Кристиан Барнард: Жүрек трансплантациясының алғашқы хирургі
Christiaan Barnard
Кристиан Барнард – оңтүстік африкалық кардиохирург, әлемде алғаш рет адамға жүрек трансплантациясын жасаған. Биографиясы, білімі, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкалық кардиохирург (1922–2001)
South African cardiac surgeon (1922–2001)
Кристиан Нитлинг Барнард (8 қараша 1922 – 2 қыркүйек 2001) – әлемдегі алғашқы адамнан адамға жүрек трансплантациясын жасаған Оңтүстік Африкалық кардиохирург. Барнард 1940 жылы Бофорт-Вест орта мектебін бітіріп, Кейптаун медицина мектебінде медицинаны оқыды, онда 1945 жылы MB ChB дәрежесін алды. Оның әкесі аралас нәсілді халыққа миссионер болып қызмет еткен. Анасы, бұрынғы Мария Элизабет де Сварт, аман қалған ұлдарына өздері қалаған нәрсені істей алатындарына сенім ұялатты. 1951 жылы ол Кейптаунға оралып, қалалық ауруханада аға медициналық резидент, ал Гроут-Шуур медицина бөлімінде интерн болып жұмыс істеді. АҚШ-тағы Миннесота университетінің профессоры Оуэн Вангенстин Миннесотада жұмыс істейтін оңтүстік африкалық жас дәрігер Алан Талдың жұмысына әсерленді. Вангенстин Грот-Шур медицина бөлімінің меңгерушісі Джон Броктан осындай дарынды оңтүстік африкалықтарды ұсынуын сұрады, ал Брок Барнардты ұсынды. 1955 жылдың желтоқсанында Барнард Минеаполиске (Миннесота штаты) барып, хирургияның бастығы Вангенстинмен екі жылдық стипендиялық бағдарламаны бастады. Вангенстин Барнардқа ішектерге қатысты жұмыс тапсырды, оны Барнард қабылдады, тіпті ол жаңа нәрсеге көшуді қалағанмен. Тақсырғандай, Барнардқа осы жұмыстан демалыс қажет болғанда, ол дәлізден өтіп, ашық жүрек хирургиясының пионері Уолт Лиллехидің зертханасын басқаратын Винс Готтпен сөйлесе алатын. Готт жүрек тамырлары арқылы қанды кері ағызу әдісін әзірлеуге кіріскен, осылайша Лиллехи аорта клапанына оңай операция жасауға мүмкіндік алды (Макрей: «Бұл Барнардты қызықтырған шабыттандырған ойлау болды»). 1956 жылдың наурыз айында Готт Барнардтан операцияға жүрек-өкпе аппаратын іске қосуға көмектесуін сұрады. Көп ұзамай Вангенстин Барнардты Лиллехидің бөліміне ауыстыруға келісті. Осы уақытта Барнард болашақ жүрек трансплантациясы хирургы Норман Шамвеймен танысты. Барнард сонымен қатар жүрек операциясы кезінде иттің өкпесін қанды оттегімен қамтамасыз етуге болатынын көрсеткен Гил Кэмпбеллмен де жақын қарым-қатынас орнатты. (Барнард келгенге дейін бір жыл бұрын Лиллехи мен Кэмпбелл 13 жасар балаға қарыншалар аралық дефектімен операция жасағанда осы процедураны жиырма минут бойы қолданды, және бала толық жазылып кетті.) Барнард пен Кэмпбелл ертеңгі тамаққа жиі кездесетін. 1958 жылы Барнард «Аорта клапаны – протездік клапанды жасау және сынаудағы мәселелер» тақырыбындағы диссертациясы үшін хирургия ғылымының магистрі дәрежесін алды. Кейін ол Кейптаун университетіндегі хирургиялық зерттеулер кафедрасының директоры және толық уақытты оқытушысы болып тағайындалды. 1960 жылы ол орган трансплантациясы бойынша сарапшы Владимир Демиховпен кездесу үшін Мәскеуге ұшып барды (кейін ол Демиховтың жетістіктерін бағалап: «Егер жүрек және өкпе трансплантациясының әкесі болса, онда Демихов осы атаққа лайық»). 1961 жылы ол Кейптаун университетінің оқу ауруханаларындағы кардиоторакалды хирургия бөлімінің меңгерушісі болып тағайындалды. 1962 жылы ол Кейптаун университетінің хирургия кафедрасының доценті болды. Барнардтың кіші інісі Мариус, ол да медицинаны оқыған, ақырында Кардиохирургия бөлімінде Барнардтың оң қолы болды. Ол жылдар бойы алған наградаларының арасында 1984 жылы профессор-эмеритус атағын алды.
