Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы және суретші (1925–2000)
American writer and illustrator (1925–2000)
Эдвард Сент-Джон Гори (22 ақпан 1925 – 15 сәуір 2000) – американдық жазушы, «Тони» сыйлығының иегері, костюм дизайнері және суретші. Ол өзінің суреттелген кітаптарымен қатар, басқа авторлардың кітаптарына салған мұқабалары мен иллюстрацияларымен де танымал. Оның ерекше қалам мен бояумен салған суреттері көбінесе Виктория және Эдвард дәуіріндегі түсініксіз, мазасыз оқиғаларды бейнелейді.
Edward St. John Gorey (February 22, 1925 – April 15, 2000) was an American writer, Tony Award winning costume designer, and artist, noted for his own illustrated books as well as cover art and illustration for books by other writers. His characteristic pen and ink drawings often depict vaguely unsettling narrative scenes in Victorian and Edwardian settings.
Ерте өмір
Гори Чикагода дүниеге келген. Оның ата-анасы, Хелен Данхэм (туған тегі Гарви) және Эдвард Лео Гори, 1936 жылы ол 11 жаста болғанда ажырасып кетті. 1952 жылы 27 жасында әкесі қайтадан үйленді. Оның келіншегі – Корина Мура (1910–1965), кабаре әншісі, «Касабланка» фильмінде Рик Кафе Американында «La Marseillaise» әнін орындап, гитарада тартып отырған әйел рөлінде түскен. Оның әкесі біраз уақыт журналист болып жұмыс істеген. Горидің анасының әжесінің әжесі, Хелен Сент-Джон Гарви, 19 ғасырдағы құттықтау карточкаларының суретшісі болған, және ол өзінің талантын одан мұра еткенін айтқан. 1934 жылдан 1937 жылға дейін Гори Чикагоның Вилметте қаласындағы мемлекеттік мектепке қатысты, онда оның сыныптастары Чарльтон Хестон, Уоррен Маккензи және Джоан Митчелл болды. Оның сақталған ең алғашқы жұмыстарының бір бөлігі 1937 жылғы Столп мектебінің жылнамасында жарияланған. Содан кейін ол Чикагодағы Фрэнсис У. Паркер мектебінде оқыды. 1944 жылдан 1946 жылға дейін ол Юта штатындағы Дагвей сынақ полигонында әскери қызметтен өтті. Одан кейін 1946 жылы Гарвард университетіне түсіп, 1950 жылы бітірді; ол француз тілін оқыды және ақын Франк О’Харамен бір бөлмеде тұрды. 1951 жылдан бастап Гори Твэйн баспасы үшін Мерилл Мурдың поэзия кітаптарына иллюстрациялар жасады, соның ішінде «Сонеттен жазба» (Горидің көптеген иллюстрациялары, 1951) және «Көбірек клиникалық сонеттер» (1953). 1950-жылдардың басында Гори Гарвард және Радклиффтің түлектерімен бірге, Элисон Лурри (1947), Джон Эшбери (1949), Дональд Холл (1951) және О’Хара (1950) сияқтылармен бірге Кембриджде Ақындар театрын құрды, оны Гарвард факультетінің мүшелері Джон Сиарди және Торнтон Уайлдер қолдады. Ол өзінің ресми көркем білімі «аз екенін» жиі айтқан; Гори 1943 жылы Чикагодағы Өнер институтының мектебінде бір семестр бойы сурет өнерін оқыған.
Gorey was born in Chicago. His parents, Helen Dunham (née Garvey) and Edward Leo Gorey, divorced in 1936 when he was 11. His father remarried in 1952 when he was 27. His stepmother was Corinna Mura (1910–1965), a cabaret singer who had a small role in Casablanca as the woman playing the guitar while singing "La Marseillaise" at Rick's Café Américain. His father was briefly a journalist. Gorey's maternal great grandmother, Helen St. John Garvey, was a nineteenth century greeting card illustrator, from whom he claimed to have inherited his talents. From 1934 to 1937, Gorey attended public school in the Chicago suburb of Wilmette, Illinois, where his classmates included Charlton Heston, Warren MacKenzie, and Joan Mitchell. Some of his earliest preserved work appears in the Stolp School yearbook for 1937. Afterward, he attended the Francis W. Parker School in Chicago. He spent 1944 to 1946 in the Army at Dugway Proving Ground in Utah. He then attended Harvard University, beginning in 1946 and graduating in the class of 1950; he studied French and roomed with poet Frank O'Hara. Starting in 1951, Gorey illustrated poetry books by Merrill Moore for Twayne Publishers including Case Record from a Sonnetorium (many illustrations by Gorey, 1951), and More Clinical Sonnets (1953). In the early 1950s, Gorey, with a group of recent Harvard and Radcliffe alumni including Alison Lurie (1947), John Ashbery (1949), Donald Hall (1951), and O'Hara (1950), amongst others, founded the Poets' Theatre in Cambridge, which was supported by Harvard faculty members John Ciardi and Thornton Wilder. He frequently stated that his formal art training was "negligible"; Gorey studied art for one semester at the School of the Art Institute of Chicago in 1943.
