Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұмысшылардың әлеуметтік революциясы – 20 ғасырдағы анархистік революция.
Workers' social revolution
the 20th century anarchist revolution
Испания революциясы – 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталған кезде басталган жұмысшылардың әлеуметтік революциясы. Екі-үш жыл бойы анархистік және кең мағынада либертариандық социалистік ұйымдастыру принциптері елдің әртүрлі аймақтарында, негізінен Каталония, Арагон, Андалусия және Валенсия қауымдастығының бір бөлігінде кеңінен енгізілді. Испания экономикасының көп бөлігі жұмысшылардың бақылауына көшті; Каталония сияқты анархистердің бекіністерінде бұл көрсеткіш 75%-ға дейін жетті. Зауыттар жұмысшылар комитеттері арқылы басқарылды, ал аграрлық аймақтар ұжымдастырылып, либертариандық социалистік коммуналар ретінде басқарылды. Көптеген шағын кәсіпорындар, мысалы, қонақүйлер, шаштараздар және мейрамханалар да ұжымдастырылып, олардың жұмысшылары басқарды. Ұжымдастыру жұмысын негізінен Confederación Nacional del Trabajo (CNT; Ұлттық Еңбек Конфедерациясы) және Federación Anarquista Ibérica (FAI; Иберия Анархистер Федерациясы) қатарындағы мүшелер ұйымдастырды. Социалистік Unión General de Trabajadores (UGT; Жалпы жұмысшылар одағы) да ұжымдастыруға қатысты.
The Spanish Revolution was a workers' social revolution that began at the outbreak of the Spanish Civil War in 1936 and for two to three years resulted in the widespread implementation of anarchist and, more broadly, libertarian socialist organizational principles throughout various portions of the country, primarily Catalonia, Aragon, Andalusia, and parts of the Valencian Community. Much of the economy of Spain was put under worker control; in anarchist strongholds like Catalonia, the figure was as high as 75%. Factories were run through worker committees, and agrarian areas became collectivized and run as libertarian socialist communes. Many small businesses, such as hotels, barber shops, and restaurants, were also collectivized and managed by their workers. The collectivization effort was primarily organized by the rank and file members of the Confederación Nacional del Trabajo (CNT; National Confederation of Labor) and the Federación Anarquista Ibérica (FAI; Iberian Anarchist Federation). The socialist Unión General de Trabajadores (UGT; General Union of Workers) also participated in the implementation of collectivization.
Тарих
1936 жылдың 17 шілдесінде Испанияда 1936 жылдың шілдесіндегі төңкеріс басталды. 18 шілдеде жалғасқан әскери көтеріліс республикалық мемлекеттің құлдырауына (бір күн ішінде төрт үкімет алмасты) және төңкерісшілер билікті бағындыра алмаған жерлерде мемлекеттік мәжбүрлеу құрылымдарының таратылуына немесе тоқтап қалуына әкелді. Ол кезде CNT шамамен 1,577,000 мүшеден, ал UGT 1,447,000 мүшеден тұрды. 19 шілдеде көтеріліс Каталонияға жетті, онда жұмысшылар қаруланып, казармаларға шабуыл жасады, кедергілер қойды және, ақырында, әскерилерді жеңіске жеткізді.
On July 17, 1936, the Spanish Coup of July 1936 began. On July 18, the ongoing military uprising led to a collapse of the republican state (four governments succeeded each other in a single day) and to the coercive structures of the state being dissolved or paralyzed in the places where the coup plotters did not seize power. By then, the CNT had approximately 1,577,000 members and the UGT had 1,447,000 members. On July 19, the uprising reached Catalonia, where the workers took up arms, stormed the barracks, erected barricades, and eventually defeated the military.
Революцияның үшінші кезеңі (1936 жылдың қарашасы - 1937 жылдың қаңтары): Екінші Жеңіс үкіметі
2 қарашада Валенсияның Халықтық атқару комитеті Ларго Кабальероның республикалық үкіметінің саясатына бағындыратын жаңа іс-қимыл бағдарламасын бекітті, оған CNT мүшелері Хуан Гарсия Оливер, Хуан Лопес Санчес, Федерика Монтсень және Хуан Пейро кірді. Осы айда "Темір колонна" Халықтық атқару комитетінің жеткізіп берген жабдықтың жетіспеушілігіне наразылық ретінде Валенсияны қысқа мерзімге басып алуға шешім қабылдады, нәтижесінде қала көшелерінде либертариандық жасақтар мен коммунистік топтар арасында қақтығыстар болды, оның салдарынан 30-дан астам адам қаза тапты. 14 қарашада Дюрути колоннасы мемлекетпен ынтымақтастыққа талап еткен «мүмкіндікшілердің» қысымына көніп, Мадридке келді. 20 қарашада Буэнавентура Дуррути Мадрид шайқасында күмәнді жағдайда қаза тапты, ол Арагон майданынан мыңнан астам жасақшылармен бірге келген болатын. 17 желтоқсанда Мәскеудегі «Правда» газеті «Каталонияда троцкистер мен анархо-синдикалистерді тазалау басталды; ол Кеңес Одағындағыдай күшпен жүзеге асырылды» деген редакциялық мақала жариялады. Сталиндіктер кез келген антифашистерді, ұжымдастыруларды және Мәскеудің директиваларына бағынбаған басқа да революциялық құрылымдарды жоюды бастады. 23 желтоқсанда Гихон соғыс комитеті жарлық арқылы Астурия және Леон провинциялық кеңесіне айналдырылды, оны республикалық үкімет реттеді және оның саясаты бұрынғыдан да консервативті болды, сонымен бірге ол Ұлттық қорғаныс комитетінің құрылуын ресми мойындады. 1937 жылдың 8 қаңтарында Валенсияның Халықтық атқару комитеті таратылды. Осы кезеңде үкімет анархистік халықтық жасақтарды толық бақылауға алып, оларды таратып, кәсіби офицерлердің басшылығымен Испан Республикалық армиясына міндетті түрде қосты.
On November 2, the Popular Executive Committee of Valencia approved a new action program that subordinated it to the policy of Largo Caballero's republican government, which included the CNT members Juan García Oliver, Juan López Sánchez, Federica Montseny, and Juan Peiró. During this month, the Iron Column decided to briefly take Valencia, in protest at the shortage of supplies provided by the Popular Executive Committee, subsequently leading to clashes in the streets of the city between libertarian militias and communist groups, leaving more than 30 dead. On November 14, the Durruti Column arrived in Madrid, after giving in to the pressure of the possibilists, who demanded collaboration with the state. On November 20, Buenaventura Durruti died under suspicious circumstances, fighting in the battle of Madrid, where he had arrived with more than a thousand militiamen from the Front of Aragon. On December 17, the Moscow daily Pravda published an editorial that read: "The purge of Trotskyists and anarcho syndicalists has already begun in Catalonia; it has been carried out with the same energy as in the Soviet Union." The Stalinists had already begun the liquidation of any anti fascists, collectivizations, and other revolutionary structures that did not submit to the directives of Moscow. On December 23, the Gijón War Committee was transformed by decree into the Interprovincial Council of Asturias and León, which was regulated by the republican government and was more moderate in its policies, at the same time as it officially recognized the formation of the National Defense Committee. On January 8, 1937, the Popular Executive Committee of Valencia was dissolved. During this stage, the government definitely controlled the anarchist popular militias, dissolving them so that they were compulsorily integrated into the Spanish Republican Army, which was under the command of professional officers.
