Суринамның "Жаңалдық Коммандосы": Тарих және күрес жолы
Jungle Commando
Суринамдағы «Жаңалдық Коммандос» – этникалық топтардың құқықтары үшін күрескен партизандық әскер. 1986 ж. құрылған, Бруинсвик басшылығымен, Суринамыдағы соғысқа қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Jungle Commando (ресми атауы Suriname National Liberation Army) – Суринамдағы партизандық командалық тобы. Оны 1986 жылы Ронни Брунсвик Суринамның марундар азшылығының тең құқықтарын қамтамасыз ету үшін құрды. Бұл топ Моэнгоның жанындағы Моивана ауылында Суринам әскерлері 35 адамды жаппай өлтіргеннен кейін, Суринам ұлттық армиясы Ронни Брунсвикті ұстауға сәтсіз аяқталғаннан соң құрылды. Команда Суринам партизан соғысында Деси Бутерсе мен Суринам армиясына қарсы күресті. Jungle Commando 1980 жылдары Деси Бутерсе басқаратын Суринам үкіметіне қарсы партизан соғысын жүргізді, ал 1991 жылғы наурыз айында уақытша бітімге келісімге келді. Бір кезде Jungle Commando Суринамның шығыс бөлігіндегі кең аумақты бақылап тұрды. 2005 жылы Брунсвик 1992 жылғы Куру бейбіт келісімінің талаптары орындалмаса, Jungle Commando қайтадан соғысқа кірісуі мүмкін екенін ескертті.
The Jungle Commando (formally known as the Suriname National Liberation Army) was a guerrilla commando group in Suriname. It was founded by Ronnie Brunswijk in 1986 to ensure equal rights for Suriname's minority Maroon population. The group was formed after the Suriname troops committed mass murder against 35 people in Moiwana Village, near Moengo, after the Suriname national army failed to capture Ronnie Brunswijk. The Commando fought against Dési Bouterse and the Surinamese army in the Suriname Guerrilla War. The Jungle Commando fought a guerrilla war against the Surinamese government of Dési Bouterse in the 1980s, before a truce was negotiated in March 1991. At one time the Jungle Commando controlled a large area in East Suriname. In 2005, Brunswijk warned that the Jungle Commando could resume fighting if the 1992 Kourou peace accord's conditions were not met.
Алғашқы кездесулері
1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Суринам халқы қазіргі үкімет кезінде дәстүрлі басшылар мен олардың әдет-ғұрыптарына деген құрметтің күрт төмендеуіне куә болды. Бұған жауап ретінде Суринам Ұлттық Азаттық Армиясы құрылды, ол елдің қазіргі әскери басшылығын таратып, демократия құруға тырысқан әскери қарсылық тобы болды. Жергілікті тұрғындар бұл топты "Жаңғыл командасы" деп атады, себебі оны бұрын әскери қызметтен дезертир болған жоғары шенді әскери қызметкерлер құрған, олардың ең танымал өкілі Ронни Брунсвик болды. Брунсвик бұрын 1980 жылы өткен әскери төңкеріске қатысып, оның нәтижесінде бұрынғы үкімет құлатылған. 1986 жылдың 22 шілдесінде ол және бірнеше дезертир Столкерцивердегі әскери бекеттегі 12 сарбазға шабуыл жасады. Сарбаздарды кепілге алғаннан кейін Альбинадағы әскери казармаларға тағы бір шабуыл ұйымдастырылды. Ұлттық армия Моэнготапоедегі ғибадатхананы қиратып, барлық ер адамдарды тұтқындады. Кейін Брунсвиктің туған ауылы Моиванаға шабуыл жасалып, кем дегенде 35 адам қаза тапты. Бұл шабуылдар Суринам ішкі соғысының бастауы болды.
In the late 1970s and early 1980s, the Surinamese people began witnessing a dramatic fall in respect for traditional leaders and their practices, under the current government and place. In response to this was the emergence of the Suriname National Liberation Army, a militant resistance group that struggled in an attempt to disband the current military leadership of the country and constitute a democracy. Locals referred to the group as the Jungle Commando as it was formed by high ranking officials who had previously fled the military, most notably Ronnie Brunswijk. Brunswijk was previously involved in a military coup in which the previous government was overthrown in 1980. He and a small group of deserters attacked 12 soldiers at a military outpost in Stolkertsijver on July 22, 1986. While holding this group of soldiers hostage, another attack was launched on the army barracks in Albina. The National Army responded by destroying the temple in Moengotapoe, and capturing all males present. Later Brunswijk's birth village of Moiwana was attacked which resulted in the death of at least 35 people. These attacks served as the catalyst for the Surinamese Interior War.