Christiaan Neethling Barnard (8 November 1922 – 2 September 2001) was a South African cardiac surgeon who performed the world's first human to human heart transplant operation. Barnard matriculated from the Beaufort West High School in 1940, and went to study medicine at the University of Cape Town Medical School, where he obtained his MB ChB in 1945. His father served as a missionary to mixed race people. His mother, the former Maria Elisabeth de Swart, instilled in the surviving brothers the belief that they could do anything they set their minds to. In 1951, he returned to Cape Town where he worked at the City Hospital as a Senior Resident Medical Officer, and in the Department of Medicine at Groote Schuur as a registrar. Owen Wangensteen at the University of Minnesota in the United States had been impressed by the work of Alan Thal, a young South African doctor working in Minnesota. Wangensteen asked the Groote Schuur Head of Medicine John Brock if he might recommend any similarly talented South Africans, and Brock recommended Barnard. In December 1955, Barnard travelled to Minneapolis, Minnesota to begin a two year scholarship under Chief of Surgery Wangensteen, who assigned Barnard more work on the intestines, which Barnard accepted even though he wanted to move onto something new. Simply by luck, whenever Barnard needed a break from this work, he could wander across the hall and talk with Vince Gott who ran the lab for open heart surgery pioneer Walt Lillehei. Gott had begun to develop a technique of running blood backwards through the veins of the heart so Lillehei could more easily operate on the aortic valve (McRae writes, "It was the type of inspired thinking that entranced Barnard"). In March 1956, Gott asked Barnard to help him run the heart lung machine for an operation. Shortly thereafter, Wangensteen agreed to let Barnard switch to Lillehei's service. It was during this time that Barnard became acquainted with fellow future heart transplantation surgeon Norman Shumway. Barnard also became friendly with Gil Campbell, who had demonstrated that a dog's lung could be used to oxygenate blood during open heart surgery. (The year before Barnard arrived, Lillehei and Campbell had used this procedure for twenty minutes during surgery on a 13 year old boy with ventricular septal defect, and the boy had made a full recovery.) Barnard and Campbell met regularly for early breakfast. In 1958, Barnard received a Master of Science in Surgery for a thesis titled "The aortic valve – problems in the fabrication and testing of a prosthetic valve". He was promoted to full time lecturer and Director of Surgical Research at the University of Cape Town. In 1960, he flew to Moscow in order to meet Vladimir Demikhov, a top expert on organ transplants (later he credited Demikhov's accomplishment saying that "if there is a father of heart and lung transplantation then Demikhov certainly deserves this title.") In 1961 he was appointed Head of the Division of Cardiothoracic Surgery at the teaching hospitals of the University of Cape Town. He rose to associate professor in the Department of Surgery at the University of Cape Town in 1962. Barnard's younger brother Marius, who also studied medicine, eventually became Barnard's right hand man at the department of Cardiac Surgery. Among the recognition he received over the years, he was named Professor Emeritus in 1984.
