Жонни Секотто: Мотоспорт және автоспорт шеберінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Венесуэлалық мотоцикл жарыскері және жарыс жүргізушісі (1956 жылы туған)

Джонни Альберто Секотто Перселло (25 қаңтар 1956 жылы туған), көбінесе Джонни Секотто деп танылатын, Венесуэланың бұрынғы кәсіби Гран-при мотоцикл жарыскері және автожарыскері. Ол 1975 жылы 19 жасында мотоциклдермен жол жүру жарысындағы ең жас әлем чемпионы атанды және осы кезде жас дарын ретінде көзге түсті. Мотоцикл жарысындағы жарқын бастауына қарамастан, ол көптеген жарақаттар мен техникалық ақауларға тап болды, бұл оның мотоцикл Гран-при жарыстарындағы жетістіктерін шектеді.

Ерте мансап

Секото Венесуэланың Каракас қаласында итальян иммигранттарының отбасында дүниеге келді. Оның әкесі мотоцикл дүкенінің иесі және 500 куб см Norton мотоциклімен Венесуэланың ұлттық чемпионатында жеңіске жеткен бұрынғы жарыскер болған. Ол мансабының соңына дейін сол шлем дизайнын сақтап қалды. Сол кездегі Дейтона 200 жарысы әлемдегі ең беделді мотоцикл жарыстарының бірі саналды, онда Джакомо Агостини және Барри Шин сияқты әлем чемпиондары бақ сынасты. Секото Yamaha-ның венесуэлалық импортері Venemotos компаниясының демеушілігімен келген, өзгертілмеген Yamaha TZ750 мотоциклімен жаңадан қатысатын жүргізуші ретінде Дейтонаға келді. Секото старттық сызыққа шыққанда, жарыс шенеуніктері оның мотоциклінің астынан сұйықтық тамшылап жатқанын байқады. Секото мансабындағы алғашқы Гран-при жарысында екі рет жеңіске жетіп, тамаша жетістіктерін жалғастырды. Ол 250 куб см әлем чемпионатында екі рет жеңіске жетті, бірақ Германия Гран-присіндегі апат және одан кейін мотоциклінің қозғалтқышындағы ақаулар оны соңғы нәтижеде төртінші орынға тастады. Жарыс Секото мен оның Yamaha командаласы Кенни Робертс арасындағы күреске айналды. Кейін оның тозған дөңгелектері Робертс сияқты соққыға ұшырауына қаншалықты жақын болғанын көрсетті. Секото 500 куб см класына көтеріліп, Venemotos командасының қолдауымен жұмыс істейтін спутниктік команда үшін бір жылдық Yamaha YZR500 мотоцикліне отырды. Франциядағы кезеңнен кейін ол ешқандай ұпай жинамады және Италия Гран-присінен кейін 500 куб см класынан бас тартып, 350 куб см титулын қорғауға көшті. Ол швеция Гран-присіне дейін жарақатынан жазылып, жеңімпаз Барри Шиннен 2,9 секунд қалып, екінші орынды иеленді. Содан кейін Секото Финляндия Гран-присінде және Чехословакия Гран-присінде екі рет қатарынан жеңіске жетті, сонымен қатар 350 куб см Гран-присінде де жеңіске қол жеткізді. Ол 1978 жылғы Формула 750 әлем чемпионатында жақсы өнер көрсетті, онда Робертс төрт рет жеңіске жеткеніне қарамастан, Секото үш рет жеңіске жетіп, үш рет екінші орынды иеленді, осылайша чемпионатты жеңіп алды. Секото 1979 жылғы Австрия Гран-присінде, Зальцбургрингте ауыр жарақат алып, тізесі сынды және жарақаттарына байланысты маусымның жартысын өткізіп жіберді. Робертстің Yamaha командасындағы жетістіктері және Секотоның тұрақсыз өнер көрсетуі нәтижесінде Yamaha 1979 жылғы маусымнан кейін оған зауыттық қолдауын тоқтатты. Дегенмен, оның өнер көрсетуі оған Формула 1-де орын алуға жеткілікті назар аударды. Ол екінші жарыста алтыншы орынға ие болып, жақсы старт алды; алайда, команда қаржы тапшылығына тап болды және ол соңғы екі кезеңде жарысқа қатыса алмады. Ұлыбритания Гран-присіне іріктеу кезінде ол ауыр апатқа ұшырап, екі аяғын сындырып, Формула 1 мансабын аяқтады. Лонг-Бичте алтыншы орын алғаны 29 жылдан кейін Пастор Малдонадоның Испания Гран-присінде жеңіске жеткенше венесуэлалық жүргізуші үшін ең жақсы нәтиже болып қала берді.

