1910 ж. Англиядағы теміржол апаты: Хауэс Джанкшендегі апат, өрт, 12 адам қаза болды. Settle and Carlisle желісі, локомотивтер, себептері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1910 жылы Англиядағы темір жол апаты. Хаусс-джонкшн темір жол апаты ағаш корпусты вагондардың жолдан шығып кетуінен және вагондарда болған, жарылған құбырлардан газ ағып шығу салдарынан тұтанған өрттен болды. Осы оқиғадан 12 адам қаза тапты, олардың бір бөлігі қирандылардың ішінде қалып, өрттен көз жұмды.
Railway crash in England in 1910
The Hawes Junction rail crash (over riding) of the timber bodied coaches, and by fire which broke out in the coaches, fed by the gas for the coaches' lights leaking from ruptured pipes. Twelve people lost their lives as a result of this accident, some of whom were trapped in the wreckage and were burned to death.
Апат
Хауес Джанкшн станциясы Айс Гилл шыңынан шамамен 3,5 миль (6 км) оңтүстікке қарай орналасқан, бұл Settle және Carlisle желісінің ең биік нүктесі. Желіге иелік етіп, оны басқаратын Мидленд темір жолы тек кішкентай локомотивтерді пайдалану саясатын ұстанды, сондықтан көптеген пойызға (солтүстік және оңтүстік бағытында) Айс Гилл шыңына "үлкен дөңгелекке" көтерілу үшін пилоттық локомотивтердің көмегі қажет болды. Айс Гилл шыңына жеткенде пилоттық локомотивтер ажыратылып, жоғары (оңтүстікке қарай, Лондонға қарай) Хауес Джанкшнға дейін жүрді, онда олар артқа қарайтын сырғалма арқылы немесе артқы платформа желісінен (Хауеске қарайтын тармақ желісіне қызмет ететін негізгі желімен қатар жүретін) айналдырылды. Айналғаннан кейін, жеңіл локомотивтер әдетте өздерінің деполарына (әдетте оңтүстікке қарай Лидс немесе солтүстікке қарай Карлайл) оралу үшін біріктірілді. Апатқа бір сағат қалғанда, Хауес Джанкшн станциясының сигналшысы Саттон тоғыз жеңіл локомотивке, жоспарлы қозғалыстың ауыр жүгіне және демалыс маусымына байланысты бірнеше қосымша пойыздарға қызмет көрсетуге тиіс болды. Сағат 5:20-де солтүстік бағытына соңғы екі жеңіл локомотив (қайта жаңартылған Мидленд темір жолының 2-4-4-0 классындағы No. 448 және 548, жүргізушілер Эдвин Скотт және Джордж Уильям Батт) айналдырылып, біріктірілді және "жалған жол" жолында төменгі (солтүстікке қарай, Лондоннан алыста) желімен күтіп тұрды. Арнайы экспресс өткеннен кейін Саттон оларды төменгі негізгі желіге жіберді, онда олар алдын ала старт сигналында тоқтады, экспресс Айсгиллді тазартуын күтті. Әдетте бұл 4-6 минутқа созылды. Алайда, Скотт пен Батт әлі де жиырма минуттан кейін күтіп тұрды. Саттон екі экспресс-жүк пойызын басқарумен айналысып, олардың арасында оңтүстікке үш жеңіл локомотивті жөнелтуге тырысты. Сағат 5:39-да Саттонға түнгі ұйықтайтын вагон экспресі, St. Pancras – Glasgow ұсынылды, ол оны Айс Гиллге жіберді. Ол бірден қабылданды және 5:44-те Саттон барлық сигналдарын "ашты", яғни оларды тазалап қойды. Скотт пен Батт қысқа уақытқа сыбызғыларын соғып, жолға шықты. Екі минуттан кейін экспресс өтіп кетті. Ол "Киртли" 2-4-0 No. 48 және қайта жаңартылған 2-сынып No. 549 локомотивтерімен сүйретілетін төрт ағаштан жасалған вагондардан, екі төсек вагондарынан және екі тежегіш вагондарынан тұрды, оларды жүргізушілер Ричард Джонстон Олдкорн және Генри Уэйдсон басқарды. Ол Лидс және Скиптондағы сигналдар мен басқа да кешігулерге байланысты он алты минут кешікті, бірақ Айс Гиллге соңғы көтерілу алдында жылдамдық алды. Екі жеңіл локомотив тек оңай жылдамдықпен жүріп жатты. Олар Мороккок туннелін Хауес Джанкшннан солтүстікке қарай бір мильден астам жерде тазартты және туннельдің солтүстігіндегі Lunds виадугі арқылы өтіп жатқанда, жүргізуші Батт артқа қарап, экспресс туннельден шығып келе жатқанын көрді. Ол реттегішін ашып, сыбызғысын соқты. Сол сәтте экспресс локомотивінің жүргізушісі Олдкорн Батттың тендеріндегі қызыл артқы жарықты көріп, экспресс тежегішін қолданды. Жүргізуші Олдкорн экспресс пен жеңіл локомотив арасындағы қашықтық өте аз болғанын, сондықтан ешбір шараның уақытында әсер етуіне мүмкіншілік болмағанын, экспресс жеңіл локомотивтерге арт жағынан