Оффенхаузер қозғалтқышы: Американдық жарыс тарихындағы үлгі

Кіріспе

Жарыс қозғалтқышы дизайны

Offenhauser Racing Engine, немесе Offy – 50 жылдан астам уақыт американдық ашық дөңгелекті жарыстарда басым болған және бүгінгі күнге дейін көне спринт және миджет автомобильдерінің жарысшылары арасында танымал жарыс қозғалтқышының дизайны.

Тарих

Оффенхаузер қозғалтқышы, көбінесе "Оффи" деп аталатын, Фред Оффенхаузер мен Гарри Арминиус Миллер әзірлеген төрт тактілі ішкі жану қозғалтқышы. Алғашқыда ол теңіз қозғалтқышы ретінде сатылды. 1930 жылы төрт цилиндрлі Миллер қозғалтқышы жарыс машинасына орнатылып, жаңа халықаралық жер жылдамдығы рекордын орнатты. Миллер бұл қозғалтқышты екі жоғарғы камералы, төрт цилиндрлі, цилиндр başına төрт клапанды жарыс қозғалтқышына жетілдірді. Бұл конструкцияның түрленулері 1960 жылдарға дейін миджеттер мен спринттерде карбюратор немесе Хилборн отын инжекциясымен қолданылды. 1933 жылы Миллер мен оның жабдықтары мен құқықтарын сатып алған компания банкротқа ұшырағанда, Оффенхаузер бір блокқа жақын дүкен ашып, банкроттық аукционында қозғалтқыштарға, арнайы құралдарға және суреттерге құқықтарды сатып алды. Ол және бұрынғы Миллер қызметкерлері өндірісті өз мойнына алды. Олар және Миллердің бұрынғы қызметкері, суретші Лео Госсен Миллер қозғалтқыштарын Оффенхаузер қозғалтқыштарына дамытты. 1946 жылы Оффенхаузер атауы мен қозғалтқыш дизайны Луис Мейер мен Дейл Дрейкке сатылды. Мейер мен Дрейк басшылығымен қозғалтқыш Индианаполис 500 және АҚШ-тағы миджет жарыстарында үстемдік танытты. 1965 жылы Мейерді Дрейк, оның әйелі Ив және ұлы Джон сатып алды. Сол кезден бастап Дрейктің ұлы Джон дүкенді Стюарт Ван Дайнға сатқанға дейін Дрейк отбасы қозғалтқышты жобалап, жетілдіріп, соңғы жарыс күндеріне дейін жеткізді. Оффенхаузер қозғалтқышының табысы мен танымалдылығының кілті – оның қуаты. 15:1 сығымдалу қатынасы және нақты борыш пен соққысы бар 251,92 куб дюймдік (4128,29 см³) DOHC табиғи түрде сорғыланатын төрт цилиндрлі жарыс Offy 6600 айналымда (1,77 л.с. / куб дюйм, 81 кВт/л) қуатты өндіретін, оны өте қуатты ететін. Қозғалтқыштың басқа түрлері тіпті 3 л.с. / куб дюйм (137 кВт/л) жоғары қуаттылықты көрсетті, олардың өлшемі мен сыйымдылығы бойынша қуат/куб дюйм/цилиндр санының арақатынасы үшін бұрын-соңды болмаған. Қозғалтқыштың табысты болуының тағы бір себебі – сенімділігі. Оның моноблок құрылымы оны бас прокладкасы немесе цилиндр шпилькаларының проблемаларынан қорғады және жоғары цилиндр қысымдарына мүмкіндік берді. 1934 жылдан 1970 жылдарға дейін Оффенхаузер қозғалтқышы американдық ашық дөңгелекті жарыстарда үстемдік танытты, Индианаполис 500-де 27 рет жеңіске жетті. 1950 жылдан 1960 жылға дейін Оффенхаузермен жабдықталған машиналар Индианаполис 500-де жеңіске жетіп, үш рет де мәнерлеп жарысты. 11 жылдың 10-ында поул позициясын жеңіп алды. 1940 жылы Оффенхаузер шеберханасы Локхид үшін машина жасауды бастады, күтілетін соғысқа дайындық шаралары күшейді. Соғысқа дейінгі соңғы қозғалтқыш 1941 жылдың 17 шілдесінде жіберілді, ал зауыт Перл-Харборға шабуылдан кейін гидравликалық жүйелерді өндіруге кірісті. Лео Госсен 1944 жылы толық уақытты Оффенхаузер қызметкері болды, ал Фред Оффенхаузер компанияны 1946 жылы сатты. Үстелдің қысымын пайдалану арқылы одан да жоғары қуаттылыққа қол жеткізуге болады. Соңғы 2,65 литрлік төрт цилиндрлі Offy, 9000 айналымда қысыммен шектелген, қуатты өндірді. Offy-дің соңғы жеңісі 1978 жылы Трентонда Гордон Джонкок басқарған "Жабайы мысық" машинасында тіркелді. Offy-мен жабдықталған машина соңғы рет 1982 жылы Поконода Domino's Pizza Pocono 500 жарысында Джим МакЭлриат басқарған Eagle шассиінде жарысты, бірақ Оффенхаузер қозғалтқыштары бар екі Vollstedt шассиі 1983 жылы Индианаполис 500-ге қатыса алмады.