Байланысты кейінгі оқиғалар
1937 жылдың 25 мамырында ФАИ Халық соттарынан шығарылды. 8 маусымда үкімет әлі таратылмаған ауылдық коммуналарды уақытша тыйым салған жарлық шығарды. 14 маусымда анархистер мен революционерлерсіз жаңа Генералитет үкіметі құрылды. 15 маусымда ПОУМ тыйым салынды және оның атқару комитеті тұтқындалды. 16 маусымда 29-дивизия (бұрынғы ПОУМ-ның Ленин дивизиясы) таратылды. 1937 жылдың тамызында үкіметтік айналым арқылы КСРО-ны сынауға тыйым салынды. Осы айда орталық үкімет 10 тамызда республикалық армия әскерлерімен әскери түрде басып алынған революциялық биліктің соңғы қалған органы – Арагон қорғаныс кеңесін таратуға бұйрық берді. Оның президенті Хоакин Аскасо тұтқындалды. Сонымен қатар, он бірінші коммунистік дивизия арагондықтардың түрлі комитеттеріне шабуыл жасап, жақын арада қайта ұйымдастырылған ұжымдық ауыл шаруашылығы өндірісін таратып жіберді. 7 қыркүйекте үкімет республикалық аймақта үкімет билігін қайта орнату мақсатында көптеген шаралардың бірі ретінде жеке діни құлшылықты қайта рұқсат етті, ал Барселонада анархо-синдикалистік «Солидарность Обрера» басылымын таратуға қарсы демонстрациялар өтті. 16 қыркүйекте Барселонада саяси митингтерге тыйым салынды. 26 қыркүйекте Астурия кеңесі өзін Екінші испан Республикасынан тәуелсіз Астурия және Леонның Егеменді кеңесі деп жариялады. 21 қазанда Валенсиядағы Сан-Мигель-де-лос-Рейес түрмесі алдында анархист және социалист белсенділері демонстрация өткізіп, тұтқындар босатылмаса есіктерді бұзып тастаумен қорқытты. 12 қарашада CNT FPA комитеттерінен шықты. 1938 жылдың 6 қаңтарында үкімет комитеттер, муниципалитеттер, корпорациялар және т.б. жаңа банкноталар мен монета шығаруға тыйым салатын жарлық жариялады, оларды бір ай ішінде айналымнан шығаруға бұйрық берді, бұл революцияның соңғы қалдықтарын жоюға жасалған әрекет болды. Сол жылы көптеген ірі жер иелері қайтып келіп, өздерінің мүліктерін қайтаруды талап етті. Коллективтеу халықтың қолдауына қарамастан, бірте-бірте жойылды. Сэм Долгофф шамамен сегіз миллион адам тікелей немесе жанама түрде Испания революциясына қатысқан деп есептейді, ол «тарихтағы кез келген революциядан гөрі еркін мемлекетсіз қоғамның идеалдарын кең ауқымда жүзеге асыруға жақындады» деді.
On May 25, 1937, the FAI was excluded from the People's Courts. On June 8, the government issued a decree by which it temporarily outlawed rural communes that had not yet been dissolved. On June 14, a new government of the Generalitat was formed, also without the anarchists and revolutionaries. On June 15, the POUM was outlawed and its executive committee was arrested. On the June 16 the 29th Division (formerly the POUM's Lenin Division) was dissolved. In August 1937, criticism of the USSR was prohibited by means of a government circular. In this month, the central government also ordered the dissolution of the Aragón Defense Council, practically the last remaining body of revolutionary power, which was militarily occupied by republican army troops on August 10. Joaquín Ascaso, its president, was arrested. Likewise, the eleventh communist division attacked various committees of the Aragonese people and dissolved collective agricultural production, which soon after was reorganized. On September 7, the government reauthorized religious worship in private, one of its many measures to reestablish the power of the government in the republican zone, while in Barcelona there were demonstrations against the dissolution of the anarcho syndicalist publication Solidaridad Obrera. On September 16, political rallies were prohibited in Barcelona. On September 26, the Asturian Council proclaimed itself the Sovereign Council of Asturias and León, independent from the Second Spanish Republic. On October 21, a demonstration by anarchist and socialist militants took place in front of the San Miguel de los Reyes prison in Valencia, threatening to break down the doors if the prisoners were not freed. On November 12, the CNT withdrew from the FPA committees. On January 6, 1938, the government published a decree prohibiting all new issuances of banknotes and coins by committees, municipalities, corporations, etc. ; and a period of one month was given for them to be withdrawn from circulation, in an attempt to end the last remnants of the revolution. During that year many of the large landowners returned and demanded the return of their property. Collectivization was progressively annulled despite its popular support. Sam Dolgoff estimated that about eight million people participated directly or at least indirectly in the Spanish revolution, which he claimed "came closer to realizing the ideal of the free stateless society on a vast scale than any other revolution in history".
Экономикалық
Әлеуметтік революцияның ең айқын ерекшелігі – қатысушы өнеркәсіптік ұжымдар мен аграрлық коммуналардың орталықтандырылмаған және көлденең федерациялары арқылы үйлестірілген либертариандық социалистік экономика құрылуы болды. Женева университетінің профессоры Андреа Олтмарес ұзақ сөйлеген сөзінде былай деді:
The most notable aspect of the social revolution was the establishment of a libertarian socialist economy based on coordination through decentralized and horizontal federations of participatory industrial collectives and agrarian communes. Andrea Oltmares, professor in the University of Geneva, in the course of an address of some length, said:
Революцияның маңызды жетістіктері экономиканың барлық сатыларындағы меншік және дамумен байланысты болды: басқару, өндіріс және тарату. Бұл, жеке меншік авторитарлық сипатта деген анархистік сенімге сәйкес, жеке меншік ресурстарын кеңінен иемдену және ұжымдастыру арқылы іске асырылды. Республикалық аумақта жұмысшылардың басқаруы мен бақылауы және аграрлық ұжымдастыру бойынша көптеген тәжірибелер жүргізілді. Кейбір қалалар мен елді мекендерде өзгерістер спонтанды түрде жүріп, әртүрлі бағыттарда дамыды. Дегенмен, көптеген жағдайларда алғашқы қадамдар Барселонада жасалған тәжірибелерге ұқсас болды.
The key developments of the revolution were those related to the ownership and development of the economy in all its phases: management, production, and distribution. This was accomplished through widespread expropriation and collectivization of privately owned resources, in adherence to the anarchist belief that private property is authoritarian in nature. Numerous experiments with management and control of workers and agrarian collectivizations were carried out throughout the republican territory. In some towns and cities, the transformations were spontaneous and took different paths. However, in a large number of cases the first steps were in imitation of those taken in Barcelona.
Әлеуметтік
Әлеуметтендіру – өндірісті жұмысшылардың өзі басқаруынан тұрды. Іс жүзінде, бұл тікелей әрекет пен анархизмнің авторитаризмге қарсы тұру қағидаттарына негізделген ұжымдық басқару және жеке меншікті жоюға алып келді. Осы ретте басқару он бес адамнан аспайтын директорлар кеңесіне жүктелді, оған компанияның өндірістік және қызмет көрсету деңгейлерінің барлығы қатысты, сондай-ақ кәсіподақтардың орталық ұйымдары пропорционалды түрде өкілдік етті. Бұл кеңес жұмысшылар жиналысында сайланды және оларға есепті болды. Пайда жұмысшыларға, компанияға және қоғамдық мақсаттарға бөлінді. Әрбір компанияның ішінде резервтік қор құрылды, оны жиналыс аймақтық несие одақтарына, жұмыссыздарға көмектесуге немесе білім беру және денсаулық сақтауға инвестициялау сияқты қоғамдық мақсаттар үшін пайдалану туралы шешім қабылдауға құқылы болды.
Socialization consisted of the management of the industry by the workers themselves. On the practical level, it resulted in the abolition of private property by collective management and property, based on the principles of direct action and the anti authoritarianism of anarchism. In this case, management fell to a board of directors made up of less than fifteen people, in which all the productive and service levels of the company were involved, and in which the trade union centrals had to be proportionally represented. This council was elected in a workers' assembly to which they were responsible. The benefits were distributed among: workers, company, and for social purposes. Within each company was a reserve fund that the assembly could decide to use for social purposes, such as contributions to regional credit unions, the unemployed, or as investments in education and health.
Ұлттықлендіру
Ұлттықтандыру – мемлекеттің индустрияны басқаруын білдірді. Ол жеке меншік пен басқарудың жойылуына соқтырды. Директорлар кеңесі мемлекет тарапынан бақыланды, ал пайда мемлекет пен компанияның өзіне түсті. Бұл таңдауды Коммунистік партия қорғады, себебі осылайша CNT ұстаған экономикалық күшті әлсіретуге болады еді.
Nationalization denoted the management of the industry by the state. It resulted in the abolition of private property and management. The boards of directors were controlled by the state, and the benefits were adduced to the state and the company itself. It was the choice that the Communist Party defended, since in this way it could weaken the economic power that the CNT held.
Жұмысшыны бақылау
Жұмысшылар бақылауы жұмысшы комитеттерін құруды білдірді, олар жұмыс жағдайларын, компаниялардың қаржы айналымын бақылауға және жеке меншікте қалған компаниялардың өндірісін бақылауға жауапты болды, тек қана комитетке мүше болу шарттарына жеткілікті қызметкерлері жоқ компаниялар бұл ереженің шегінен тыс болды. Бұл комитеттер үштен тоғызға дейін мүшелерден тұрады, олар екі кәсіподақтың өкілдерінен пропорционалды түрде, сондай-ақ компаниямен байланысты барлық қызметтер мен салалардың өкілдерінен құралды. Бұл өкілдер компанияның бас жиналысында сайланды, онда комитеттің қаржы қозғалысына қол қою құқығы, комитет пен кәсіп иесі арасындағы кездесулердің жиілігі туралы шешім қабылданды. Комитет мүшелігі ақысыз болды, мерзімі екі жылды құрады және қайта сайлануға мүмкіндік болды. Мүшелер компанияны басқару ісінде компанияның бас жиналысына және өнеркәсіптің бас кеңесіне жауапты болды. Комитет жұмыс уақытын, жалақыны көтеру немесе төмендетуді, қызмет көрсету шарттарын немесе жұмыс орнын өзгертуді, сондай-ақ жұмысшыларды жұмыстан босату туралы хабарламаларды бекітті. Комитет аптасына бір рет жиналып, кәсіп иесінің ұсыныстарын талқылауға және ресми талаптардың орындалуын қадағалауға міндетті болды. Кәсіп иесінің өкілдігі компанияның заңды өкілдігін, келісім-шарттар жасау құқығын, қаржыны сақтауды, қол қою және сыйақы мөлшерін белгілеу өкілеттігін сақтап қалды. Егер компания заңды тұлға ретінде корпорация немесе басқа коммерциялық модель болса, комитет мүшесі кеңес отырыстарына қатысуға міндетті болды, бірақ дауыс беру құқығы болмады.