соғылғанын айтты. Батттың локомотиві рельстен шығып, алдыңғы доңғалағын жоғалтты, бірақ оның және Скотттың локомотивтері Батттың локомотиві кесудің қабырғасына тоқтағанға дейін жалғасты. Экспресс локомотивтері де рельстен шығып, вагондар олардың үстіне үйілді. Алғашқы екі вагон қирап, ішіндегі он екі жолаушы қаза тапты. Электр шамдарымен жарықтандырылған екі төсек вагонынан басқа, вагондар Пинч мұнай-газ жүйесімен жарықтандырылды. Соққы кезінде алдыңғы вагондағы газ құбыры жыртылып, қысымдағы газ баллондарының барлық мазмұны екі минуттан кем уақыт ішінде шығып кетті. Газ бірден тұтанды. Жүргізуші Батт аяғына жарақат алған, бірақ көмек шақыру үшін 1,5 шақырым солтүстікке қарай орналасқан Айс Гилл сигналды қорапшасына жаяу барды. Сол жердегі сигналшы Бенджамин Беллас жүргізуші Джон Уильям Джаддтың басқаруымен, Баттпен бірге, жоғарыға қарай басқа жеңіл локомотивті жіберді. Джадд отты сөндіру үшін тендерінен су құйды. Тағы бір жеңіл локомотив Хауес Джанкшннан жіберілді және оның экипажы артқы вагондарды өрттен алып кетуге тырысты, бірақ пойыздың артқы жағындағы тежегіш вагондарын ғана жылжыта алды. Алдыңғы алты вагон жылжымай тұрды. Локомотив экипажы, экспресс пойыздың күзетшілері, төсек вагондарының қызметкерлері, желі бойындағы шатырдан келген бірнеше жұмысшылар және жақын жерде үйі бар шабандоз құтқаруға тырысты, бірақ қалың түтін оларды кері қайтарды. Күшті жел отты қоздырғандықтан, өртті сөндіру мүмкін болмады және барлық алты вагон жанып кетті. Қаза тапқандардың денелері жақын жердегі Мороккок тавернасына әкелінді. Апатты зерттеу комиссиясы 1910 жылдың 27 желтоқсанында сол тавернада басталды. Жазушы Джон Франкон Уильямс және оның ұлы Джон кіші пойызға отырған жолаушылардың қатарында болды деп есептелді, бірақ олар апаттан екі күн кейін қауіпсіз екені анықталды, өйткені Манчестерде пойызға отырмаған.
Hawes Junction station was approximately 3.5 mile (6 km) south of Ais Gill summit, the highest point on the steeply graded Settle and Carlisle line. The Midland Railway, who owned and operated the line, had a policy of using small engines only, and many trains (both northbound and southbound) required assistance from pilot engines to climb the "big hump" to Ais Gill summit. At Ais Gill summit the pilot engines were uncoupled and ran on the up (southbound, towards London) line to Hawes Junction, where there was a turntable accessed from the up main line via a trailing slip or from the back platform line (a loop line alongside the up main line which served the branch line to Hawes). Having been turned, light engines were usually coupled together to return to their depots (usually Leeds to the south or Carlisle to the north). In the hour preceding the accident, signalman Sutton at Hawes Junction had to deal with nine light engines and a heavy load of scheduled traffic and some unscheduled special trains as part of the holiday traffic. At 5:20 am, the last two northbound light engines (rebuilt Midland Railway Class 2 4 4 0 Nos. 448 and 548, under drivers Edwin Scott and George William Bath) had been turned and coupled together, and were waiting on the "lie bye" road alongside the down (northbound, away from London) line. After a down special express passed, Sutton signalled them onto the down main line where they halted at the advance starting signal, waiting for the express to clear Aisgill. Normally, this took between four and six minutes. However, Scott and Bath were still waiting twenty minutes later. Sutton had been busy handling two express up goods and trying to dispatch three light engines to the south between them. At 5.39, Sutton was offered the midnight sleeping car express, St. Pancras Glasgow, which he offered forward to Ais Gill. It was accepted at once and at 5:44 he pulled all his signals "off" i. e. set them to clear. Scott and Bath briefly "popped" their whistles and set off. Barely two minutes later the express passed through. It consisted of four timber bodied coaches, two sleeping cars and two brake vans, hauled