Тарихи контекст
1953 жылы АҚШ-та алғашқы сәтті бүйрек трансплантациясы жасалғаннан кейін, Барнард 1967 жылы қазанда Оңтүстік Африкада екінші бүйрек трансплантациясын жүргізді, ал алғашқысы өткен жылы Йоханнесбургте жасалған болатын. 1964 жылдың 23 қаңтарында Миссисипи штатының Джексон қаласындағы Миссисипи университетінің медициналық орталығында Джеймс Харди әлемдегі алғашқы жүрек трансплантациясын және әлемдегі алғашқы жүрек ксенотрансплантациясын – шимпанзе жүрегін өлімге қатерлі жағдайдағы науқасқа отырғызу арқылы жасады. Бұл жүрек пациенттің кеудесінде шамамен 60-90 минут бойы соқты. Науқас, Бойд Раш, есін жимай қайтыс болды. Барнард жүректерді 48 иттерге трансплантациялады, бұл Нью-Йорктегі Маймонид медициналық орталығында Адриан Кантровиц жасаған трансплантациялардың шамамен бесінші бөлігі және Калифорниядағы Стэнфорд университетінде Норман Шумвей жасаған трансплантациялардың алтыдан бірі болатын. Барнардтың трансплантациясынан кейін он күннен артық тірі қалған иттері болған жоқ, ал Кантровиц пен Шумвейдің иттері бір жылдан астам тірі қалған. Бірнеше пионерлердің, соның ішінде Вирджиния медициналық колледжіндегі Ричард Лоуэрдің жаңа жетістіктерінің арқасында бірнеше хирургиялық топтар адам жүрегін трансплантациялауға дайындала бастады. Барнардтың процедурадан өтуге келісім білдірген пациенті болды, бірақ басқа хирургтар сияқты, оған да қолайлы донор қажет еді. Ол хирургтар тобының құрамында болды және Барнардтың мүшелерді трансплантациялау бағдарламасына көмектесті. Барнард: «Хаммильтон Накидің техникалық дағдылары менікінен жақсы болды. Ол менден жақсы шебер еді, әсіресе тігістерді салуда, және операциялық бөлмеде өте шебер қолы болды». Бұл кең таралған аңыз, негізінен «Құпия жүрек» деп аталатын сенімсіз деректі фильм мен қателігі бар газет мақаласы таратып жүр.
Following the first successful kidney transplant in 1953, in the United States, Barnard performed the second kidney transplant in South Africa in October 1967, the first having been done in Johannesburg the previous year. On 23 January 1964, James Hardy at the University of Mississippi Medical Center in Jackson, Mississippi, performed the world's first heart transplant and world's first cardiac xenotransplant by transplanting the heart of a chimpanzee into a desperately ill and dying man. This heart did beat in the patient's chest for approximately 60 to 90 minutes. The patient, Boyd Rush, died without regaining consciousness. Barnard had experimentally transplanted forty eight hearts into dogs, which was about a fifth the number that Adrian Kantrowitz had performed at Maimonides Medical Center in New York and about a sixth the number Norman Shumway had performed at Stanford University in California. Barnard had no dogs which had survived longer than ten days, unlike Kantrowitz and Shumway who had had dogs survive for more than a year. With the availability of new breakthroughs introduced by several pioneers, also including Richard Lower at the Medical College of Virginia, several surgical teams were in a position to prepare for a human heart transplant. Barnard had a patient willing to undergo the procedure, but as with other surgeons, he needed a suitable donor. of surgeons, and assisted with Barnard's organ transplant program. Barnard said, "Hamilton Naki had better technical skills than I did. He was a better craftsman than me, especially when it came to stitching, and had very good hands in the theatre". A popular myth, propagated principally by a widely discredited documentary film called Hidden Heart and an erroneous newspaper article,
Адамнан адамға жүрек трансплантациясы
