Бірінші жүрек трансплантациясы алған адам – Луи Вашканьский. Өмірі, отбасы тарихы, Оңтүстік Африкаға көші және жүрек алмастыру операциясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамға алғашқы жүрек трансплантациясы жасалған қабылдаушы.
Recipient of the first human heart transplant
Уошканский жалпы есеп бойынша жүрек трансплантациясын алған екінші адам болды, себебі Джеймс Харди 1964 жылы трансплантация жасаған, онда Бойд Раш шымпанзенің жүрегін алған, бірақ сол науқас бір сағаттан артық тіршілік етпеді және есін жимады.
Washkansky was the second human recipient of a heart transplant overall, in that James Hardy had done a transplant in 1964 in which Boyd Rush received a chimpanzee's heart, although the patient in that case only survived an hour and did not regain consciousness.
Өмірбаян
Вашканский – литвалық еврей, Эйб Вашканский мен оның әйелі Хана Йентель Кемельгордың төрт баласының ең кішісі. 1912 жылы, Вашканский үш айлық болғанда, әкесі отбасынан бөлініп Оңтүстік Африкаға көшіп, өнім сатумен айналысатын бизнес ашты. Бірінші дүниежүзілік соғыс және оның салдарынан Хана мен балалар 1923 жылға дейін Кейптаунда Эйбпен қайта қосыла алмады. Вашканский Кейптаун жоғары мектебінде оқып, сегізінші сыныпты бітірген соң Кейптаундағы азық-түлік саудасымен айналысты. 1967 жылдың қаңтар айында Вашканскийді Грот Шур ауруханасындағы Кардиологиялық клиниканың кардиологы Мервин Готсманға барып қарауға жіберді, себебі оның жүрек жеткіліксіздігі күшті болды. Вашканскийге жүрек катетеризациясы жасалды, ол жүрек жеткіліксіздігінің ауыр екенін растады, содан кейін оны мүмкін болатын операция үшін Барнардқа жіберді. Вашканский 1967 жылдың 14 қыркүйегінде, яғни еврейлердің жаңа жылы күні Грот Шурға қайтадан жатты. 1965 жылы өткерген жүрек шабуылынан кейін оның жүрегінің шамамен үштен бір бөлігі ғана жұмыс істеді. Қазан айының соңында ол диабеттік комаға түсті, бірақ есін жинады. Бірде денесі ісіп, қатты ауырған кезде әйелі Энн оған сыбырлап, қалай екенін сұрады. Ол күлімсіреп: «Мен әлемнің төбесіндемін», – деп жауап берді. Ол сонымен қатар бүйрек және бауыр жеткіліксіздігінен де зардап шекті. 10 қарашада Валь Шрире Вашканскийді жүрек трансплантациясына кандидат ретінде ұсынды. Барнард Вашканскиймен кездескенде, трансплантация мүмкіндігін түсіндірді және Вашканский оған келісті. Кейін Энн күйеуі Луистің «көңілі көтерілгендей» екенін байқады. Барнард кейінірек екеуіне де трансплантация мүмкіндігін түсіндіргенде, бұл идея соншалықты жаңа болды, Энн күйеуі донор жүрегінің мінезін сіңіріп алуы мүмкін деп уайымдады. Барнард Энн мен Луис Вашканскийге ұсынылған трансплантацияның 80% сәттілік мүмкіндігі бар екенін айтты, бұл «алдаушы» деп сынға ұшырады. Операцияға дейінгі процедураның бір бөлігі – Вашканскийдің терісінен, мұрынан, аузынан, тамағынан және тіке ішегінен тампон алып, оның денесінде қандай бактериялар тіршілік ететінін анықтау болды, содан кейін трансплантациядан кейін ең тиімді антибиотиктерді беруге болады. Оны сонымен қатар жиі Phisohex ерітіндісімен шайып тастады.
