Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық физик және дипломат (1898–1986)
American physicist and diplomat (1898–1986)
Генри ДеВулф "Гарри" Смит (/'////h//ɛ//n//r//i// //d//ə//'//w//ʊ//l//f// //'//s//m//aɪ//θ/; 1 мамыр 1898 – 11 қыркүйек 1986) – американдық физик, дипломат және бюрократ. Ол ядролық энергияның алғашқы дамуында маңызды рөлдер атқарды, Манхэттен жобасына қатысты, АҚШ Атом энергиясы комиссиясының (AEC) мүшесі және Халықаралық атом энергиясы агенттігінің (IAEA) АҚШ елшісі болды. Принстон және Кембридж университеттерінде білім алған ол 1924 жылдан 1966 жылға дейін Принстон физика кафедрасында оқытушы болып жұмыс істеді. 1935 жылдан 1949 жылға дейін кафедра меңгерушісі болды. Оның алғашқы зерттеулері газдардың иондануына қатысты болды, бірақ 1930-жылдардың ортасынан бастап оның қызығушылығы ядролық физикаға ауысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің уран комитетінің мүшесі және Манхэттен жобасының консультанты болды. Ол Манхэттен жобасының алғашқы ресми тарихын жазды, ол кейіннен Смит есебі деп аталды. 1949 жылдан 1954 жылға дейін AEC мүшесі болып жұмыс істеген Смит бастапқыда сутегі бомбасын жасауға қарсы және ядролық қаруды халықаралық бақылауда ұстауды жақтады, бірақ кейін қаруды қолдауға көшті. 1954 жылғы Оппенгеймердің қауіпсіздік тыңдауынан кейін Смит комиссияның жалғыз мүшесі болып, Дж. Роберт Оппенгеймердің қауіпсіздік рұқсатын алуға қарсы дауыс берді. 1961 жылдан 1970 жылға дейін МАГАТЭ елшісі ретінде ол Ядролық қаруды таратпау шартының қабылдануында маңызды рөл атқарды. 1968 жылы «Бейбітшілік үшін атом» сыйлығын, ал 1970 жылы АҚШ Мемлекеттік департаментінің Ерекше құрмет сыйлығын алды. Америкалық ядролық қоғамның «ядролық саясаттану» үшін берілетін сыйлығы, оның алғашқы иегері болған, оның құрметіне аталған.
Henry DeWolf "Harry" Smyth (/'////h//ɛ//n//r//i// //d//ə//'//w//ʊ//l//f// //'//s//m//aɪ//θ/; May 1, 1898September 11, 1986) was an American physicist, diplomat, and bureaucrat. He played a number of key roles in the early development of nuclear energy, as a participant in the Manhattan Project, a member of the U. S. Atomic Energy Commission (AEC), and U. S. ambassador to the International Atomic Energy Agency (IAEA). Educated at Princeton University and the University of Cambridge, he was a faculty member in Princeton's Department of Physics from 1924 to 1966. He chaired the department from 1935 to 1949. His early research was on the ionization of gases, but his interests shifted toward nuclear physics beginning in the mid 1930s. During World War II he was a member of the National Defense Research Committee's Uranium Committee and a consultant on the Manhattan Project. He wrote the Manhattan Project's first public official history, which came to be known as the Smyth Report. On the AEC from 1949 to 1954, Smyth initially argued unsuccessfully against a crash course to develop the hydrogen bomb and in favor of international control of nuclear weapons, before switching to support of the weapon. Following the 1954 Oppenheimer security hearing, Smyth was the sole member of the commission to vote against stripping J. Robert Oppenheimer's security clearance. As IAEA ambassador from 1961 to 1970 he played an important role in the realization of the Nuclear Non Proliferation Treaty. He received the Atoms for Peace Award in 1968 and the U. S. State Department's Distinguished Honor Award in 1970. The American Nuclear Society's award for "nuclear statesmanship", of which he was the first recipient, is named in his honor.
