Кіріспе
Моропус (мағынасы "баяу аяқ") – каликотерлер тұқымдасына жататын ірі перисодактил ("тақ аяқты" тұяқты) сүтқоректілердің жойылған туысы. Олар Миоцен дәуірінде шамамен 20.4–13.6 млн жыл бұрын Солтүстік Америкада ғана кездесетін (эндемик) болған. Моропус каликотериялардың шизотериин кішітұқымына жатады және осы топтың ең толық қазбалық қалдықтары осы туысқа тиесілі; толық қаңқаларымен бірге көптеген жекелеген дарақтар табылды. Моропустың ең жақын қазіргі туыстары – жылқылар, мүйізтұмсықтар және тапирлер. Алдыңғы аяқтарының әрқайсысында үш ірі, қатты қысылған тырнақ болған, олар ішкі жағынан жарылған сүйекті фалангалармен демеліп тұрған. Конвергенттік эволюцияның классикалық мысалы ретінде, Моропус және оның туыстарының аяқтары жойылған алып жалқаулардың (мысалы, Мегатериум) аяқтарымен өте ұқсас құрылымдалған, олардың алып тырнақтары мен "қолдары" хищниктерге қарсы тиімді қорғаныс құралы болған. Аяқтарында, қазіргі кездегі Ксенартра тобына (алып және жібектей қарақұмықтар, армадиллер, тамадуа және екі және үш саусақты жалқаулар) тән қасиеттер мен функциялар да болған болуы мүмкін. Моропус атауы "баяу (немесе жалқау) аяқ" деп аударылады, бұл оның қимыл-қозғалысының баяу болғанын көрсетеді. Алайда, барлық шизотериинге тән болғандай, фалангалық (саусақ) сүйектерінің буындары Моропустың тырнақтарын кері тартып, алдыңғы аяқтарымен қалыпты саусақ тұрған күйде тегіс жүруге мүмкіндік бергенін көрсетеді, тырнақтарын фалангалық ілмектің жоғары созылуы арқылы көтеріп. Моропус – ең ірі каликотерлердің бірі болған, иығынан шамамен 2 метр биіктікке дейін жеткен. Басқа шизотерииндер сияқты, тістері жапырақ жеуге бейімделген, ал тар бассүйегі жоғары мұрын сүйектерімен аяқталады, бұл жапырақ жейтін сүтқоректілерге тән қасиет, олар таңдамалы түрде жапырақтарды жеп, қозғалмалы еріндерімен және ұзын тілімен тамақтарын ұстайды. Ішке және артқы аяқтары тірі дарақтарға артқы аяқтарына тіреліп тұрып, алдыңғы тырнақтарымен ағаш бұтақтарын тартып, оларды еріндері мен тіліне жеткізуге мүмкіндік берген. Кем дегенде бір түрдегі (M. elatus) бірнеше дарақтың өлшемдері жыныстық диморфизмнің болғанын көрсетеді, яғни бір жынысы екіншісінен ірірек болған. Моропус орманды және саванналық ортада сирек кездесетін жануар болған. Алайда, Небраска штатындағы Агат Спрингс қазбалы орнында отыз алты фут аумақта он жеті дарақтың қалдықтары табылды, бұл кем дегенде кейбір жағдайларда Моропустың топтасып жүргенін көрсетеді. Бұл туыстың алдыңғы және артқы аяқтарының ұзындығы көптеген дамыған каликотерлерге қарағанда ұқсас болған, бұл оның ашық ортада өмір сүруге жақсы бейімделгенін, ағаштарда аз уақыт тұрып, көбірек жүріп, шауып жүргенін көрсетеді.
Moropus (meaning "slow foot") is an extinct genus of large perissodactyl ("odd toed" ungulate) mammal in the chalicothere family. They were endemic to North America during the Miocene from ~20.4–13.6 Mya, existing for approximately Moropus belonged to the schizotheriine subfamily of chalicotheres, and has the best fossil record of any member of this group; numbers of individuals, including complete skeletons, have been found. The closest extant relatives of Moropus are other perissodactyls: horses, rhinos, and tapirs. Three large, highly compressed claws were present on each of the front feet, supported inside by fissured bony phalanges. In a classic example of convergent evolution, Moropus and its kin developed feet which were structured quite similarly to those of the extinct giant ground sloths (such as Megatherium), their giant claws and ‘hands’ being a formidable defense against predators. The feet also (likely) featured similar qualities and functions to today’s extant Xenarthra—a unique group of animals containing the giant and silky anteaters, armadillos, the tamandua and the two and three toed sloths. The name Moropus translates to "slow (or sloth) foot", implying it was a clumsy mover. However, as with all schizotheriines, the articulation of the phalangeal (finger) bones shows that Moropus could retract the claws enough to walk smoothly with the front feet in a normal digitigrade stance, lifting the claws by hyperextension of the phalangeal hook. Moropus was one of the largest chalicotheres, standing about 8 feet (2 m) tall at the shoulder. Like other schizotheriines, the teeth were adapted to browsing, and the narrow skull with high nasal bones comes to a spoon shaped tip, a characteristic common to leaf eating mammals that browse selectively, grasping their food with mobile lips and a long tongue. The pelvis and hindlimbs would have allowed living individuals to rear up on their hind legs, using the front claws to hook tree branches and pull them within reach of the lips and tongue. Measurements of multiple individuals in at least one species (M. elatus) suggest there was sexual dimorphism, with one sex larger than the other. Moropus was an uncommon animal in the woodland and savanna environments where it lived. However, at the Agate Springs bonebed in Nebraska, the remains of seventeen individuals were found in a thirty six foot area, which suggests that in at least some situations Moropus came together in groups. The front and back legs of this genus were more similar in length than most advanced chalicotheres, which may indicate it was better adapted to life in more open environments, spending less time standing at trees and more time walking and running.
Қалдықтардың таралуы
Филипс ранчосы, Керн округі, Калифорния шамамен 18,7 млн жыл бұрын. Стюарт Спринг (UCMP 2027), Минерал және Эсмеральда округтері, Невада шамамен 18,7 млн жыл бұрын. I сатыдағы төбе, сондай-ақ Миңжылдықтың соңы карьері, Скоттс-Блафф округі, Небраска шамамен 21,6–21,5 млн жыл бұрын. Sucker Creek орны, Sucker Creek формациясы, Мальхер округі, Орегон шамамен 16,4 млн жыл бұрын. Андерсон ранчолық формациясы, Агат қазбалы төсек ұлттық ескерткіші, Небраска шамамен 21,3–19,2 млн жыл бұрын.