Кіріспе
АҚШ Конгресінде құлдық тақырыбын талқылауға тыйым салу
In United States history, the gag rule was a series of rules that forbade the raising, consideration, or discussion of slavery in the U. S. House of Representatives from 1836 to 1844. They played a key role in rousing support for ending slavery.
Америка тарихында, "тілдік шектеу" ережелері 1836 жылдан 1844 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында құлдық туралы көтеруге, қарастыруға немесе талқылауға тыйым салған бірнеше ережелерді білдірді. Олар құлдықты жоюға қолдауды күшейтуде маңызды рөл атқарды.
In United States history, the gag rule was a series of rules that forbade the raising, consideration, or discussion of slavery in the U. S. House of Representatives from 1836 to 1844. They played a key role in rousing support for ending slavery.
Өмірбаян
Конгресске әр түрлі көмек немесе шаралар туралы өтініштер үнемі келіп тұратын. Құлақтандырылмаған заңға дейін Конгресс отырысының алғашқы 30 күні сайлаушылардың өтінішхаттарын оқуға арналған. Әрбір өтініш дауыстап оқылып, басылып, тиісті комитетке жіберілетін, ол оны қарастыруға немесе назардан тыс қалдыруға құқылы болды. Осы отыз күннен кейін, өтініштер Палатада әр екінші дүйсенбіде оқылатын. 1835 жылы, жаңа құрылған Америкалық Құлдыққа Қарсы Қоғамның ықпалымен, Конгресске бұрын-соңды көрілмеген мөлшерде өтініштер келіп түскенде бұл процедура тиімсіз болды. Құлақтандыру ережесінің қолданылу кезеңінде 130 000 қол қойылған 1000-нан астам өтініш АҚШ Өкілдер палатасына және Сенатына, осы «ерекше институтты» жою немесе шектеу туралы өтініштермен келіп түсті, Оңтүстікте осылай аталды. Назар Колумбия округіндегі құлдыққа ерекше аударылды, онда саясат штаттық емес, федералды мәселе болып табылды. Өтініштерде Конгресстен мемлекетаралық сауданы реттеу үшін Конституциялық өкілеттігін пайдаланып, мемлекетаралық құл саудасын тоқтату да сұралды. Бұл өтініштерді әдетте бұрынғы президент Джон Куинси Адамс ұсынды, ол құлдыққа қарсы Массачусетс штатының Өкілдер палатасының мүшесі ретінде азаматтардың үкіметке өтініш беру құқығын Конгресс шектеуіне қарсы күреске ерекше мән берді. Құлдыққа жақтас күштер Конгрессті бақылады. Бұл фракция, солтүстік штаттардың наразылығына жауап ретінде, барлық мұндай өтініштерді автоматты түрде «кешіктіріп», оларды басып шығаруға, оқуға, талқылауға немесе дауыс беруге тыйым салатын бірнеше ережелерді қабылдады. «Бұл өтініштердің салдарынан Одақтың әртүрлі бөліктері арасында үлкен ашу-ыза мен жаман сезімдер туды».
Пинкнидің қарарлары (1836)
Өкілдер палатасы 1836 жылғы 26 мамырда Оңтүстік Каролиналық Генри Л. Пинкнидің авторы болған Пинкни қаулыларын қабылдады. Бірінші қаулы Конгрестің штаттардағы құлдыққа араласуға конституциялық құқығы жоқ екенін, ал екіншісі Колумбия округінде құлдыққа араласпауы тиіс екенін жариялады. Үшіншісі бастапқыда "жасырын ереже" деп аталды және 117-68 дауыспен қабылданды: Жасырын қаулылардың басталуынан бастап Адамс оларға қарсы күрестің басты тұлғасы болды. Ол олардың Бірінші түзетудегі "үкіметтен шағымдарды жою үшін өтініш ету" құқығын тікелей бұзу екенін айтты. Солтүстік вигтерінің көпшілігі оны қолдады. Дегенмен, құлдыққа қарсы петицияларды басудың орнына, жасырын ережелер Солтүстік штаттарының азаматтарын ашуландырып, елде құлдық мәселесі бойынша поляризацияның күшеюіне себеп болды. Жасырын ережеге наразылықтың артуы, сондай-ақ 1837 жылғы экономикалық дағдарыс, 27-ші Конгресте вигтердің көпшілігіне ықпал еткен болуы мүмкін, бұл партияның алғашқы көпшілігі еді. Бастапқы жасырын ереже тұрақты Палата ережесі емес, қаулы болғандықтан, оны әр сессияда жаңарту қажет болды, және Адамс пен басқалары осы шаралар қабылданғанша әр сессияның басында еркін әрекет ете алды. 1837 жылдың қаңтар айында Пинкни қаулылары сессия басталғалы бір айдан астам уақыттан кейін маңызды өзгерістермен жаңартылды. Жасырын ережені қолдаушы күштер әр сессияның басындағы пікірсайыстарды біртіндеп қысқартып, жасырын ережені күшейтуге қол жеткізді.