Барнард әлемдегі алғашқы адамнан адамға жүрек трансплантациясын 1967 жылғы 3 желтоқсанның жексенбі күні таңертең жасады. Науқас – 54 жастағы бақшашы Луис Вашканский, ол қант диабетімен және емделмейтін жүрек ауруымен ауырған болатын. Барнардқа оның інісі Мариус Барнард пен отыз қызметкерден тұратын команда көмектесті. Операция шамамен бес сағатқа созылды. Барнард Вашканский мен оның әйелі Энн Вашканскийге трансплантацияның сәтті болу ықтималдығы 80% екенін айтты. Этикалық сарапшылар Питер Сингер мен Хельга Кухсе бұл туралы «негізсіз» және «алдаушы» мәлімдеме деп сынға алды, өйткені науқас пен оның отбасына табысқа жету мүмкіндігі туралы дұрыс емес үміт берген. Барнард кейін былай деп жазды: «Өліміне жеткен адам үшін бұл шешім қиын емес, себебі ол өмірінің соңына келгенін біледі. Егер арыстан сізді крокодилдерге толы өзеннің жағасына дейін қуатын болса, сіз суға секіріп түсесіз, себебі сіздің екінші жағаға жүзуге мүмкіндігіңіз бар деп сенерсіз». Донорлық жүрек 1967 жылғы 2 желтоқсанда Кейптаунда көшенің үстінен өтіп бара жатқанда апатқа ұшырап, миы тоқтаған жас әйел Денис Дарваллдан алынды. Курт Вентер мен Берти Босман Дарваллдың әкесінен Денис жүрегін трансплантацияға пайдалануға рұқсат сұрады. Бірінші трансплантациядан бір күн бұрын Барнард үйде музыка тыңдап ұйықтап қалды. Оянғаннан кейін Шамвей мен Лоуэрдің әдісін өзгертуге шешім қабылдады. Донор жүрегінің артқы камераларын тікелей кесудің орнына, ол қабатқа зақым келтірмеу үшін екі кішкентай тесік жасап, venae cavae және өкпе тамырлары үшін арналған жер қалдырды. Трансплантацияға дейін Дарвалл жүрегінің соғуы тоқтағанша күтудің орнына, інісі Мариус Барнардтың кеңесімен Кристиан оның жүрегіне калий салып, оны тоқтатып, бүкіл дене стандарты бойынша техникалық жағынан өлімге жеткізді.
Barnard performed the world's first human to human heart transplant operation in the early morning hours of Sunday 3 December 1967. Louis Washkansky, a 54 year old grocer who was suffering from diabetes and incurable heart disease, was the patient. Barnard was assisted by his brother Marius Barnard, as well as a team of thirty staff members. The operation lasted approximately five hours. Barnard stated to Washkansky and his wife Ann Washkansky that the transplant had an 80% chance of success. This has been criticised by the ethicists Peter Singer and Helga Kuhse as making claims for chances of success to the patient and family which were "unfounded" and "misleading". Barnard later wrote, "For a dying man it is not a difficult decision because he knows he is at the end. If a lion chases you to the bank of a river filled with crocodiles, you will leap into the water, convinced you have a chance to swim to the other side." The donor heart came from a young woman, Denise Darvall, who had been rendered brain dead in an accident on 2 December 1967, while crossing a street in Cape Town. Coert Venter and Bertie Bosman requested permission from Darvall's father for Denise's heart to be used in the transplant attempt. The afternoon before his first transplant, Barnard dozed at his home while listening to music. When he awoke, he decided to modify Shumway and Lower's technique. Instead of cutting straight across the back of the atrial chambers of the donor heart, he would avoid damage to the septum and instead cut two small holes for the venae cavae and pulmonary veins. Prior to the transplant, rather than wait for Darvall's heart to stop beating, at his brother Marius Barnard's urging, Christiaan had injected potassium into her heart to paralyse it and render her technically dead by the whole body standard.
