1933-1954 жылдар аралығындағы «English Racing Automobiles» автокөліктері
English Racing Automobiles
English Racing Automobiles (ERA) – 1933-1954 жж. британдық жарыс машиналарын өндірушісі. Негізгі мақсаты – Еуропалық жарыстарда британдық беделін көтеру. Жарыс машиналары, тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автокөлік өндіруші
Automobile manufacturer
English Racing Automobiles (ERA) – 1933 жылдан 1954 жылға дейін жұмыс істеген британдық жарыс машиналарын жасаушы.
English Racing Automobiles (ERA) was a British racing car manufacturer active from 1933 to 1954.
Соғысқа дейінгі тарих
ERA 1933 жылғы қарашада Хамфри Кук, Реймонд Мейс және Питер Бертон құрды. Ол Линкольнширдегі Борн қаласында, Реймонд Мейстің Истгейт жолы мен Сполдинг жолының арасындағы отбасылық үйі – Истгейт үйінің жанында орналасты. Олардың мақсаты – Еуропа жарыстарында британдық беделін сақтай алатын бір орындық жарыс машиналарын жасау және оларды жарысқа шығару болатын. Гран-при жарыстарының толық құны тым жоғары болғандықтан, ERA өз күш-жігерін 1500 см³ көлемді, турбонаддувпен жабдықталған voiturette класына – сол кездегі Formula 2 деңгейіне – бағыттады. Хамфри Кук Лондонның Сент-Полс-Кербиярдтағы Cook, Son & Co. отбасылық мата сату бизнесінен түскен қаражатпен осы жобаны қаржыландырды. Бертон автомобильдердің жалпы дизайнына жауапты болды, ал Мейс оның бас жүргізушісі атанды – ол бұған дейін Vauxhall, Bugatti және Riley сияқты бірнеше маркалармен сәтті жарысқан тәжірибесі бар еді. Британдық дизайнер Рид Райлтон (сол кезде Малкольм Кэмпбелл үшін Bluebird жер жылдамдығы рекордтық машиналарын да сәтті жасаған) жаңа шассиді жобалады, ал оны Thomson & Taylor Бруклендсте құрастырды. Автомобиль метанолмен жұмыс істеді және 1500 см³ көлемде шамамен 180–200 а.к., ал 2000 см³ көлемде 250–275 а.к. дейін қуат өндіре алды. Онжылдықтың соңына дейін, Дик Семан сияқты шебер жүргізушілер команда құрамында болған ERA voiturette жарыстарында үстемдік құрды.
ERA was founded by Humphrey Cook, Raymond Mays, and Peter Berthon in November 1933 and established in Bourne, Lincolnshire, next to Eastgate House, the family home of Raymond Mays between Eastgate road and Spalding road. Their ambition was to manufacture and campaign a team of single seater racing cars capable of upholding British prestige in Continental European racing. With the cost of full Grand Prix racing prohibitive, they instead aimed ERA's efforts at the smaller voiturette—1500cc supercharged—class of motor racing, the Formula 2 equivalent of the day. Humphrey Cook financed the operation—using the wealth from the family drapery business, Cook, Son & Co., of St Paul's Churchyard, London. Berthon was responsible for the overall design of the cars, while Mays became its principal driver—having already successfully raced several other makes including Vauxhall, Bugatti and Riley. A new chassis was conceived by British designer Reid Railton (who had also successfully designed the Bluebird land speed record cars for Malcolm Campbell) and was constructed by Thomson & Taylor at Brooklands. It ran on methanol and in its 1500cc form was capable of producing around 180–200 bhp and in excess of 250–275 bhp in 2000cc form. Through the remainder of the decade, with drivers of the calibre of Dick Seaman in the team, ERA dominated voiturette racing.
