E мажор гармониясы және композиторлардың туындылары

Кіріспе

E мажорлық (немесе E кілті) – E нотасына негізделген, E, F, G, A, B, C және D ноталарынан тұратын мажорлық гамма. Оның кілттік белгісінде төрт диез бар. Оның салыстырмалы миноры – C диез миноры, ал параллель миноры – E миноры. Оның энармониялық эквиваленті, F бемоль мажор, алты бемоль және қос бемоль B нотасын қамтиды, бұл оны пайдалануды қиын етеді. E мажорлық гаммасы:

Ми мажордағы музыка

Антонио Вивальди осы тоналды "Төрт маусым" концертінің "Көктем" бөлімі үшін қолданды. Иоганн Себастьян Бах скрипкалық концерті үшін E мажорды, сондай-ақ жалғыз скрипкаға арналған үшінші партитасын пайдаланды; бұл тоналды соңғы шығармаға ерекше жарасады, себебі оның тоникасы (E) және субдоминанты (A) скрипканың бос тартылған ішектерімен сәйкес келеді, бұл бірінші бөлімде бариолаждың дыбыстық бояуын (және ойнаудың жеңілдігін) күшейтеді. Иозеф Гайднның 106 симфониясының тек екеуі ғана E мажорда: № 12 және № 29. Бұған қоса, төрт скрипкалық квартет (Op. 2/2 және Op. 3/1, Op. 17/1 және Op. 54/3), екі фортепиано триосы (№ 11 және № 44) және үш фортепиано сонатасы (№ 13, 22 және 31) E мажорда жазылған. Луиджи Боккеринидің струнный квинтеті, Op. 11, № 5 E мажорда. Вольфганг Амадей Моцарт E мажорда тек екі шығарма жазды: скрипка мен оркестрге арналған KV 261 адажиосы және № 4 KV 542 фортепиано триосы. Моцарттың мүйіз бен оркестрге арналған шығармаларының арасындағы ерекше үлгі – K. 494a да E мажорда. Антонио Розетти бір және екі мүйізге арналған бірнеше концерттер жазды. Марианна Мартинес E мажордағы клавиатуралық концерт пен соната жазды. Иозеф Мартин Краус E мажордағы клавиатуралық соната жазды (VB 196). Николаус фон Круфт E мажордағы мүйіз бен фортепианоға арналған соната жазды. Иозеф Мысливечек E мажордағы скрипкалық концерт жазды. Людвиг ван Бетховен өзінің екі фортепиано сонатасы үшін, Op. 14/1 және Op. 109, сондай-ақ "Фиделио" операсының увертюрасы үшін E мажорды қолданды. Бетховеннің фортепиано концерті № 3 бастап, C минор тоналындағы бірнеше шығармалардың баяу бөлімдері E мажорда болды, мысалы Иоганнес Брамстың Бірінші симфониясы және фортепианолық квартеті № 3, Сергей Рахманиновтың фортепиано концерті № 2. Иоганн Непомук Хуммель E мажордағы труба концертін жазды. Карл Лове осы тоналда фортепиано сонатасын жазды: E мажордағы Grande Sonate, Op. 16. Вацлав Йиндрих Вейт E мажордағы скрипкалық квартетін жазды, Op. 5. Шуберттің № 8 симфониясының екінші бөлімі E мажорда, сондай-ақ фортепиано сонаталары D. 157, 157 және 459, 566 (506) рондосы, скрипкалық квартеті D. 353, Арпеджион сонатасының ортаңғы бөлімі E мажорда. Бірнеше Шуберт шығармалары E мажордағы сандармен аяқталады, мысалы "Die schöne Müllerin", 6 Grandes Marches D. 819 және 6 Polonaises D. 824. Феликс Мендельсонның "Рондо Капричиозо" операсының кіріспесі ретінде тарту етілетін анданта E мажорда. Фредерик Шопеннің бірінші фортепиано концерті E минордан басталады, бірақ соңғы екі бөлімі E мажорда. Оның "Этюд Op. 10, № 3", ең танымал шығармаларының бірі E мажорда. Оның соңғы "Ноктюрн" Op. 62 № 2 және соңғы "Скерцо" № 4 да E мажорда. Бұл тоналдағы аз танымал шығарма – WN 56, E мажордағы "Модерато". Мориц Мошковский өзінің фортепиано концерті Op. 59-ды E мажорда жазды. Антонино Дворжак өзінің "Струнный квинтет үшін серенадасын" Op. 22 E мажорда жазды. Шарль Валентин Алкан E мажордағы виолончель сонатасын жазды. Адольф Бланның кларнет, фагот, мүйіз, скрипка, альт, виолончель және контрабасқа арналған септеті Op. 40 E мажорда. 19 ғасырда бұл тоналдағы симфониялар сирек кездесетін, Антон Брукнердің № 7 симфониясы осындай аз ғана мысалдардың бірі (E мажордағы симфониялар тізімін қараңыз). Брукнердің пікірінше, "E мажор тоналысы жиі ойшарлық музыкасымен байланысты". Александр Скрябин өзінің бірінші симфониясын E мажорда жазды.