by "Kirtley" 2 4 0 No. 48 and rebuilt Class 2 No. 549, under drivers Richard Johnston Oldcorn and Henry Wadeson. It was running sixteen minutes late due to signal and other delays at Leeds and Skipton, but was running at and accelerating before making the final ascent to Ais Gill. The two light engines were running at only an easy They had cleared Moorcock tunnel just over a mile north of Hawes Junction and were running across the Lunds viaduct north of the tunnel when driver Bath glanced back and saw the express as it emerged from the tunnel. He opened his regulator and whistle. At the same time, driver Oldcorn on the leading engine of the express saw the red tail light on Bath's tender and applied the express's continuous brake. Driver Oldcorn estimated that the distance between the speeding express and the light engine was only , so neither measure had time to take effect, and the express struck the light engines from behind. Bath's locomotive was derailed and lost its front bogie, but his and Scott's locomotives carried on for over before Bath's locomotive came to rest against the side of a cutting. The two locomotives of the express were also derailed, and the coaches piled up behind them. The first two coaches were badly telescoped, and the twelve passengers who died were in these two coaches. Except for two electrically lit sleeping cars, the coaches were lit by the Pintsch oil gas system. The main gas pipe on the leading coach was broken off in the impact, and the entire contents of the pressurised gas cylinders escaped in under two minutes. The gas then ignited in a single flash. Driver Bath had been injured in the leg but made his way on foot to the Ais Gill signal box a mile and a half north to summon help. The signalman there, Benjamin Bellas, sent another light engine under driver John William Judd, with Bath, along the up line. Judd attempted to put out the fire by bucketing water from his tender. Another light engine had been sent from Hawes Junction and its crew tried to drag the rear coaches away from the fire but could move only the brake vans at the rear of the train. The six leading coaches were immovable. The engine crews and the express train's guards, the sleeping car attendants, some platelayers from a hut a short distance up the line and a shepherd whose home was nearby tried desperately to rescue the trapped passengers but were eventually driven back by thick smoke. Because a strong wind was fanning the flames, the fire could not be extinguished and all six coaches were burned out. The bodies of the dead were taken to the nearby Moorcock Inn. The Board of Trade Inquiry into the crash commenced on 27 December 1910 in the same inn. The writer John Francon Williams and his son John Jr, were thought to have been passengers on the train but were discovered safe two days after the accident having not caught the train in Manchester as they had intended.
Себептер
Апаттың тікелей себебі – сигнал беруші Саттон екі жеңіл локомотивті төменгі жолға жылжытып, Карлайлға қарай күтіп тұрғанын ұмытып кеткені. Кейіннен ол жол бос екеніне көз жеткізбей, төменгі жол сигналдарын дұрыс емес ашты. Джордж Темпест, басқа жеңіл локомотивтің машинисі, Лидске оңтүстікке қайту үшін Хоуз-Джанкшн станциясында күтіп тұрды, Скотт пен Батт локомотивтерінің келіп кеткеніне куә болды. Ол және оның көмекшісі Батт локомотивінің гуілдеген даусын естіп, сигнал беру будкасына барып, көргендерін айтты. Саттон өзінің пойыз тізімін тексергенге дейін оған сенбеді, содан кейін Айсгиллдегі Беллас сигналшысына телефон соғып, екі жеңіл локомотив өткен-келмегенін сұрады. Беллас оған ешқандай локомотив келмегенін, сондай-ақ экспресс та өтпегенін хабарлады. Саттон екі жеңіл локомотивті бұрын Карлайлға жібергенін жаңылыс ойлаған. Осы кезде солтүстік жақтан оттың жарқылы көрінді. Саттонды ауыстыруға келген сигналшы Симпсон өз кезегіне келді, сосын Саттон одан "Банске [станция бастығына] барып, маған "Скотч экспресін" қираттым деп айт" деп өтінді.
