Ричард Атвуд: Британдық жарыс жолдарының шебері

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (1940 жылы туған)

Ричард Джеймс Дэвид "Дики" Атвуд (1940 жылдың 4 сәуірінде, Вольвергемптон, Стаффордширде туған) – Англиядан шыққан британдық мотор спорты жарысшысы. Карьерасы бойында ол BRM, Lotus және Cooper Formula One командалары үшін жарысқан. Ол әлем чемпионатының 17 Гран-присіне қатысып, бір мәрте тұғырға көтеріліп, барлығы 11 ұпай жинады. Ол сонымен қатар спорттық автомобильдер жарысында да табысқа жетіп, 1970 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысын Porsche 917 көлігімен жеңіп алды, бұл Porsche-тің осы атақты жарыстағы рекордтық 19 жеңісінің біріншісі болды.

Ерте мансап

Ричард Атвуд спорттық автомобильдер өндіруші "Ягуар" компаниясында шәкірт ретінде автомобиль өнеркәсібіне қадам шегіп кірді. Ол 1960 жылы Triumph TR3 машинасының рулінде жарысуды бастады. 1961 жылы ол Мидлендс Ресинг Партнершипіне қосылып, клуб деңгейіндегі Формула Юниор жарыстарында олар үшін жүргізді және 1962 жылдың соңына дейін осы қызметін атқара берді. 1963 жылы команда халықаралық аренаға кеңейді, ал Атвуд Lola Mk5a машинасымен Монако Гран-приінің Формула Юниор демеушілік жарысын жеңіп алып, бірден автоспорт жаңалықтарына енді. Осы және жыл ішіндегі басқа да көрсеткен нәтижелері оған Автокөлік жазушылар гильдиясының төрешілер алқасы дауыс берген алғашқы Гроуввуд сыйлығын сыйлады. Осы жетістіктің нәтижесінде 1964 жылы MRP Формула 2 класына көтерілуге шешім қабылдады. Атвуд Венада жеңіске жетті және Пау Гран-приі, Эйфельреннен және Альби Гран-приі жарыстарында екінші орын алды. Бұл кездегі танымал Гран-при жүргізушілері Формула 2 сериясының маңызды бөлігі болды; шындығында, Пауда ол толық құрастырылған Lotus машинасымен жүргізіп келе жатқан Формула 1 әлем чемпионы Джим Кларктан ғана жеңілді.

Формула-1 және басқа бір орындық сериялар

Атвудтың Формула 2 жарыстарындағы өнері BRM компаниясының иесі Альфред Оуэнге Формула 1 командасында орын беруге мүмкіндік берді. Командамен алғашқы қатысуы Гудвудта өткен «News of the World Trophy» жарысында болды, онда ол BRM P57 көлігімен төртінші орынды алып, Lotus командасынан басқа финиш сызығын кесіп өткен алғашқы жүргізуші және Колин Чапманның жеңімпаздарымен бірдей айналымда аяқтаған жалғыз көлік болды. Атвудтың екінші Формула 1 жарысы 1964 жылғы Ұлыбритания Гран-присінде болды, ол BRM-нің төрт дөңгелекті P67 үлгісін басқарды. Жобаның сынақ жүргізушісі болғандықтан, Атвуд ауыр салмақты көлікті біліктілікке іліккенімен, старттық тордың соңғы қатарында қалды. Алайда, көлік негізінен сынақ стенді ретінде қарастырылғандықтан, BRM жарысқа дейін P67 көлігін кері қайтаруға шешім қабылдады. 1965 жылғы F1 маусымында Тим Парнелл Атвудты өзінің жеке «Reg Parnell Racing» командасына шақырды, ол бұрынғы сынып жетекшісі Lotus 25 көлігін жүргізді. Айыныштысы, Атвуд үшін 1965 жылы шасси өзінің ең жақсы күйінде болмады, ал BRM қозғалтқышымен жабдықталған ол бәсекеге қабілетсіз болды. Көліктің сенімділігіне қарамастан, Атвуд маусым соңында екі алтыншы орынды ғана жеңіп алды. 1966 жылы Атвуд BRM-нің «Tasman Series» құрамында Аустралия мен Жаңа Зеландияда жарысқа қатысты. Оның «Tasman» жарыстарындағы өнері үміттендірді, оның ішінде Левинде жеңіске жетті, бірақ осыған қарамастан – мүмкін, 1965 жылғы Формула 1 өнерінің нәтижесіздігі мен спорттық автомобильдердегі сәттілігінің артуына байланысты – Атвуд 1966 және 1967 жылғы Формула 1 маусымдарының көп бөлігін өткізіп жіберді. Оның жалғыз қатысуы 1967 жылғы Канада Гран-присінде Педро Родригестің (Cooper) орнына келгенде болды, ол Cooper Maserati көлігімен 10-шы орынды жеңіп алды. 1966 жылы Формула 2-де өзінің табысын сақтап, Рим Гран-присінде жеңіске жетіп, 1966 жылы Пауда екінші орын алды, бірақ 1967 жылы спорттық автомобильдерге баса назар аударды. 1968 жылғы Индианаполис 500 жарысына дайындық кезінде Майк Спенс қаза болғаннан кейін Атвуд Парнелл басқаратын BRM командасына қайта оралды. Атвудтың оралғаннан кейінгі алғашқы жарысы, мүмкін, ең жарқын жарысы болды, ол 1968 жылғы Монако Гран-присінде ең жылдам айналым жасап, Грэм Хиллдің (Lotus) артынан екінші орынды жеңіп алды. Алайда, маусымның қалған бөлігінде нәтижелер нашарлап, жарыс соңына жеткенше төрт жарыс қалғанда Атвудтың орнына Боби Унсер келді. Монакодағы жарыстарға арналған маман ретінде, Ричард Атвуд өзінің соңғы Формула 1 жарысын княздықта өткізді. Колин Чапман жарақат алған Джохен Риндттің орнына британдық жүргізушіні шақырды, ол Lotus 49B көлігін басқарды. Ол құрметті төртінші орынды жеңіп алды. Бұл оның соңғы Формула 1 жарысы болғанымен, ол 1969 жылғы Германия Гран-присінде Франк Уильямс үшін Формула 2 Brabham көлігінде қатысты, онда ол жалпы есепте алтыншы, ал Формула 2 класында екінші орынды жеңіп алды.

