Отто IV: Рим-Герман императоры және Вельф әулетінің өкілі

Кіріспе

1209–1218 жылдар аралығында Киелі Рим императоры IV Отто (1175 – 19 мамыр 1218) – 1209 жылдан өліміне дейін, 1218 жылға дейін Киелі Рим императоры болды. Отто өмірінің басым бөлігін Англия мен Францияда өткізді. Ол 1196 жылы Пуату графы етіп тағайындаған ағасы Ричард Арыстанжүректің ізбасары болды. Ричардтың қолдауымен 1198 жылы даулы сайлауда Германия патшасы болып сайланды, бұл он жылдық азамат соғысына себеп болды. 1208 жылы оның қарсыласы Швабиялық Филип өлгеннен кейін ол Германияның жалғыз патшасы атанды. 1209 жылы Отто Рим папасы III Иннокентийдің таж кигізуі үшін Италияға жол тартты. 1210 жылы ол Сицилия Корольдігін Империямен біріктіруге тырысты, бұл оның Иннокентиймен арақатынасын үзді, нәтижесінде ол ағыстан шығарылды. 1214 жылы Бувинде одақтың жеңілісіне қатысып, Англиямен Францияға қарсы одақтас болды. 1215 жылы көптеген жақтастары оны тастап кетті, ал ол өмірінің соңына дейін Брансвик маңындағы иеліктерінде зейнетке шықты. Ол Вельф әулетінен шыққан жалғыз неміс патшасы болды.

Ерте өмір

Отто – Бавария герцогы және Саксония герцогы Генрих Арыстанның әйелі Матильда Англиядан туған үшінші ұлы. Оның нақты қай жерде дүниеге келгені туралы ешқандай түпнұсқа деректе айтылмаған. Ол Англияда анасының әкесі, Англия королі Генрих II-нің қамқорлығында өсті. Отто француз және неміс тілдерін мүжіл білді. Ол Англия королі Ричард I-нің асырап алған ұлы болды. 1190 жылы үшінші крест жорығына қатысу үшін Англиядан кеткеннен кейін Ричард Оттоны Йорк графы етіп тағайындады. Бірақ Йоркширдің вассалдары осы тағайындаманың дұрыстығына (немесе құқықтығына) күмән келтірді және Оттоның графтыққа ие болуына кедергі келтірді. Дегенмен, ол 1191 жылы Йоркширге сапар шеккен болуы мүмкін, және ол Германия королі болғаннан кейін графтықтың кірістерін талап етуді жалғастырды, бірақ оларды ешқашан қолға түсіре алмады. Сондай-ақ, ол 1199 жылы ағасы өсиет еткен 25 000 күміс марканы да ала алмады. 1195 жылы Ричард Шотландия королі Вильгельм Арыстанның қызы және мұрагері Маргаретқа Оттоны үйлендіру туралы келіссөздер бастады. Маргареттің құдайы ретінде Лотиан Ричардқа сақтауға берілетін болса, Нортумберленд және Камберленд (Карлайл) графтықтары Оттоға беріліп, Шотландия короліне тапсырылатын еді. Келіссөздер 1198 жылдың тамызына дейін созылды, бірақ Вильгельмнің ұлы мен мұрагерінің дүниеге келуімен қажетсіз болып қалды. 1196 жылдың қыркүйегінде Оттоға ағылшын графтығын немесе шотландтық патшалығын беруге мүмкін болмады, сондықтан Ричард Аквитания герцогы ретінде Оттоға Пуату графтығын берді. Ото Пуатуды Йорк графтығымен алмастырды ма, әлде оған қосымша берді ме деген мәселеде дау бар. Отто 1196 жылдың қыркүйегінен 1197 жылдың ортасына дейін Пуатуда болды, содан кейін Нормандиядағы Ричардқа қосылып, бос қалған Пуатье, Лимож және Перигё епископтықтарына епископтарды тағайындау мәселесін талқылады. Одан кейін ол Ричардтың жағынан Франция королі Филиппке қарсы соғысқа қатысты. Қазан айында ол Пуатуға оралды. Немец тарихшысы Йенс Ахлерс Оттоның 1198 жылға дейінгі өмірін қарастыра отырып, ол Германияның алғашқы шетелдік королі болуы мүмкін деп санайды.