Worker control involved the creation of workers' committees that would be in charge of controlling working conditions, the cash movements of the companies, and the control of production of companies that remained in private hands, excepting only those that did not have enough personnel to meet the conditions of belonging to a committee. These committees were made up of between three and nine members, they were made up of representatives of the two unions, in a proportional manner, and of all the services and industries that the company dealt with. These representatives were elected in an assembly of the center, an assembly in which it was decided whether a committee also had the right to sign for the movements of funds, the frequency of meetings between the committee and the patron, and the frequency of meetings between them. Committee membership was not remunerated, a term lasted two years, with eligibility for reelection. Members were responsible, for their management of a company, to the assembly of the company and to the General Council of Industry. A committee approved the hours, salary increases and decreases, changes of categories or workplace, and notifications of absences to workers. A committee had to meet once a week to discuss the employer's proposals and to ensure compliance with the official provisions. The employer representation still had the power of the legal representation of the company, the power to contract, the custody of the box, and the signature and the fixing of their remuneration. If the company had a corporation or other commercial model as a legal entity, a member of the committee had to attend the council meetings with voice but without a vote.
Жалақы
Еңбек ақы төлеу мәселесі революциялық кезеңде анархистер мен марксистер арасындағы негізгі дау-жанжалдардың бірі болды. Анархистік ұйымдар бір отбасыға төленетін жалақыны жақтаса, марксистік ұйымдар еңбек түріне қарай еңбекақының сатылап төленуін қолдады. Бұл айырмашылықтар жеке тұлға туралы әртүрлі түсініктермен және жеке тұлғаны өндіруші ретінде ынталандыру қажеттігімен байланысты болды. Біріншіден, анархизм жеке тұлғаны қанағаттандырылуы керек қажеттіліктері бар субъект деп қарастырса, марксизм жеке тұлғаны өндіруші деп қарастырады. Екіншіден, анархизм жұмысшы өндірістік қызметті өз бақылауында ұстап, өндірісті жетілдіруге және процесті жақсартуға ұмтылады деген пікірде. Ал марксизм жұмысшының жоғары жалақы алу үшін күш салуға бейім екенін түсіндіреді.
Remuneration for work was one of the points of friction between the anarchist and Marxist views during the revolutionary stage. While the anarchist organizations defended a single family salary, the Marxist organizations defended a staggered salary according to the type of work that was carried out. These differences were motivated by the differing conceptions of the individual and by motivating the individual as a producer. In the first place, while anarchism understands the individual as a subject with needs that must be met, Marxism understands the individual as a producer. Secondly, anarchism holds to the concept that the worker will strive to produce and improve the process while controlling the productive activity. Marxism, on the other hand, understands that the worker will try harder in exchange for receiving a higher remuneration.
Кино өнеркәсібі
CNT ойын-сауық одағы конфедерациялық БАҚ-тың ұйымдастыру және жұмыс істеу үлгісі болды. 20-25 шілде аралығында Барселонаның кинотеатрлары мен театрлары Барселона CNT белсенділерінің алғашқы және ең сәтті басып алуларының біріне айналды. 26 шілдеде техникалық комиссия кинотеатрлар мен театрлардағы жаңа жұмыс тәртібін анықтайтын жобаны дайындауға кірісті. Сол күні оқиғаларға қатты тап болған Каталония үкіметі Каталонияның «Comisaría d'Espectacles» мекемесін құрды, бірақ ол тиімді болмады; CNT кәсіподағы арқылы ұйымдастырылған жұмысшылар өндірісті толыққанды өз қолына алды. 1937 жылдың 6 тамызынан мамыр айына дейін революциялық құлшыныс Барселонадағы барлық кинематографиялық және театрлық шараларды ұйымдастырып, жандандырды. Жоба киноиндустриясындағы барлық жұмыс түрлері үшін жалақыны біркелкі етуден басталды. Ауру, мүгедектік, қарттық және күштеп жұмыссыздыққа байланысты жәрдемақылар тұрақты түрде орнатылды. Бұл жүйеде шамамен 6000 адам жұмыс істеді және сол кезеңде 114 кинотеатр, 12 театр және 10 музыкалық зал қызмет етті. Тіпті «Тиволи» театрында опера труппасы құрылды, жанрды халыққа жақындату мақсатында. Бұл экономикалық тұрғыдан ең жақсы жұмыс істеген секторлардың бірі болды, тіпті «Аскасо» (қазіргі «Вергара») сияқты бірнеше кинотеатрлар салынды. Басқалары реформаланды немесе құрылысы аяқталды, мысалы, «Дуррути» кинотеатры (қазіргі «Аренас» кинотеатры). Саяси тұрғыдан киноны ұжымдастыру – буржуазиялық және капиталистік жүйеге түбегейлі қарсы келетін өнерді түсінудің жаңа тәсілі болды. Шығармашылық процесте біртұтас көзқарас болмады, сахна артында догматизмге жол берілмеді, ал «жетінші өнер» камераларды көшеге алып шығып, онда болып жатқан оқиғаларды түсіру арқылы журналистиканың жаңа түрін енгізді. Халық көргендерін айтуға ұмтылып, қарсы ақпарат таратуға кірісті. Осылайша, биліктің ақпараты халықтың ақпаратымен алмастырылды. 1936-1937 жылдар аралығында CNT құрған өндіріс компаниясы мен дистрибьютордың қолдауымен жүзден астам фильм түсірілді. Документалды фильмдер жанры, сөзсіз, ең табысты болды, себебі соғыс жаңалықтары басқа барлық іс-әрекеттерді ығыстырды. «SIE Films» (Ойын-сауық индустриясының синдикаты) және «Spartacus Films» фильмдерді өндіру үшін құрылды. Одақтың түсірілімге арналған үш алаңы бар екі ірі студиясы болды, ал Монжуиктегі ғимараттарда жиынтықтар мен қосымша актерлерге арналған «Бельгия сарайы» орналастырылды. Алайда, 1937 жылдың мамырындағы репрессия Барселона көшелеріндегі әлеуметтік революцияны тоқтатты және фильмдер түсірілуін жалғастырғанмен, бұрынғы өндіріс қарқыны айтарлықтай төмендеді. Анархистік кино өндірісі сол кезде Каталониядағы шығармашылық өмірдің маңызды бөлігі болды; және ол Арагон, Мадрид және Левантеге әртүрлі үлгілер арқылы тарады, қалалар мен жұмыс істейтін адамдардың жағдайларына бейімделіп, оларды мүмкін етті. Мадридтегі өндіріс Барселонаға қарағанда аз болса да, 24 фильм түсірілді, олардың арасында деректі және көркем фильмдер де болды.
The CNT's Entertainment Union was a model of organization and operation in the confederated media. It was significant that, between July 20 and 25, the cinemas and theaters of Barcelona were one of the first and most resoundingly successful occupations by the activists from Barcelona's CNT. On July 26 a Technical Commission was put in charge of preparing a project that defined the new framework of work in cinemas and theaters. That same day, the Catalan Generalitat, overwhelmed by events, created the Comisaría d'Espectacles de Catalunya which was not successful; the production of workers organized through the CNT union completely took over production. From August 6 to May 1937, revolutionary enthusiasm organized and energized all the cinematographic and theatrical activities in Barcelona. The project began by standardizing wages for all job types in the film industry. Sickness, disability, old age, and forced unemployment benefits were established permanently. This whole system employed about 6,000 people and supported 114 cinemas, 12 theaters, and 10 music halls during that period. An opera company was even created at the Tivoli theater, in an attempt to bring the genre closer to the general public. It can be said that it was one of the sectors that functioned the best economically, even building some cinemas such as the Ascaso (today's Vergara). Others were reformed or were finished building, such as the Durruti cinema (now the Arenas cinema). At the political level, the collectivization of cinema was a new way of understanding art radically opposed to the bourgeois and capitalist system. There was no unity of criteria in the creative process, dogmatism was not allowed behind the scenes, and the "seventh art" incorporated a new form of journalism by taking cameras out into the street, to film what was happening there. A popular mobilization emerged to tell what they saw, and the message emerged as counter information. The information of the people thus replaced that of power. Between 1936 and 1937, more than a hundred films were produced, promoted by the production company and the distributor created by the CNT. The documentary genre was undoubtedly the most accomplished, as war news inevitably pushed out any other activity. SIE Films (Syndicate of the Entertainment Industry) and Spartacus Films were created for the production of films. The Union had two large studios with three plateaux for filming, and the "Palace of Belgium" was set up on the premises of Montjuïc, for auxiliary services of sets and extras. However, the repression of May 1937 strangled the Social Revolution in the streets of Barcelona and, although films continued to be made, the previous production rate slowed considerably. Anarchist film production was a large part of the creative life in Catalonia at the time; and it spread to Aragon, Madrid, and Levante through different models, adapting to the circumstances of towns and cities and the working people who made them possible. Although productive activity in Madrid was less important than in Barcelona, 24 films were shot, both documentaries and fictional.