Attwood's performances in Formula Two prompted Alfred Owen, the proprietor of BRM, to offer him an opportunity in his works Formula One team. His first outing for the team was in the non Championship News of the World Trophy race, at Goodwood, in which he took the BRM P57 to fourth place, the first non Lotus finisher and the only car to end on the same lap as Colin Chapman's fleet winners. Attwood's second Formula One outing was in the 1964 British Grand Prix, driving BRM's experimental four wheel drive P67 model. Having been the project's test driver Attwood did manage to qualify the overweight car, albeit in last place on the grid. However, as the car was principally intended as a rolling test bed, BRM decided to withdraw the P67 prior to the race itself. Tim Parnell signed Attwood to his privateer Reg Parnell Racing team for F1 season of 1965, driving a formerly class leading Lotus 25. Unfortunately for Attwood, by 1965 the chassis was past its best, and fitted with the BRM motor it was distinctly uncompetitive. Although generally reliable, Attwood only managed to pick up a pair of sixth place points finishes towards the end of the season. In 1966 Attwood competed in Australia and New Zealand as a part of BRM's Tasman Series squad. His Tasman performances were very promising, including a win at Levin, but despite this – perhaps due to his underwhelming 1965 Formula One performances and growing success in sports cars – Attwood sat out the majority of the F1 season of 1966 and F1 season of 1967 Formula One seasons. His only appearance came as a substitute for works Cooper driver Pedro Rodríguez at the 1967 Canadian Grand Prix, bringing the Cooper Maserati home in 10th place. During 1966 he maintained his run of form in Formula Two, taking victory in the Rome Grand Prix and a second place at Pau in 1966, but concentrated firmly on sports cars in 1967. After Mike Spence's death during practice for the 1968 Indianapolis 500 race Attwood rejoined the BRM works team, now run by Parnell, as his replacement. Attwood's first race on his return was perhaps his most spectacular, taking fastest lap in the 1968 Monaco Grand Prix, on his way to a strong second place finish behind Graham Hill's works Lotus. However, results declined through the remainder of the season, and four races from the end Attwood was himself replaced by Bobby Unser. Always something of a Monaco specialist, it was in the principality that Richard Attwood made his final Formula One start. Colin Chapman brought in the Briton as substitute for the injured Jochen Rindt, driving the Lotus 49B. He finished in a respectable fourth place. Although this was his last Formula One drive, he did appear at the 1969 German Grand Prix in a Formula Two Brabham for Frank Williams, where he finished sixth overall, and second in the Formula Two class.