Мансап
1953 жылдан 1960 жылға дейін Манхэттенде тұрып, Doubleday Anchor баспасының көркемдеу бөлімінде жұмыс істеді. Ол өмірі бойы Doubleday Anchor, Random House Looking Glass Library, Bobbs Merrill және жеке тапсырыспен 200-ден астам кітап мұқабасын суреттеді. Кейінірек Джон Беллерстің көптеген балалар кітаптарының мұқабаларын және ішкі суреттерін жасады, сондай-ақ Беллерс бастаған, ал оның қазасынан кейін Брэд Стрикленд аяқтаған кітаптарды безендірді. Оның тұңғыш жеке туындысы – «Сымсыз арфа» кітабы 1953 жылы жарық көрді. Ол сонымен қатар түрлі псевдонимдермен шығарма жариялады, олардың кейбіреулері оның аты-жөнінің анаграммалары болды, мысалы, Огдред Уэри, Доджар Райд, Мисс Регера Дауди және тағы да басқа ондаған есімдер. Оның кітаптарында «Эдуард Гори» деп аударылатын Эдуард Блютиг есімі де кездеседі, бұл оның өзінің атына қатысты неміс тіліндегі әзіл, сондай-ақ «О. Гарри» (O. Müde) – неміс тілінде «О. Шаршаған» деген мағына беретін О. Мюде есімі қолданылды. Аддисон Уэсли баспасының редакторы және вице-президенті Гарри Стэнтонның ұсынысымен Гори Питер Ф. Неймейермен бірнеше жұмыс жасасты және өмір бойы хат алмасып тұрды. The New York Times газеті кітап дүкенінің иесі Андреас Браун мен оның «Готэм Бук Март» дүкенін Горидің мансабын бастауға көмектескен деп жазады: «Бұл дүкен мырза Горидің жұмысын жинау және көрсету орталығына айналды, оның туындыларының көрмелерін ұйымдастырып, оны халықаралық деңгейде танымал етті». Горидің суреттелген (кейде сөзсіз) кітаптары, олардың жұмбақты және көне виктория және эдвард дәуіріндегі атмосферасы, көптен бері жанкүйерлерге ие. Ол 1977 жылы Бродвейдегі «Дракула» қойылымының декорацияларын жасау арқылы театр әлеміне елеулі үлес қосты, осы жұмысы үшін «Үздік костюм дизайны» номинациясында Тони сыйлығын жеңіп алды және «Үздік сахна дизайны» номинациясына ие болды. 1980 жылы Гори PBS телеарнасының «Mystery!» сериясына анимациялық кіріспе жасап, кеңінен танылды. «Mystery!» әр бөлімінің басында жүргізуші Винсент Прайс көрермендерді «Гори үйіне» шақыратын. Горидің туындыларының стилі мен атмосферасының арқасында көптеген адамдар оның британдық екенін болжады, бірақ шындығында ол АҚШ-ты бір рет қана – Шотландияның Гебрид аралдарына сапармен қалдырды. Кейінірек ол Массачусетс штатының Кейп-Код аймағындағы Ярмут Порт қаласында тұрып, көптеген кешкі ойын-сауықтарды жазып, режиссерлік етті, көбінесе өзі жасаған папье-маше қуыршақтарын пайдаланды, бұл «Le Theatricule Stoique» ансамблі деп аталды. Бұл қойылымдардың алғашқысы – «Жоғалған бау торы» 1987 жылдың 13 тамызында Вудс-Холда, Массачусетс штатында көрсетілді. Соңғы қойылымы – «Ақ каноэ: қол қуыршақтарға арналған опера» болды, Гори либреттосын жазды, ал композитор Дэниел Джеймс Вольф музыкасын жазды. Томас Мурдың «Күлді батпақтың көлі» поэмасы негізінде жазылған бұл опера, Горидің қазасынан кейін суретшінің жақын досы және көршісі Кэрол Вербургтің режиссерлігімен қойылды. Операға екі танымал декоратор – Герберт Сенн мен Хелен Понд қуыршақ сахнасын жасады. 1970 жылдардың басында Гори «Қара қуыршақ» атты үнсіз фильмге сценарий жазды, бірақ ол ешқашан түсірілмеді. Горидің қазасынан кейін оның мұрагерлерінің бірі Андреас Браун жарық көрмеген, толық және толық емес көптеген туындыларды тапты. Браун бұл табылған материалды «болашақта көптеген кітаптар мен оның туындыларына негізделген пьесалар үшін жеткілікті материал» деп сипаттады.