The immediate cause of the accident was that signalman Sutton forgot that he had moved the two light engines to the down line, waiting there to proceed to Carlisle. He later improperly cleared the down line signals without ascertaining that the line was clear. George Tempest, the driver of another light engine waiting at Hawes Junction to return south to Leeds, witnessed Scott's and Bath's engines depart followed closely by the express. After he and his fireman heard the whistle of Bath's locomotive, he went to the signalbox and related what he had seen. Sutton refused to believe him until he had checked his train register, and then telephoned signalman Bellas at Aisgill to ask whether the two light engines had gone through. Bellas replied that none had been offered to him; nor had the express passed. Sutton had apparently been under the mistaken impression that he had despatched the two light engines to Carlisle some time earlier. By this time, the glare of the fire to the north was visible. Simpson, the signalman sent to relieve Sutton, then arrived for his shift, whereupon Sutton asked him to "go to Bunce [the stationmaster] and tell him I am afraid I have wrecked the Scotch Express".
Темір жол инспекциясының есебі
Ұлыбританиядағы қоғамдық темір жолдардың алғашқы күндерінен бері темір жол апаттарын Ұлыбритания Корольдік инженерлерінен құралған тәуелсіз сарапшылар тобы – Ұлыбритания темір жол инспекциясы тергеп келді. Хауес-Джанкшендегі соқтығысу ісінде тергеуші офицер майор Джон Уоллес Прингл болды, ол бастапқыда Хауес-Джанкшен станциясының күту залынан жұмыс істейтін жеке тергеу сотын ашты. Ол, әрине, Саттонның мойындаған қатесінің апаттың басты себебі болғанын мойындады, бірақ басқалардың іс-әрекеттеріне қатысты бірнеше байқаулар жасады және бірқатар ұсынымдар берді. Прингл жүргізушілер Скотт пен Баттың 55-қағиданың талаптарын орындамағаны үшін де кінәлі екенін айтты, бұл қағида осы жағдайда сигнал берушілерге еске салу мақсатында жасалған. Осы қағидаға сәйкес, олар тоқтағанда локомотивтерінің гулдір-гүлдір дауысын беруі керек еді, ал сигнал берілмеген жағдайда, сигнал қорабына өрт сөндірушілерінің біреуін сигнал берушіні жеке еске түсіру үшін жіберуі керек еді. 1910 жылы бұл әрекеттің қанша уақыттан кейін жасалуы керектігі нақты көрсетілмеген, бірақ көбінесе екі-үш минут деп есептелді. Локомотивтер 20 минутқа тоқтатылды. О.С. Нок он минут рұқсат етілгенін айтады, бірақ бұл туралы дереккөз көрсетпейді. Скотт пен Бат локомотивтерінің гулдір-гүлдір дауысын шығарғанын айтты, бұл туралы Темпест растады. Саттон бұл туралы ескерілмеген, себебі екі локомотив сигнал қорабынан алысқандағы алға жылжыған сигналда тоқтаған, ал жақын орналасқан үй сигналынан гөрі, жаңбырдың күшімен қораптың терезелеріне шағылысып, сыртқы дыбыстарды есту қиын болды, сондай-ақ станция мен аула маңында басқа локомотивтер де қозғалып жатқандықтан Саттон алыстан естілген локомотив гулдір-гүлдір дауысына ерекше мән бермеген болуы мүмкін. Мұндағы мәселе сигнал берушінің шамадан тыс жұмыс істеуіне байланысты туындады. Жеңіл локомотивтердің көп саны табиғи түрде Хауес-Джанкшендегі көлік қозғалысын арттырады, бірақ Принглдің есебінде шамадан тыс жұмыс істеу фактор емес екені нақты айтылды. Дегенмен, екі жеңіл локомотивті төменгі бағытқа жылжыту мен экспресс-пойызды қабылдау арасында сигнал берушіге екі жүк пойызы мен бірнеше жеңіл локомотивтермен жұмыс істеуге тура келді, бұл оның назарын аудармай, кешіктіруге жол бермеу үшін және төменгі бағытты ұмытуға себеп болуы мүмкін. Апат Саттонның 10 сағаттық жұмыс сменасының соңында болды, бұл есте сақтау қабілетінің нашарлауына ықпал етуі мүмкін. Көптеген теміржолдар ескерту құрылғыларын – қарапайым механикалық сақиналарды қабылдады, оларды сигнал берушілер пойыздардың сигналдарда тоқтағанын еске түсіру үшін сигналдық тұтқаларға орнатуға міндетті болды, бұл олардың қателікпен сигналды беруіне жол бермеу үшін жасалған. Мидленд темір жолы мұндай қарапайым құрылғыларды қолданбады. Апатты болдырмау үшін негізгі жолдарда пойыздың (немесе осы жағдайда жеңіл локомотивтердің) болуын анықтау үшін рельс тізбектері орнатылған болса, сигналдармен байланыстырылып, сигнал берушінің оларды ертерек беруіне жол бермес еді. Рельс тізбектері 1870 жылдары ойлап табылды және өте тиімді болды; алайда, көптеген британдық теміржол компаниялары оларды орнатуда баяу болды. Жоғары көлік қозғалысы Хауес-Джанкшенді ескерту құрылғыларын пайдалану үшін өте қолайлы орынға айналдырды. Сауда кеңесінің апат туралы баяндамасында бұл нақты ұсынылды, және Мидленд темір жолы осы жерде және желідегі 900 басқа да орынды қамтыды. Өрттің басталуына және оның күшеюіне, сөзсіз, Пинч жарықтандыру жүйесінен газдың шығуы себеп болғандықтан, баяндамада автоматты жабылатын клапандарды және баллондарды қауіпсіз орналастыру сияқты шаралар ұсынылды. Алайда, Прингл автобустарды жарықтандыру үшін электр энергиясын пайдалануды ұсынды, бірақ мұндай өзгерістердің толыққанды күшіне енуіне көп жылдар қажет екенін мойындады.