Ағаш өңдеу өнеркәсібі
Азамат соғысы кезінде осы салада 7 000-нан 10 000-ға дейін адам жұмыс істеді. Жалпы ереуілден кейін көп ұзамай жұмысшылар өз компаниялары мен шеберханаларына оралғанда, ағаш өңдеушілер ұйымдасуға кірісті. Олар компанияларды иелігіне алып, күш-жігер мен ресурстарды тиімді етудің жалпы жоспары арқылы денсаулық пен қауіпсіздік талаптарына сай келмейтін шеберханаларды жабып, оларды үлкен әрі жарық үй-жайларда біріктірді. Бастапқыда шағын шеберханалар болғанымен, кейін олар да ұйымдастырылды. Бірнеше айлық спонтандықтан кейін, күш-жігер үйлестіріліп, 8 сағаттық жұмыс күні, жалақының біркелкілендірілуі, жұмыс жағдайларын жақсарту және өндіріс көлемін арттыруға қол жеткізілді. Ұйымдастыру өндірістің барлық кезеңдерінде жүзеге асырылды: пилорама, жиһаз жасау және ағаш өңдеу. Кәсіптік училищелер мен кітапханалар ашылды, тіпті 1937 жылы әлеуметтік жиһаз көрмесі де өткізілді. Левант аймағындағы ұйымдастырылған ағаш өнеркәсібімен келісімге келініп, түрлі жиһаз түрлерін өндіру және бәсекелестіктен аулақ болу жолы таңдалды. Алмасудың кейбір түрлері тауар айырбасы арқылы (басқа ұйымдастырылған салалармен немесе шаруа қожалықтарымен) жүзеге асырылғанымен, көбінесе ақша қолдануға тура келді.
Between 7,000 and 10,000 people worked in this industry during the Civil War. Shortly after the general strike, when workers returned to their companies and workshops, woodworkers began to socialize. They began by seizing the companies, and through a general plan to rationalize efforts and resources, they closed the workshops that did not meet sufficient health and safety conditions, regrouping them to have large and clear premises. Although at the beginning there were still small workshops, later they were also added to the socialization. After a few months of spontaneity, efforts were coordinated until the 8 hour day, standardization of wages, improvement of working conditions, and the increase of production were achieved. Socialization was implemented throughout all phases of production: sawmill, joinery, and carpentry. A professional school and libraries were created, there was even a Socialized Furniture Fair in 1937. Coordination was achieved with the socialized wood industry of the Levante, to manufacture different types of furniture and not to compete. Although some exchanges are carried out through barter (with other socialized branches, or with some agrarian communities), in most cases they had to use money.
Аграрлық қауымдастықтар
Испания ауылдық жерлерінде кең таралған латифундизм тенденциясы шаруалар арасында кең тараған наразылыққа әкелді. 19 ғасырғы тәркілеулер жер меншігінің құрылымын айтарлықтай өзгерте алмады, ал республиканың аграрлық реформасы өзгерістерге деген үміттерді орындамады. Осылайша, төңкеріс салдарынан революциялық процесс басталды, онда шаруалар жер иелерінен жерді тартып алып, өндіріс құралдарының ұжымдық меншігіне негізделген өздігінен басқарылатын қауымдастықтарды құрды. Бұл құбылыс "коллективтену" деп аталды. Коллективтер әртүрлі жолдармен құрылды. Ұлтшылдар басып алмаған аймақтарда муниципалитеттер мен шаруалардың өздері коллективтендіруді бастады. Осылайша, аристократтар мен жер иелерінің жерлері тәркіленіп, басқа коллективтердің жерлерімен біріктірілді, нәтижесінде ұжымдық еңбек режимі қалыптасты. Мал, құрал-жабдықтар және еңбек – барлығы ұжымдық түрде жүзеге асырылды. Қоғамның қызметін бағыттап, басқа қауымдастықтармен келіссөздер жүргізу және айырбас жасау үшін мерзімді жиналыстар өткізілді. Бұл коллективтердің көпшілігі төңкерістен кейін бос қалған немесе комитеттер басып алған жерлерге жауап ретінде құрылды. IRA бүкіл Испания бойынша 1500 мен 2500 аралығындағы қауымдастықтарды санады. Бұл коллективтер Арагонда, Кастилияда шаруалар федерацияларының бірігуімен, немесе Левантеде CLUEA құрылуымен сияқты аумақтық тұрғыда ұйымдастырылды. Соғыс бойында олар әр фракцияның саяси және экономикалық ұстанымдарында көрінді, республикалық тараптың идеологиялық майданының біріне айналды. Коллективтік қауымдастыққа қосылу немесе одан шығу еркін болды. Егер шағын жер иесі өздігінен жұмыс істегісі келсе, ол ешкімді жұмысқа алмаса, мұны істей алатын. Ұлттық жер жұмысшыларының федерациясы (FNTT), жарты миллионнан астам мүшесі бар, UGT ұйымдастырған, коллективтерді көбінесе қолдады. Барселонада қауымдастықтар жұмыс берушілерсіз, коллективтерге ұқсас басқарушылық рөл атқарды, өйткені барлығы олардың жұмысшыларының бақылауында болды. Қалалық көлік сияқты қалалық қызметтерді коллективтік қауымдастықтар басқарды. Арагон, Валенсия және Мурсия ауылдық жерлерінде аграрлық қауымдастықтар коммуна ретінде әрекет етті. Бизнес рөлі құрылған муниципалитеттердің жергілікті биліктерін алмастыратын институттың рөліне қосылды, көптеген жағдайларда ақша мен жеке меншікті жоюға (социалистік-анархистік қоғамның қағидаларының бірі) ұласты. Ең маңызды арагондық қауымдастықтардың ішінде Альканис, Алькориса, Барбастро, Каланда, Фрага, Монсон және Вальдерробрес болды. 1937 жылдың ақпан айының ортасында Каспеде конгресс өтті, мақсаты – 500 делегат қатысқан 80 000 арагондық коллективистің федерациясын құру. Арагон майданында Хоакин Аскасо төрағалық еткен Анархисттік Кеңес Арагонның бақылауын өз қолына алды. Арагон Кеңесі де, осы қауымдастықтар да республика үкіметімен жақсы қабылданбады. Сондықтан 4 тамызда Ұлттық қорғаныс министрі Индалесио Прието командир Энрике Листердің 11-ші дивизиясына Арагонға "маневрлерге" жіберу туралы бұйрық берді және 11 тамызда Арагон Кеңесін таратып жіберді. Арагонда бес-он мүшеден тұратын жұмыс топтарымен құрылған аграрлық коллективтер құрылды. Әр жұмыс тобына қауымдастық жер учаскесін бөліп берді, оған ол жауапты болды. Әр топ өз пікірін қауымдастық жиналыстарында білдіретін делегатты сайлады. Қауымдастықтың күнделікті жұмысын басқару комитетіне жүктелді. Бұл комитет материалдарды алу, басқа аймақтармен айырбас жасау, өндірісті бөлуді ұйымдастыру және қажетті қоғамдық жұмыстарды жүзеге асырумен айналысты. Оның мүшелері қауымдастықтың барлық мүшелері қатысқан жалпы жиналыстарда сайланды. Көптеген ауылдар мен қалаларда ақшаны тіпті жоюға дейін барды, оның орнына комиссиялар қол қойған немесе мөр басылған купондар пайда болды. Кейбір қауымдастықтардың республикалық билікпен проблемалары болғанымен (мысалы, Арагонның таратылуы), Кастилия, Мурсия және Андалусия сияқты басқалары 1939 жылға дейін, Франко әскерлері таратып жібергенге дейін, белгілі бір деңгейде сәтті жұмыс істей алды.
