Джон Булмер Хобсон: Ирланд Республикалық Көшбасшысының Өмірі мен Қызметі
Bulmer Hobson
Джон Булмер Хобсон (1883-1969) – ирланд республикашысы, Ирланд еріктілері мен IRB мүшесі. 1916 жылғы Пасха көтерілісіне қарсы болды, Fianna Éireann басшысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық республикашы (1883–1969)
Irish republican (1883–1969)
Джон Булмер Хобсон (14 қаңтар 1883 – 8 тамыз 1969) – ирландиялық республикашы. Ол 1916 жылғы Пасха көтерілісіне дейін Ирландиялық еріктілер және Ирландиялық республикалық бауырластықтың (IRB) жетекші мүшесі болды. Хобсон 1913 жылдың соңында Патрик Пирске IRB-ге кіруге ант берді. Ол Пасха көтерілісіне қарсы болды және оны болдырмауға тырысты. Хобсон сонымен қатар Фианна Эйреннің бас штабы болды, оны құруға көмектескен.
John Bulmer Hobson (14 January 1883 – 8 August 1969) was an Irish republican. He was a leading member of the Irish Volunteers and the Irish Republican Brotherhood (IRB) before the Easter Rising in 1916. Hobson swore Patrick Pearse into membership of the IRB in late 1913. He opposed and attempted to prevent the Easter Rising. Hobson was also chief of staff of Fianna Éireann, which he helped to found.
Ерте өмір
Хобсон 5 Магдала көшесінде, Белфаст қаласында, Армаг округынан шыққан бақшашы Бенджамин Хобсон мен Англиядан келген Мэри Энн Булмер отбасында дүниеге келді. Дегенмен, көптеген дереккөздер оның туған жерін қате түрде Холивуд, Даун графтығы деп көрсетеді. 1901 жылы отбасы Белфаст қаласындағы Хоупфилд даңғылында тұрды, ал 1911 жылға қарай Холивудтың сыртындағы Бэлликультра елді мекеніне көшіп кетті. Чарльз Тауншендтің сөзіне сүйенсек, Хобсон "қатты" квакерлік тәрбие алған, бұл, мүмкін, оны Лисберндегі Достар интернатына жіберу арқылы күшейген. Хобсон 1914 жылғы Хауттағы қару жөнелтуден кейін көп ұзамай, квакерлерден принцип бойынша бас тартты, себебі квакерлер зорлық-зомбылықтың барлық түрлеріне қарсы. Булмердің әкесі Армахта туған, бірақ кейін Кильдар графтығының Монастеревин қаласында тұрған және саясатта Гладстондық үстемдік жақтасы болды, ал анасы – ағылшын радикалдарынан. 1911 жылы ол Лондондағы суфражисттер шеруіне қатысқан және ұзақ жылдар бойы Белфаст мәдени өміріне белсенді қатысқан. Ол 1901 жылы Лестерде өткен Британ қауымдастығының жылдық мәжілісінде Белфаст табиғаттанушылар клубының өкілі ретінде "Ольстердің жер асты құрылыстары" тақырыбында лекция оқыды. Ақын Элис Миллиганмен бірге Ирландия әйелдер қауымдастығын ұйымдастырды, оның үй оқу тобы Хобсонның үйінде жиналатын. Хобсон 13 жасында Миллиган басып шығарған "Shan Van Vocht" ұлттық журналына жазыла бастады.
Hobson was born at 5 Magdala Street, Belfast, to Benjamin Hobson, a grocer originally from County Armagh, and Mary Ann Bulmer, who was from England. However, numerous sources erroneously cite his place of birth as Holywood, County Down. In 1901, the family was living in Hopefield Avenue in Belfast, before moving to the townland of Ballycultra, outside Holywood, by 1911. Hobson had a "fairly strict" Quaker upbringing, according to Charles Townshend, possibly intensified by being sent to a Friends' boarding school in Lisburn. Hobson later resigned on principle from the Quakers soon after the 1914 Howth gun running, as the Quakers are opposed to all forms of violence. Bulmer's father was born in Armagh, although he later lived in Monasterevin, County Kildare, and was said to be a Gladstonian Home Ruler in politics, while his mother was an English born radical. In 1911 she was reported to be on a suffragist procession in London and was long involved in Belfast cultural activities. She gave a lecture, entitled "Some Ulster Souterrains" as the Belfast Naturalists' Field Club's representative in 1901 at the British Association's annual meeting in Leicester. With the poet Alice Milligan, she organised the Irishwomen's Association, whose home reading circle met in the Hobsons' house. Hobson began at 13 to subscribe to a nationalist journal, Shan Van Vocht, published by Milligan.