Cecotto was born in Caracas, Venezuela to Italian immigrant parents. His father was a motorcycle shop owner and former motorcycle racer who had won the Venezuelan national championship on a 500cc Norton. He would keep the helmet design through the remainder of his career. At the time, the Daytona 200 was considered one of the most prestigious motorcycle races in the world, attracting world champions such as Giacomo Agostini and Barry Sheene. He arrived at Daytona as an unknown rookie aboard an unmodified Yamaha TZ750 sponsored by Venemotos, Yamaha's Venezuelan importer. As Cecotto took his place on the starting grid, race officials noticed a puddle of fluid developing beneath his motorcycle. Cecotto continued his impressive streak by scoring a double victory in the first world championship Grand Prix race of his career. He was competitive in the 250cc world championship with two victories however, a crash at the German Grand Prix and then engine problems for his motorcycle left him in fourth place in the final standings. The race turned into a battle between Cecotto and his Yamaha teammate, Kenny Roberts. Afterwards, his shredded tires showed how close he was to suffering the same fate as Roberts. Cecotto moved up to the premier 500cc class riding a year old Yamaha YZR500 for a Yamaha supported satellite team operated under the Venemotos team banner. He failed to score any further points after the French round and shortly after the Italian Grand Prix, he gave up on the 500cc class completely to concentrate on defending his 350cc title. He recovered from his injuries in time for the Swedish Grand Prix where he finished in second place, 2.9 seconds behind winner Barry Sheene. Cecotto then won two consecutive races with victories at the Finnish Grand Prix and the Czechoslovak Grand Prix where he also won the 350cc Grand Prix. He was more successful in the 1978 Formula 750 world championship, where despite four victories by Roberts, Cecotto was able to score three victories along with three second place finishes to secure the championship. Cecotto suffered a badly broken kneecap at the 1979 Austrian Grand Prix at the Salzburgring and missed half the season due to his injuries. As a result of Roberts' success for the Yamaha team along with Cecotto's inconsistent performances, Yamaha withdrew their factory support for him after the 1979 season. Nevertheless, his performance garnered enough attention that he was offered a seat in Formula One. He had a promising start as he scored a sixth place in only his second race; however, the team suffered from lack of funding and he was forced to sit out the final two rounds. While qualifying for the British Grand Prix, he crashed heavily, breaking both of his legs which effectively ended his Formula One career. His sixth place at Long Beach stood as the best result for a Venezuelan driver until Pastor Maldonado's victory in the Spanish Grand Prix 29 years later.

Туристік көліктер

Жарақаттарынан жазылған соң, Секотто әйгілі Schnitzer Motorsport BMW командасының гүлденген A тобындағы Туристік автомобильдер санатында жарысқа оралды. Оның ең жақсы нәтижесі 1985 жылы Дитер Квестер мен Маркус Острайхпен бірге Спа 24 сағатында 2-орынға ие болуы болды. Содан кейін ол Австралияға сапар шегіп, 1985 жылы Батерсттегі Маунт Панорама трассасында Джеймс Харди 1000 жарысында екінші орын алды. Spa-да айдаған BMW 635 CSi көлігімен, серігі Роберто Раваглиамен бірге «Жылдың жаңашылы» жүлдесін бөлісіп жеңіп алды. Джеймс Харди жарысының кезінде жаттығуларда, Секотто бұрынғы мотоспорт жарысқа қатысушысы Грег Хансфордтан, олардың Alfa Romeo GTV6 көлігімен жарысқа қатысқандары сияқты, Маунт Панорама трассасында да мотоциклдермен жарысқандарын естіп, таң қалды. Ол онда мотоциклмен жарысуға екі рет ойланатынын айтты (сол кезде Хансфорд 6.172 км (3.835 миль) трассасының 350cc мотоциклдік айналымы бойынша рекордты иеленген еді). 1986 жылы ол бельгиялық RAS Sport Volvo командасына қосылды, турбоқозғалтқышты Volvo 240T көлігімен FIA Туристік автомобильдер чемпионатында (тек 1986 жылы аталған) өнер көрсетті. Әдетте Еуропаның Туристік автомобильдер чемпионы Томас Линдстроммен бірге жарысқан Секотто, чемпионатта екі жеңіс (Хоккенхайм және Золдер), екі екінші және екі үшінші орын алды. Сондай-ақ, ол Макао Гран-приі аясында өткен 1986 жылғы Гия жарысында 240T көлігімен жеңіске жетті, сондай-ақ Андерс Олофссонмен бірге Жапониядағы Фудзиде өткен 1986 жылғы InterTEC 500 жарысында жеңіс алды. 1986 жылғы маусым соңында Volvo командасы шығып кеткеннен кейін, Секотто BMW-ге қайта оралды және 1987 жылғы Туристік автомобильдер әлем чемпионатында итальяндық CiBiEmme командасы үшін BMW M3 көлігін жүргізіп, 1985 жылғы ETCC чемпионы Джанфранко Бранкателлимен бірге жарысты. Бұл екеуі чемпионаттың үшінші кезеңінде, Дижон-Пренуадағы 500 км де Бургундияда жеңіске жетті, содан кейін 1987 жылғы Джеймс Харди 1000 жарысының алғашқы австралиялық кезеңін аяқтаған алғашқы WTCC тіркелген көлігі болды. Секотто мен Бранкателли Батерстте 7-орынға ғана ие болғанмен, бірінші тіркелген көлік ретінде аяқтағандары үшін бірінші орынға ұпай алды. 1989 жылы ол Италияның Туристік автомобильдер чемпионатында жеңіске жетті. Секотто 1987 жылғы Туристік автомобильдер әлем чемпионатында Бранкателлимен бірге 158 ұпаймен 8-орынды иеленді. 1988 жылдан 1992 жылға дейін Секотто Deutsche Tourenwagen Meisterschaft (DTM, Германияның Туристік автомобильдер чемпионаты) жарысына қатысты. Schnitzer Motorsport BMW M3 көлігімен жүргізіп, 1990 жылғы маусымда екінші орынды алды. Ол сондай-ақ төзімділік жарыстарына қатысып, 1990 жылы Спа және 1992 жылы Нюрбургрингтегі 24 сағаттық жарыстарда жеңіске жетті. 1994 және 1998 жылдары ол BMW үшін Германияның Супертурневаген кубогының чемпионы атанды. 1995 жылы ол BMW үшін Британдық Туристік Автомобиль Чемпионатында (BTCC) жарысты. 2001 және 2002 жылдары ол Irmscher Opel Omega көлігіне ауысып, екі жыл қатарынан Германияның V8Star сериясындағы чемпионатты жеңіп алды.