The trend of latifundismo in the Spanish countryside led to widespread unrest among the peasantry. The confiscations of the 19th century had failed to substantially modify the structure of land ownership and the republic's agrarian reform process had not fulfilled the expectations for change. Thus, as a result of the coup d'état, a revolutionary process began in which the peasants expropriated from the landowners and organized self managed communities based on collective ownership of the means of production. This phenomenon has been called "collectivization". The collectivities were created through different means. In regions that the nationalists had not seized, the municipalities and the peasants themselves initiated collectivization. Thus was formed a collective labor regime in which the lands of the aristocrats and landowners were expropriated and joined with the lands of other collectives. Animals, tools, and work were all held and done collectively. Periodic assemblies were held to direct what the community was doing, as well as negotiate with other communities and encourage exchange. Most of these collectives were born in response to the lands that were left empty or were seized by committees after the coup d'état. The IRA counted between 1,500 and 2,500 communities throughout Spain. These collectives came to be territorially organized as was the case in Aragon, in Castile with the unification of the peasant federations, or in Levante with the creation of the CLUEA. Throughout the war they were present in the political and economic approaches of each faction, being in a way another of the ideological battlefields within the republican side. The union or departure from the collective community was free. If a small owner wanted to continue working the land on their own, they could do so as long as they did not hire anyone. The UGT organized National Federation of Land Workers (FNTT), which had more than half a million affiliates, was largely in favor of the collectives. In Barcelona the communities exercised a management role similar to collectives, without employers, as everything was controlled by their own workers. City services such as urban transport were managed by collective communities. In the countryside of Aragon, the Valencian Community and Murcia, the agrarian communities acted as communes. The business role was joined to that of an institution that replaced the local powers of the municipalities in which they were created, in many cases abolishing money and private property (one of the principles of socialist anarchist society). Some of the most significant Aragonese communities were those of Alcañiz, Alcorisa, Barbastro, Calanda, Fraga, Monzón, and Valderrobres. In mid February 1937, a congress was held in Caspe, the purpose of which was to create a federation of collectives attended by 500 delegates representing 80,000 Aragonese collectivists. Along the Aragon front, the Anarchist influenced Council of Aragon, chaired by Joaquín Ascaso, had assumed control of the area. Both the Council of Aragon and these communities were not well regarded by the government of the republic; so, on August 4 the Minister of National Defense, Indalecio Prieto, issued orders to the 11th Division of Commander Enrique Líster to be sent on "maneuvers" to Aragon, and dissolving the Council of Aragon on August 11. In Aragon, agrarian collectives were formed that were structured by work groups of between five and ten members. To each work group, the community assigned a piece of land for which it was responsible. Each group elected a delegate who represented their views at community meetings. A management committee was responsible for the day to day running of the community. This committee was in charge of obtaining materials, carrying out exchanges with other areas, organizing the distribution of production, and the public works that were necessary. Its members were elected in general assemblies in which all the people who made up the community participated. In many villages and towns money was even abolished and replaced by vouchers signed or stamped by committees. Although some communities had problems with the republican authorities (e. g. the dissolution in Aragon), others, such as those of Castilla, Region of Murcia, and Andalusia, could function with more or less success until 1939, when they were dissolved by Franco's troops.
Шешім қабылдау
Либертариандық қағидаларды ұстанған ұжымдар "төменнен жоғарыға" қағидасына негізделген құрылымдармен басқарылды. Яғни, барлық шешімдер мен тағайындаулар ассамблеяда қабылданатын. Осы ассамблеяларда халықты қызықтыратын барлық мәселелер талқыланды. Сондай-ақ осы ассамблеяларда қауымдастықтың дамуы және атқарылуға тиіс іс-шаралар пікір алысып шешілді.
Following libertarian practices, the collectives were governed by structures that can be described as "from the bottom up". That is, all decisions and appointments were made in assembly. In these assemblies all issues concerning the people were discussed. In these same assemblies the progress of the community and the actions to be taken were debated.
Федерализм
Кеңірек ұйымдық деңгейде қауымдастықтар Арагон мысалымен федерациялар құруға ұмтылды. Коллективтер федерацияларын құруды қолдайтын құрылтайлар өтті, бірақ ешбір жағдайда Арагоннан артық күрделі орган құрылмады. Федерализмнің басқа да мысалдары болды, мысалы, Леванте аймағындағы цитрус экспортын басқаратын CLUEA. Коллективтер арасында өздерінің қағаз ақшаларын немесе мемлекеттік валютаны пайдаланып, айырбас саудасы да жүзеге асырылды.
On a broader organizational level, the communities aspired to organize themselves into federations, following the example of Aragon. There were congresses in favor of the creation of federations of collectives, but in no case was a more elaborate body than in Aragon ever constituted. There were other cases of federalism, such as CLUEA, the managing body for citrus exports in the Levante. Among the collectivities there was also exchange, either in the form of barter, with their own paper money or with official currency.
Экология
Испания революциясы сол кездегі әлемдегі ең ауқымды экологиялық реформаларды жүзеге асырды. Даниэль Герин анархистік аймақтар егін түрлерін көбейтуге, суару жүйесін кеңейтуге, орманды қайта өсіруге және ағаш көшеттерін өсіру ошарларын ашуға ұмтылғанын айтады. Ауаның ластануы мен туберкулез арасында байланыс табылғаннан кейін, CNT бірнеше металлургиялық зауыттарды жапты.
The Spanish Revolution undertook several environmental reforms that were possibly the largest in the world at the time. Daniel Guérin notes that anarchist territories would diversify crops, extend irrigation, initiate reforestation, and start tree nurseries. Once there was a link discovered between air pollution and tuberculosis, the CNT shut down several metal factories.
Экономика
Коллективтер шаруалардың жерді, еңбек құралдарын тастауы, экспроприациялауы немесе жинауы нәтижесінде ауылдарда құрылды. Оларға қосылғысы келген адамдардан құралды, ал атқарылатын жұмыс әртүрлі мүшелер арасында бөлісті. Ақша алынып тасталмаған жерлерде жалақы көбінесе отбасылық жалақы болып берілді. Сәйкесінше, ол отбасы мүшелерінің санына қарай белгіленіп, жұбайлар немесе балалары болған жағдайда артты.
The collectives were formed in the villages as a result of the abandonment, expropriation, or accumulation of land and work tools by the peasants. They were made up of people who wanted to belong and the work to be done was divided among the different members. In places where money was not abolished, the salary became in most cases a family salary. Accordingly, it was set according to the number of family members, increasing according to whether they were a couple or had children.
Ақша
Анархистік ұжымдардың экономикалық саясаты негізінен "әркімнен қабілетіне қарай, әркімге қажеттілігіне қарай" деген коммунистік қағида бойынша жүргізілді. Осы қауымдастықтардың ең ерекше жайттарының бірі – ақша және тауарларды тарату мәселесіне жасаған тәсілдері болды. Ақша жойылған ауылдар мен қалаларда түрлі шешімдер іздестірілді, олар жергілікті жағдайлар мен қалаларға қарай өзгерді: комиссиялар қол қойған немесе мөр басылған купондар, тізім кітаптары, жергілікті монеталар, нормативтік кестелер, жеке немесе отбасылық шот кітапшалары. Ақша жойылған жағдайларда, ол қауымдастық өздігінен ала алмайтын тауарлар мен құралдарды алу үшін қолданылды.
The economic policies of the anarchist collectives were primarily operated according to the basic communist principle of "from each according to his ability, to each according to his need". One of the most outstanding aspects of the communities was the approach with which they faced the problem of money and the distribution of products. In the villages and towns where money was abolished, different solutions were sought; these ideas varied according to locality and town: vouchers signed or stamped by committees, account books, local coins, ration tables, or individual or family checkbooks. In the cases where money was abolished, it was used to acquire products or tools that the community could not obtain by itself.
Кедергілер
Қоғамдар кездескен ең үлкен проблемалар соғыстың өзінен туындаған: тыңайтқыштар, тұқымдар, жабдықтар және құралдар сияқты шикізаттың жетіспеушілігі немесе жұмылдыру салдарынан еңбек күшінің жетіспеуі. Олар мемлекетпен қарым-қатынаста да үлкен қиындықтарға тап болды, себебі ұжымдар мемлекеттен тыс биліктің көрінісі болды, сонымен қатар үкіметті билеген коммунизмнің идеологиялық қарсыластары еді. Осы себепті олар ИРА-ны қаржыландыруда, Левантедегі КЛЮЭА-ның бәсекелесі ретінде, Каталониядағы мәжбүрлі кәсіподаққа қосылуда, немесе Арагондағы мәжбүрлі таратуда кемсітуге ұшырады.
The biggest problems that the communities faced were those consequential of the war itself: shortage of raw materials such as fertilizers, seeds, gear, and tools, or the lack of labor due to the mobilization. They also had great problems in their relationship with the state, as the collectives were an expression of power outside the state and also as ideological rivals of the communism that dominated the government. This is how they suffered discrimination in the financing of the IRA, the CLUEA's competition in the Levante, forced unionization in Catalonia, or their forced dissolution in Aragon.