Жеке өмір
Смит 1898 жылдың 1 мамырында Нью-Йорк штатының Клинтон қаласында, Гамильтон колледжінің геология профессоры Чарльз Генри Смит және Рут Энн Фелпс отбасында дүниеге келді. Принстон университетінің президенті Вудро Вильсон Смит-атасына Принстон университетінің профессорлық құрамына қосылуға көндірді, ал 1905 жылы отбасы Нью-Джерси штатының Принстон қаласына көшіп барды. Генри ДеВолф Смиттің ағасы Чарльз Фелпс Смит Генримен бірдей бастауыш және орта мектептерде оқыды. Ағасы да Принстон университетінен химия мамандығы бойынша бакалавр және магистр дәрежелерін алды. Ол Гарвард университетінде докторлық диссертациясын қорғады, бірақ Генри мен олардың әкесі сияқты Принстон университетінің профессорлық құрамына кірді. Екі бауыр да Бірінші дүниежүзілік соғыста Химиялық соғыс қызметінде және Манхэттен жобасында қызмет етті. Генри ДеВолф Смит 1936 жылдың 30 маусымында Мэри де Конингке үйленді. Ол Демократиялық партияның мүшесі болды.
Smyth was born May 1, 1898, in Clinton, New York, to Ruth Anne Phelps and Charles Henry Smyth, Jr., a professor of geology at Hamilton College. Woodrow Wilson, then President of Princeton University, convinced Smyth père to join the faculty at Princeton, and in 1905 the family moved to Princeton, New Jersey. Henry DeWolf Smyth's elder brother, Charles Phelps Smyth, attended the same primary and secondary schools as Henry. The elder brother also received undergraduate and master's degrees from Princeton, but in chemistry. He earned his PhD at Harvard University but like Henry and their father became a faculty member at Princeton. Both brothers served in the Chemical Warfare Service in World War I and on the Manhattan Project. Henry DeWolf Smyth married Mary de Coningh on June 30, 1936. He was a member of the Democratic Party.
Білім
Принстон қаласында Смит Мисс Файн мектебінде оқыды, кейін ол Принстон күндізгі мектебіне және Лоуренсвилл мектебіне түсті. 1914 жылы Лоуренсвилльді бітіргеннен кейін Принстон университетіне оқуға қабылданды, онда классикалық білім алып, 1918 жылы курсын бірінші болып аяқтады. Ол Фи Бета Каппа және Сигма Си қоғамдарына сайланды және Пётр Капицамен достық қарым-қатынас орнатты, бұл совет физигі кейіннен Физика бойынша Нобель сыйлығын жеңіп, совет атом бомбасын жасау жобасында қысқа мерзім жұмыс істеді.
In Princeton, Smyth attended Miss Fine's School, which later became the Princeton Day School, and the Lawrenceville School. After graduating from Lawrenceville in 1914, he entered Princeton University, where he received a classical education and graduated first in his class in 1918. He was elected to Phi Beta Kappa and Sigma Xi. and formed a friendship with Pyotr Kapitsa, a Soviet physicist who would go on to win the Nobel Prize in Physics and work briefly on the Soviet atomic bomb project.
Ерте мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Смит химиялық соғыс қызметінде және Абердин полигонында жұмыс істеді. Екінші докторлық дәрежесін алғаннан кейін, ол NRC стипендиясының соңғы жылы үшін Принстонға оралды. Смиттің алғашқы зерттеулері спектроскопия саласында болды, ол газдардың критикалық энергия деңгейлерін зерттеу үшін газдарды электрондармен соқтығыстыру арқылы иондауға назар аударды. Ол 1919 жылы азот газының сәулелену потенциалы туралы алғашқы ғылыми мақаласын жариялады, бұл оның алғашқы диссертациясының негізі болды. 1922 жылғы мақаласында ол анод сәулелерін пайдалану арқылы молекуланың иондалу энергиясын анықтау әдісін сипаттап, сынап буындағы әдісті көрсетті. Келесі жылы ол осы әдісті азотты зерттеу үшін қолданды. Ол сондай-ақ сутегінің, көмірқышқыл газының, азот оксидінің, азот диоксидінің, су буының, күкірт диоксидінің және көмір дисульфидінің иондануы туралы жариялады. Роберт Х. Дик, Вал Логсдон Фич және Рубби Шер 1989 жылы жазғандай, "1935 жылға қарай оның 30 жарияланған еңбегі оны осы саладағы жетекші экспериментатор ретінде бекітті". 1929 жылы Кеннет Бэйнбридж Смит жетекшілігімен Принстонда 87-элементті іздеу үшін анод сәулелерін қолдана отырып, докторлық диссертациясын аяқтады. 