Washkansky was a Lithuanian Jew, the youngest of the four children of Abe Washkansky and his wife, Chana Yentel Kemelgor. In 1912, when Washkansky was three months old, his father emigrated to South Africa without his family and started a business as a produce merchant. As a result of World War I and its aftermath, Chana and the children were not able to re unite with Abe in Cape Town until 1923. Washkansky attended Cape Town High School, where he passed the standard eight, before entering the grocery business in Cape Town. In January 1967, Washkansky was referred to Mervyn Gotsman, a cardiologist at the Cardiac Clinic in Groote Schuur Hospital, due to refractory heart failure. Washkansky underwent cardiac catheterisation confirming severe heart failure, and was subsequently referred to Barnard for possible surgery. Washkansky was re admitted to Groote Schuur on 14 September 1967, which was also the Jewish New Year. As a result of heart attacks in 1965, approximately only one third of his heart was still functioning. In late October, he went into a diabetic coma, but regained consciousness. Once, when he was swollen with fluid and in considerable pain, his wife Ann asked him in a whisper how he was doing. He managed a smile and whispered, "I'm on top of the world." He was also suffering from kidney and liver failure. On 10 November, Val Schrire put forward Washkansky as a possible heart transplant candidate. When Barnard met with Washkansky, Barnard explained the possibility of a transplant and Washkansky was agreeable to the possibility. Afterwards, Ann found her husband Louis to be "oddly buoyant." When Barnard later explained the possibility of a transplant to both of them, the idea was so new that Ann initially worried her husband might absorb some of the personality of the donor heart. Barnard stated to Ann and Louis Washkansky that the proposed transplant had an 80% chance of success, which has been criticised as "misleading". Part of the pre op procedure was to take swabs from Washkansky's skin, nose, mouth, throat, and rectum to find out what bacteria lived on and in his body, so that the most effective antibiotics could be given after the transplant. He was also frequently washed down with Phisohex.
1967 жылдың қарашасында трансплантация болуы мүмкін
1967 жылдың қараша айының соңында потенциалды донор табылды. Жас қара нәсілді ер адам жүк көлігінен құлап, қатысты бас жарақаты алды. Кардиология бөлімінің бастығы Вал Шрире бұрын "басқа нәсілді" донордан қашық болуға басымдық бергенімен, полиция жас жігіттің отбасына оның жүрегін донор ретінде пайдалануға рұқсат сұрады. Макрейдің мәлімдемесінше, отбасы "полиция қызметкерімен бетпе-бет келгеннен кейін үлкен дүрбелеңге түсті". Бірақ донор жүрегінің ЭКГ-сы ST сегменттерінің төмендегенін көрсетті, яғни жүрек зақымдалған немесе жеткілікті мөлшерде оттегімен қамтамасыз етілмеген болуы мүмкін. Бұл Вал Шриреге апартеидтік Оңтүстік Африкада "басқа нәсілді" донор жүрегін трансплантациялауға медициналық себеп болды. Мүмкін болатын операцияға дайындалып, тазаланып, шашын қырқып алған Вашканский, операциядан бас тартылғанын естігенде көңілі қалып, көңілі тоңды. Ол болашақта мүмкіндіктерінің азаятынын сезінді.
In late November 1967, a potential donor was identified. A young black man had fallen off a truck and suffered a catastrophic head injury. Although the Chief of Cardiology, Val Schrire, had previously expressed a strong preference to avoid a "coloured" donor, police approached the young man's family for permission for him to be a heart donor. McRae writes that the family was "in shock after they were confronted by a policeman". The EKG of the donor heart, however, showed depressed ST segments, meaning that it might have been damaged or was not receiving enough oxygenated blood and gave the reluctant Val Schrire a medical reason not to continue with the transplant of a "coloured" donor heart in apartheid South Africa. Washkansky, who had been cleaned and shaved for the possible attempt, felt let down and disappointed when it did not go forward. He felt his future chances were slim.