Мемлекеттік жауап
Мемлекет кез келген деңгейде қайта құрылғаннан кейін, кез келген революциялық қозғалысты тоқтатуға, бағыттауға немесе кем дегенде оны арнаға түсіруге тырысты. Ауыл шаруашылығы министрі Урибе ұжымдық шаруашылықтарды бағыттауды ғана көздеген аграрлық ұжымдастыру туралы жарлық шығарды. Осы жарлықта жеке шаруаға артық мән берілді.
Once the state was restructured at any of its levels, it tried to stop, direct or at least channel any revolutionary organism. Regarding the collectives, the Minister of Agriculture Uribe drew up a decree of agrarian collectivizations that only sought to channel them. With this decree an excessive importance was given to the individual farmer.
Революцияның ауқымы
Сандар көбінесе шашыраңқы. Әртүрлі сандар ұсынылған. Гастон Леваль 3 миллион адам қатысқанын айтады. Вернон Ричардс 1,5 миллионға жуық дейді. Фрэнк Минц 1970 жылғы зерттеуінде бұл көрсеткіш 2,440,000 мен 3,200,000 аралығында болғанын мәлімдейді; бірақ 1977 жылы ол бұл сандарды қайта қарастырып, ең кемі 1,838,000 коллективист болғанын көрсетті. Оның негіздемесі төмендегідей:
The figures are often fuzzy. Various numbers have been proposed. Gaston Leval says that there were 3 million people who participated. Vernon Richards talks about 1,500,000. Frank Mintz, in a 1970 study, says it was between 2,440,000 and 3,200,000; but by 1977 he had already revised these figures, placing it at a minimum of 1,838,000 collectivists. Its justification is the following:
Білім берудегі революция
Білім беру саласында да маңызды тәжірибелер болды, алайда, кейін көрінетіндей, осы тәжірибелердің үлкен кемшіліктері тереңдеп жұмыс істеуге кедергі келтірді. Ең маңызды өзгерістердің бірі – білім берудің капитализмнің қорғанышпен және жойқын саласы болудан, жаңа революциялық қоғамды құрудың басты тірегі деп түсінілуіне байланысты болды.
Within the educational field there were also important experiments, although, as will be seen, these experiences had great drawbacks preventing carrying out more intense work. One of the most significant changes was due to the fact that education went from being a defensive and destructive field of capitalism to being understood as a fundamental pillar of the construction of the new revolutionary society.
Бастауыш және орта білім беру
1936 жылы 27 шілдеде Каталонияда құрылған Жаңа Біріккен мектеп кеңесіне (UNSC) Каталониядағы білім беру жүйесін қайта құру міндеті жүктелді. Бұл ұйымды білім беруді мемлекеттік басқарудың үлгісі деп қарастыруға болады: тегін, бірлескен оқыту, діни сипаттан мүлдем айырылған, ана тілінде білім беру және білім берудің әртүрлі деңгейлерін біріктіру. Дегенмен, CENU БҰҰ ҚК жүйесінен тыс Рационалистік мектептердің аймақтық федерациясын құрды. Ауылдық аймақтарда ұжымдық қозғалыс қалалардағыдан гөрі тікелей араласуға мәжбүр болды. Бұл себебі, бұрын білім беру жүйесі болмаған немесе үлкен тәуелсіздік болғандықтан, көптеген ауылдық муниципалитеттер жергілікті, кәсіби немесе муниципалдық қаржылық шығындарға тап болды. Сонымен қатар, бала еңбегіне тыйым салатын кейбір қауымдастықтардың ережелерін сақтау да маңызды болды.
The New Unified School Council (UNSC), created in Catalonia on July 27, 1936, was entrusted with the task of restructuring the educational system in Catalonia. This organization could be understood as a model of public management of education: free, co educational, secular, use of the vernacular, and unification of the different educational levels. However, the CENU created a Regional Federation of Rationalist Schools that was outside the UNSC system. In rural areas, the collectivist movement was forced to intervene more directly than in the cities. Either because there were no educational structures before or because there was greater autonomy, in many rural municipalities the community faced local, professional, or municipal expenses.</ref> It was also important obey the statutes of some communities that prohibited child labor.
Кәсіптік және техникалық білім беру
Кәсіптік және техникалық білім беру саласында түрлі бастамалар жасалды. Өнеркәсіп саласында мұндай бастамалардың көпшілігі кәсіподақтардың жемісі болды. Техникалық маман жетіспеушілігін сезініп, оларға сенімсіздік танытқандықтан, өз ұйымдарының мүшелерін оқытуға тырысты. Осындай бастамалардың ішінде теміржол, оптика, көлік, металлургия сияқты нақты мамандықтарға бағытталған көптеген мектептер мен кәсіби даярлық бөлімдері болды. Ал ауыл шаруашылығы саласында кәсіподақ федерациялары осындай шараларды жүзеге асырды. Олардың арасында Леванте хатшылар мектебі, Монкада ауыл шаруашылығы университеті, аймақтық ауыл шаруашылығы және мал шаруашылығы институты, сондай-ақ Монсон белсенділер мектебі бар.
Within the field of vocational and technical training, various initiatives were developed. In the industrial field, these were largely the result of the unions, which, knowing that they were lacking in technicians and distrusting them, tried to train members of their organizations. Among these initiatives were numerous schools of particular trades: railways, optics, transporters, metallurgists, and departments dedicated to professional training. In the agricultural field, federations of trade unions carried out this type of initiative, among which we can find the school of secretaries of Levante, the agricultural university of Moncada, the regional institute of agriculture and livestock, and the school of militants of Monzón.
Ресми емес және мәдени білім беру
Бейресми білім беру үшін либертариандық атенейлер немесе әртүрлі ақпараттық, мәдени және еңбек тапсырмалары іске асырылатын халықтық әлеуметтік орталықтар болды. Атенейлерде анархизмнің өте күшті дәстүрі қалыптасқан. Дегенмен, соғыс жылдарында олар CNT тамырлары шамалы аймақтарға да тарады. Мысалы, Мадридте, мұндай атенейлер мектептер ашып, денсаулық сақтану жүйесін құрып, басқа да түрлі қызметтерді ұйымдастырды. Әртүрлі қауымдастықтар кітапханалар құру, көркемдік шаралар өткізу, кинофорумдар ұйымдастыру, театр үйірмелерін ашу, атенейлер салу, өз академияларын немесе балабақшаларын ашу сияқты басқа да бастамаларды жүзеге асырды.
For informal education there were the libertarian athenaeums, or popular social centers in which different informative, cultural, or work tasks were developed. The athenaeums had a very strong tradition where anarchism was strong. However, in the war they even expanded into areas with few CNT roots. In some cases, such as Madrid, these athenaeums came to create schools, have health insurance, and promote other types of services. Various communities also carried out other initiatives, such as the creation of libraries, artistic activities, a cinema forum, theater groups, athenaeums, the foundation of its own academies, or nursery schools.
Қиындықтар
Керек болған мәселелердің екі түрлі түбірі болды: бір жағынан, соғысқа тән мәселелер, оларға білім беру саласын құлдыратқан басқа да мәселелерді қосуға болады, ал екінші жағынан, рационалистік мектеп қозғалысына тән мәселелер. Бірінші кезекте, Испаниядағы мектепке қатылу деңгейінің төмендігін атап өту қажет. Бұл мәселе ауылдық жерлерде одан да күшейді, онда көптеген муниципалитеттерде мектептер болмады немесе өте қиын жағдайда болды, көптеген қауымдастықтар әлі де бала еңбегін жоюға тырысып жатты. Алдыңғы мәселеге ұқсас, жалпы деңгейде және әсіресе рационалистік мектептерде білікті мұғалімдердің жетіспеушілігі байқалды. Бұл мәселе білім берудің құрылымдық кемістігімен тығыз байланысты және ауылдық жерлерде жазғы демалыс кезеңінде одан да ушыға түсті. Білікті мұғалімдердің жетіспеушілігі либертариандық аймақта ерекше көзге түсті, себебі рационалистік мектептерді басқарған адамдардың көпшілігі белсенділер болды. Шешуге тырысқан мәселелердің бірі – рационалистік орталықтар арасындағы үйлестірудің жоқтығы еді. Көп жағдайда бұл үйлестіру жақындық пен ортақ көзқарас негізінде бейресми түрде жүзеге асырылды. Осы тұрғыда ең қызықты жауап – Каталонияның рационалистік мектептерінің аймақтық федерациясы болды, ол баспа және рационалистік норманы құруды жоспарлады. Алайда, федерация айтарлықтай дамымады. Соңында, соғыс экономикасын сақтау қажеттілігі мен коллективистік қозғалыстың экономикалық құлдырауына байланысты экономикалық және материалдық ресурстардың жетіспеушілігіне назар аудару керек. Бұл ресурстардың жетіспеушілігі білім беру құрылымын қайта ұйымдастырудың себептерін түсінуде маңызды рөл атқарды, мысалы, басқа ғимараттарды қайта жарату арқылы толықтырылған, материалдық-техникалық базаның жетіспеушілігі сияқты мәселелерге әкелді.
