Приговор Пригга против Пенсильвании: құлдарды қайтару және штат заңдарының қақтығысы
Prigg v. Pennsylvania
Prigg v. Pennsylvania ісі (1842) АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі. Құлдарды қайтару туралы 1793 жылғы заңды күшін жойды, штаттардың құзырын шектеді. Тарих, құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пригг пен Пенсильвания, 41 АҚШ (16 Пет.) 539 (1842) – АҚШ Жоғарғы Сотының қашқан құлдар туралы 1793 жылғы заңға қайшы келетін Пенсильвания штатының қара нәсілді адамдарды құлдыққа алып кетуге тыйым салатын заңын жоққа шығарған ісі. Соның нәтижесінде, құл аулаушы Эдвард Приггтің сот үкімі күштен шығарылды. Джон Тайлер президенттігі кезінде болған «Пригг пен Пенсильвания» ісі, штаттарға өз шенеуніктерiне қашқан құлдарды қайтаруға көмектесуге тыйым салу арқылы 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заңның күшін әлсіретті. Алайда, қашқан құлдарды қайтару мәселесінде федералдық үкіметтің билігі мен жауапкершілігін бекіту арқылы, ол құлдыққа қатысты штаттардың жеке шешімдерін айналып өтетін болашақ қатаң заңдарға негіз салды. (Осы кезде солтүстік штаттар құлдықты жойған, және көптеген штаттар құл иелеріне өз штаттарына құлдарды әкелуге тыйым салған, егер олар штатқа әкелiнсе, олар босатылатынын мәлімдеген.) Кейіннен, 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң (1850 жылғы келісімнің бір бөлігі) тіпті еркін штаттардан қашқан құлдарды ұстау және қайтару үшін құқық қорғау органдарын жұмылдыруды талап етті, сондай-ақ бұл талаптарды орындамағандарға қатысты жазаларды күшейтті. Бұған қоса, еркін штаттарда қара нәсілділердің ұрлануы және құлдыққа сатылуы мәселесін сотта қараудан бас тарту арқылы «Пригг» шешімі қара нәсілділердің ақ нәсілділерге қарағанда процессуалдық құқықтарға ие екенін аңғартатын прецедент құрды.
Prigg v. Pennsylvania, 41 U. S. (16 Pet.) 539 (1842), was a United States Supreme Court case in which the court held that the Fugitive Slave Act of 1793 precluded a Pennsylvania state law that prohibited Blacks from being taken out of the free state of Pennsylvania into slavery. The Court overturned the conviction of slavecatcher Edward Prigg as a result. Occurring under the presidency of John Tyler, Prigg v. Pennsylvania weakened the enforcement mechanisms of the Fugitive Slave Act of 1793 by allowing states to forbid their officials from cooperating in the return of fugitive slaves. But, by asserting federal government authority and responsibility over the area of fugitive slave return, it set the stage for future more stringent laws that would bypass individual state decisions about slavery. (Northern states by this time had abolished slavery, and most prohibited slaveowners from bringing slaves to their states, saying they would be considered free if brought in state.) Later, the Fugitive Slave Law of 1850 (part of the Compromise of 1850) required even free states to support capture and return of fugitive slaves with their law enforcement, increasing penalties for non compliance. Also, by refusing to take judicial notice of the problem of free blacks being kidnapped in free states and sold into slavery, the Prigg decision established an implicit precedent that blacks were entitled to fewer procedural protections than were whites.
Өмірбаян
1832 жылы Маргарет Морган есімді афроамерикандық әйел Мэриленд штатынан Пенсильванияға көшіп келді. Ол Джон Эшмордың құлдығында дүниеге келген. Мэрилендте ол іс жүзінде еркін өмір сүрді, бірақ Эшмор оны ешқашан ресми түрде босатып жібермеген. Оның қайтысынан кейін, Эшмордың мұрагерлері оны құл ретінде талап етуге шешім қабылдады және оны қайтару үшін құл аулаушы Эдвард Приггті жалдады. 1837 жылдың 1 сәуірінде Пригг Пенсильвания штатының Йорк округінде Морганға шабуыл жасап, оны ұрлап әкетті. Олар Морганды Мэрилендке құл ретінде сату үшін апарды (оның балалары, олардың бірі Пенсильванияда еркін туған, сонымен бірге тұтқындалып сатылды). Құлыптауға қатысқан төрт адам 1826 жылғы заң бойынша сотқа тартылды. Пригг өзін кінәлі емес деп мәлімдеді және Эшмордың мұрагерлері оны Морганды тұтқындап, Мэрилендтегі олардың меншігіне қайтару үшін дұрыс тағайындағанын айтты. 1839 жылдың 22 мамырында Йорк округінің төртінші сессиясының соты оны штат заңын бұзғаны үшін кінәлі деп тапты. Пригг Пенсильвания заңы федералды заңды немесе АҚШ Конституциясын жоққа шығара алмайды деген негізде АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданды; Қашқан құлдар туралы заң және Конституцияның IV бабы 1788 жылғы Пенсильвания заңымен қайшылықта болды. Бұл іс Пригг против Пенсильвания, 41 U. S. 539 (1842) деп танылды.
