген өліміне байланысты маусымның қалған бөлігінде жақсарған өнімділікті пайдалана алмады.

Pace was a contemporary of the Fittipaldi brothers, Wilson and Emerson, and began racing in Brazil in the late 1960s. He travelled to Europe in 1970 and competed in British Formula 3, winning the Forward Trust championship in a Lotus car. In he moved up to Formula Two with Frank Williams, but did not score any points from six races. Nevertheless, he moved up to Formula One in F1 season of 1972, competing with a Williams entered March. He scored points on two occasions and finished eighteenth in the Drivers' Championship. His best result came at the non championship Victory Race, in which he finished in second position. He also competed in some further F2 and Can Am races. For F1 season of 1973, Pace moved to the Surtees team and improved to eleventh place in the championship after scoring a fourth place in Germany and his first championship podium finish with third in Austria. He also set the fastest lap in both of these events. He also competed in three F2 races for Surtees, but his main racing activities outside F1 were in the World Sportscar Championship, in which he drove for the works Ferrari team. Sharing a 312PB with Arturo Merzario, the duo finished second at the Nürburgring and at Le Mans (after starting in pole position for the latter event), and third at Watkins Glen. He remained with Surtees for F1 season of 1974 and scored a fourth place finish in Brazil, but parted company with the outfit mid season after falling out with the founder, John Surtees. He drove a privately entered Brabham for Goldie Hexagon Racing at the French Grand Prix but failed to qualify, before moving to the works team alongside namesake Carlos Reutemann for the next race. After initially struggling with the new machinery, he finished fifth and set the fastest lap at Monza, and repeated the feat on his way to second, behind Reutemann, at Watkins Glen, securing a one two finish for Brabham. The Brabham team's BT44B chassis were competitive throughout the F1 season of 1975 season, allowing Pace and Reutemann to feature at the front of the grid. Pace duly took his first and only Formula One victory in front of his home crowd at the Brazilian Grand Prix, took his first pole position at the following race in South Africa, and also finished on the podium at Monaco and Silverstone, ending the season sixth overall in the Drivers' Championship and helping Brabham to second in the Constructors' Championship, behind Ferrari. He remained with Brabham for F1 season of 1976, but the car was much less competitive due to a change of engine, from Ford Cosworth to Alfa Romeo. The Italian flat 12 units were larger, heavier, less reliable and less economical than their V8 predecessors, restricting Pace to fourteenth place in the championship, whilst Reutemann left the team before the end of the season. By the start of the F1 season of 1977 season, the competitiveness and durability of the Alfa engines had been much improved for Pace and his new teammate, John Watson. He demonstrated this fact by taking second position at the season opener in Argentina, and running strongly in the next two Grands Prix before suffering from mechanical trouble, but he was unable to capitalise on the improved performance for the rest of the season due to his sudden death.

Өлім және құрмет

Пейс 1977 жылғы 18 наурызда Бразилияның Сан-Паулу қаласының жанында жеке ұшақ апатында қаза тапты. Бұл оқиға 1977 жылғы Оңтүстік Африка Гран-приі кезінде Ф1 жүргізушісі Том Прайс және маршал Янсен Ван Вюрен қаза болғаннан кейін 13 күн өткен соң орын алды. Оның 1975 жылғы жалғыз F1 жеңісіне куә болған Интерлагос трассасы оның құрметіне Autódromo José Carlos Pace деп атау өзгертті. Пейс Сан-Паулудағы Cemitério do Araçá бейітіне жерленген. 1977 жылғы «Боби Дирфилд» спорттық фильміндегі басты кейіпкер жарыс көріністерінде Пейс ретінде бейнеленген.

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

1973 жылғы команда жүргізушілері көлік класы айналымдары. Орын. 1973 Ferrari SEFAC SpA Артуро Мерцарио Ferrari 312PBFerrari 312 F12 2991cc S3.0 349 2-ші 2-ші