Операция және нәтижесі
1967 жылы 3 желтоқсанда Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласындағы Грот Шур ауруханасында жүрек трансплантатын алды. Операция шамамен алты сағатқа созылды, ол сағат 01:00-де басталды, Кристиан Барнард отыз хирургтан, анестезиологтардан, медбикелерден және техниктерден тұратын топты басқарды. Оның ағасы Мариус Барнард операцияға көмектесті. 25 жасар Дениз Дарвалл мен оның анасын мас күйінде көлік жүргізуші сенбі күні түстен кейін көшеден өтіп бара жатқанда соқты. Оның анасы оқиға орнында қайтыс болды. Дениз Грот-Шурға әкелінді. Оны аурухананың аға нейрохирургы Питер Роуз Иннис қарады. Бас сүйегінің рентгендік түсірілімінде екі ауыр сынық байқалды. Құлағына мұз су құйылғанда, ол ешқандай ауыртпалық көрмеді. Оның үстіне, оның миында электрлік белсенділіктің белгілері жоқ. Қан құю және респиратор арқылы оның жүрегі соғуы жалғасты. Денистің әкесі Эдвард Дарваллға жүректі трансплантация үшін пайдалану туралы өтініш берген дәрігерлер - Курт Вентер мен Берти Босман. Ол алғашқы апат болған жерде болған және ауруханаға жеткізілгеннен кейін есінен танылған. Ол күтіп отырғанда, олар әлі де қызының өмірін құтқаруға тырысып жатыр деп ойлады. Босман оған ауруханада қатты науқас адам бар екенін және оған жүрек ауысуы керектігін айтты, мүмкін Эдвард оған үлкен жақсылық жасауы мүмкін, егер олар Денистің жүрекін ауыстырып беруге рұқсат берсе. Босман мен Вентер бөлмеден шығып, оның өтінішін қарау үшін қажетті уақыт қажет екенін және егер ол келісім беруден бас тартса, олар түсіну керек екенін айтты. Эдвард Дарвалл шешім қабылдауға төрт минут уақыт жұмсаған кезде ол қызы туралы, туған күні туралы және оның алғашқы жалақысынан алған сыйлығы туралы ойлады. Ол жылап, не істеу керектігін шешті. Ол өзін-өзі ұстап, дәрігерлерді кішкентай бөлмеге шақырды. Ол оларға егер қызын құтқара алмаса, осы кісіні құтқаруға тырысу керектігін айтты. Уошканский иммундық жүйесінің әлсіреуінен өлімге ұшырағанмен, операциядан кейін он сегіз күннен кейін өпкө ісігінен қайтыс болды, бірақ Барнард операцияны сәтті деп санайды, өйткені жүрек "электр машинасымен ынталанбады". Барнард өзінің "Бір өмір" атты кітабында айтып бергендей, операциядан кейінгі бесінші күні Вашканскийдің ағзасына иммунодепрессанттар құйылды. Кейіннен жүректі трансплантациялау кезінде анықталғандай, сол кездегі белгілер жаңа жүректі қайта орналастыру бағдарламасының бір бөлігі еді, ал бұл міндетті түрде бас тартудың белгісі емес еді.
Washkansky received his heart transplant on 3 December 1967, at the Groote Schuur Hospital in Cape Town, South Africa. The operation lasted approximately six hours, beginning at 01:00, with Christiaan Barnard leading a team of thirty surgeons, anaesthetists, nurses and technicians. His brother Marius Barnard assisted with the surgery. 25 year old Denise Darvall and her mother had been struck by a drunk driver while crossing a busy street on a Saturday afternoon. Her mother died at the scene. Denise was taken to Groote Schuur. Peter Rose Innis, the hospital's senior neurosurgeon, attended to her. A skull X ray showed two serious fractures. She showed no sign of pain when ice water was poured in her ear. In addition, her brain had no sign of electrical activity. A blood transfusion and respirator maintained the beat of her heart. Coert Venter and Bertie Bosman were the doctors who approached Denise's father Edward Darvall and asked for permission to use her heart for a possible transplant. He had been at the scene of the original accident and had been sedated after being brought to the hospital. As he waited, he thought they were still trying to save his daughter's life. Bosman told him there was a man in the hospital who was desperately ill and in need of a heart transplant, and perhaps Edward could do him a great kindness if they would allow them to transplant his Denise's heart. Bosman and Venter withdrew from the room, saying that he should take as long as needed to consider their request and that they would understand if he declined to give his consent. In the four minutes Edward Darvall took to reach his decision he thought of his daughter, a birthday, and a gift she had given to him from a first salary. He began to cry and decided what needed to be done. He composed himself and summoned the doctors back to the small room. He told them that if they could not save his daughter, they must try to save this man. Although Washkansky died of pneumonia eighteen days after the transplant because of a weakened immune system, Barnard regarded the surgery as a success because the heart was "not being stimulated by an electrical machine". As Barnard related in his book, One Life, a decision was made on the fifth postoperative day to bombard Washkansky's system with immunosuppressants to guard against a potential rejection of the new heart. As later heart transplants would reveal, the signs noted at that time were part of a resettling program for the new heart and not necessarily an indication of rejection.