Моэнгоға қатысу
Жаңғақ командасы көп ұзамай Моэнго қаласының маңында және айналасында белсенді әрекет ете бастады. 1986 жылдың 20 тамызында, аймақтағы экономикалық өркендеудің басым бөлігіне жауапты боксит өңдеу заводтары, Жаңғақ командасының аймақтағы күшейген қатысуына байланысты, Суринам алюминий компаниясы тарапынан жабылды. Келесі күні, 21 тамызда, Жаңғақ командасы Ажумара Кондредегі жақын орналасқан әскери взводқа шабуыл жасады. Бұл шабуылдардың нәтижесінде Жаңғақ командасы Маровинье, Лава және Тапанохони өзендерін бақылауға алды. Осы жергілікті су жолдарына бақылау орнату көптеген қарулы шабуылдарға әкелді. Алғашқысы сол қыркүйекте Апетинада болды, онда Жаңғақ командасы қозғалтқышы бар Cessna ұшағын басып алды. 1986 жылдың қараша айының соңында Жаңғақ командасы Моэнгоға баратын батыс-шығыс тас жолындағы екі көпірді жойып, аймақты басып алуға көшті. Содан кейін, 1 желтоқсанда Суринам үкіметі аймақта төтенше жағдай режимін жариялады, ал келесі күні Жаңғақ командасы Моэнгодан қуылды. Желтоқсанның соңында Жаңғақ командасы Граман Бэлфон Абиконидің ұлын ұрлап, олар әлі де аймақта екенін және тек Суринамның орталық бөлігіне қарай өзен бойымен жоғары көшкенін көрсетті. 1987 жылдың қаңтар айында Жаңғақ командасы бірнеше қуат беру желілерін жарды, нәтижесінде алюминий зауыты жабылды және Афобака тоғаны қуатын жоғалтқандықтан Парамарибо қаласында толық қараңғылық орнады. Келесі айда, ақпанда Моэнго электр стансасы және Патамаккадағы пальма майы плантациясы қиратылды. Бұл Покигрон ауылының экономикалық қиындыққа тап болған аймақта Жаңғақ командасынан қорғану үшін әскери көмек сұрауына себеп болды. 1987 жылдың мамыр айында Жаңғақ командасы Моэнго мен Альбинаға шабуылдауын жалғастырды, әскери күштер аймақты бақылауға алғанша. Келесі екі жылда әскери күштер қайтадан азайды және Жаңғақ командасы 1989 жылдың қазан айында Моэнгоны екінші рет басып алды, бұл жолы Кофи Ажомопонг басқаратын жақын топтың көмегімен.
The Jungle Commando would soon begin primarily acting in and around the town of Moengo. On August 20, 1986, the bauxite processing plants responsible for most of the economic prosperity in the area would be shut down by the Suriname Aluminum Company due to the Jungle Commandos' increased presence in the area. The following day, on August 21, the Jungle Commandos attacked a nearby military platoon at Ajumara Kondre. These attacks led to the jungle commandos' possessing primary control over the Marowijne, Lawa, and Tapanahoni rivers. This control over the local waterways eventually resulted in many hijackings. The first of which took place that September when the jungle commando ceased control over an engined Cessna at Apetina. Nearing the end of November 1986, the Jungle Commando would be responsible for the destruction of two bridges on the east–west highway into Moengo, leading to their inevitable takeover of the area. Soon after, on December 1, the Surinamese government would issue a state of emergency for the area, and on the following day, the Jungle Commando would be driven out of Moengo. In late December, the Jungle Commando would kidnap the son of Granman Belfon Aboikoni to signal that they were still in the area and had only moved up river toward central Suriname. In January 1987, the Jungle Commando bombed multiple power lines, causing an aluminum refinery to shut down and a citywide blackout to occur in Paramaribo because of the Afobaka dam losing power. The next month, in February, the Moengo powerhouse would be destroyed, as well as a palm oil plantation in Patamacca. This caused the village of Pokigron to request military support to help ward off the Jungle Commandos as the area was now in economic disarray. In May 1987, the Jungle Commandos continued to attack Moengo and Albina until military forces secured the area. Over the next two years, the military presence would dwindle again and the Jungle Commando would return to take over Moengo for a second time in October 1989, this time with the help of a splinter group headed by Kofi Ajomopong.
Жаңа үкіметпен өзара іс-қимыл
1987 жылдың қыркүйек айында референдум өткізіліп, үкімет Конституцияның жаңа жобасын бекітті, бұл Суринам Республикасында демократияның қалыптасуына жол ашты. 25 қарашада сайлау өтті, онда 51 орынның 40-ын дәстүрлі партия өкілдері иеленді. Бұл үкімет азаматтарын әлсіретуді және адам құқықтарын бірден-бір бұзуды жалғастырғандықтан, ешқандай өзгеріске алып келмеді. Жаңғақ командасының басшысын ұстауға тырысып, әскерилер жергілікті тұрғындарды тұтқындап, оларды көтерісшілер деп айыптап, өлім жазасын кесті. Бұл өлім-жұлым 1989 жылға дейін жалғасты, содан кейін аймақтағы Жаңғақ командасының ықпалы өш алу мақсатымен күшейе бастады. Жаңғақ командасының мүшелері Покигрон ауылын толығымен өртеп жіберді. Бірнеше күннен кейін Браунсвег қаласындағы бірнеше кәсіпорын мен үйлер де шабуылға ұшырады. 31 тамызда Жаңғақ командасы Парамарибодан батысқа қарай 54 миль қашықтықта Коппенем өзенінде 40-тан астам көлігі бар паромды қақпалап алды. Паром өзен жоғары қарай айдалып, Жаңғақ командасы осы техниканы Кариб және Аровак аймақтарын бақылауға алу үшін пайдаланды. Осы шабуылдардан кейін үкімет қараша айының соңында Жаңғақ командасымен келіссөздер жүргізуге кірісті.