IRB және еріктілер
Хобсонды 1904 жылы Белфасттағы IRB басшысы Денис Маккалоу антқа бекітті. Олар бірге Дунаннон клубтарын құрды, олардың мақсаты 1782 жылы Ирландияға өз Парламентін қайта келтіруде еріктілердің жеңісін тойлау болды, бірақ олар IRB үшін қосымша "ашық фронт" та болды. 1782 жылғы еріктілер қарулы милиция болды, олардың жетістігі, олардың айтуынша, пайдалы сабақтар бере алатын еді. 1909 жылдың тамыз айында Констанс Маркевичпен бірге республикалық скауттық қозғалысы ретінде Na Fianna Éireann-ды құрды. Хобсон 1911 жылы IRB Жоғарғы Кеңесіне көтерілді, бұл П.Т. Дейли, Фред Аллен және Шон О’Хенлонның отставкаларымен бірге жүрді, бұл Том Кларк пен жас жігіттерге IRB-ді басқаруға мүмкіндік берді. 1913 жылы ол IRB Дублин орталықтары кеңесінің төрағасы болды. Ол жер астындағы дайындықтарды сезсе де, нақты дәлелі болмады. Кейіннен еріктілер көтеріліс үшін бұйрық алғанын, оның Пасха жексенбісіне жоспарланғанын білді, содан кейін ол МакНиллге IRB-нің жоспарлағандары туралы ескертті. МакНилл қарсы бұйрық шығарды, бұл көтерілісті бір күнге ықпалдастырды және көптеген еріктілердің қатысуын тоқтатты. Хобсонды Семус О’Доэрти көтерілістің ұйымдастырушыларының бұйрығымен МакНиллдің бұйрығы туралы ақпаратты таратуын тоқтату үшін ұрлап кетті және көтеріліс толыққанды басталғанға дейін О’Доэртидің Пхибсборо қаласындағы үйінде қарумен күзетілді. Кейіннен МакНилл Ирландия еркін мемлекеті үкіметінде қызмет етті, бірақ Хобсон тәуелсіздік алғаннан кейін Пошта және телеграф департаментінде мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеумен шектелді. 1947 жылы ол көтерілісті және оның басшысын сынап, әскери кеңестің "әскери жоспарлар деп айтуға болатын ешқандай жоспары болмағанын" және көтеріліс "екі немесе үш ғимаратқа кірген адамдарды атып тастағанға дейін немесе өртеп жібергенге дейін" тұрғанын айтты.
Hobson was sworn into the IRB in 1904 by Denis McCullough, their head in Belfast. Together they founded the Dungannon Clubs, whose object was to celebrate the victory of Volunteers of 1782 in restoring to Ireland her own Parliament, although they were additionally an "open front" for the IRB. The Volunteers of 1782 were an armed militia whose success, they suggested, could offer instructive lessons. In August 1909, with Constance Markievicz, he founded Na Fianna Éireann as a Republican scouting movement. Hobson was elevated to the IRB's Supreme Council in 1911, which coincided with the resignations of P. T. Daly, Fred Allen and Sean O'Hanlon, opening the way for Tom Clarke and the younger men to take control of the IRB. In 1913 he was elevated to the chairman of the Dublin Centres Board of the IRB, Though he could detect underground preparations, he had no certain evidence. He was later informed that volunteers had received orders for the Rising, timed for Easter Sunday, and he subsequently alerted MacNeill about what the IRB had planned. MacNeill issued a countermanding order, which served to delay the Rising by a day, and kept most of the Volunteers from participating. Hobson was kidnapped by Séamus O'Doherty on the orders of the organisers of the rising to stop him from spreading news of MacNeill's order, and held at gunpoint at O'Doherty's house in Phibsborough until the Rising was well underway. MacNeill later served in the Irish Free State government but Hobson was confined to a civil service job in the Department of Post and Telegraphs after Independence. In 1947 he criticised the Rising and its leader saying the military council had "no plans which could seriously be called military" and that the Rising consisted of "locking a body of men up in two or three buildings to stay there until they were shot or burned out."