B-түрі
1935 жылы B типті машинаның шығарылуы басталды (аздаған өзгерістермен). A және B модельдері үш түрлі қозғалтқыш көлемімен ұсынылды. Чхула Чакрабонгсе және Бира Бирабонгсе есімді екі сиамдық ханзада, олардың "Хануман", "Ромул" және "Ремус" атты үш машинасы белгілі болды, өз командасын құрып, Хаммерсмит қаласындағы The White Mouse Garage-тен жұмыс істеді. Принц Чхула команданың иесі болды, команданың жүргізушісі болған өзінің туысы, принц Бираға Ромулды сыйлық ретінде сатып алды. 13 B типті ERA машинасы жасалды, олардың үшеуі кейіннен келесі (C типті немесе бір жағдайда D типті) нұсқауларға сәйкес өзгертілді.
In 1935, production of the B Type began (minimally changed). The A and B models were offered with three engine sizes. Two Siamese princes, Chula Chakrabongse and Bira Birabongse, whose trio of ERAs became famous as "Hanuman", "Romulus" and "Remus", ran their own team, operating from The White Mouse Garage, Hammersmith. Prince Chula owned the team, having bought Romulus as a present for his cousin, Prince Bira, who was the team's driver. 13 B Type ERAs were produced, three of which were later modified to subsequent (type C or in one case type D) specifications.
C-түрі
1936 жылы C типі пайда болды. A және B модельдеріндегідей баспалдақ шассиі мен алюминий панельдік кузов сақталды. Дегенмен, C моделінде қозғалтқыштардың ассортименті сәл өзгеше болды. C моделінің ешқайсысында ең кішкентай қозғалтқыш опциясы болған жоқ, оның орнына 1,5 немесе 2,0 литрлік, сондай-ақ қосымша 1,75 литрлік аралық қозғалтқыш опциясы болды. Аспа және басқару тіректеріне де өзгерістер енгізілді. Артқы аспаға гидравликалық амортизаторлар орнатылды, ал алдыңғы аспа жаңадан жасалды, эллипстік жапырақ серіппелер мен үйкеліс амортизаторлары көлденең бұралу жолақтары және гидравликалық амортизаторлары бар артқы тірекке алмастырылды. 1948 жылғы Ұлыбритания Гран-приінің ашылу жаттығу сессиясында ең жылдам уақыт көрсеткеннен кейін, Джонсон GP2 бірінші айналымда үшінші орыннан шығып қалды, себебі жетек білігінің универсалды буыны бұзылды. Монлеридегі Coupe du Salon жаттығуында ол төңкеріліс рекордын жаңартты, бірақ GP2 үш айналымнан кейін сынған жанармай бакімен жарыстан шығып қалды. Шасси екі бойлық магний түтігінен және төрт қиылысқан элементтен тұрды. Аспа алдыңғы жағында қос тірекке және артқы жағында де Дион түтігіне негізделген. Автомобиль Ходкиннің талаптарына сәйкес өзгертілген Bristol қозғалтқышымен жабдықталған. Стерлинг Мосс басқарды, бірақ қозғалтқыш сенімсіз болды және жарыс нәтижелері көңіл көншітпеді. Мосс былай деді: «Бұл ең бастысы, өте аз іс жасау үшін көп дау-дамақ тудырған жоба болды. Осы кезде мен жарыс машиналарын жобалауға қатысты «Ақылды профессор» тәсіліне көңілім толып, көңілім қалды. Мен соңынан тіпті ең ұлы идеяның да командада жеткілікті кадр, ұйымдастыру және одан туындайтын кемшіліктерді жоюға қажетті қаржы болмаса, сәтсіздікке ұшырауы мүмкін екенін түсіндім». Джонсон жобаны Bristol компаниясына сатты, ол осы машинаны 1950 жылдардың ортасында бірнеше сыныптық жеңістерді әкелетін Ле-Манға шабуыл жасау үшін негіз ретінде пайдаланды және компанияны ғылыми-зерттеу және даму (R&D) инженериясына бағыттады. Ол оны Zenith Carburettor Ltd компаниясына сатты, кейін оны тағы бір карбюратор фирмасы – Solex сатып алды.
