Дикки Мур (1925-2015) – американдық актер, нəсілді фильмдерде түскен соңғы актерлердің бірі. 100-ден астам фильмде ойнаған, «Біздің топ» және басқа да атақты туындылары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актер (1925–2015)
American actor (1925–2015)
Джон Ричард Мур (12 қыркүйек 1925 – 7 қыркүйек 2015) – американдық актер, Дикки Мур ретінде танымал, ол үнсіз фильмдерде түскен соңғы актерлердің бірі болды. Балалық және жастық шағында өте белсенді және танымал актер болған ол 1950-ші жылдардың басына дейін 100-ден астам фильмде ойнады. Оның ең әйгілі туындылары – "Біздің топ" сериалы және "Оливер Твист", "Блонда Венера", "Сержант Йорк", "Өткен шақтан тыс" және "Сегіз темір адам" фильмдері.
John Richard Moore Jr. (September 12, 1925 – September 7, 2015) was an American actor known professionally as Dickie Moore, he was one of the last surviving actors to have appeared in silent film. A busy and popular actor during his childhood and youth, he appeared in over 100 films until the early 1950s. Among his most notable appearances were the Our Gang series and films such as Oliver Twist, Blonde Venus, Sergeant York, Out of the Past, and Eight Iron Men.
Мансап
Джон Ричард Мур-младший Лос-Анджелесте, Калифорния штатында Нора Айлин (Орр) мен банкир Джон Ричард Мурдың ұлы болып дүниеге келді. Оның анасы ирланд, әкесінің әкесі мен анасы Англия мен Ирландиядан шыққан. Ол 1927 жылы «Сүйікті қарақшы» үнсіз фильмінде кинодағы дебютін жасады, онда ол үнсіз фильм жұлдызы Джон Бэрримордың кейіпкерін бір жастағы бала ретінде сомдады. Өлген кезде Мур үнсіз фильмдерде ойнаған соңғы актерлердің бірі болды. Ол тез арада көзге түсетін қосалқы рөлдерге ие болды. Йозеф фон Штернбергтің «Блондинка Венера» (1932) драмасында Марлен Дитрихтің ұлы рөлін ойнады. Сондай-ақ, ол Барбара Стэнвикпен «So Big» (1932) фильмінде, Уолтер Хьюстонмен «Ақ үйдің үстіндегі Габриэль» (1933) фильмінде және Спенсер Трейсимен «Адамның бекінісі» (1933) фильмінде ойнады. Бірнеше ірі көркем фильмдерде ойнағаннан басқа, ол 1932–1933 жылдар аралығында «Біздің топ» сериалында тұрақты актер болды. Ол «Біздің топ» сериалындағы сегіз фильмде ғана ойнаса да, бұл фильмдерде ол топтың жетекшісі ретінде маңызды рөл атқарды. Бір жылдан кейін ол сериалды тастап, көбірек көркем фильмдерде ойнады. «Біздің топ» жұмысынан басқа, Мур 1933 жылғы «Оливер Твист» бейімдемесіндегі басты рөлді сомдағаны үшін есімдеріне сақталды. 1935 жылы «Луи Пастердің тарихы» фильмінде Жозеф Мейстердің тарихи рөлін ойнады. 1941 жылы Говард Хоукс режиссерлік еткен «Сержант Йорк» соғыс драмасында Гари Купердің інісінің рөлін ойнады. Ол сондай-ақ Ширли Темплге «Мисс Энни Руни» фильмінде алғашқы романтикалық сүйіспеншілік сүйісін сыйлағанымен танымал. Мур Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етті. Кейіннен ол жасөспірім актер және жас ересек ретінде үлкен жетістікке жете алмады және 1940 жылдары «Қауіпті жылдар» сияқты B фильмдерінде ойнауға мәжбүр болды. Оның соңғы есімді фильмдерінің бірі — Роберт Митчемнің саңырау жас көмекшісі «The Kid» рөліндегі «Өткеннен тыс» (1947) фильмі. Мур өзінің соңғы рөлін «Сегіз темір адам» (1952) фильмінде жас солдат ретінде ойнады. Кейін ол Бродвейде, қосымша сахналарда және теледидарда өнер көрсетті. Ол актерлік өнер туралы кітаптар жазып оқытты, «Equity News» журналын редакциялады, Оскарға ұсынылған қысқа фильмді («The Boy and the Eagle») және индустриялық фильмдерді өндірді. 1950 жылдардың соңында актерлік өнерден қол үзді. 1966 жылы алкоголь және есірткіге тәуелділікпен күрескеннен кейін ол «Dick Moore and Associates» атты жарнамалық фирманы құрды және оны 2010 жылға дейін басқарды.