From 1953 to 1960, he lived in Manhattan and worked for the Art Department of Doubleday Anchor, where he illustrated book covers, added illustrations to text, and T. S. Eliot's Old Possum's Book of Practical Cats. Throughout his career, he illustrated over 200 book covers for Doubleday Anchor, Random House's Looking Glass Library, Bobbs Merrill, and as a freelance artist. In later years he produced cover illustrations and interior artwork for many children's books by John Bellairs, as well as books begun by Bellairs and continued by Brad Strickland after Bellairs' death. His first independent work, The Unstrung Harp, was published in 1953. He also published under various pen names, some of which were anagrams of his first and last names, such as Ogdred Weary, Dogear Wryde, Ms. Regera Dowdy, and dozens more. His books also feature the names Eduard Blutig ("Edward Gory"), a German language pun on his own name, and O. Müde (German for O. Weary). At the prompting of Harry Stanton, an editor and vice president at Addison Wesley, Gorey collaborated on a number of works (and continued a lifelong correspondence) with Peter F. Neumeyer. The New York Times credits bookstore owner Andreas Brown and his store, the Gotham Book Mart, with launching Gorey's career: "It became the central clearing house for Mr. Gorey, presenting exhibitions of his work in the store's gallery and eventually turning him into an international celebrity." Gorey's illustrated (and sometimes wordless) books, with their vaguely ominous air and ostensibly Victorian and Edwardian settings, have long had a cult following. He made a notable impact on the world of theater with his designs for the 1977 Broadway revival of Dracula, for which he won the Tony Award for Best Costume Design and was nominated for the Tony Award for Best Scenic Design. In 1980, Gorey became particularly well known for his animated introduction to the PBS series Mystery! In the introduction of each Mystery! episode, host Vincent Price would welcome viewers to "Gorey Mansion". Because of the settings and style of Gorey's work, many people have assumed he was British; in fact, he only left the U. S. once, for a visit to the Scottish Hebrides. In later years, he lived year round in Yarmouth Port, Massachusetts, on Cape Cod, where he wrote and directed numerous evening length entertainments, often featuring his own papier mâché puppets, an ensemble known as Le Theatricule Stoique. The first of these productions, Lost Shoelaces, premiered in Woods Hole, Massachusetts, on August 13, 1987. The last was The White Canoe: an Opera Seria for Hand Puppets, for which Gorey wrote the libretto, with a score by the composer Daniel James Wolf. The opera, which was based on Thomas Moore's poem The Lake of the Dismal Swamp, was performed under the direction of Carol Verburg, a close friend and neighbor of the artist, after Gorey passed away. Herbert Senn and Helen Pond, two renowned set designers, created a puppet stage for the opera. In the early 1970s, Gorey wrote an unproduced screenplay for a silent film, The Black Doll. After Gorey's death, one of his executors, Andreas Brown, turned up a large cache of unpublished work, both complete and incomplete. Brown described the find as "ample material for many future books and for plays based on his work".
