1195-1198 жылдардағы Австрия герцогы Фридрих I

Кіріспе

1195-1198 жылдар аралығында Австрия герцогы болған Фредерик I (шамамен 1175 – 16 сәуір 1198), Фредерик Католик ретінде танымал, Бабенберг әулетінің мүшесі болды.

Өмірбаян

Фридрих Католик дүниеге 1175 жылы келді, ол Австрия герцогы Леопольд V пен Венгрияның Еленасының ұлы еді. 1192 жылы ол әкесімен бірге Австрия мен Штирияны иеленді, ал кіші Леопольд VI-ға ешқандай талап болмады. Леопольд V өлім төсегінде, Гратста, император Генрих VI-ның келісімімен Штирия герцогтығын Леопольд VI-ға беру арқылы баршаны таң қалдырды. Ешкім қарсылық білдірмеді, осылайша Австрия мен Штирия екіге бөлінді. Алайда, католик Фридрих өзінің иелігін императордан жеке алған жоқ; оның орнына ол өкілі ретінде Пассау епископы Эрланың Вольфгерін жіберді. Жаңа герцог 1195 жылы жерін алғаннан кейін, ол әлі де ағылшын кепілдерін қайтару және Ричард Англияның өмірі үшін төленген құнын қайтару мәселесімен бетпе-бет келді. Ричард кепілдер мен ақшаны қайтаруды талап етіп, Сальцбург архиепискобы, Богемияның Адалберт III-і оны ынталандырды. Кепілдер бірден қайтарылды, бірақ Фридрих қолданылмаған бөлігін қайтарғанмен, құнының өтемақысын төлей алмады. Ричардтың тұтқындалуынан кейін Леопольд V Ричардтың немере қызы Элеонораны Фридрихке үйлендіруге мәжбүрледі, Элеонора Австрияға жол тартқанда, жағдай өзгерген соң неке бұзылды және ол да кері қайтарылды. Фридрих католик шіркеуінің алдында Бабенбергтердің абыройын қалпына келтіру үшін тағы бір крест жорығының жазасын өз мойнына алды. Ол 1195 жылғы 31 наурызда Пасха күні Барида крестке отырды. Саладин 1193 жылы қайтыс болғандықтан, жағдайлар жақсы болды. Бірақ 1196 жылдың наурыз айында папа Селестин III Адалберттің іс-әрекетін мақұлдап, қайтыс болған герцог Леопольд V-ті қатаң айыптады. Олар Сицилиядағы император Генрихтің сарайында құрметпен қарсы алынды. Император толық басшылықты өз қолына алып, крест жорығы флотының өтуін қадағалауды Майнцтың Конрадына тапсырды. Қыркүйек айында олар Мессинадан Майнц архиепискобы және Германия канцлері Конрадтың басшылығымен жүзіп, бірнеше аптадан кейін Акраға келді, онда неміс күштерінің басшылығы Майнц Конрады мен Кальденнің маршалы Генрихтің қолында болды, оның қатысуы Иерусалим королевасы Изабелла I-нің француз күштерінің наразылығын тудырды. Алайда, Фридрихті қоса алғанда, неміс князьдары маршал Генрихтің билігін мойындамай, командирді сайлауды талап етті. Олар Аль-Адилге қарсы шабуылға жетекшілік ету үшін Брабант герцогы Генрих I-ді шақырды. Олардың күштері бірігіп, Тир қаласын оңай басып алды, содан кейін бай Сидон қаласын, одан кейін Бейрутқа шабуыл жасап, 24 қазан күні қалаға кірді. Содан кейін Акрадағы сарайының балконынан құлап, Иерусалимнің патшасы Генрих I қайтыс болды деген хабар тарады. Неміс күштері дереу Акраға оралды, ал Брабант герцогы Генрих регенттік қызметін атқарды. Уақыт өткен соң, Кипрдің Альмаригі Иерусалимнің патшасы болуға дайындалды. Неміс княздарының ықпалымен Амальрик Изабеллаға үйленді және 1198 жылы Акрада Иерусалимнің патшасы болып таж киді. Немістер тағы да алға жылжып, Библос қамалының (Гибелет) айналасындағы жерлерді қайта басып алып, Триполи графтығымен жер байланысын қалпына келтірді. Олар Дамаскқа қарсы аттанды және тіпті Торонды қоршады, бірақ кенеттен Михаил күнінен бұрын император Генрих VI-ның қайтыс болғаны туралы хабар келді. Көптеген неміс княздары жаңа императордан өздерінің иеліктерінің бекітілуін алу үшін дереу Отанға аттанды. Герцог Фридрих соғысты жалғастыру үшін Вольфгермен бірге қалды. Ақырында Фридрих, қалған немістермен бірге, Аль-Адилмен қарулы келісімге келуді талап етті, ол Амальрик патшаның қайта басып алынған жерлердегі билігін мойындады. Фридрих ауырып, 16 сәуірде Палестинадан Акраға қайтып келе жолда қайтыс болды. Оның өліміне куә болғандар - оның серіктері, Гориция графы Майнхард II, Пассау епископы Вольфгер, Дорнберг графы Эберхард, Эппанның Ульрих және оның ең сенімді қызметшісі болды. Ол ешқашан үйленбеген, бірақ халқының сүйіктісі болды, соның бірі Вальтер фон дер Фогельвайде, ол Фридрихтің қайтысына аса қайғырды, өйткені герцог Леопольд VI Вальтерді өзінің сарайында құрметпен қабылдамады. Ол қайтыс болғанша, Вольфгер оған неміс жерлеу салтын, Mos Teutonicus-ты орындады. Содан кейін ол Heiligenkreuz монастырында әкесімен бірге жерленді, олар осы күнге дейін тыныштықта жатыр.