In 1832, a black woman named Margaret Morgan moved to Pennsylvania from Maryland. There she had been born into slavery and held by John Ashmore. In Maryland, she had lived in virtual freedom but Ashmore had never formally manumitted her. After his death, Ashmore's heirs eventually decided to claim her as a slave and hired slavecatcher Edward Prigg to recover her. On April 1, 1837, Prigg led an assault and abduction on Morgan in York County, Pennsylvania. They took Morgan to Maryland, intending to sell her as a slave (her children, one of whom was born free in Pennsylvania, were also captured and sold). The four men involved in the abduction were arraigned under the 1826 act. Prigg pleaded not guilty and argued that he had been duly appointed by Ashmore heirs to arrest and return Morgan to their estate in Maryland. In a ruling on May 22, 1839, the Court of Quarter Sessions of York County convicted him of violation of the state law. Prigg appealed to the US Supreme Court on the grounds that the Pennsylvania law was not able to supersede federal law or the US Constitution; the Fugitive Slave Act and Article IV of the Constitution were in conflict with the Pennsylvania law of 1788. The case was Prigg v. Pennsylvania, 41 U. S. 539 (1842).
Келіспеушіліктер
Сотта Джон Маклин бұл істің жалғыз қарсы дауыс бергені болды. Ол 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заңға сәйкес, басқа штатта күдікті қашқан құлды ұстаған адам оны федералды судьяға немесе жергілікті сот өкіліне алып барып, ұстаудың заңдылығын растау куәлігін алуға тиіс екенін көрсетті. Пригг Морган мен оның балаларын Пенсильваниядан алып кеткенге дейін мұны жасаған жоқ. Сондықтан ол Пенсильванияның қара нәсілділерді күштеп мемлекеттен шығаруды қылмыс деп санайтын заңдары мен 1793 жылғы заң арасында қайшылық жоқ деп есептеді, себебі бұл заңда күдікті қашқан құлды мемлекеттен шығарудан бұрын судьяға немесе сот өкіліне жеткізу талап етілген. Маклиннің пікірінше, Конгресс конституциялық қашқан құлдар ережесін іске асыруға құқылы болды және олар осы құқықты бос штаттардан қашқан құлдарды судьяның немесе сот өкілінің келісімімен ғана қайтаруға рұқсат беру үшін пайдаланды. Бұл тәртіпті сақтамағандықтан, Пригг қашқан құлдарды қайтаруға қатысты кез келген құқықтық негізден тыс әрекет етті, ал Пенсильвания заңдары оны жауапкершілікке тартуда конституция мен 1793 жылғы заңға сәйкес келеді. Маклин Пенсильванияның күштеп әкетуге қарсы заңдарының еркін қара нәсілділердің негізсіз құлдыққа түсуіне жол бермеу үшін маңызды екенін атап өтті, өйткені оларсыз құл аулаушылар еркін қара нәсілділерді оңай ұрлап, штаттың тергеу жүргізуіне немесе оларды қамауға алуына дейін мемлекеттен шығарып жіберуі мүмкін.
Justice John McLean was the sole dissenter in the case. He pointed out that the 1793 fugitive slave act required anyone seizing an accused fugitive slave in a different state to take them before a federal judge or local magistrate to receive certification that the seizure was legal. Prigg had not done this before removing Morgan and her children from Pennsylvania. Therefore, he saw no conflict between Pennsylvania's laws criminalizing the forcible removal of blacks from the state and the 1793 law, which required bringing an accused fugitive slave to a judge or magistrate before removing them from the state. In McLean's view, Congress possessed the authority for enforcing the constitutional fugitive slave provision, and they had used this authority to allow for the return of fugitive slaves from free states only with the approval of a judge or magistrate. By failing to use this method, Prigg had exceeded any authority he could possibly claim for recovering fugitive slaves, and Pennsylvania's laws were consistent with the constitution and the 1793 law in holding him accountable. McLean felt Pennsylvania's laws against forced removal were particularly important for preventing free blacks from being wrongfully enslaved, as without them, slave catchers could easily kidnap free blacks and remove them from a state's jurisdiction before said state could investigate or arrest them.