In September 1987, a referendum was held in which the government approved a new draft of the Constitution, paving the way for democracy in the Republic of Suriname. On November 25, elections were held in which forty of the fifty one seats were filled by members of the traditional party. This would lead to little change as the government continued to undermine its citizens and commit human rights violations one after the other. In their continual pursuit of the head of the Jungle Commando, the military continued capturing locals they claimed were rebels and executing them. These killings would continue until 1989, when the Jungle Commandos' prevalence in the area began to rise in retaliation. The village of Pokigron was completely burned to the ground by members of the Jungle Commando. Several businesses and homes were also targeted in the town of Brownsweg several days later. On August 31, the Jungle Commando would hijack a ferry containing over forty vehicles 54 miles west of Paramaribo on the Coppename River. The ferry was then brought up river where the Jungle Commando would use this equipment to take control of Carib and Arowak. Shortly after this series of attacks, the government would begin pursuing negotiations with the Jungle Commando in late November.
Бейбітшілікке ұмтылу
1989 жылдың маусым айында Джунгли командасы мен Суринам үкіметі атысты тоқтатуға келісті. 21 шілдеде екі тарап келісімді ресми түрде бекіту үшін Кауру келісіміне қол қойды. Бұрынғы жауынгерлерді полиция құрамына қосу жоспарланған еді, бірақ америкалық халық бұл ұсынысқа қарсы шығып, өз халқының Джунгли командасының ықпалына түсіп, олардың қалауынша болады деп қорқынышты. Бұл сондай-ақ туыстық қарым-қатынасқа негізделген қоғамның мәртебесін де күмән тудыратын еді. Үкімет, мәселені қарастырып отырған Ұлттық Ассамблея және француз үкіметі келісімді мақұлдаса да, Суринам армиясы бейбітшілікке келіспеді және коммандо мүшелерін іздеуді жалғастырды. 1990 жылдың 24 наурызында президент сарайы халық үкіметінің бас кеңсесіне айналды, бұл туралы әңгімелер қайта жаңғырды. Бұл келіссөздерді сол кездегі президент жүргізді, оған Франциядан келген босқындардың басшылары мен Джунгли командасының өкілдері қатысты. Алайда, бұл бейбітшілікке жасалған тыраш әрекет тез арада сәтсіз аяқталды, себебі үкіметтегі жағдай шиеленісіп, әскери топтың есірткі саудасымен айналысатыны белгілі болды. Осыған бірнеше күн бұрын Моэнго ауданында 100 килограмнан астам кокаині бар ұшақ табылған еді. 1991 жылы тағы да әскери төңкеріс болғаннан кейін, ҰБҰ ғылыми кеңесі бұрын айтылмаған демократиялық тәртіпті қайта орнатуға шақыру жасады. Бір жыл өткен соң, 1992 жылы жаңадан сайланған президент Венециан Бейбітшілік комиссиясын құрды, бұл процесс ақырында Джунгли командасы мен оның бөлінген топтары мен Суринам үкіметі арасындағы қақтығысты тоқтатуға әкелді.
In June 1989, the Jungle Commando and the Surinamese government agreed to a cease fire. On July 21, the two parties signed the Accord of Kaurou to formally recognize the agreement. It was intended that the ex fighters would be incorporated into the police force, but the Amerindian people fought against this proposition, saying that their people would be subjected to the will of the Jungle Commando and at their mercy. This would also call into question the status of the kin ordered society. While the government, the National Assembly overseeing the matter, and the French government endorsed the agreement, the Surinamese Army rejected the idea of peace and continued to pursue members of the commando. On March 24, 1990, the presidential palace would serve as the nesting grounds of the people's government, about which talks resurfaced. These talks were helmed by the sitting president at the time, and they were attended by refugee leaders from France and members of the jungle commando. This attempt at peace quickly fell through as tensions in the government rose as the government was made aware of potential drug trafficking the militant group was involved with. Several days prior, an airplane containing over 100 kilos of cocaine was discovered in the Moengo area. After a military coup occurred again in 1991, the permanent council of the OAS issued an appeal in an attempt to reestablish the democratic order that had previously been unstated. One year later, in 1992, the newly elected president, Venetian, would introduce the Peace Commission, beginning the process that would ultimately cause the conflict between the jungle commando and its splinter groups and the Surinamese government to end.