Кіріспе
Климатолог Дрю Шинделл – физик, климат маманы және Дьюк университетінің Николас қоршаған орта мектебінің профессоры. Ол ISI-нің ең көп сілтеме алатын ғалымы ретінде тіркелген. Ол Климаттық өзгерістер жөніндегі үкіметаралық комиссияның (IPCC) 2018 жылғы 8 қазандағы «1,5°C ғаламдық жылу» атты арнайы есебінің, сондай-ақ 2013 жылғы Климаттық өзгерістер жөніндегі үкіметаралық комиссияның бесінші бағалау есебінің бөлім жетекшісі (координациялық жетекші авторы) болды. Ол екі партияның өтініші бойынша АҚШ Конгресінің екі палатасында климат мәселелері бойынша куәлік берді. Оның зерттеулері климаттың өзгеруінің табиғи және адам факторына байланысты себептерін, ауа сапасы мен климаттың өзгеруі арасындағы байланысты, сондай-ақ климаттың өзгеруі ғылымы мен саясаты арасындағы өзара әрекетті қамтиды. Ол 200-ден астам рецензияланған ғылыми еңбектердің авторы және Scientific American, NASA, EPA және NSF сыйлықтарын алды. Ол сонымен қатар Климат және таза ауа коалициясының құрылуына үлкен ғылыми үлес қосты, қазіргі таңдағы 60-тан астам ел, сондай-ақ көптеген үкіметаралық және үкіметтік емес ұйымдар ауаның ластануын азайту және климаттың өзгеруін жеңілдету үшін бірдей шаралар жүзеге асыруға бағытталған. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Қоршаған орта жөніндегі бағдарламасы мен Дүниежүзілік метеорологиялық ұйымның 2011 жылғы қара көміртек және тропосфералық озонды кешенді бағалауына төрағалық етті. Бұл, 2012 жылы ол жетекшілік еткен «Жақын мерзімде климаттың өзгеруін азайту және адам денсаулығы мен азық-түлік қауіпсіздігін жақсарту» атты ғылыми мақаласымен бірге Коалицияның құрылуына ықпал етті. 2012 жылдан бері Коалицияның ғылыми кеңесші тобының төрағасы болып қызмет етеді. Ол БҰҰ-ның Климаттық өзгерістер жөніндегі конвенциясында, Дүниежүзілік банкте, федералды және штаттық лауазымды тұлғалар алды сөз сөйледі, Американың Табиғи тарих мұражайымен бірлесіп климаттың өзгеруі курсын жасады және көпшілікке ақпарат тарату мақсатында газеттерде, радиода және теледидарда жиі пайда болды. 2023 жылы доктор Шинделл Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Drew Shindell is a physicist and a climate specialist and professor at Duke University's Nicholas School of the Environment. He is listed as an ISI Highly Cited Researcher. He was a chapter lead (coordinating lead author) of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) October 8, 2018 Special Report on Global Warming of 1.5 °C as well as on the Intergovernmental Panel on Climate Change's Fifth Assessment Report in 2013. He has testified on climate issues before both houses of the US Congress, at the request of both parties. His research concerns natural and human drivers of climate change, linkages between air quality and climate change, and the interface between climate change science and policy. He has been an author on more than 200 peer reviewed publications and received awards from Scientific American, NASA, the EPA, and the NSF. He was also a leading scientific contributor to the establishment of the Climate and Clean Air Coalition, a group of now more than 60 nations along with many intergovernmental and non governmental organization dedicated to implementing actions that simultaneously reduce air pollution and mitigate climate change. He chaired the 2011 Integrated Assessment of Black Carbon and Tropospheric Ozone produced by the United Nations Environment Programme and World Meteorological Organization that, along with the paper in Science he led in 2012 entitled "Simultaneously Mitigating Near Term Climate Change and Improving Human Health and Food Security" helped to catalyze the Coalition's formation. He has served as Chair of the Science Advisory Panel to the Coalition since 2012. He has addressed the UN Framework Convention on Climate Change, the World Bank, federal and state officials, developed a climate change course with the American Museum of Natural History, and made numerous appearances in newspapers, on radio, and on TV as part of his public outreach efforts. In 2023, Dr. Shindell was elected to the National Academy of Sciences.
Білім беру және жұмыспен қамту
Шинделл – физик, ол 1988 жылы Берклидегі Калифорния университетінде бакалавр, ал 1995 жылы Нью-Йорк штатының Стони-Брук қаласындағы мемлекеттік университетінде докторлық диссертациясын қорғады. 2000 жылдан 2014 жылға дейін ол Нью-Йорктегі NASA Годдард Ғарыш зерттеулер институтында климаттанушы болып жұмыс істеді. Сол кезде доктор Шинделл жақын орналасқан Колумбия университетінде он жылдан астам атмосфералық химиядан дәріс берді. 2014 жылы ол Дьюк университетінде климат ғылымдарының профессоры болып тағайындалды, ал 2016 жылы Жер ғылымдарының Николас профессоры атанды.
Таңдалған жарияланымдар
Шинделл және басқалар: Көмірқышқыл газының шығарылымдарын үдетілген түрде азайтудың денсаулыққа тигізетін сандық, жергілікті пайдасы. In: Nature Climate Change 8, (2018), 291–291, https://doi.org/10.1038/s41558-018-0108-y.