Since the earliest days of public railways in the UK, railway accidents were investigated by Her Majesty's Railway Inspectorate, an independent body of experts, mostly from the Royal Engineers. In the case of the Hawes Junction collision, the investigating officer was Major John Wallace Pringle, who opened a private court of investigation initially operating from the waiting room at Hawes Junction station. He naturally judged that Sutton's admitted mistake was the primary cause of the accident, but made a number of observations on the conduct of others and several recommendations. Pringle considered that drivers Scott and Bath were also at fault for failing to carry out the requirements of Rule 55, which was created to remind signalmen in this situation. Under this rule, they should have sounded their engine whistles on coming to a stop, and when the signal was not cleared they should have sent one of their firemen to the signal box to remind the signalman personally. In 1910, the time after which this should be done was not specified, but was generally accepted to be two or three minutes. The engines were actually detained for twenty minutes. O. S. Nock states that ten minutes was allowed, but does not give a source for this. Scott and Bath stated that they had sounded their whistles as they moved off, and this was confirmed by Tempest. Sutton had not been alerted by this, probably because the two locomotives were halted at the advanced starting signal from the signal box rather than the much closer home signal, driving rain was being blown against the windows of the box, making it hard to hear sounds outside, and other engines were moving around the station and yard at the same time, so that Sutton would not have attached any particular significance to a train whistle from some distance away. The issue arose of whether the signalman was overworked. The large number of light engine movements would naturally increase the total amount of traffic at Hawes Junction, but Pringle's report specifically rejected the assertion that overwork was a factor. However, between moving the two light engines onto the down line and accepting the express, the signalman had to deal with two up goods trains and several up light engines, movements which would require all his concentration to avoid delay, and make it easy to forget about the down line. The accident also occurred near the end of Sutton's 10 hour shift, which would make a lapse of memory easier. Many railways had adopted reminder appliances, simple mechanical collars that the signalmen were required to place on signal levers to remind them that trains were stopped at signals, as a back up to prevent them clearing the signals by mistake. The Midland Railway had not adopted these simple devices. The accident would have been prevented if track circuits had been installed to detect the presence of a train (or in this case the light engines) on the main lines, and interlocking with the signals would have prevented them being cleared by the signalman. Track circuits had been invented in the 1870s and had proved to be very successful; unfortunately most British railway companies were slow to install them. The high level of traffic movements made Hawes Junction a prime location for the use of reminder appliances. The Board of Trade accident report unequivocally recommended this, and the Midland Railway rapidly complied both here and at 900 other locations on their network. Since the outbreak of the fire and its intensity was undoubtedly caused by escaping gas from the Pintsch lighting system, the report recommended measures such as automatic shut off valves and safer placement of cylinders. However, Pringle recommended that electricity be adopted as the universal method for lighting coaches, although he allowed that it would take many years for such a change to take effect fully.
Ұқсас апаттар
Квинтинсхилл теміржол апаты – сонымен қатар магистральдық жолда пойызды ұмытып кеткен сигналшының қатысуымен болды. Тирск теміржол апаты (1892) – қайғыға батып, шаршаған сигналшы өз сигналдарының алдында күтіп тұрған пойызды ұмытып, ұйықтап қалды. Винвик теміржол апаты – сигналшы мен билет сатушы жігіт негізгі желідегі пойызды ұмытып кетті.
Quintinshill rail crash – also involved a signalman forgetting about a train on the main line. Thirsk rail crash (1892) – a bereaved and overtired signalman fell asleep, forgetting about a train waiting at his signals. Winwick rail crash – signalman and booking boy forgot about train on main line.