Қосымша жүрек трансплантациялары
Барнард пен оның науқасы бүкіл әлемге танымал болды. 2017 жылы BBC ретроспективтік мақаласында "Журналистер мен киноэкипаждар Кейптаундағы Грот Шур ауруханасына ағылып келіп, Барнард пен Уошканскиді көп ұзамай әйгілі есімдерге айналдырды" деп сипатталған. Барнардтың өзі "харизматикалық" және "фотогенді" деп сипатталды. Ал операция бастапқыда "сәтті" деп хабарланды, бірақ Уошкански тағы 18 күн ғана өмір сүрді. 1968 жылы әлем бойынша әртүрлі дәрігерлер шамамен 100 трансплантация жасады. Дегенмен, осы науқастардың үштен бірі ғана үш айдан артық өмір сүрді. Көптеген медициналық орталықтар трансплантация жасауды тоқтатты. АҚШ Ұлттық денсаулық сақтау институтының басылымдарында: "Бірнеше жыл ішінде тек Стэнфордтағы Шамвейдің командасы ғана трансплантация жасауға тырысты" делінген. Блейбергтің жүрегін 24 жастағы қара нәсілді Клайв Хаупт сыйлады, ол инсульттан зардап шекті. Оңтүстік Африкадағы апартеид кезінде бұл жағдай қырқыс дау тудырды (әсіресе афроамерикандық баспасөзде). 1971 жылы жаңа жүрек алған Дирк ван Зил 23 жылдан астам өмір сүрді, ол ең ұзақ өмір сүрген реципиент болды. 1967 жылдың желтоқсаны мен 1974 жылдың қарашасы аралығында Оңтүстік Африканың Кейптаундағы Грот Шур ауруханасында он жүрек трансплантациясы, сондай-ақ 1971 жылы жүрек және өкпе трансплантациясы жасалды. Осы он науқастың төртеуі 18 айдан астам өмір сүрді, ал олардың екеуі ұзақ мерзімді өмір сүрді. Бір науқас, Дороти Фишер, он үш жылдан астам, ал екіншісі жиырма төрт жылдан астам өмір сүрді. Донор жүрегінің толыққанды функциясын қалпына келтіруі көбінесе сағаттар немесе күндер ішінде жүреді, осы уақыт аралығында айтарлықтай зақымданулар болуы мүмкін. Пациенттердің өлім жағдайларының тағы бір себебі – бұрыннан барған аурулар болуы мүмкін. Мысалы, өкпелік гипертензия кезінде науқастың оң қарыншасы уақыт өте келе жоғары қысымға бейімделеді және ауруға шалдыққан және гипертрофияланған болса да, өкпеге қан айналымын сақтап тұруға қабілетті болады. Барнард гетеротоптық (немесе "қосымша" трансплантация) идеясын ұсынды, онда науқастың ауру жүрегі өз орнында қалдырылады, ал донор жүрегі қосылады, нәтижесінде "қос жүрек" пайда болады. Барнард 1974 жылы алғашқы гетеротоптық жүрек трансплантациясын жасады. 1974 жылдың қарашасынан 1983 жылдың желтоқсанына дейін Грот Шурда 43 науқасқа қатарынан 49 гетеротоптық жүрек трансплантациясы жасалды. Бір жылдық өмір сүру көрсеткіші 60% - дан асып түсті, стандартты трансплантациямен салыстырғанда 40% - тан төмен, ал бес жылдық өмір сүру көрсеткіші 36% - дан асып түсті, стандартты трансплантациямен салыстырғанда 20% - тан төмен.