Antonio Vivaldi used this key for the "Spring" concerto from The Four Seasons. Johann Sebastian Bach used E major for a violin concerto, as well as for his third partita for solo violin; the key is especially appropriate for the latter piece because its tonic (E) and subdominant (A) correspond to open strings on the violin, enhancing the tone colour (and ease of playing) of the bariolage in the first movement. Only two of Joseph Haydn's 106 symphonies are in E major: No. 12 and No. 29. Furthermore, four string quartets (Op. 2/2 and Op. 3/1), Op. 17/1 and Op. 54/3), two piano trios (No. 11 and No. 44) and three piano sonatas (No. 13, 22 and 31) are in E major. Luigi Boccherini's String Quintet, Op. 11, No. 5 is in E major. Wolfgang Amadeus Mozart completed only two compositions in E major: the Adagio for Violin and Orchestra KV 261 and the Piano Trio No. 4 KV 542. A noteworthy fragment among Mozart's works for horn and orchestra, K. 494a, is likewise in E major. Antonio Rosetti wrote several concertos for one and two horns. Marianna Martines wrote a keyboard concerto and a keyboard sonata in E major. Joseph Martin Kraus wrote a keyboard sonata in E major (VB 196). Nikolaus von Krufft wrote a sonata for horn and piano in E major. Josef Mysliveček wrote a violin concerto in E major. Ludwig van Beethoven used E major for two of his piano sonatas, Op. 14/1 and Op. 109, and for the ouverture to his opera Fidelio. Starting with Beethoven's Piano Concerto No. 3, several works in the key of C minor began to have slow movements in E major, three examples of which are Johannes Brahms' First Symphony and Piano Quartet No. 3, and Sergei Rachmaninoff's Piano Concerto No. 2. Johann Nepomuk Hummel composed a Trumpet Concerto in E major. Carl Loewe composed a piano sonata in this key: Grande Sonate in E major, Op. 16. Václav Jindřich Veit wrote a string quartet in E major, Op. 5. The second movement of Schubert's Symphony No. 8 in is in E major, as well as the piano sonatas D. 157, 157 and 459, the rondo from 566 (506), String Quartet D. 353, the middle movement of the Arpeggione Sonata. Several Schubert works end with numbers in E major, such as Die schöne Müllerin, 6 Grandes Marches D. 819 and the 6 Polonaises D. 824. The andante which serves as an introduction to the Rondo Capriccioso Op. 14 by Felix Mendelssohn is in E major. Frédéric Chopin's First Piano Concerto starts in E minor, but the last two movements are in E major. His Étude Op. 10, No. 3, one of his best known works, is in E major. His last Nocturne, Op. 62 No. 2, and his final Scherzo No. 4, are also in E major. A lesser known work in the key is the Moderato in E major, WN 56. Moritz Moszkowski wrote his Piano Concerto Op. 59 in E major. Antonín Dvořák wrote his Serenade for Strings Op. 22 in the key of E major. Charles Valentin Alkan wrote Cello Sonata in E major. Adolphe Blanc's Septet for clarinet, bassoon, horn, violin, viola, cello and double bass Op. 40 is in E major. In the 19th century, symphonies in this key were rare, with Anton Bruckner's Symphony No. 7 being one of very few examples (see list of symphonies in E major). For Bruckner, "the key of E major is frequently associated with music of contemplation". Alexander Scriabin composed his First Symphony in E.

Д минордан басталып, E мажорда аяқталатын екі симфония – Хавергал Брайанның № 1 (Готикалық) симфониясы және Карл Нильсеннің № 4 симфониясы. Көбінесе, кейбір симфониялар E минордан басталып, финалда E мажорға ауысады, мысалы Сергей Рахманиновтың № 2 симфониясы, Петр Ильич Чайковскийдің № 5 симфониясы және Дмитрий Шостаковичтің № 10 симфониясы. Джоахино Россинидің "Уильям Телл" увертюрасындағы бірінші және соңғы бөлімдер E мажорда. Рихард Вагнердің "Таннхойзер" увертюрасы да E мажорда. Соңғысының E мажордағы тағы бір ерекше шығармасы – "Зигфрид Идиллі". Клод Дебюссидің "Екі арабескінің" біріншісі, L. 66, E мажорда. Франц Листтің "Жыңғылдарының" басым көпшілігі E мажорда, сондай-ақ "Паганинидің үлкен этюдтерінен" алынған № 5 және № 6. Эдвард Григтің "Таңғы көңіл-күйі", "Peer Gynt Suite No. 1", Op. 46, E мажорда.