1807 жылғы құл саудасын тоқтату туралы АҚШ заңы

Кіріспе

АҚШ Конгресінің 1807 жылғы Заңы, сол жылы қабылданған британдық заң – 1807 жылғы 2 наурызда қабылданған, АҚШ-та құлдарды импорттауға тыйым салатын АҚШ федералды заңы. Ол 1808 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді, бұл АҚШ Конституциясымен рұқсат етілген ең ерте мерзім еді. Бұл заңға президент Томас Джефферсон қолдау көрсетті, ол 1806 жылғы Мемлекеттік жолдауында оны қабылдауға шақырды. Ол және басқалар бұл идеяны 1770 жылдардан бері ұсынып келді. Бұл Вирджиния штаты бастаған, содан кейін барлық штаттар қолдаған халықаралық құл саудасын жоюға бағытталған жалпы үрдістің күшін көрсетті. Дегенмен, Оңтүстік Каролина штаты саудасын қайта ашты. Конгресс алғаш рет 1794 жылғы Құл саудасы заңы арқылы осы сауданы реттеді. 1794 жылғы заң саудаға қатысатын американдық кемелердің құқықтық мәртебесін тоқтатты. 1807 жылғы заң бұл жағдайды өзгертпеді – ол шетелдік кемелерде болса да, барлық импортты федералдық қылмыс деп жариялады. 1807 жылғы заң АҚШ-тағы ішкі құл саудасына әсер етпеді. Шындығында, импортталған құлдардың заңды түрде келуі тоқтатылғаннан кейін, ішкі сауда маңыздырақ атанды. Сонымен қатар, құлдарды контрабандалық жолмен әкелу деректері де болды.

Өмірбаян

Заң тек құлдарды импорттауға немесе экспорттауға қатысты, ал штаттардағы немесе штаттар арасындағы ішкі саудаға әсер етпеді. Америка революциясы кезінде барлық Он үш колония халықаралық құл саудасына қатысуын тоқтатты (кейбіреулері ішкі құлдықты да жойды), бірақ кейіннен үш штат халықаралық құл саудасын қайта ашты (Солтүстік Каролина 1794 жылы құл импортын тоқтатты және 1795 жылы заңды күшейтті. Грузия 1798 жылға дейін Атлант мұхиты арқылы құл кемелерін қабылдады. Оңтүстік Каролина 1803 жылдың желтоқсанында Атлант мұхиты арқылы құл саудасын қайта ашты және 1804 пен 1808 жылдар аралығында 39 075 африкалық текті құл әкелді). АҚШ Конституциясының 1-бабы 9-тармағы штаттардың Атлант мұхиты арқылы құл саудасына қатысуын 20 жыл бойы федералдық тыйым салудан қорғады. 5-тармағында бұл ереже конституциялық түзетулерге өзгеріс енгізілмейтіні айтылған. Барлық штаттарда халықаралық құл саудасын тоқтатуға федералдық заң тек 1808 жылдың 1 қаңтарынан бастап қабылдануы мүмкін болды, бірақ жеке штаттар бұрын да тыйым сала алатын және салды. Қазіргі штаттардың қабылдауы қажет деп санайтын адамдардың көшіп-қонуына немесе импортталуына Конгресс 1808 жылға дейін тыйым салмайды, бірақ мұндай импортқа әр адам үшін он доллардан аспайтын салық немесе баж салынуы мүмкін. 1775 жылға қарай африкалықтар, еркін де, құл да, Он үш колонияның халқының 20 пайызын құрады, бұл оларды ағылшын американдықтарынан кейін екінші ірі этникалық топқа айналдырды. 1774 жылы ықпалды, революциялық Фэрфакс қаулылары Атлант мұхиты арқылы құл саудасын "зұлым, қатыгез және табиғатқа қайшы" деп тоқтатуға шақырды. Революциялық соғыс кезінде Біріккен колониялардың барлығы Атлант мұхиты арқылы құл саудасына қатысуын тоқтатуға уәде берді. Бұл колонияға байланысты әртүрлі экономикалық, саяси және моральдық себептермен жасалды. 1783 жылы американдықтар жеңіске жеткеннен кейін Оңтүстік Каролина 1787 жылы оны қайтадан тыйым салғанға дейін құл саудасына қатысуын қайта ашты, бірақ содан кейін 1803 жылы қайта ашты; Солтүстік Каролина Париж келісімінен кейін (1783) бастап 1794 жылы құл саудасына қатысуын тоқтатқанға дейін саудаға рұқсат берді; ал Грузия 1783 жылдан бастап 1798 жылы халықаралық саудасын тоқтатқанға дейін құл саудасына рұқсат берді. 1807 жылға қарай Атлант мұхиты арқылы құл саудасына тек Оңтүстік Каролина ғана рұқсат берді. 1794 жылдың 22 наурызында Конгресс 1794 жылғы құл саудасы туралы заңды қабылдады, ол құл саудасында пайдаланылатын кез келген кемені жасауға, тиеуге, жабдықтауға немесе жөнелтуге тыйым салды, бұл сауданы шетелдік кемелермен шектеді. 1797 жылдың 5 тамызында Род-Айленд штатының Провиденс қаласынан Джон Браун 1794 жылғы заң бойынша федералды сотта сотталған алғашқы америкалық болды. Браун кінәлі деп танылды және оның "Hope" кемесін жоғалтуға мәжбүр болды. 1798 жылғы Миссисипи территориясын құру туралы заңда Конгресс құлдарды АҚШ-тың қалған бөлігінен Миссисипи территориясына көшіруге рұқсат берді және аумақты 1787 жылғы Солтүстік-Батыс жарлығының 1800 жылдан кейін Солтүстік-Батыс аймақта құлдықты жойған бөлігінен босатты. Алайда, сол заң Миссисипи территориясына "шетелден" (шетелдік елдерден) құлдарды импорттауды да тоқтатты. Аумаққа шетелден құлдарды заңсыз импорттағандарға 300 доллар айыппұл салынды. 1800 жылғы құл саудасы туралы заңда Конгресс АҚШ азаматтарының саудаға инвестиция салуын және саудаға қатысатын кемелерде АҚШ азаматтарын жұмысқа орналастыруын заңсыз деп жариялады.