After recovering from his injuries, Cecotto returned to competition in the flourishing Group A Touring Car category for the famed Schnitzer Motorsport BMW team, with his best finish being 2nd at the 1985 Spa 24 Hours with Dieter Quester and Markus Oestreich. He then traveled to Australia where he finished second in the 1985 James Hardie 1000 at the Mount Panorama Circuit in Bathurst, driving the BMW 635 CSi he drove at Spa, jointly winning the races "Rookie of the Year" award with his co driver Roberto Ravaglia. During practice for the James Hardie, Cecotto professed surprise when told by former motorcycle racing rival Gregg Hansford, who was driving an Alfa Romeo GTV6 in the race, that they raced motorcycles at Mt Panorama as well as cars, claiming that he would think twice before racing a bike there (Hansford was at the time the 350cc motorcycle lap record holder for the 6.172 km (3.835 mi) circuit). In 1986 he joined Belgian based factory backed RAS Sport Volvo team in the renamed (for 1986 only) FIA Touring Car Championship driving a turbocharged Volvo 240T. Usually co driving with defending European Touring Car Champion Thomas Lindström, Cecotto finished 8th in the championship with two wins (Hockenheim and Zolder), two second and two third placings. He also drove a 240T to victory at the 1986 Guia Race held during the Macau Grand Prix, as well as winning the 1986 InterTEC 500 held at Fuji in Japan alongside Anders Olofsson. After Volvo pulled out at the end of the 1986 season, Cecotto re joined BMW and competed in the 1987 World Touring Car Championship driving a BMW M3 for the Italian CiBiEmme team alongside joint 1985 ETCC champion Gianfranco Brancatelli. The pair won the third round of the championship, the 500 km de Bourgogne at Dijon Prenois, before being the first WTCC registered car to finish the first Australian round, the 1987 James Hardie 1000. Although Cecotto and Brancatelli only finished in 7th place at Bathurst, as the first registered car to finish they were awarded first place points. In 1989 he captured the Italian Touring Car Championship. Cecotto finished in 8th place with Brancatelli in the 1987 World Touring Car Championship with 158 points. From 1988 to 1992, Cecotto competed in the Deutsche Tourenwagen Meisterschaft (DTM, German Touring Car Championship). Driving a Schnitzer Motorsport BMW M3, he finished as runner up in the 1990 season. He also participated in endurance racing, winning the 1990 24 Hours of Spa and the 1992 24 Hours of Nürburgring. In 1994 and 1998 he won the German Super Tourenwagen Cup Championship for BMW. In 1995 he raced in the British Touring Car Championship (BTCC) for BMW. In 2001 and 2002, he switched to the Irmscher Opel Omega and won the German V8Star Series Championship two years running.

Кейінгі өмірі

Қазіргі уақытта Секотто уақытының көп бөлігін ұлдары Джонни Секотто кіші және Джонатан Секоттоның кәсіби автокөлік жарыстарымен айналысуына қолдау көрсетуге арнап отыр.