Жеке өмір
Ол Нью-Йорк Сити Балетіне деген сүйіспеншілігімен танымал болды. Ол 25 жыл бойы әрбір қойылымды қатыстырып өтті. Gay City News газетінде жарияланған сыншы Дэвид Эрнштейн Горьдің 1950-ші жылдардағы "Сұрамай/Айтпа" кезеңінде өз жыныстық бағдары туралы сырлы болғанын айтады. "Стоунволл бәрін өзгертті – гомосексуалдықты ашық талқылауға болатын тақырыпқа айналдырды" деп жазады Эрнштейн. "Бірақ бұл Горь үшін ештеңе өзгермеді. Оның сезімталдығы гомосексуалды екені анық болса да, оның жеке өмірі өзінің ашықтығындай жасырын болды". Керісінше, сыншы Габриэль Белло Горьтің "сексуалдылығы туралы сұрақтарға жауап беруден жалтарғанын, тек 1980 жылы Лиза Солодпен сұхбаттасқанда өзін асексуал деп мәлімдегенін" айтады. (Горь Солодпен сұхбатында "асексуал" терминін қолданбаған). Александр Терудың айтуынша, "Бостон Глобтың бір тілді репортері" Горьтің жыныстық бағдары туралы сұрағанда, ол: "Мен тіпті білмеймін" деп жауап берген. Теру Лиза Солодтың 1980 жылғы қыркүйектегі Бостон журналындағы Горьмен жасаған сұхбатына сілтеме жасайды ("Эдвард Горь: Кейптің мақабрдағы әңгімешісі өлім, құлдырау және гомосексуализм туралы әңгімелейді"). Горьтің нақты сөздері былай болды: "Мен ешқайсысы да, ешқайсысы да емеспін. Мен геймін деп ойлаймын. Бірақ мен онымен көп байланыстырмаймын. Мен өте аз сексуалдымын сияқты, сондықтан бақыттымын. Мен көшеде адамдарды іздеп жүрмеймін. Мен достарымның бірімен киноға баруға тартындым, себебі полиция оны бір күні дәретханадан алып кетеді деп күтетінмін. Мен өте еркін өмір сүретін адамдарды білемін. Мен ешқашан өзім геймін демедім, ешқашан емеспін демедім. Көптеген адамдар менің гей емес екенімді айтар, себебі мен осыған қатысты ештеңе жасамаймын". Одан кейін ол: "Менің айтқым келгені, мен бәрінен бұрын адаммын" дейді. Горьтің Солодпен сұхбатында айтқан "Мен геймін деп ойлаймын" деген сөзі, сұхбат Ascending Peculiarity жинағында жарияланғанда алынып тасталды. 1995 жылдан 2000 жылдың сәуір айында қайтыс болғанға дейін Горь Кристофер Сеуферт түсірген cinéma vérité стиліндегі деректі фильмнің нысаны болды. (2021 жылға қарай фильм әлі де жоба ретінде көрсетілуде; дайын фильм мен оны толықтыратын кітап пост-өндірісте). Ол Эдвард Горьге арналған бір сағаттық қоғамдық телешоуда, суретші және досы Джойс Кеннимен сұхбаттасты. Горь Ярмут көркемсурет көрмелерінде төреші және оператор болып жұмыс істеді. Оның Кейп-Кодтағы Ярмутпорттағы үйі Эдвард Горьдің "Сары үй: немесе Эдвард Горьдің үйі" атты фотосуреттер кітабының тақырыбы болды. Қазір бұл үй Эдвард Горь үй-мұражайына айналды. Горь өзінің мүлкінің көп бөлігін мысықтар мен иттерге, сондай-ақ жарғақтар мен жәндіктер сияқты басқа да жануарларға көмектесетін қайырымдылық қорға қалдырды. Горь өзінің туындыларын Льюис Кэрролл мен Эдвард Лирдің шығармалары арқылы танымал болған әдеби ақымақтық жанрына жатқызады. Готикалық деп атауға жауап ретінде ол: "Егер сіз ақымақтық жасасаңыз, ол өте жаман болуы керек, себебі оның мәні жоқ. Күн сәулесі бар ақымақтық бар ма деп ойлап көрейін. Балаларға арналған күлкілі, көңілді ақымақтық... О, қаншалықты жалықтырады, жалықтырады, жалықтырады. Шуберт айтқандай, бақытты музыка жоқ. Бұл рас, ол жоқ. Бәлкім, бақытты ақымақтық та жоқ шығар".