The Offenhauser engine, familiarly known as the "Offy", was an overhead cam monoblock 4 stroke internal combustion engine developed by Fred Offenhauser and Harry Arminius Miller. Originally, it was sold as a marine engine. In 1930 a four cylinder Miller engine installed in a race car set a new international land speed record of Miller developed this engine into a twin overhead cam, four cylinder, four valve per cylinder racing engine. Variations of this design were used in midgets and sprints into the 1960s, with a choice of carburetion or Hilborn fuel injection. When both Miller and the company to whom he had sold much of the equipment and rights went bankrupt in 1933, Offenhauser opened a shop a block away and bought rights to engines, special tooling and drawings at the bankruptcy auction, and he and other former Miller employees took over production. They and former Miller employee, draftsman Leo Goossen, further developed the Miller engines into the Offenhauser engines. In 1946, the name Offenhauser and engine designs were sold to Louis Meyer and Dale Drake. It was under Meyer and Drake that the engine dominated the Indianapolis 500 and midget racing in the United States. In 1965, Meyer was bought out by Drake, his wife Eve and their son John. From then until Drake's son John sold the shop to Stewart Van Dyne, the Drake family designed and refined the engine until its final race days. One of the keys to the Offenhauser engine's success and popularity was its power. A 251.92 cubic inch (4,128.29 cm³) DOHC naturally aspirated four cylinder racing Offy with a 15:1 compression ratio and a bore and stroke could produce at 6,600 rpm (1.77 hp per cubic inch, 81 kW/L) making it remarkably power dense. Other variants of the engine produced even higher outputs of 3 hp per cubic inch (137 kW/L), unparalleled for their size and capacity in power to cubic inch/cylinder count ratio. Another reason for the engine's success was its reliability. Its monobloc construction made it immune to head gasket or cylinder stud problems, and allowed for higher cylinder pressures. From 1934 through the 1970s, the Offenhauser engine dominated American open wheel racing, winning the Indianapolis 500 27 times. From 1950 through 1960, Offenhauser powered cars won the Indianapolis 500 and achieved all three podium positions, winning the pole position in 10 of the 11 years. The Offenhauser shop began to do machine work for Lockheed in 1940, as the arms build up for anticipated war began. The last prewar engine was shipped on July 17, 1941, and the plant began producing hydraulic systems after the Pearl Harbor attack. Leo Goossen finally became a full time Offenhauser employee in 1944, and Fred Offenhauser sold the company in 1946. Outputs over could be attained, using around of boost pressure. The final 2.65 litre four cylinder Offy, restricted to boost, produced at 9,000 rpm. The Offy's final victory came at Trenton in 1978, in Gordon Johncock's Wildcat. The last time an Offy powered car raced was at Pocono in 1982 for the Domino's Pizza Pocono 500, in an Eagle chassis driven by Jim McElreath, although two Vollstedt chassis with Offenhauser engines failed to qualify for the 1983 Indianapolis 500.