Бергин және басқалар: Шаң мен бөлшектік ластанудың салдарынан күн энергиясын өндірудегі үлкен төмендеулер. In: Environmental Science and Technology 4, (2017), 339–344, Шинделл және басқалар: Климат саясатының жақын және ұзақ мерзімді пайдасы. In: Science 356, No. 6337, (2017), 493–494, Шинделл және басқалар: Метанның әлеуметтік құны: теория және қолданылуы. In: Faraday Discussions 200, (2017), 429–451, Шинделл және басқалар: АҚШ-тың 2 °C-қа сәйкес шығарындыларын азайтудың климаттық және денсаулыққа тигізетін әсері. In: Nature Climate Change 6, (2016), 503–507, Бонд және басқалар: Климат жүйесіндегі қара көміртектің рөлін шектеу: ғылыми бағалау. In: Journal of Geophysical Research 118, Issue 11, (2013), 5380–5552,
Шинделл және басқалар, Климаттың қысқа мерзімді өзгеруін бір мезгілде азайту және адам денсаулығы мен азық-түлік қауіпсіздігін жақсарту. In: Science 335, No. 6065, (2012), 183–189, Грей және басқалар, Күннің климатқа тигізетін әсері. In: Reviews of Geophysics 48, Issue 4, (2010), Ламарк және басқалар, 1850–2000 жылдар аралығындағы реактивті газдар мен аэрозольдердің антропогендік және биомассаны жағудың желілік шығарындылары: әдістеме және қолданылуы. In: Atmospheric Chemistry and Physics 10, (2010), 7017–7039, Штейг және басқалар, 1957 жылғы Халықаралық геофизикалық жылдан бастап Антарктика мұздық бетінің жылынуы. In: Nature 457, (2009), 459–462, Майкл Э. Манн және басқалар, Кіші мұз дәуірі мен ортағасырлық климаттық аномалияның жаһандық белгілері мен динамикалық шығу тегі. In: Science 326, No. 5957, (2009), 1256–1260, Шинделл және басқалар, Климатты мәжбүрлеуді эмиссияға байланысты жақсарту. In: Science 326, No. 5953, (2009), 716–718, Хансен және басқалар, Климатты мәжбүрлеудің тиімділігі. In: Journal of Geophysical Research 110, D18, (2005), Шинделл және басқалар, Маундер минимумы кезінде аймақтық климаттың өзгеруіне күннің тигізетін әсері. In: Science 294, No. 5549, (2001), 2149–2152, Шинделл және басқалар, Күн циклінің өзгеруі, озон және климат. In: Science 284, No. 5412, (1999), 305–308, Шинделл және басқалар, Жылыжай газының мәжбүрлеуі арқылы ағымдағы қысқы климаттық үрдістерді модельдеу. In: Nature 399, (1998), 452–455, Шинделл және басқалар, Полярлық стратосфералық озонның жоғалуының күшеюі және парниктік газдардың концентрациясының артуына байланысты қалпына келудің кешігуі. In: Nature 392, (1998), 589–592.
Bergin et al: Large reductions in solar energy production due to dust and particulate air pollution. In: Environmental Science and Technology 4, (2017), 339 344, Shindell et al: A climate policy pathway for near and long term benefits, In: Science 356, No. 6337, (2017), 493 494, Shindell et al: The Social Cost of Methane: Theory and Applications. In: Faraday Discussions 200, (2017), 429 451, Shindell et al: Climate and health impacts of US emissions reductions consistent with 2 °C. In: Nature Climate Change 6, (2016), 503–507, Bond et al: Bounding the role of black carbon in the climate system: A scientific assessment. In: Journal of Geophysical Research 118, Issue 11, (2013), 5380–5552,
Shindell et al, Simultaneously Mitigating Near Term Climate Change and Improving Human Health and Food Security. In: Science 335, No. 6065, (2012), 183 189, Gray et al, Solar Influence on Climate. In: Reviews of Geophysics 48, Issue 4, (2010), Lamarque et al, Historical (1850–2000) gridded anthropogenic and biomass burning emissions of reactive gases and aerosols: methodology and application. In: Atmospheric Chemistry and Physics 10, (2010), 7017 7039,
Steig et al, Warming of the Antarctic ice sheet surface since the 1957 International Geophysical Year. In: Nature 457, (2009), 459 462, Michael E. Mann et al, Global Signatures and Dynamical Origins of the Little Ice Age and Medieval Climate Anomaly. In: Science 326, No. 5957, (2009), 1256 1260,
Shindell et al, Improved Attribution of Climate Forcing to Emissions. In: Science 326, No. 5953, (2009), 716 718,
Hansen et al, Efficacy of climate forcings. In: Journal of Geophysical Research 110, D18, (2005), Shindell et al, Solar Forcing of Regional Climate Change During the Maunder Minimum. In: Science 294, No. 5549, (2001), 2149 2152, Shindell et al, Solar Cycle Variability, Ozone, and Climate. In: Science 284, No. 5412, (1999), 305 308, Shindell et al, Simulation of recent northern winter climate trends by greenhouse gas forcing. In: Nature 399, (1998), 452 455, Shindell et al, Increased polar stratospheric ozone losses and delayed eventual recovery owing to increasing greenhouse gas concentrations. In: Nature 392, (1998), 589 592, .