Barnard and his patient received worldwide publicity. As a 2017 BBC retrospective article describes, "Journalists and film crews flooded into Cape Town's Groote Schuur Hospital, soon making Barnard and Washkansky household names." Barnard himself was described as "charismatic" and "photogenic." And the operation was initially reported as "successful" even though Washkansky only lived a further 18 days. Worldwide, approximately 100 transplants were performed by various doctors during 1968. However, only a third of these patients lived longer than three months. Many medical centers stopped performing transplants. In fact, a US National Institutes of Health publication states, "Within several years, only Shumway's team at Stanford was attempting transplants." Blaiberg's heart was donated by Clive Haupt, a 24 year old black man who suffered a stroke, inciting controversy (especially in the African American press) during the time of South African apartheid. Dirk van Zyl, who received a new heart in 1971, was the longest lived recipient, surviving over 23 years. Between December 1967 and November 1974 at Groote Schuur Hospital in Cape Town, South Africa, ten heart transplants were performed, as well as a heart and lung transplant in 1971. Of these ten patients, four lived longer than 18 months, with two of these four becoming long term survivors. One patient, Dorothy Fischer, lived for over thirteen years and another for over twenty four years. Full recovery of donor heart function often takes place over hours or days, during which time considerable damage can occur. Other deaths to patients can occur from preexisting conditions. For example, in pulmonary hypertension the patient's right ventricle has often adapted to the higher pressure over time and, although diseased and hypertrophied, is often capable of maintaining circulation to the lungs. Barnard designed the idea of the heterotopic (or "piggy back" transplant) in which the patient's diseased heart is left in place while the donor heart is added, essentially forming a "double heart". Barnard performed the first such heterotopic heart transplant in 1974. From November 1974 through December 1983, 49 consecutive heterotopic heart transplants on 43 patients were performed at Groote Schuur. The survival rate for patients at one year was over 60%, as compared to less than 40% with standard transplants, and the survival rate at five years was over 36% as compared to less than 20% with standard transplants.
Зейнеткерлік
Барнард 1983 жылы Кейптаундағы торакокардиалдық хирургия бөлімінің меңгерушісі қызметінен зейнетке шықты, себебі қолындағы ревматоидты артрит оның хирургтік мансабын аяқтады. Ол 1956 жылдан бері артритпен күресіп келеді, ол АҚШ-та аспирантурада оқып жүргенде анықталған. Осы кезде ол қартаюға қарсы зерттеулерге қатты қызығушылық танытқан, бірақ 1986 жылы ол қымбат "қартаюға қарсы" тері кремі Glycel-ді жарнамалағанда беделіне нұқсан келді, ал АҚШ Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасы оның рұқсатын жақын арада кері қайтарды. Сондай-ақ ол Швейцариядағы Clinique la Prairie клиникасында ғылыми кеңесші ретінде жұмыс істеді, онда даулы "жаңарту терапиясы" қолданылды. Барнард өмірінің қалған бөлігін Австрияда, әлемдегі мұқтаж балаларға көмектесуге арналған Кристиан Барнард қорын құрған және Оңтүстік Африкадағы Бофорт-Весттегі аң аулау шаруашылығында өткізді. Өмірінің соңғы жылдары ол бетінде базальді клеткалық карциномаға (тері қатерлі ісігіне) шалдықты, оған Оңтүстік Африканың Пароу қаласында емделді.
Barnard retired as Head of the Department of Cardiothoracic Surgery in Cape Town in 1983 after developing rheumatoid arthritis in his hands which ended his surgical career. He had struggled with arthritis since 1956, when it was diagnosed during his postgraduate work in the United States. He had by this time become very interested in anti aging research, and his reputation suffered in 1986 when he promoted Glycel, an expensive "anti aging" skin cream, whose approval was withdrawn by the United States Food and Drug Administration soon thereafter. He also spent time as a research advisor to the Clinique la Prairie, in Switzerland, where the controversial "rejuvenation therapy" was practised. Barnard divided the remainder of his years between Austria, where he established the Christiaan Barnard Foundation, dedicated to helping underprivileged children throughout the world, and his game farm in Beaufort West, South Africa. In his later years, he had Basal cell carcinoma (skin cancer) on his face, for which he was treated in Parow, South Africa.
Өлім
Кристиан Барнард 2 қыркүйек 2001 жылы Кипрдің Пафос қаласында демалыс кезінде қайтыс болды. Бастапқы хабарлар оның жүрек талмасынан қайтыс болғанын көрсеткен, бірақ жасалған сараптама оның өліміне ауыр астма шабуылы себеп болғанын анықтады.
Christiaan Barnard died on 2 September 2001, while on holiday in Paphos, Cyprus. Early reports stated that he had died of a heart attack, but an autopsy showed his death was caused by a severe asthma attack.