Otto was the third son of Henry the Lion, Duke of Bavaria and Duke of Saxony, by his wife Matilda of England. His exact birthplace is not given by any original source. He grew up in England in the care of his maternal grandfather, King Henry II of England. Otto was fluent in French as well as German. He became the foster son of his maternal uncle King Richard I of England. In 1190, after he left England to join the Third Crusade, Richard appointed Otto as Earl of York. This grant's authenticity (or authority) was doubted by the vassals of Yorkshire, who prevented Otto from taking possession of his earldom. Still, he probably visited Yorkshire in 1191, and he continued to claim the revenues of the earldom after becoming king of Germany, although he never secured them. Neither did he succeed in getting the 25,000 silver marks willed to him by his uncle in 1199. In 1195, Richard began negotiations to marry Otto to Margaret, daughter and heir presumptive of King William the Lion of Scotland. Lothian, as Margaret's dowry, would be handed over to Richard for safekeeping and the counties of Northumberland and Cumberland (Carlisle) would be granted to Otto and turned over to the king of Scotland. The negotiations dragged on until August 1198, when the birth of a son and heir to William rendered them unnecessary. Having failed to secure Otto an English earldom or a Scottish kingdom in September 1196, Richard, as duke of Aquitaine, enfeoffed Otto with the county of Poitou. There is some disagreement over whether Otto received Poitou in exchange for or in addition to the earldom of York. Otto was in Poitou from September 1196 until mid 1197, when he joined Richard in Normandy to confer over the appointment of bishops to the vacant sees of Poitiers, Limoges and Périgueux. He then participated in the war against Philip II of France on the side of Richard. In October, he returned to Poitou. The German historian Jens Ahlers, considering Otto's life before 1198, believes that he might have been the first foreign king of Germany.

Швабиялық Филиппен қақтығысу

Император Генрих VI қайтыс болғаннан кейін, империяның оңтүстікте орналасқан князьдерінің көпшілігі 1198 жылғы наурыз айында Генрихтің інісі Филиппті патша етіп сайлады, оған қолдау көрсету үшін Филипптен ақша және уәделер алғаннан кейін. Бірақ Хогенштауфен әулетіне қарсы болған князьдер Ричард Англияның бастамасымен Велф әулетінің мүшесін сайлауға шешім қабылдады. Ол кезде Оттоның ағасы Генрих 1197 жылғы крест жорығында болғандықтан, таңдау Оттоға түсті. Отто жақын арада солтүстік-батыс және Рейннің төменгі аймақтарында мойындалды.

Оттоның сайлануы империяны Англия мен Франция арасындағы қақтығысқа тартты. Филипп француз королі Филипп II-мен одақтасты, ал Отто бастапқыда Ричард I, ал 1199 жылы Ричард қайтыс болғаннан кейін оның інісі Джон қолдау көрсетті. Осы арада, Сицилия мен Киелі Рим империясының біртұтас монархтың билігіне бірігуіне жол бермеуді көздеген Иннокентий III басқарымындағы паптық билік, өз ықпалын кеңейту мүмкіндігін пайдаланды. Сондықтан Иннокентий III Оттоны қолдады, өйткені оның отбасы Хогенштауфен әулетіне әрқашан қарсы болған. Сонымен қатар, Иннокентий Тоскана қалаларын Италиядағы императорлық мүдделерге қарсы Сан-Дженезио лигасы деп аталатын одақ құруға шақырды. Қалалар Иннокентийдің қорғауына өтті. Оттоның ісіне Данияның Вальдемар II-нің қолдауы да септігін тигізді. Филипп азамат соғысында үлкен жетістіктерге жетіп, 1204 жылы тағы да король болып таққа отырды, бұл жолы оны Кёльн архиепискобы тағайындады. Иннокентий III екі тарапты Кёльнде келіссөздерге мәжбүрледі, ал Филипп Оттоға өзінің қызы Беатрикстің қолын, Швабия герцогтігін және үлкен күйеужайын ұсынды. 1208 жылғы 11 қарашада Франкфуртта өткен императорлық сайлауда ол барлық сайлаушы князьдердің қолдауын алды, өйткені ол императорлық тәжге өзінің балаларының атынан мұрагерлік талаптар қоймайтынына уәде берді. Римде бүліктер басталып, Отто қаладан кетуге мәжбүр болды.