The Act affected only the import or export of slaves, and did not affect the internal trade in states or between states. During the American Revolution, all of the Thirteen Colonies prohibited their involvement in the international slave trade (some also internally abolished slavery), but three states later reopened the international slave trade again (North Carolina banned slave imports in 1794, and strengthened the law in 1795. Georgia received transatlantic slave ships until 1798. South Carolina reopened the transatlantic slave trade in December 1803 and imported 39,075 enslaved people of African descent between 1804 and 1808). Article 1 Section 9 of the United States Constitution protected a state's involvement in the Atlantic slave trade for twenty years from federal prohibition. Article 5 said that this clause could not be affected by constitutional amendment. Only starting on January 1, 1808 could there be a federal law to abolish the international slave trade in all states, although individual states could and did ban it before such time. The Migration or Importation of such Persons as any of the States now existing shall think proper to admit, shall not be prohibited by the Congress prior to the Year one thousand eight hundred and eight, but a tax or duty may be imposed on such Importation, not exceeding ten dollars for each Person. By 1775, Africans both free and enslaved made up 20% of the population in the Thirteen Colonies, which made them the second largest ethnic group after English Americans. In 1774, the influential, revolutionary Fairfax Resolves, called for an end to the "wicked, cruel, and unnatural" Atlantic slave trade. During the Revolutionary War, the United Colonies all pledged to ban their involvement in the transatlantic slave trade. This was done for a variety of economic, political, and moral reasons depending on the colony. After the American victory in 1783, South Carolina reopened its involvement in the slave trade until prohibiting it again in 1787, but then reopened it in 1803; while North Carolina allowed the trade beginning after the Treaty of Paris (1783) until abolishing its involvement in slave trading in 1794; and Georgia allowed the slave trade between 1783, until it closed its international trade in 1798. By 1807, only South Carolina allowed the Atlantic slave trade. On March 22, 1794, Congress passed the Slave Trade Act of 1794, which prohibited making, loading, outfitting, equipping or dispatching of any ship to be used in the trade of slaves, essentially limiting the trade to foreign ships. On August 5, 1797, John Brown of Providence, Rhode Island became the first American to be tried in federal court under the 1794 law. Brown was convicted and was forced to forfeit his ship Hope. In the 1798 act creating the Mississippi Territory, Congress allowed slaves to be transferred from the rest of the United States to Mississippi Territory, and exempted the territory from the part of the 1787 Northwest Ordinance that abolished slavery in the Northwest Territory (modern day Midwest) after 1800. However, the same act also abolished the importation of slaves to the Mississippi Territory from "foreign parts" (foreign nations). The penalty for illegally importing slaves from abroad to the territory was a fine of $300. In the Slave Trade Act of 1800, Congress outlawed U. S. citizens' investment in the trade and the employment of U. S. citizens on ships involved in the trade.