Спорттық автокөлік жарыстары

1964 жылы Атвуд Формула-1-де алғашқы қадамдарын баса бастағанда, оған Ford GT прототипі жобасының тобы да ұсыныс жасады, кейіннен ол Ford GT40-қа айналды, және ол осы танымал машинаны жарыс трассасына шығарған алғашқы жүргізушілердің бірі болды. 1964 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында ол Джо Шлезермен GT40 машинасымен бірге қатысты, бірақ машинаның өртенуіне байланысты жарыстан шығуға мәжбүр болды. Оның халықаралық аренадағы алғашқы маңызды жеңісі 1964 жылы Оңтүстік Африкадағы Рэнд 9 сағаттық жарысында Дэвид Пайпердің Ferrari P2 машинасымен болды. Дэйвид Пайпермен Атвуд ұзақ жылға созылған кәсіби қарым-қатынасын дамытты. Ол Пайпердің жасыл Ferrari машиналарын – соның ішінде 250LM және 330P3/4 – келесі бес жыл бойы көптеген жарыстарда жүргізіп, Әлемдік спорттық чемпионатта бірнеше ұпай жинады және Пайпермен Maranello Concessionaires командасы үшін жұптасып жарысты. Осы кезеңдегі жарқын сәттерге 1967 жылғы Spa 1000 км жарысында үшінші орын және 500 км Zeltweg жарысында екінші орын кірді. Атвуд өзін тек Ferrari және Ford машиналарымен ғана шектемеді, Porsche 906 және Alfa Romeo T33 сияқты түрлі машиналарды да жүргізді. Ол сондай-ақ GT40-тың мұрагері – Ford P68 машинасымен жарысқан аз ғана жүргізушілердің бірі болды, бірақ 1968 жылғы 1000 км Нюрбургрингте техникалық бұзылуларға байланысты жарысты аяқтауға қол жеткізбеді. Жеке Porsche машиналарын жүргізгеннен кейін, 1969 жылғы Әлемдік спорттық чемпионатына Атвуд Porsche зауыттық командасына қосылды. Ұлыбританиялық Вик Элфордпен бірге жарысқан маусымның ең жарқын сәттері Porsche 908 машинасымен BOAC 500 (жүргізушілердің туған жері Брендс-Хатчтағы жарыс) және Уоткинс-Глен 6 сағаттық жарысында екінші орынды жеңіп алу болды. Маусымның соңында Атвуд тағы да танымал спорттық жарыс машинасының әзірлеуіне қатысты: Porsche 917. Элфорд/Атвуд жұбы 1969 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында 917 машинасымен 327 айналым жасады, бірақ жарыстың көп бөлігінде көш бастағаннан кейін, соңғы екі сағатта беріліс қорабының бұзылуына байланысты жарыстан шығып қалды. Кейіннен Атвуд 1970 жылы Ханс Херманмен бірге Porsche 917K машинасымен Ле-Манның 24 сағаттық жарысында жеңіске жетті. Херман мен Атвуд 1970 жылғы Нюрбургринг жарысында екінші орынды иеленді, бұл жолы 908 машинасымен. Ол Герби Мюллермен бірге Porsche 917 машинасымен 1971 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында екінші орынды жеңіп алды, бұл жолы Джон Уайердің жеке командасы үшін. Маусым соңында, командаласы Педро Родригеспен бірге 1000 км Zeltweg жарысында жеңіске жеткеннен кейін, Атвуд автоспорттан зейнеткерлікке шықты. Атвуд 1984 жылы қысқа уақытқа зейнеттен қайтып, өлі Астон Мартин Нимрод Ле-Манс жобасының бір бөлігі болды. 1984 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында Джон Шелдон жүргізіп жатқанда болған қатты апаттан кейін оның машинасы жарыстан шығып қалды, содан кейін Атвуд жарыс әлемінен толығымен кетіп қалды. Тарихи автоспорттың танымалдылығы артып келе жатқанда, ол жиі түрлі шаралар мен Porsche көрмелерінде өзінің Porsche 917 машинасымен пайда болды, оны Стив Маккуин өзінің Le Mans фильмінде қолданған. Машина 1970 жылғы Ле-Манда жеңіске жеткен машинасына ұқсас етіп боялды, ал Атвуд оны "зейнетақым" деп атады, өйткені машинаның құны 1970 жылдары сатып алғаннан бері ондаған жылдар бойы тез өсті. 2000 жылы Атвуд өзінің зейнетақысын аукционда 1 миллион фунт стерлингке сату арқылы ақшалай түсімге айналдырды. Бүгінде ол тарихи автоспортта өте белсенді, және Гудвуд жылдамдық фестивалі сияқты жыл сайынғы көптеген шараларда естен кетпес көріністер жасап жүр.