Frederick the Catholic was born in 1175, the son of Duke Leopold V of Austria and Helena of Hungary. In 1192, he was enfeoffed with his father with Austria and Styria, while the younger Leopold VI had no claim. On Leopold V's death bed, at Graz, he caught all by surprise by granting the Duchy of Styria to Leopold VI, with Emperor Henry VI's approval. None raised objections and thus, Austria and Styria remained divided. Frederick the Catholic, however, did not receive his enfeoffment by the Emperor personally; instead he sent Wolfger of Erla, Bishop of Passau on his behalf. As the new Duke finally received his land in 1195, he still faced the restitution of the English hostages and the ransom money paid for Richard of England's life. Richard had been pressing hard for the return of both hostages and money, egged on by Adalbert III of Bohemia, Archbishop of Salzburg. The hostages were sent back at once, yet Frederick was unable to pay back the ransom money, despite returning the unspent portion. Upon the captivity of Richard Leopold V had forced Richard's niece Eleanor into a marriage to Frederick and Eleanor was on the way to Austria, but upon this situation the marriage was cancelled and she was also sent back. Frederick willingly took upon himself the penance of another Crusade, in order to restore Babenberg honor in the eyes of the Catholic Church. And on Easter, 31 March 1195, he took the cross at Bari. With Saladin dead, in 1193, the prospects were favorable. Yet by March 1196, Pope Celestine III had intervened, approving of Adalbert's conduct and severely censuring the late Duke Leopold V. By June, they were welcomed at Emperor Henry's court in Sicily. There the Emperor took full command and instructed Conrad of Mainz to oversee the passage of the Crusader fleet. In September, they sailed under the leadership of Conrad, Archbishop of Mainz & Chancellor of Germany from Messina and arrived weeks later to Acre, where command of the German forces was assumed under Conrad of Mainz and Marshal Henry of Kalden, whose presence brought the displeasure of the French forces under Queen Isabella I of Jerusalem. The German Princes, however, Frederick included, had denied the authority of Marshal Henry and had called for an election of a Commander. They called for Duke Henry I of Brabant to lead the assault against the Ayyubids under Al Adil. Their forces rallied, and they marched on to Tyre, taking the city easily and then the wealthy city of Sidon before then invading Beirut and entering it on 24 October. Suddenly, news spread that King Henry I of Jerusalem had died from falling off the balcony of his palace in Acre. The German forces returned immediately to Acre and Duke Henry of Brabant acted as Regent. Time was not wasted and preparations were beginning to be made for Almaric of Cyprus to be made King of Jerusalem. Urged by the German Princes, Amalric married Isabella and was crowned in Acre King of Jerusalem in 1198. The Germans marched forth again, reconquering the estates around Byblos Castle (Gibelet) and restoring the land link to the County of Tripoli. They marched against Damascus and even laid siege to Toron when suddenly, news had arrived of Emperor Henry VI's death on Michaelmas Eve. Many German princes had immediately left for the Fatherland to receive confirmation of their lands by the new Emperor. Duke Frederick stayed on, with Wolfger, to continue the war. In the end, Frederick, along with the remaining Germans, had called for an armistice with Al Adil, who acknowledged King Amalric's rule over the reconquered lands. Frederick fell ill and died on 16 April while returning from Palestine at Acre. Those who bore witness to his death were his companions, Meinhard II, Count of Gorizia, Wolfger, Bishop of Passau, Eberhard, Count of Dörnberg, Ulrich of Eppan and his most trusted attendant. He never married, but was very much beloved by his people, one such being Walther von der Vogelweide, who lamented him especially as Duke Leopold VI gave Walther a less cordial reception at his court. Wolfger performed the German funeral custom, Mos Teutonicus, on him before bringing him back. He was then interred next to his father in Heiligenkreuz Abbey where they remain to this day, in peace.