Актінің қабылдануы

1805 жылдың 3 наурызында Джозеф Брэдли Варнум Конституцияға түзету енгізу және құл саудасын жою жөніндегі Массачусетс штатының ұсынысын ұсынды. Бұл ұсыныс 1807 жылға дейін қарастырылды. 1806 жылдың 2 желтоқсанында Конгреске жолдаған жылдық үндеуінде президент Томас Джефферсон «адам құқықтарының бұзылуын» айыптап, осы үндеу көптеген газеттерде жарияланды. Ол былай деді:

Варнумның басшылығымен заңдар Конгресс арқылы өтіп, 1807 жылдың 2 наурызында екі палатада да қабылданды. Өкілдер палатасы мен Сенат 1807 жылдың 2 наурызында мақұлдаған заң жобасы, АҚШ-тың юрисдикциясына бағынған кез келген портқа немесе жерге құлдарды әкелуге тыйым салатын заң ретінде белгіленді, ол Иеміздің 1808 жылының 1 қаңтарынан бастап күшіне енеді. Бұл шара жағалаудағы құл саудасын да реттеді. Президент Томас Джефферсон бұл заңға 1807 жылдың 2 наурызында қол қойды. Конгресстегі көптеген адамдар бұл заңның Оңтүстікте құлдықты жояды деп сенді, бірақ олар жаңылысты. Әскери-теңіз күштерінің рөлі Куба мен Оңтүстік Америка жағалауларында күзеттік патрульдік жұмыстарды қамту үшін кеңейтілді. Заңның күшіне енген күні, 1808 жылдың 1 қаңтары, Нью-Йорк қаласында Питер Уильямс кішінің «Құл саудасын жою туралы сөздері» арқылы тойланды.

Құлдыққа тартудың тиімділігі мен соттылығы

Нақты сандар белгілі болмаса да, тарихшылар 1808 жылдан кейін 50 000-ға дейін құл АҚШ-қа заңсыз әкелінді деп есептейді, көбінесе испандық Флорида және Техас арқылы, бұл штаттар Одаққа қосылмас бұрын. Дегенмен, Оңтүстік Каролина губернаторы Генри Миддлтон 1819 жылы жыл сайын 13 000 африкалық құлдың контрабанда арқылы әкелінетінін бағалаған. Карл К. Катлердің американдық клиперлер туралы классикалық кітабында былай делінген: 1808 жылы құл саудасын тыйым салған заң жылдам кемелерге тағы бір сұраныс көзін ашты, және келесі жарты ғасыр бойы көптеген америкалық порттардың беделді азаматтары осы саудаға кемелерді жабдықтады және қаржыландырды. Елуінші жылдардың газеттерінде осы саудамен айналысқан түрлі қалалардан шыққан кемелердің саны туралы мәліметтер кездеседі. Бір мәлімет бойынша, 1859 жылы Нью-Йоркте жеті құл сатушы тұрақты түрде жұмыс істеген, ал барлық ірі порттарда одан да көп болған. 1820 жылы құл саудасы 1819 жылғы АҚШ саудасын қорғау және қақпайлық қылмысын жазалау туралы заңға енгізілген түзетумен қатысты өлім жазасына кесілді. 1837 жылдан 1860 жылға дейін АҚШ-та құлдыққа қатысты 74 іс тергелді, «бірақ капитанның көбісі сотталған жоқ, ал сотталғандар да әдетте болдырмауға тырысқан жеңіл жаза алды». 1862 жылы дарға асылған Натаниел Гордон АҚШ-та құл саудасы үшін өлім жазасына кесілген жалғыз адам болды. АҚШ азаматтары өз порттарына қарағанда Куба және Бразилия сияқты басқа елдерге екі есе көп африкалықтарды тасымалданған болуы мүмкін.