The problems that had to be faced had two different roots: on the one hand, there were the problems typical of a war, to which others that had been dragging down the educational sphere can be added, and on the other, those typical of the rationalist school movement. In the first place, it is necessary to point out the poor school attendance in Spain. This problem was exacerbated in rural areas, where a large number of municipalities lacked schools or were in a very precarious situation, with many communities still trying to eradicate child labor. In a sense similar to the previous point, one of the problems suffered at a general level, and in the rationalist school, in particular was the lack of trained teachers. This problem, which is inseparable from the structural lack of education, was aggravated in rural areas when it coincided with the summer vacation period. The lack of trained teachers was especially incidental in the libertarian sphere, since most of the people who were in charge of the rationalist schools were militants. One of the problems that was tried to solve was the lack of coordination between rationalist centers. In most cases, this coordination occurred informally, on the basis of affinity and proximity. The most interesting response in this regard was the Regional Federation of Rationalist Schools of Catalonia, which planned the creation of an editorial and a Rationalist Norm. However, the federation did not have a remarkable evolution. And finally, the scarcity of economic and material resources must be pointed out due to the need to maintain a war economy and the economic downturn to which the collectivist movement was subjected. This lack of resources was a fundamental element in understanding the lack of reorganization of the educational structure, with problems such as the lack of endowments, which was sometimes made up with the repurposing of other buildings.
Революция, Азамат соғысы және отаршылдық
Революция мен Испания азамат соғысының бір уақытта болғандығы әскери саласында жаңа революциялық толқынмен құрылған басқарушы органдармен үйлестірілген түрлі бастамалардың пайда болуына әкеп соқты, олардың көпшілігі сәтсіз аяқталды.
The coincidence of the revolution and the Spanish Civil War meant that in the military field various initiatives avre developed coordinated by the new administrations established by the revolutionary wave, most of which would be unsuccessful.
Арагон майданы
Бұл 1936 жылғы 24 шілдеде Барселонадан Сарагосаға қарай алғашқы ерікті жасақ, Дюрути колоннасы шыққанда жасақталған алғашқы әскери бастама болды. Соңғы колонналардың бірі - Лос Агилухос колоннасы, ол 28 тамызда Барселонадан Уэска бағытында кетті. Барселона және Ллейда колонналары негізінен Уэска мен Сарагосаға, ал Валенсия колонналары Теруэльге қарай бағытталды, үш провинциялық астананы бірнеше рет қоршап алды. Қыркүйек айының басында Карод Феррер колоннасы келіп, Вильянуэва де Хуэрва маңына орналасты. Бұл операция қыркүйек айының соңына дейін жалғасты, сол кезде алдағы Мадрид шайқасының маңыздылығына байланысты, кейбір колонналар өз тәуелсіздігінен бас тартып, үкіметтің қажеттіліктеріне бағынды.
This was the first military initiative, developed on July 24, 1936, when the first voluntary militia, the Durruti Column, departed from Barcelona in the direction of Zaragoza. One of the last columns was the Los Aguiluchos Column, which left Barcelona on August 28 in the direction of Huesca. The columns of Barcelona and Lleida headed mainly towards Huesca and Zaragoza, and the Valencian ones towards Teruel, repeatedly besieging the three provincial capitals. At the beginning of September, the Carod Ferrer Column arrived and was installed around Villanueva de Huerva. This operation lasted until the end of September, when faced with the imperative of the imminent Battle of Madrid some of the columns gave up their independence, subordinating themselves to the requirements of the government.
Майоркадағы қонулар
Майоркаға экспедиция жасау идеясы 19 шілдеде ұлтшылдар оны Ибица және Форментерамен бірге басып алғаннан бері туған еді. Менорка Балеар аралдарында республиканың бақылауында қалған жалғыз арал болды. Республикашылар Ибица, Форментера және Кабрера аралдарын қайтарып алды, содан кейін Пунта-Амер және Порто-Кристо аймағында Майорка аралына десант түсірді. 5 қыркүйекте Байо колоннасы Майоркадан шығуын бастады, ол 12 қыркүйекке дейін созылды, одан кейін Барселонаға қайтып келді. "Майоркаға десант" деп аталатын операция 20 қыркүйекте Майоркадан Франко әскерлері Форментераны басып алғанда толыққанды аяқталды деп есептеуге болады.
The idea of an expedition to Mallorca had been present since July 19, when it was taken by the nationalists, along with Ibiza and Formentera. Menorca was the only island in the Balearic archipelago that remained in republican hands. The republicans managed to take back the islands of Ibiza, Formentera, and Cabrera, landing on the island of Mallorca in the area of Punta Amer and Porto Cristo. On September 5, Bayo's column began the withdrawal from Mallorca, which lasted until September 12, returning to Barcelona. The so called "Mallorca landings" could be considered to have been definitively concluded when on September 20 Francoist troops from Mallorca occupied Formentera.
Мадридті қорғау
Конфедерациялық жасақтардың соңғы ірі операциясы 1936 жылдың қараша айында өтті. Революцияның негізгі қайраткерлерінің бірі Буэнавентура Дуррути 1936 жылдың 20 қарашасында қаза тапты. Халықтық жасақтардың қарсылығы, Халықаралық бригадалардың күшеюімен бірге Мадридтің көтерілісшілердің шабуылына тойтарыс беруіне мүмкіндік берді. Қаланың одан әрі қорғанысында мадридтік Сиприано Мера басқарған колонна сияқты көптеген анархо-синдикалистер қатысты. Дегенмен, конфедерациялық жасақтар 1937 жылы Испания Республикалық армиясына енгізілді.
The last major operation of the confederal militias took place in November 1936. Buenaventura Durruti, one of the main protagonists of the Revolution, died on November 20, 1936. The resistance of the popular militias, together with the reinforcements of the International Brigades, allowed Madrid to resist the attack of the rebels. In the subsequent defense of the city, numerous anarcho syndicalists intervened, such as the column led by the Madrilenian Cipriano Mera. Nevertheless, the confederal militias were militarized into the Spanish Republican Army in 1937.
Сындар
Критика испан революциясының негізгі бағыты – анархист қатысушыларының (әсіресе Арагонның ауылдық ұжымдарында) мәжбүрлеу жасады деген айыптамаларға шоғырланған, сыншылардың пікірінше, бұл либертариандық ұйымдастыру принциптеріне қайшы келеді. Боллотен CNT-FAI есептері ұжымдастырудың ерікті сипатын жоғары бағалап, анархистік ұйымның басты ерекшелігі – мәжбүрлеу мен тікелей күштің кең таралған шындығын назарға алмады деп мәлімдейді. CNT-FAI жарияланымдарында ерікті түрде ұжымдық жүйеге қосылған шаруалар мен пәтерлі фермерлердің көптеген мысалдары келтірілсе де, одан да көптеген адамдар оған қарсылық көрсеткені немесе тек өте қиын жағдайда ғана қабылдағаны сөзсіз. Сонымен қатар, соғыстың жалпы мәжбүрлеуші климаты және анархистік әскери ұйым мен ауылдың көп бөлігіндегі қатысуы ұжымдастыру құрудың бір бөлігі болды, тіпті қатысушылардың еркіне қарсы күш қолданылмаса да. Шаруалар мен фермерлер коллективтік жүйеге қосылуға мәжбүр болмаса да, олардың өмірін қиындататын бірнеше факторлар болды: олар жалдамалы жұмысшыларды жұмысқа алуға және өз өнімдерін еркін пайдалануға тыйым салынды, сонымен қатар мүшелердің иеленген барлық артықшылықтарынан айырылды. Осы факторлардың барлығы бірігіп, қарудың күшімен теңесетін қысымға ұшыратып, көптеген ауылдардағы шағын иеленушілер мен шаруаларды өздерінің жерлері мен мүліктерін ұжымдық шаруашылықтарға беруге мәжбүр етті. Бұл айыптаманы тарихшы Рональд Фрейзер бұрын "Испанияның қаны: испандық азаматтық соғыстың ауызша тарихы" еңбегінде айтқан болатын, ол басқаша мәжбүрлі соғыс жағдайында тікелей күш қажет емес екенін түсіндірді. Ауыл тұрғындары түрлі себептермен ұжымдастыруға қысымға ұшырауы мүмкін. Оларды тапаншамен қорқытып, күш көрсетудің қажеті жоқ еді: "фашистерді" атудың мәжбүрлеуші жағдайы жеткілікті болды. "Спонтандық" және "мәжбүрлі" ұжымдар болды, сондай-ақ олардың ішінде ерікті және ерікті емес ұжымшылар да болды. Мәжбүрлі ұжымдастыру либертариандық идеалдарға қайшы келді. Мәжбүрленген нәрсе либертариандық бола алмайды. Кейбір либертариандық көзқарастар бойынша міндетті ұжымдастыру либертариандық коммунизмге қарағанда соғыс коммунизміне жақын тұжырымдамамен ақталады: майдандағы колонналарды азықтандыру қажеттілігі. Анархисттік көзқарастар иелері "мәжбүрлеуші климат" соғыстың анархистерді кінәлауға болмайтын жағдайы екенін, сондай-ақ әдейі мәжбүрлеу немесе тікелей күштің болуы минималды болғанын, бұл коллективистер мен индивидуалистердің жалпы бейбіт араласуымен дәлелденгенін айтады. Бұл пікірді тарихшы Антони Бивор "Испания үшін шайқас: испандық азаматтық соғыс, 1936-1939" еңбегінде білдірді. Бұл операцияның ("өте қатал шаралары" тіпті кейбір партия мүшелерін