Кіріспе

2000 жылғы жапондық қорқыныш фильмі.

Фильм режиссер Акихиро Хигучидің Хигучинский атты псевдониммен дебюттік туындысы болды. "Эко Эко Азарак" телесериалын түсіру барысында режиссер Хигучинский Кенго Каджимен танысты. Хигучинский бастапқыда "Жұлдыздар соғысы" сияқты фильм жасағысы келгенін, бірақ "жапондық болғандықтан, өзгеше нәрсе жасауым керек екенін" түсінгенін айтты. Хигучинский Итоның "Узумаки" манга журналының жинағын оқып отырған. Хигучинский манганың керемет екенін ойлады және Кенго Каджиден оны фильмге бейімдеуді сұрады, сонда манганың қазірдің өзінде фильмге айналу үрдісінде екенін және продюсерлер режиссер іздеп жүргенін білді. Хигучинский "kikai" деген жапон сөзін қолданып, "ерекше және құпия нәрселер (немесе адамдар)" деген мағынаны білдіретін "Узумакидің тартымдылығын" сипаттады және "Узумакидің тартымдылығы – өзінің қорқынышты болуында емес, керісінше, оған ілігіп қалған адамдардың өзгеруінде" деді. Фильмнің бастапқы жоспары бойынша тәуелсіз фильм болып, антологиялық фильмнің бір бөлігі болуы тиіс еді, бірақ түсірілім кезінде Toei Animation оны ірі фильмге айналдыруға шешім қабылдады. Фильмді Тойоюки Йокогаманың "Омега" жобасы қолдады, бұл компания жапондық және шетелдік қаржыны біріктіріп, халықаралық нарыққа арналған J-хоррор фильмдерін жасады. Бұған дейін компания 1999 жылғы "Аудиция" фильмімен сәттілікке жеткен еді.

Өндіріс

Хигучинский мангаға мүмкіндігінше адал болуды қалады. Ол кезде манга әлі толыққан жоқ. Оның командасы фильмде жапон стилін жақсы көрсетуі үшін, оларға «Акума но темари ута» фильмін көрсетті. Фильм негізінен Нагано префектурасының Уэда қаласында, ал кейбір түсірілімдер Токиода өтті. Хигучинский фильмнің шамамен екі аптада түсірілгенін айтты.

Жарнама және релиз

Uzumaki Жапонияда 2000 жылдың 11 ақпанында шықты. Ол Итоның еңбегі болған Tomie мангасына негізделген Tomie: Replay фильмімен бірге қос фильмнің бірінші бөлігі ретінде жарық көрді. Фильм АҚШ-та да, Жапониядағыдай, Сан-Францискода шектеулі көрсетіліммен бір мезгілде шықты. Omega компаниясының вице-президенті Акико Фунацу Сан-Францисконың таңдалу себебін "ондағы белсенді интернет-қызметімен" түсіндірді. Жапонияның 9 ірі қаласы бойынша түсімдерге сүйенсек, фильмдер аптаның 14-ші орнында дебют жасады. Фильм 2000 жылғы Fantasia кинофестивалінде көрсетілді.

Қабылдау

Rotten Tomatoes веб-сайтында фильмнің 25 шолу негізінде 56% мақұлдау көрсеткіші бар, орташа бағасы 6.09/10. Сайттың сыншыларының консенсусы былай дейді: "Узумаки өзінің қорқынышты, Дэвид Линчтен шабыт алған атмосферасын тиімді түрде үрей сезімін тудыру үшін пайдаланады, бірақ соңында оны дамытуға қол жеткізе алмайды". Metacritic сайтында фильмге тоғыз сыншының пікірі бойынша 100 балдық шкала бойынша 62 бал берілді, бұл "жалпы алғанда жағымды пікірлерді" көрсетеді. The New York Times газетіне жарияланған шолуында сыншы Элвис Митчелл фильмнің көңіл-күйді қалай жетілдіретінін атап өтті, оны Киёши Куросаваның "Емделуі" және Хидео Накатаның "Сақинасы" сияқты жапон фильмдерінің циклының бір бөлігі деп таныды, бұл "көрінетін, заманауи қорқыныш фильмдері, олардың психологиялық негіздері жылдамдығына байланысты екінші деңгейде қалады". Film Threat журналынан Росс Уильямс фильмнің дыбыс дизайнын және "кейбір жерде көңіл көшірерлік, бірақ бірқатарда әсерлі және тиімді" арнайы эффекттерін жоғары бағалады, былай деп жазды: "[Узумаки] "Сақинадан" гөрі аз қорқынышты болғанымен, оны көруге әбден лайық". The A.V. Club-тан Скотт Тобиас фильмнің стилін атап өтті, кинетикалық түсіру стилі ештеңеге тоқталмайды; көптеген музыкалық бейне және жарнамалық режиссерлер сияқты, оның жетістіктері кадрлар бойынша қарастырылғанда жақсырақ көрінеді". AllMovie-ден Джош Ралске фильмге бестен үш жарым жұлдыз берді, оны "көрнекі қиялы бар және тартымды, ерекше қорқыныш фильмі" деп сипаттады, бірақ "оның қасақана ақымақтығы мен аяқталмаған сюжеті психологиялық әсерге көп үлес қоспайды". Хигучинский фильм шыққаннан кейін Еуропадан жанкүйерлерден хат алғанын айтты, бұл оны қуантты, өйткені ол "фильмді ұлттық шекараларды жеңіп, менің фильмдерімді бүкіл әлемдегі адамдар көруіне мүмкіндік беруді армандады. Менің ойымша, бұл жанкүйерлер оқиғаға емес, қарапайым бейнелерге назар аударады, олар визуалды арқылы бір нәрсені сезінеді".