1936 saw the emergence of the C Type. The same ladder frame chassis and aluminum panel bodywork were kept on from the A and B models. However, the C model had a slightly different range of engines. None of the C stage cars had the smallest engine option, having instead 1.5 or 2.0 liter, with an added 1.75 liter intermediate engine option. Changes were also made in the suspension and control arms. Hydraulic dampers were installed on the rear suspension while a completely new front suspension appeared, replacing the elliptic leaf springs and friction dampers with a trailing arm with transverse torsion bars and hydraulic dampers. After posting the fastest time in the opening practice session for the 1948 British Grand Prix, Johnson retired GP2 from third place on the first lap when a driveshaft universal joint failed. In practice for the Coupe du Salon at Montlhéry he broke the lap record but retired GP2 from the race with a fractured fuel tank after three laps. The frame was constructed of two longitudinal magnesium tubes with four crossmembers. Suspension was by double wishbone with coil springs at the front and de Dion tube at the rear. The car was powered by a Bristol engine with modifications to Hodkin's specifications. Stirling Moss drove, but the engine was unreliable and the race results were disappointing. Moss said: "It was, above all, a project which made an awful lot of fuss about doing very little. By this time I was very disillusioned by the Clever Professor approach to racing car design. I would eventually learn that even the most brilliant concept could fail if the team concerned lacks the manpower and organization and money to develop the inevitable bugs out of it." Johnson sold the project to Bristol—who used the car as the basis for an assault on Le Mans that would bring them several class wins in the mid 1950s—and focused the company on research and development (R&D) engineering. He eventually sold it to Zenith Carburettor Ltd, which was then purchased by Solex, another carburettor firm.
Jowett Jupiter шассиінің дизайны
1949 жылы ERA компаниясында жұмыс істейтін фон Эберхорст Jowett Jupiter машинасы үшін кеңістіктік каркас шассисын жобалады.
In 1949 von Eberhorst, working for ERA, designed the space frame chassis for the Jowett Jupiter.
Мұра
Engineering Research and Application Ltd деп қайта аталса да, және негізінен ҒЗТКЖ (ғылыми-зерттеу және тәжірибелік-конструкторлық жұмыстар) операциясы болып қалып келсе де, ERA жарысқа дайындық жұмыстарын шамалы көлемде жалғастырды. 1980 жылдары ол Mini-дің турбо күшейтілген нұсқасы – ERA Mini Turbo-ға өзінің атын берді.
Although renamed Engineering Research and Application Ltd, and still primarily an R&D operation, ERA still did a small amount of race preparation. In the 1980s it put its name to the ERA Mini Turbo, a turbocharged version of the Mini.
ЭЫҚ бәсекелестікке тартылады
Соғысқа дейінгі ERA-лардың басым көпшілігі әлі де сақталып қалған, олардың шығу тегі нақты және расталатын. Ең жасы 70 жылға жуық болса да, олар әлі де тарихи жарыстарда бақ сынасады. Бұл автомобильдер ерекше түрде Шелсли Уолш төбесінен жоғары көтерілумен байланысты, себебі Мейс 1947 және 1948 жылдары алғашқы екі британдық төбеден жоғары көтерілу чемпионатында жеңіске жеткен болатын; шындығында, ERA көп жылдар бойы соғысқа дейінгі автомобильдер арасында төбеден жоғары көтерілу рекордын сақтап келді.
The vast majority of prewar ERAs are still in existence, and they have continuous and verifiable provenance. They still compete in historic events despite the youngest being nearly seventy years old. The cars are particularly associated with the Shelsley Walsh hillclimb thanks in large part to Mays, who won the first two British Hill Climb Championships in 1947 and 1948; indeed an ERA has for many years held the hill record for a prewar car.
Мейс көрмесі
Рэймонд Мейстің автожарыстарға қосқан үлесі, соның ішінде ERA кезеңі туралы тұрақты көрме Борн қаласындағы Борн азаматтық қоғамының мұражай орталығында орналасқан. Көрме апта соңы мен мереке күндері сағат 14:00-ден бастап ашық.
There is a permanent exhibition about Raymond Mays' contribution to motor racing, including his ERA days, at Bourne Civic Society's heritage centre in Bourne. It is open on weekend and bank holiday afternoons.