де таң қалдырды) мақсаты Листердің барлық ұжымдар күшпен құрылғандықтан шаруаларды ғана азат ету болды. Күш қолданылғаны да сөзсіз, бірақ әрбір ауыл коллективистер мен индивидуалистердің араласуынан шаруалардың қарудың бағытына түсіп, коммуналдық шаруашылыққа мәжбүрленбегенін көрсетеді. Тарихшы Грэм Келси анархистік ұжымдардың негізінен ерікті бірлестік пен ұйымның либертариандық принциптері арқылы сақталғанын, ал қосылу және қатысу шешімінің тұрақтанбағаннан кейін жасалған ұтымды және теңгерімді таңдау негізінде жасалғанын мәлімдейді. аймақтағы капитализмнің тиімді болмауы. Либертариандық коммунизм мен аграрлық ұжымдастыру – бұл қалалық анархосиндикалистердің арнайы топтары жау халыққа таңдайтын экономикалық терминдер немесе әлеуметтік принциптер емес, бұл ауылдық анархистердің ауыл шаруашылығы тәжірибесінен қабылдаған және жергілікті комитеттер қабылдаған ауылдық ұйымның өмір сүру үлгісі мен құралы. Анархистік талдаушылар анархистік Испаниядағы жоғары мүшелік деңгейіне негіз болатын көптеген онжылдықтар бойы ұйымдасқан және CNT-FAI агитациясының қысқа мерзіміне назар аударады. Майкл Сейдман испан революциясы кезінде жұмысшылардың өзін-өзі басқаруымен басқа да қарама-қайшылықтар болды деп болжады. Ол CNT жұмысшыларды "жалқаулық немесе әдепсіздік" үшін жұмыстан босатуға болатынын және барлық жұмысшылардың "кәсіптік және әлеуметтік тұлғаларының егжей-тегжейлі тізімі" болатынын айтты. Сондай-ақ, CNT Әділет министрі Гарсия Оливер "еңбек лагерлерін" құруды бастады және ең принципиалды анархистер, Дуррутидің достары "мәжбүрлі еңбекке" ұсыныс жасады. Алайда, Гарсия Оливер 1936 жылдың 31 желтоқсанында Валенсиядағы әділеттілік туралы өзінің идеалистік көзқарасын түсіндірді: қылмыскерлер кітапханалар, спорт және театр арқылы түрмеде өзін-өзі жетілдіруге мүмкіндік алады. Саяси тұтқындар бекіністер мен стратегиялық жолдар, көпірлер мен теміржолдарды салу арқылы жаңартылады және лайықты жалақы алады. Гарсия Оливер фашистердің өмірін сақтаудың, оларды өлім жазасына кесуден гөрі дұрыс екеніне сенді. Бұл соғыс кезінде қарсыластар аймағында саяси қарсыластарды жаппай қырып салу саясатына қарама-қарсы келеді. Кейбір радикалды комментаторлар испан революциясының шектеулері туралы өз көзқарастарын капитализмге қарсы революция теорияларына енгізді. Мысалы, Жилль Дове испан тәжірибесін капитализмді басып озу үшін жұмысшылар жалақылы еңбекті және капиталды толығымен жоюы керек екенін, оны басқаруы жеткіліксіз екенін дәлелдеу үшін пайдаланады.
Criticism of the Spanish Revolution has primarily centered around allegations of coercion by anarchist participants (primarily in the rural collectives of Aragon), which critics charge ran contrary to libertarian organizational principles. Bolloten claims that CNT–FAI reports overplayed the voluntary nature of collectivization, and ignored the more widespread realities of coercion or outright force as the primary characteristic of anarchist organization. Although CNT FAI publications cited numerous cases of peasant proprietors and tenant farmers who had adhered voluntarily to the collective system, there can be no doubt that an incomparably larger number doggedly opposed it or accepted it only under extreme duress The fact is that many small owners and tenant farmers were forced to join the collective farms before they had an opportunity to make up their minds freely. He also emphasizes the generally coercive nature of the war climate and anarchist military organization and presence in many portions of the countryside as being an element in the establishment of collectivization, even if outright force or blatant coercion was not used to bind participants against their will. Even if the peasant proprietor and tenant farmer were not compelled to adhere to the collective system, there were several factors that made life difficult for recalcitrants; for not only were they prevented from employing hired labor and disposing freely as their crops, as has already been seen, but they were often denied all benefits enjoyed by members Moreover, the tenant farmer, who had believed himself freed from the payment of rent by the execution or flight of the landowner or of his steward, was often compelled to continue such payment to the village committee. All these factors combined to exert a pressure almost as powerful as the butt of the rifle, and eventually forced the small owners and tenant farmers in many villages to relinquish their land and other possessions to the collective farms. This charge had previously been made by historian Ronald Fraser in his Blood of Spain: An Oral History of the Spanish Civil War, who commented that direct force was not necessary in the context of an otherwise coercive war climate. [V]illagers could find themselves under considerable pressure to collectivize – even if for different reasons. There was no need to dragoon them at pistol point: the coercive climate, in which 'fascists' were being shot, was sufficient. 'Spontaneous' and 'forced' collectives existed, as did willing and unwilling collectivists within them. Forced collectivization ran contrary to libertarian ideals. Anything that was forced could not be libertarian. Obligatory collectivization was justified, in some libertarians' eyes, by a reasoning closer to war communism than to libertarian communism: the need to feed the columns at the front. Anarchist sympathizers counter that the presence of a "coercive climate" was an unavoidable aspect of the war that the anarchists cannot be fairly blamed for, and that the presence of deliberate coercion or direct force was minimal, as evidenced by a generally peaceful mixture of collectivists and individualist dissenters who had opted not to participate in collective organization. The latter sentiment is expressed by historian Antony Beevor in his Battle for Spain: The Spanish Civil War, 1936–1939. The justification for this operation (whose "very harsh measures" shocked even some Party members) was that since all the collectives had been established by force, Líster was merely liberating the peasants. There had undoubtedly been pressure, and no doubt force was used on some occasions in the fervor after the rising. But the very fact that every village was a mixture of collectivists and individualists shows that the peasants had not been forced into communal farming at the point of a gun. Historian Graham Kelsey also maintains that the anarchist collectives were primarily maintained through libertarian principles of voluntary association and organization, and that the decision to join and participate was generally based on a rational and balanced choice made after the destabilization and effective absence of capitalism as a powerful factor in the region. Libertarian communism and agrarian collectivization were not economic terms or social principles enforced upon a hostile population by special teams of urban anarchosyndicalists, but a pattern of existence and a means of rural organization adopted from agricultural experience by rural anarchists and adopted by local committees as the single most sensible alternative to the part feudal, part capitalist mode of organization that had just collapsed. There is also focus placed by pro anarchist analysts on the many decades of organization and shorter period of CNT–FAI agitation that was to serve as a foundation for high membership levels throughout anarchist Spain, which is often referred to as a basis for the popularity of the anarchist collectives, rather than any presence of force or coercion that allegedly compelled unwilling persons to involuntarily participate. Michael Seidman has suggested there were other contradictions with workers' self management during the Spanish Revolution. He points out that the CNT decided both that workers could be sacked for "laziness or immorality" and that all workers should "have a file where the details of their professional and social personalities will be registered". He also notes that the CNT Justice Minister, García Oliver, initiated the setting up of "labour camps", and that even the most principled anarchists, the Friends of Durruti, advocated "forced labour". However, Garcia Oliver explained his idealistic vision of justice in Valencia on December 31, 1936; common criminals would find redemption in prison through libraries, sport, and theatre. Political prisoners would achieve rehabilitation by building fortifications and strategic roads, bridges, and railways, and would receive decent wages. Garcia Oliver believed it made more sense for fascist lives to be saved than for them to be sentenced to death. This is in contrast to the policy of mass annihilation of political opponents enacted in the rebel zone during the war. Some radical commentators have incorporated their views on limitations of the Spanish Revolution into their theories of anti capitalist revolution. Gilles Dauvé, for example, uses the Spanish experience to argue that to transcend capitalism, workers must completely abolish both wage labour and capital rather than just self manage them.