Кейінгі жылдар
Гобсон көптеген экономикалық еңбектер жазды, олар кейнсиандық көзқарас негізінде құрастырылған. Ол экономиканың жаңаруы Ирландияның бірігуіне қолдау көрсету үшін одақтастарды көндіруге қажет деп есептеді. Хобсон кедейлікті жоюға ұмтылып, "Әлеуметтік әділет лигасы" қорынын құрды. 1948 жылы зейнетке шыққаннан кейін Хобсон Коннемарадағы Раундстоун қаласының жанында үй салды. Оның әйелі Клэр (Греган), ол 1930 жылдардың соңында одан ажырасып кеткен, 1958 жылы қайтыс болды. 1960 жылдары жүрек талмасына ұшырағаннан кейін Хобсон өзінің қызы Камилла мен күйеу баласы Джон Митчеллмен Лимерик графтығының Каслконнелл қаласында бірге тұрды, онда ол өмірі туралы "Ирландия, кеше және ертең" (Anvil Books, Ireland, 1968) атты естелігін аяқтады.
Hobson penned many economic works, writing from a Keynesian perspective. He believed that an economic resurgence was necessary to convince unionists to be a part of a United Ireland. Hobson hoped to eradicate poverty and founded the 'League for Social Justice'. After his retirement in 1948, Hobson built a house near Roundstone, Connemara. His wife Claire (née Gregan), from whom he had separated in the late 1930s, died in 1958. After suffering a heart attack in the 1960s, Hobson lived with his daughter and son in law, Camilla and John Mitchell, in Castleconnell, County Limerick, where he finished his account of his life, titled Ireland, Yesterday and Tomorrow (Anvil Books, Ireland, 1968).
Өлім және мұра
Ол 1969 жылғы 8 тамызда 86 жасында Лимерик графтығының Каслконнелл қаласында қайтыс болды және Гуртин зиратында, Коннемарадағы Галвей графтығының Раундстоун жанында жерленген. Романшы Брайан Мур отбасылық дос болды. Мурдың 1999 жылы қайтыс болғанға дейін жарияланған соңғы туындысы – "Үйге оралу" атты эссе. Ол Хобсонның қабіріне жасаған сапарынан туған ойлардың жемісі болды. Эссе Granta тапсырысымен 1999 жылғы 7 ақпанда The New York Times газетінде жарияланды. Мурдың Ирландияға және ирландтық болмысына қатысты көзқарастары көбінесе қайшылыққа толы болғанымен, шығармадағы соңғы ойы: "Коннемарада Булмер Хобсонның қабірін көргенге дейін өткен оқиғалар есімде сақталған. Сол сәтте, егер өлсем, соңғы демалысымды осы тыныш жерге, мал жайылатын шабындыққа беруге ниеттенер едім."
He died on 8 August 1969, aged 86, in Castleconnell, County Limerick and is buried at Gurteen Cemetery near Roundstone in Connemara, County Galway. The novelist Brian Moore was a family friend. Moore's last published work before his death in 1999 was an essay entitled "Going Home". It was a reflection inspired by a visit he made to Hobson's grave. The essay was commissioned by Granta and published in The New York Times on 7 February 1999. Despite Moore's often conflicted attitude to Ireland and his Irishness, his concluding reflection in the piece was "The past is buried until, in Connemara, the sight of Bulmer Hobson's grave brings back those faces, those scenes, those sounds and smells which now live only in my memory. And in that moment I know that when I die I would like to come home at last to be buried here in this quiet place among the grazing cows."