John Richard Moore Jr. was born in Los Angeles, California, the son of Nora Eileen ( Orr) and John Richard Moore, a banker. His mother was Irish, and his paternal grandparents were from England and Ireland. He made his film debut in 1927 in the silent film The Beloved Rogue, where he portrayed silent film star John Barrymore's character as a one year old baby. At the time of his death, Moore was one of the last surviving actors to have appeared in silent film. He quickly gained notable supporting roles. He had a significant role as Marlene Dietrich's son in Josef von Sternberg's drama Blonde Venus (1932). He also appeared with Barbara Stanwyck in So Big (1932), with Walter Huston in Gabriel Over the White House (1933) and with Spencer Tracy in Man's Castle (1933). Besides appearing in a number of major feature films, he was featured as a regular in the Our Gang series during the 1932–1933 season. Although he only played in eight Our Gang films, in those films he played an important role as the leader of the gang. He left the series after one year to play in more feature films. In addition to his Our Gang work, Moore is most remembered for his portrayal of the title character in the 1933 adaptation of Oliver Twist. In 1935, he played the historical role of Joseph Meister in The Story of Louis Pasteur. In 1941, he portrayed the brother of Gary Cooper in the war drama Sergeant York under the direction of Howard Hawks. He is also famous for giving Shirley Temple her first romantic onscreen kiss, in the film Miss Annie Rooney. Moore served in the United States Army during World War II. Later, he was less successful as a teenage actor and young adult and he often had to play in B movies such as Dangerous Years during the 1940s. One of his last notable film roles was in Out of the Past (1947), in which he portrayed Robert Mitchum's deaf young assistant, "The Kid". Moore played his last role as a young soldier in Eight Iron Men (1952). He later performed on Broadway, in stock and on television. He went on to teach and write books about acting, edit Equity News, and produce an Oscar nominated short film (The Boy and the Eagle), and industrial films. He retired from acting in the late 1950s. In 1966, after battling alcohol and drug addictions, he founded a public relations firm, Dick Moore and Associates, which he ran until 2010.
Жеке өмір
Мур үш рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1948 жылдан 1954 жылға дейін Пэт Демпсимен болды. Олардың Кевин Мур деген бір баласы болды. Екінші некесі 1959 жылы Элеонор Донхоу Фицпатрикпен болды. Оның үшінші және соңғы некесі 1988 жылы Джейн Пауэллмен тіркелді, ол 2015 жылы қайтыс болғанға дейін оның әйелі болып қалды.
Moore was married three times. His first marriage was from 1948 to 1954 to Pat Dempsey. The couple had one child, Kevin Moore. His second marriage was in 1959 to Eleanor Donhowe Fitzpatrick. His third and final marriage was in 1988 to Jane Powell, to whom he remained married until his death in 2015.
Кейінгі өмірі
1984 жылы Мур өзінің және басқа бала актерлердің тәжірибесі туралы "Твинкл, Твинкл, Кішкентай Жұлдыз" (Бірақ жыныстық қатынасқа бармаңыз немесе машинаны алмайсыз) атты кітабын жариялады. Мур Dick Moore and Associates атты жарнамалық фирманың иесі болды. 1966 жылы құрылған бұл фирма 44 жыл бойы жұмыс істеді. 1988 жылдан бастап, 2015 жылы қайтыс болғанға дейін Мур актриса Джейн Пауэллға үйленді. Олар Мур Пауэллді "Твинкл, Твинкл, Кішкентай Жұлдыз" кітабы үшін сұхбатқа шақырғанда танысты. Жұбайлар Манхэттен және Коннектикут штатының Уилтон қаласында тұрды. 2013 жылдың наурыз айында Пауэлл Мурдың артритпен және "есте сақтау қабілетінің жоғалуымен" күрескені туралы мәлімдеді.
In 1984, Moore published Twinkle, Twinkle, Little Star (But Don't Have Sex or Take the Car), a book about his and others' experiences as child actors. Moore owned a public relations firm, Dick Moore and Associates. Founded in 1966, it existed for 44 years. From 1988 until his death in 2015 Moore was married to the actress Jane Powell. The two met when Moore interviewed Powell for Twinkle, Twinkle, Little Star. The couple lived in Manhattan and Wilton, Connecticut. In March 2013, Powell reported that Moore had arthritis and "bouts of dementia".
Өлім
Мур 2015 жылдың 7 қыркүйегінде Коннектикут штатының Уилтон қаласындағы хоспис орталығында қайтыс болды, 90 жасқа толуына бес күн бұрын. Ол өртеліп, күлі шашылды.
Moore died at a hospice in Wilton, Connecticut on September 7, 2015, five days before his 90th birthday. He was cremated.