Иннокентий III-мен қақтығысы

Осы уақытқа дейін жеткен жетістіктеріне қанағаттанбай, Иннокентий Отодан Папалық орынға қосымша жазбаша уступкалар алды, соның ішінде неміс епископтарының барлық сайлауын Шіркеудің ережелеріне сәйкес өткізуге және Римге шағымдануға кедергі жасамауға рұқсат берді. Ол бұрынғы уәдесінен бас тартты. Отто бірден Италиядағы императорлық билікті қалпына келтіру үшін жұмыс істеді. Рим папасы оны құлшылыққа тағайындағаннан кейін, ол шіркеуге Тоскана графинясы Матильдадан мұра етіп қалған жерлерді қайтарып беруге және Сицилия патшасы Фредерикке қарсы әрекет етпеуге уәде берді. Бірақ ол тез арада барлық уәделерін бұзды. Ол папа әскерлерін Анкона мен Сполетодан қуып шығып, осы аумақты императорлық феодалдық жер ретінде қайтарып алды. Ол Фридрихтен Калабрия мен Апулия герцогтіктерін құрметтеуді талап етті, ал Фридрих келмей қалғанда, Отто бұл феодалдық жерлерді жоғалтып алды деп жариялады. Кейіннен ол Стауфен патшасы Фредериктің қамқорлығымен Иннокентий III-нің қарамағында болған Сицилияны жаулап алуға тырысты. Осыған орай, неміс дворяндары Отоға деген наразылықтары арта түсті. Олар оның Италияда уақытын ысырап етіп, папамен билік саясатын ойнаудың орнына, империяның солтүстік провинцияларын Данияның Вальдемар II-інен қорғауы оның бірінші міндеті болу керек деп ойлады, өйткені Вальдемар II Оттоның алаңдаушылығынан пайдаланып империяның солтүстік провинцияларына басып кірді және Холштейннен Ливонияға дейінгі Балтық жағалауын иеленді. Франция королі Филипп II-нің бастамасымен және папаның келісімімен 1211 жылы Нюрнбергте өткен созыста Фредерик Рим патшасы болып сайланды. Оттоның Миландағы елшілері Төртінші Латеран кеңесінің алдында оның қауымнан шығарылуын талап етіп, өтініш жасады. Францияның Филипп II-нің Фредерикке берген қолдауы Англия королі Джонды өзінің немере інісі Оттоға қолдау көрсетуге мәжбүр етті. 1213 жылы ағылшындықтардың француз флотын жойғаны Джонды Францияға шабуыл жасауға дайындыққа итерді; Отон бұл жерде Фредериктің француздық қолдауын жоюдың және өзінің беделін нығайтудың жолын көрді. 1214 жылы 27 шілдеде қарсыластар бір-біріне жақын екенін анықтады, олар Бювинь көпірінің жанында Марке өзенінің жағасында (Деуле өзенінің саласы) орналасты. Филипптің әскерінің саны шамамен 15 000 болса, одақтас күштердің әскері шамамен 25 000 болды; әскерлер Бувин шайқасында соқтығысты. Бұл қатаң шайқас болды, бірақ Оттоның жараланған және қорқып қалған аты оны шайқас алаңынан алып кеткенде, оның күштері даладан кетуге мәжбүр болды. Филипп II Фридрихке Отоның шайқас алаңында қалдырған Императорлық бүркітін жібергендігі айтылады. Бұл жеңіліс Фредерикке Аахен мен Кельнді алуға мүмкіндік берді. Оның өлім себебі даулы, кейбір деректер бойынша ол 1218 жылы 19 мамырда Харцбург замгында аурудан қайтыс болды, және өзінің күнәларын өтеу үшін өлімге кесілуін сұрады. Алайда, тарихшы Канторович өлімін қорқынышты деп сипаттады: "Аббат оны орнынан түсіріп, тақтан түсіріп, күнәларын мойындаған кезде, оны жерге толық боймен лақтырып тастады, ал қайырымды діни қызметкерлер оны таяқпен қанды соққымен ұрып өлтірді. Осылай аяқталды алғашқы және соңғы Вельф императорының өмірі". Ол Брансуик соборында, оның ата-анасы жерленген жерде жерленген.