In 1964, as Attwood was taking his first steps in Formula One, he was also approached by the Ford GT prototype project team, later to evolve into the Ford GT40, and became one of the first drivers to take the iconic car onto a race track. He shared a GT40 with Jo Schlesser in the 1964 24 Hours of Le Mans, but was forced to retire due to the car catching fire. His first major international sports car victory came at the 1964 Rand 9 Hours race in South Africa, driving David Piper's Ferrari P2. It was with David Piper that Attwood developed perhaps his longest lasting professional relationship. He drove Piper's green Ferraris – including the 250LM and 330P3/4 – on many occasions over the following five years, collecting a few point finishes in World Sportscar Championship events, and paired up with Piper for the Maranello Concessionaires team. Highlights during this time included a third place in the Spa 1000 km and second in the 500km Zeltweg in 1967. Attwood did not restrict himself to Ferrari and Ford though, putting in drives in machinery as diverse as the Porsche 906 and Alfa Romeo T33. He was also one of the few drivers to race the infamous Ford P68, GT successor to the GT40, failing to finish due to mechanical maladies during the 1968 1000km Nürburgring. Having driven privateer Porsches, for the 1969 World Sportscar Championship season Attwood was signed to the Porsche works team. Commonly paired with fellow Brit Vic Elford, the season's highlights were a pair of second places, driving the Porsche 908, in the BOAC 500 (the drivers' home race at Brands Hatch) and the Watkins Glen 6h race. Later in the season Attwood was again involved in the development of an iconic sports racing car: the Porsche 917. The Elford/Attwood pairing took their 917 up to 327 laps in the 1969 24 Hours of Le Mans, but the car suffered a gearbox failure with only two hours to go, after leading for a substantial portion of the race. Attwood subsequently went on to win the Le Mans 24 Hours in 1970 with a Porsche 917K, along with Hans Herrmann. Hermann and Attwood also took second place in the 1970 Nürburgring race, this time back in a 908. Driving with Herbie Müller once more in a Porsche 917 he finished second in the 1971 24 Hours of Le Mans, this time for the John Wyer privateer team. At the end of the season, after also winning the 1000km Zeltweg race along with his teammate Pedro Rodríguez, Attwood retired from motorsport. Attwood came out of retirement briefly in 1984, as a part of the moribund Aston Martin Nimrod Le Mans project. Following his car's failure to finish in the 1984 24 Hours of Le Mans race after a hideously violent accident while John Sheldon was driving, Attwood retired from front line racing for good. With the growth in popularity of historic motorsport, he frequently appeared in events and Porsche shows with his own Porsche 917, which Steve McQueen used in his film Le Mans. The car was painted to represent his 1970 Le Mans winner, and Attwood referred to it as "my pension", as the value of the car had risen rapidly over the decades since he bought it in the 1970s. In 2000 Atwood cashed in his pension, when he sold the car in an auction for £1 million. Today he is still very active in historic motorsport, often making memorable appearances at the Goodwood Festival of Speed, among many yearly excursions.

Жеке өмір

Эттвуд 1989 жылы жаңадан сатып алған Peugeot 405 Estate машинасына ие болды және бастапқы қозғалтқыш пен қосымшасымен 415 000 мильді сәтті жүргізді. Бұл оқиға Evo журналында жарық көрді. 2017 жылдың 13 маусымында келесі иесі оны сатуға қойды, бірақ 18 маусымға дейін жарнаманы шамамен 2000 адам қараса да, ешқандай ұсыныс түспеді.

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Командасы Пилоттар Автомобиль Сыныбы Айналымдар 1963 Lola Cars Ltd. Дэвид Хоббс Lola Mk6 GT P+3.0 151 Аяқталмады Аяқталмады 1964 Ford Motor Company Джо Шлезер Ford GT40 P5.0 58 Аяқталмады Аяқталмады 1966 Maranello Concessionaires Дэвид Пайпер Ferrari 365 P2 P5.0 33 Аяқталмады Аяқталмады 1967 Maranello Concessionaires Пирс Курейдж Ferrari 412P P5.0 208 Аяқталмады Аяқталмады 1968 Дэвид Пайпер Дэвид Пайпер Ferrari 275LM S5.0 302 7-орын 2-орын 1969 Porsche System Engineering Вик Элфорд Porsche 917 S5.0 327 Аяқталмады Аяқталмады 1970 Porsche KG Salzburg Ханс Геррманн Porsche 917K S5.0 343 1-орын 1-орын 1971 JW Automotive Engineering Герберт Мюллер Porsche 917K S5.0 395 2-орын 2-орын 1984 Viscount Downe Aston Martin Майк Салмон Джон Шелдон Nimrod NRA/C2B C1 92 Аяқталмады Аяқталмады