From the inception of the gag resolutions, Adams was a central figure in the opposition to them. He argued that they were a direct violation of the First Amendment right "to petition the Government for a redress of grievances". A majority of Northern Whigs supported him. Rather than suppress anti slavery petitions, however, the gag rules only served to outrage Americans from Northern states, contributing to the country's growing polarization over slavery. The growing objection to the gag rule, as well as the Panic of 1837, may have contributed to the Whig majority in the 27th Congress, the party's first such majority. Since the original gag was a resolution, not a standing House Rule, it had to be renewed every session, and Adams and others had free rein at the beginning of each session until this was done. In January 1837, the Pinckney Resolutions were substantially renewed, more than a month into the session. The pro gag forces gradually succeeded in shortening the debate at the beginning of each session, and tightening the gag.
АҚШ Сенатында сынақ (1836)
Оңтүстік Каролина штатының сенаторы Джон К. Калхун 1836 жылы Сенатта пікір айтуға тыйым салатын ереже жасауға тырысты. Сенат бұл ұсынысты қабылдамады, себебі құлдықты қолдаған сенаторлар мұның жоюшылар қозғалысын күшейтіп, кері нәтиже береді деп ойлады. Олар техникалық түрде петиция құқығын бұзбаса да, сондай әсер ететін бір тәсілге келісті. Егер құлдыққа қарсы петиция ұсынылса, Сенат петицияны қабылдау туралы дауыс бермей, петицияны қабылдау мәселесін қарастыру туралы дауыс беретін болды. Сенат ешқашан ешбір петицияны қабылдауды қарастыруға қолдау көрсеткен емес.
Паттон (1837) және Атертон (1838) заңдары
1837 жылдың желтоқсан айында Конгресс Вирджиниялық Джон М. Паттон ұсынған Паттон қаулыларын қабылдады. 1838 жылдың желтоқсан айында Конгресс сессияның алғашқы петиция күнінде Нью-Гэмпширден шыққан демократ "штаттардың құқықтарын" қолдаушы конгрессмен Чарльз Г. Атертон жасаған Атертон тыйымын қабылдады.
Жиырма бірінші ереже (1840)
1840 жылдың қаңтарында Өкілдер палатасы жиырма бірінші ережені қабылдады, бұл күрес барысын күрт өзгертті: ол құлдыққа қарсы петицияларды тіпті қабылдауға да тыйым салды және Палатаның тұрақты ережесі болды. Бұрын құлдықты қолдаушылар, құлдыққа қарсы күштер сөз алмас бұрын, үнсіздік ережесін қабылдау үшін күресуге мәжбүр болған. Енді Адамс сияқтылар немесе Уильям Слэйд тұрақты ережені жоюға тырысып жатты. Дегенмен, бұл бастапқы Пинкни ережесінен аз қолдауға ие болды, 114 дауысқа 108 дауыспен қабылданып, солтүстік демократтары мен тіпті кейбір оңтүстік вигтері арасында айқын қарсылық болды және оның конституциялықтығына күмән туды. Үнсіздік ережесі сақталған кезеңде Адамстың "парламенттік ережелерді тиімді пайдалану және оларды бұрмалаудағы шеберлігі" және жауларын қателікке ұшырату дағдысы оған ереженің қатарынан шығуға көмектесті.
Құлақпен тығу ережесін жою (1844)
1844 жылдың 3 желтоқсанында 108–80 дауыспен тыйым алынып тасталды, барлық солтүстік және төрт оңтүстік вигтер, сондай-ақ солтүстік демократтардың 78% оны жоюға дауыс берді.