Not content with his successes so far, Innocent also obtained from Otto further written concessions to the Papal See, including allowing all elections of German bishops to be conducted according to Church ordinances and not to prevent any appeals to Rome. he was convinced to abandon his earlier promises. Otto immediately worked to restore imperial power in Italy. After his consecration by the pope, he promised to restore the lands bequeathed to the church by the countess Matilda of Tuscany nearly a century before and not to move against Frederick, King of Sicily. He quickly broke all his promises. He threw out the papal troops from Ancona and Spoleto, reclaiming the territory as imperial fiefs. He then demanded that Frederick of Sicily do homage for the duchies of Calabria and Apulia, and when Frederick refused to appear, Otto declared those fiefs forfeited. Subsequently, he tried to conquer Sicily, which was held by the Staufen king Frederick, under the guardianship of Innocent III. Parallel to this, the German nobility grew increasingly frustrated with Otto. They felt that instead of wasting his time in Italy and playing power politics with the pope, it was his first duty to defend the northern provinces of the empire against Valdemar II of Denmark, who had taken advantage of Otto's distractions by invading the northern provinces of the empire and possessing the whole Baltic coast from Holstein to Livonia. at the instigation of King Philip II of France and with the consent of the pope, elected Frederick King of the Romans at the Diet of Nuremberg in 1211. Otto's ambassadors from Milan appeared before the Fourth Lateran Council, pleading the case for his excommunication to be lifted. The support that Philip II of France gave to Frederick forced King John of England to throw his weight behind his nephew, Otto. The destruction of the French fleet in 1213 by the English saw John begin preparations for an invasion of France; in this, Otto saw a way of both destroying Frederick's French support and bolstering his prestige. On 27 July 1214, the opposing armies suddenly discovered they were close to each other, on the banks of the little river Marque (a tributary of the river Deûle), near the Bridge of Bouvines. Philip's army numbered some 15,000, while the allied forces possessed around 25,000 troops; the armies clashed at the Battle of Bouvines. It was a tight battle, but it was lost when Otto was carried off the field by his wounded and terrified horse, causing his forces to abandon the field. It is said that Philip II had sent to Frederick the Imperial Eagle, which Otto had left lying on the battlefield. this defeat allowed Frederick to take Aachen and Cologne, His cause of death is disputed, with some claims that he died of disease at Harzburg castle on 19 May 1218, requesting that he be mortally expiated in the atonement of his sins. However, Historian Kantorowicz described the death as gruesome: "deposed, dethroned, he was flung full length on the ground by the Abbot, confessing his sins, while the reluctant priests beat him bloodily to death with rods. Such was the end of the first and last Welf Emperor." He is entombed in Brunswick Cathedral, where his parents are buried.

Отбасы

Отто Германияның барлық басқа патшаларымен туыс еді. Ол екі рет үйленді:
1209 немесе 1212 жылы неміс королі Филипптің және Ирен Ангелинаның қызы Беатричеге үйленді. 1214 жылдың 19 мамырында Аахенде Брабант герцогы Генрих I және Булонь графының қызы Матильданың қызы Марияға үйленді. Екеуінің де балалары болмады.