Gorey was noted for his love of the New York City Ballet. He attended every performance for 25 years. Critic David Ehrenstein, writing in Gay City News, asserts that Gorey was discreet about his sexuality in the "Don’t Ask/Don’t Tell era" of the 1950s. "Stonewall changed all that—making gay a discussable mainstream topic," writes Ehrenstein. "But it didn't change things for Gorey. To those in the know, his sensibility was clearly gay, but his sexual life was as covert as his self was overt." By contrast, the critic Gabrielle Bellot argues that Gorey, "when pressed by interviewers about his sexuality declined to give clear answers, except during a 1980 conversation with Lisa Solod, wherein he claimed to be asexual—making Gorey one of few openly asexual writers even today." (Gorey himself did not use the term asexual in the Solod interview.) Alexander Theroux states that when Gorey was pressed on the matter of his sexual orientation by "a rude Boston Globe reporter," he replied, "I don't even know." Theroux is referring to Lisa Solod's September 1980 Boston magazine interview with Gorey ("Edward Gorey: The Cape's master teller of macabre tales discusses death, decadence, and homosexuality"). Gorey's exact words were rather: "Well, I'm neither one thing nor the other particularly. I suppose I'm gay. But I don't really identify with it much. I am fortunate in that I am apparently reasonably undersexed or something. I do not spend my life picking up people on the streets. I was always reluctant to go to the movies with one of my friends because I always expected the police to come and haul him out of the loo at one point or the other. I know people who lead really outrageous lives. I've never said I was gay, and I've never said I wasn't. A lot of people would say that I wasn't because I never do anything about it." Shortly thereafter, he says, "What I'm trying to say is that I am a person before I am anything else." Gorey's remark "I suppose I'm gay" from the Solod interview was omitted when the interview appeared in Ascending Peculiarity, a collection of interviews with Gorey edited by the art critic Karen Wilkin. From 1995 to his death in April 2000, Gorey was the subject of a cinéma vérité–style documentary directed by Christopher Seufert. (As of 2021, the film has been screened as a work in progress; the finished film and accompanying book are in post production.) He was interviewed on Tribute to Edward Gorey, an hour long community, public access television cable show produced by artist and friend Joyce Kenney. Gorey served as a judge and cameraman at Yarmouth art shows. His house, in Yarmouthport, Cape Cod, is the subject of a photography book entitled Elephant House: Or, the Home of Edward Gorey, with photographs and text by Kevin McDermott. The house is now the Edward Gorey House Museum. Gorey left the bulk of his estate to a charitable trust benefiting cats and dogs, as well as other species, including bats and insects. Gorey classified his own work as literary nonsense, the genre made most famous by Lewis Carroll and Edward Lear. In response to being called gothic, he stated, "If you're doing nonsense it has to be rather awful, because there'd be no point. I'm trying to think if there's sunny nonsense. Sunny, funny nonsense for children—oh, how boring, boring, boring. As Schubert said, there is no happy music. And that's true, there really isn't. And there's probably no happy nonsense, either."
Мұра
Горь готикалық субмәдениеттің белгілі бір символына айналды. Оның туындыларына арналған және оның ерекше стилінде безендірілген шаралар, әсіресе Сан-Франциско мен Лос-Анджелесте жыл сайын өткізілетін Эдвардтық костюмді гала-кештерде, субмәдениеттің викториандық стилінде жиі кездеседі, онда оның туындылары бойынша қойылымдар қойылады. Бұл жағдайда "Эдвардтық" термині Горьмен байланысты, оның кейіпкерлері 19-шы ғасырдың ортасынан 1930 жылдарға дейінгі сәнді киімдермен бейнеленеді. Горидің туындыларына әсер еткен авторлардың бірі – Дэниел Хэндлер, ол "Лемоний Сникет" псевдонимімен готикалық балалар кітаптарының "Апатты оқиғалар сериясы" сериясын жазды. Горь қайтыс болғанға дейін Хэндлер оған серияның алғашқы екі романың көшірмесін және "Мен оның жұмысына қаншалықты риза болғанымды және одан не ұрлағанымды кешіруді үміттенемін" деген хатты жіберді. Режиссер Марк Романек Nine Inch Nails тобының "The Perfect Drug" музыкалық видеосының дизайнын Гори кітабына ұқсату үшін жасады, онда үлкен құмыралар, топиар өсімдіктері және толық Эдвардтық киімдегі мұңды, ақшыл кейіпкерлер сияқты Горидің таныс элементтері бар. Сонымен қатар, Кейтлин Р. Кирнан "Эдвард Гориге арналған әңгіме" (Tales of Pain and Wonder, 2000) атты қысқа әңгімесін жариялады, онда Горидің қара қуыршағы бейнеленген. Горидің музыка әлеміне тигізген әсерінің тікелей байланысы 2003 жылы The Tiger Lillies және Kronos Quartet тобы жазған The Gorey End альбомында көрінеді. Бұл альбом Горидің қатысуымен жазылды, ол The Tiger Lillies тобының бұрынғы жұмыстарын қатты ұнатып, оларға жарияланбаған туындыларының үлкен жәшігін жіберді, олар әндерге айналдырылды. Гори альбомның аяқталғанын естімей қайтыс болды. 