Өрт жегіштердің қайта ашу туралы ұсыныстары

Оңтүстікте "От жегіштер" – құлдықты жақтаған экстремистер – заңның күшін жоюды және АҚШ-та халықаралық құл саудасын қайтадан заңдастыруды ұсынды. Тарихшы Эрскин Кларк бұл шақырудың "құлдыққа қарсы кез келген сезімге деген жек көрушілік пен ұлтты бөліп, құл иеленуші конфедерация құруға бағытталған айла-амалдарының ұятсыз білдірісі болғанын" жазды. От жегіштердің үміті, халықаралық құл саудасының қайта ашылуы Солтүстікті ашуға тітіркендіретіні және соның салдарынан ақтөстің оңтүстік штаттары бірігіп, сепаратизмге қарай бет бұруы еді. Секциялық шиеленісті күшейтумен қатар, от жегіштер құлдардың бағасын төмендету үшін құл саудасын қайта ашуды жақтады; Солтүстікке қоныс аударған миллиондаған еуропалық иммигранттардың санын теңестіру және Конгресте Оңтүстік өкілдерінің үлесін сақтау; сондай-ақ құлдықтың моральдық тұрғыдан дұрыстығын дәлелдеу: "Құл саудасы дұрыс болуы керек, әйтпесе құлдық қауіпте болар еді". От жегіштердің мақсаты, "құлдық пен африкалық құл саудасының моральдық тұрғыдан қабылданатын практикалар екенін көрсету үшін құл саудасын заңдастыру" болатын. Бұл көзқарас, құлдықтың және құл саудасының әдепсіздігін айтқан аболиционистердің пікіріне қарама-қарсы еді. Мұндай пікір құлдықты жақтаған тізіміндегі бұрынғы президент Джон Тайлер сияқты тұлғаларды да алаңдатты. Ол зейнетке шыққаннан кейін Вебстер-Эшбертон шартының 8-бабын (құл саудасына тыйым салған) жою туралы от жегіштердің шақыруын айыптайтын, кеңінен жарияланған хат жазды. Тайлер Оңтүстік тараптың аталған келісімді ратификациялауға дауыс бергенін еске салды. 1850 жылдары құлдық пен мақта экономикасы гүлденді, ал 1840 жылдары төмендеген мақта бағасы қайтадан өсті. Бұл, өз кезегінде, құлдардың бағасын көтерді, нәтижесінде сұранысты қанағаттандыру немесе бағаны төмендету үшін құл саудасын қайта ашуға күшті қысым туды. Алайда, құлдардың бағасының жоғары болуы құл иелері мен саудагерлеріне пайда әкелгендіктен, оңтүстік штатының барлық азаматтары осылай ойламады. Бірақ, жалпы пікір бойынша, сауданы қайта ашу құлдықты қолдаудың логикалық жалғасы болды. Оңтүстік тұрғындары құлдық жақсы болса, оған көбірек адамдарды тарту да жақсы болады деп есептеді, және егер құл саудасы Оңтүстікте рұқсат болса, Африкадан оларды сату да рұқсатты болуы керек деді. Оңтүстік плантаторларының съездері сауданы қайта ашуды бірнеше рет талап етті. Бұл, әрине, Конгресте қабылданбады. Сондай-ақ, штат заң шығарушылары Африкадан "оқушыларды" әкелуге рұқсат беруге тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Құлдық заңын жоюға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін, кейбіреулер оны жай ғана елемеуге көшті. 1850 жылдарығы ең танымал оқиғалардың бірі – "Wanderer" және "Clotilda" кемелеріне контрабандалық жолмен құлдардың тасылғандығы.

In the South, the Fire Eaters—antebellum pro slavery extremists—proposed repealing the act and once more legalizing the international slave trade in the United States. Historian Erskine Clarke writes that this call "was a shameless expression of their contempt for any antislavery sentiment and a part of their stratagem to divide the nation and create a slaveholding confederacy. Among other things, the Fire Eaters hoped that a reopened international slave trade would incense the North, and that Northern outrage would cause white Southerns to unite and move toward secession." In addition to whipping up sectional tensions, Fire Eaters advocated the reopening of the slave trade in order to drive down the price of slaves; to balance the millions of European immigrants who had settled in the North and maintain Southern representation in Congress; and assert the morality of slavery: "Slave trading had to be made right, otherwise slavery was imperiled." Fire Eaters essentially desired to "legitimize the slave trade in order to make the point that both slavery and the African slave trade were morally acceptable practices"—a view intended to be precisely opposite that of the abolitionists, who affirmed the immorality of both slavery and the slave trade. The view alarmed even pro slavery figures, such as former President John Tyler, who in retirement wrote a widely republished letter condemning the Fire Eaters' call to abrogate Article 8 of the Webster–Ashburton Treaty (which barred the slave trade). Tyler noted that the South had voted to ratify the treaty. Slavery and the cotton economy boomed during the 1850s, and cotton prices were resurgent after a decline in the 1840s. This, in turn, drove up the price of slaves, which led to further pressure to re open the slave trade to meet demand or bring down prices. Not all Southerners felt this way, however, as the high price of slaves benefitted slave owners and slave merchants. But the general sentiment called for a re opening of the trade as a logical extension of the support for slavery. Southerners reasoned that, if slavery was good, then putting more people into slavery must also be good, and that, if trading slaves in the South was okay, then trading them from Africa must also be okay. Conventions of Southern planters repeatedly called for the trade to re open. This, of course, was a non starter in Congress. There were also attempts from state legislatures to allow the importation of "apprentices" from Africa, but without success. When trying to repeal the slave act failed, some turned to simply ignoring it. Notable cases during the 1850s included slaves smuggled aboard the Wanderer and the Clotilda.