1930 жылдардың ортасында Смит Джеймс Чадвиктің нейтронды ашқандығы, Джон Коккрофт пен Эрнест Уолтонның атомды бөлуі және Эрнест Лоуренстің циклотронды ойлап табуына шабыттандырылып, қызығушылығын ядролық физикаға аударды. Оның соңғы үш ғылыми мақаласы триатомдық сутек пен гелий-3-ті анықтауға қатысты. Департамент төрағасы болып тағайындалуы оны зерттеулер есебінен әкімшілік жұмыстарға көбірек уақыт жұмсауға мәжбүр етті. Бұл есеп алғаш рет 1945 жылдың 12 тамызында, Хиросима мен Нагасакиге шабуылдан кейінгі күндері баспасөзге таратылды. Үкіметтік баспахана сұранысқа қанағаттандыру үшін жеткілікті дананы басып шығара алмады, сондықтан Смит Принстон университетінің баспаханасының директорынан көбірек дана басып шығаруға көндірді. 1946 жылдың соңына қарай баспахана 103 000 дана басып шығарды. Смит авторлық құқықты сақтап, басқалардың оны иеленуіне жол бермеді, бірақ оның кең таралған көбейтуіне рұқсат берді, тиімді түрде оны қоғамдық доменге шығарды. Кейінірек ол "Смит есебінен менің қаржылық балансым екі долларға кем, авторлық құқық алымы" деп хабарлады. Есепте Смит оны "осы елдегі ғалымдарға жаңа атом дәуірінде азаматтарына дұрыс шешімдерге жетуге көмектесу үшін пайдалана алатын жартылай техникалық есеп" деп атады. Жоғары тұрғандардың талабымен ол бомбаның моральдық салдары мен оны жасаушылардың алаңдаушылығы туралы бірнеше талқылауларды алып тастады. Ребекка Шварц Смиттің академиялық білімі және оның есебінің қауіпсіздікке бағытталған физикаға, инженерлік салаға зиян келтіруі, Смит есебінің Манхэттен жобасын физиктердің жетістігі ретінде жариялауына себеп болды деп мәлімдеді.
During World War I, Smyth worked in the Chemical Warfare Service, and at the Aberdeen Proving Ground. After earning his second PhD, he returned to Princeton for the last year of his NRC fellowship. Smyth's early research was in spectroscopy, focusing on ionization of gases by impact with electrons as a means to study the gases' critical energy levels. He published his first research article, on the radiating potentials of nitrogen gas, in 1919; this became the basis of his first dissertation. In a 1922 article, he described a method for determining the ionization energy of a molecule using anode rays and demonstrated the method on mercury vapor. In the following year he used this same method to study nitrogen. He also published on the ionization of hydrogen, carbon dioxide, nitrous oxide, nitrogen dioxide, water vapor, sulfur dioxide, and carbon disulfide. As Robert H. Dicke, Val Logsdon Fitch, and Rubby Sherr wrote in 1989, "By 1935 his 30 published papers established him as a leading experimentalist" in the field. In 1929 Kenneth Bainbridge completed his PhD dissertation at Princeton working under Smyth, using anode rays to search for element 87. In the mid 1930s, Smyth began to shift his interest to nuclear physics, inspired by James Chadwick's discovery of the neutron, John Cockcroft and Ernest Walton splitting the atom, and Ernest Lawrence's invention of the cyclotron. Three of his last research articles concerned detection of triatomic hydrogen and helium 3. His appointment as department chair forced him to devote more time to administrative work, at the expense of research. The report was first released to the press on August 12, 1945, days after the attacks on Hiroshima and Nagasaki. The Government Printing Office could not print enough copies to meet demand, so Smyth persuaded the director of the Princeton University Press to print more. By the end of the Press's 1946 fiscal year it had printed 103,000 copies. Smyth held the copyright to the work to prevent others from claiming it, but he permitted widespread reproduction, essentially releasing it into the public domain. He later reported that "my financial balance from the Smyth Report is minus two dollars, the copyright fee." In the report, Smyth called it "a semi technical report which it is hoped men of science in this country can use to help their fellow citizens in reaching wise decisions" in the new Atomic Age. At the urging of his superiors, he removed several discussions of the bomb's moral implications and its creators' unease. Rebecca Schwartz argued that Smyth's academic background and his report's security driven focus on physics at the expense of engineering caused the Smyth Report to promote a public perception of the Manhattan Project as primarily an achievement of physicists.