1976 жылы джаз композиторы Майкл Мантлер Роберт Уайт, Терье Рипдал, Карла Блей және Джек ДеДжоннетпен бірге "Бақытсыз бала" (Watt/ECM) альбомын жазды. Онда "Суға бату сиқыры", "Пәндік сабақ", "Күңке құдайы", "Күдікті қонақ", "Есте қалған сапар" және "Бақытсыз бала" туындыларының музыкалық бейімделуі бар. Соңғы үш ән 1987 жылы Джек Брюс, Рик Фенн және Ник Мейсонмен бірге Live альбомында жарияланды. PBS Mystery! телесериясының ашылу титрлері Горидің өнеріне негізделген, анимациялық тізбекті Дерек Лэмб бірлесіп басқарды. Өмірінің соңғы онжылдықтарында Гори тауарлары кең таралды, АҚШ-тың сауда орталықтарында жәшік қуыршақтар, кеселер, стикерлер, плакаттар және басқа да заттар сатылды. 2002 жылы автор Карен Уилкин "Ascending Peculiarity: Edward Gorey on Edward Gorey" атты оның сұхбаттарының кітабын шығарды. Журналды Чикагодағы Колумбия колледжінің шығармашылық жазу кафедрасы және Чикагодағы Лойола университеті демеушілік етеді. Goreyesque екі Гори коллекциясының Чикагодағы тұсаукесерімен бірге іске қосылды: Elegant Enigmas: The Art of Edward Gorey және G is for Gorey. Коллекциялар 2014 жылдың 15 ақпанынан 15 маусымына дейін Чикагодағы Лойола университетінің өнер мұражайында (LUMA) көрсетілді. Goreyesque жаңа таланттардың да, тәжірибелі мамандардың да, мысалы, жазушылар Сэм Уэллер мен Джо Меноның да туындыларын қамтиды.
Gorey has become an iconic figure in the goth subculture. Events themed on his works and decorated in his characteristic style are common in the more Victorian styled elements of the subculture, notably the Edwardian costume balls held annually in San Francisco and Los Angeles, which include performances based on his works. The "Edwardian" in this case refers less to the Edwardian period of history than to Gorey, whose characters are depicted as wearing fashion styles ranging from the mid nineteenth century to the 1930s. Among the authors influenced by Gorey's work is Daniel Handler, who, under the pseudonym "Lemony Snicket", wrote the gothic children's book series A Series of Unfortunate Events. Shortly before Gorey's death, Handler sent a copy of the series's first two novels to him, with a letter "saying how much I admired his work, and how much I hoped that he would forgive what I'd stolen from him." Director Mark Romanek's music video for the Nine Inch Nails song "The Perfect Drug" was designed specifically to resemble a Gorey book, with familiar Gorey elements including oversized urns, topiary plants, and glum, pale characters in full Edwardian costume. Also, Caitlín R. Kiernan has published a short story entitled "A Story for Edward Gorey" (Tales of Pain and Wonder, 2000), which features Gorey's black doll. A more direct link to Gorey's influence on the music world is evident in The Gorey End, an album recorded in 2003 by The Tiger Lillies and the Kronos Quartet. This album was a collaboration with Gorey, who liked previous work by The Tiger Lillies so much that he sent them a large box of his unpublished works, which were then adapted and turned into songs. Gorey died before hearing the finished album. In 1976, jazz composer Michael Mantler recorded an album called The Hapless Child (Watt/ECM) with Robert Wyatt, Terje Rypdal, Carla Bley, and Jack DeJohnette. It contains musical adaptations of The Sinking Spell, The Object Lesson, The Insect God, The Doubtful Guest, The Remembered Visit, and The Hapless Child. The last three songs also have been published on his 1987 Live album with Jack Bruce, Rick Fenn, and Nick Mason. The opening titles of the PBS series Mystery! are based on Gorey's art, in an animated sequence co directed by Derek Lamb. In the last few decades of his life, Gorey merchandise became quite popular, with stuffed dolls, cups, stickers, posters, and other items available at malls around the United States. In 2002, a book of his interviews entitled Ascending Peculiarity: Edward Gorey on Edward Gorey was released by author Karen Wilkin. The journal is co sponsored by the Department of Creative Writing at Columbia College Chicago and Loyola University Chicago. Goreyesque was launched in tandem with the Chicago debut of two Gorey collections: Elegant Enigmas: The Art of Edward Gorey and G is for Gorey. The collections were shown at the Loyola University Museum of Art (LUMA) in Chicago, Illinois from February 15 to June 15, 2014. Goreyesque features the work of both emerging talents and seasoned professionals, such as writers Sam Weller and Joe Meno.