Әсерлер
Сторидің "егер штат заңнамасымен тыйым салынбаса" деген сөз тіркесі Пенсильвания және басқа да солтүстік штаттарда қабылданған жеке бостандық туралы заңдардың туындауына себеп болды. Бұл заңдар мемлекеттік қызметкерлерге қашып кеткен немесе құл ретінде ұсталған адамдарға кез келген жағдайда араласуға тыйым салды. Қашып кеткендерді мемлекеттік билік ұстай немесе түрмеге қамай алмайды, істер мемлекеттік соттарда қарастырылмайды және мемлекеттік қызметкерлер құлдарды қайта ұстауға ниет білдіргендерге ешқандай көмек көрсетпеуге міндетті болды. Құлдарын іздеу туралы заң күшінде қалды, бірақ оны орындау құқығы тек федералды агенттерге берілді. Бұл "әмір беруге қарсы доктрина" деп аталады. Құлдарын іздеу туралы заңды қолдаудан мұндай қатаң бас тарту Оңтүстік штаттарында федералдық келісімді бұзу деп есептелді. Бір сайлаушы Оңтүстік Каролина сенаторы Джон К. Калхунға жазған хатында жаңа жеке бостандық заңдары "құл мүлігін толығымен қауіпсіз емес етеді" және "АҚШ Конституциясының рухын айқын бұзу" болып табылады деп шағымданды. Құлдық мәселесі бойынша аймақтық шиеленістің күшеюі 1850 жылғы Компромиске әкелді, ол Мексика-Америка соғысында алынған аумақтардың мәртебесіне қатысты бірнеше мәселені қамтыды. Оңтүстік Калифорнияның еркін штат ретінде Одаққа қосылуына келісім берді, бірақ Солтүстік штаттары қашқан құлдарды ұстау туралы күшейтілген заңға келісуге міндетті болды, ол еркін штаттардағы құқық қорғау органдарына өз аумағындағы қашқан құлдарды ұстап, қайтаруға ынтымақтасуды талап етті. Оңтүстік ұлттық шешімді табу үшін федералды үкіметке жүгінуге мәжбүр болды. Жоғарғы Сот мұндай шешімді қолдауға алдын ала уәде берген болатын, бірақ Солтүстіктегі көптеген адамдар оған қарсы шығатынын білді. Сонымен қатар, адамдар Соттың құлдық мәселесін реттеуде бірегей қабілетке ие екеніне сене бастады. Алайда, 1843 жылғы "Еркіндік партиясының" бағдарламасы (1844 жылғы президенттік сайлаудан бұрын қабылданған) Пригг пен Пенсильвания ісі бойынша шешімді айыптады және бұл шешімнің азат азаматтар үшін хабеас корпус қорғауын жойғанын және олардың "жеке бостандығының барлық заңды кепілдіктерін" алып тастағанын мәлімдеді.
Story's phrase "unless prohibited by state legislation" was a catalyst for a number of personal liberty laws enacted by Pennsylvania and other Northern states. The laws prohibited state officials from interfering with runaway or fugitive slaves in any capacity. Runaways could not be caught or incarcerated by state action, cases could not be heard in state courts, and no assistance could be offered by state officials to those wishing to recapture slaves. The Fugitive Slave Act still stood, but only federal agents could enforce it. That is known as the "anti commandeering doctrine." Such an emphatic refusal to uphold the Fugitive Slave Act was viewed in the Southern states as a brazen violation of the federal compact. A constituent complained by letter to South Carolina Senator John C. Calhoun that the new personal liberty laws "rendered slave property utterly insecure" and constituted a "flagrant violation of the spirit of the U. S. Constitution". Increasing sectional tension over slavery resulted in the Compromise of 1850, which covered several issues related to the status of territories acquired in the Mexican–American War. The South allowed California to enter the Union as a free state, but the Northern states would have to agree to a strengthened Fugitive Slave Act, which required law enforcement in free states to cooperate in the capture and return of fugitive slaves within their borders. The South had been forced to look to the federal government for a national solution. The Supreme Court had pledged itself in advance to support such a solution although aware that many persons in the North would certainly be mobilized against it. In addition, people began to believe that the Court was uniquely qualified to soothe the growing agitation over slavery. However, the Liberty Party platform of 1843 (which was adopted in advance of the 1844 presidential election) condemned the Prigg v. Pennsylvania decision and said that the ruling nullified habeas corpus protection for free blacks and took away their "whole legal security of personal freedom."