Чарльз Рутенберг: Американ саяхатшысы және коммунист лидері

Кіріспе

Чарльз Эмиль Рутенберг (9 шілде 1882 – 1 наурыз 1927) – американдық саясаткер, марксист және АҚШ Коммунистік партиясының (АКП) негізін қалаушысы және басшысы. Ол Кремль қабырғасындағы некропольге жерленген төрт американдық азаматтың бірі.

Алғашқы жылдар

Чарльз Эмиль Рутенберг 1882 жылдың 9 шілдесінде Огайо штатының Кливленд қаласында Вильгельмина (құрметті әкесі Лау) мен Август Чарльз Рутенбергтің ұлы ретінде дүниеге келді. Рутенбергтің ата-анасы 1882 жылы Пруссиядан эмиграциялаған этникалық немістер және лютеран дінінің өкілдері болды. Америкаға келген соң, жас "Чарлидің" әкесі алғашқыда Куяхога өзенінің портында дебаркер болып жұмыс істеді. Кейінірек Рутенберг ағасы, күйеу баласымен бірге жеке кәсіп ашып, кешкі уақытта портода жұмыс істейтін адамдар жиі баратын салонды басқарды. Рутенберг 1896 жылдың маусым айында епархиялық лютеран мектебін бітірді. Ол кітапханада жұмыс істеді және кешке Берки мен Дайк коммерциялық колледжіне кітап сақтау, есептесу және теру бойынша он айлық курсқа қатысты. 1905 жылы олардың Даниэль есімді ұлы дүниеге келді, бұл жұбайлардың жалғыз баласы болды. Рутенберг осы кезеңде Selmar Hess Publishing Company компаниясында бухгалтер және сату менеджері болып жұмыс істеді, Орта Батыс аймағында 30-дан астам сатушыны басқарды. Рутенберг 1903 жылы Колумбия университетіне түсті. Университетте оқып жүрген кезінде ол алғаш рет анархистік топтармен байланысқа түсті. Ол 1909 жылы Колумбия құқық мектебін бітіріп, сол жылы Америка Социалистік партиясына (АСП) қосылды. Рутенберг 1909 жылдан 1919 жылға дейін Куяхога округінің ұйымдастырушысы және кейіннен хатшысы болды. Сонымен қатар, ол 1911 жылдан 1916 жылға дейін АСП Огайо штатының атқару комитетіне кірді, онда ол "Кливленд социалисті" (1911–1913 жж.) және "Социалистік жаңалықтар" (1914–1919 жж.) газеттерін редакциялады. Рутенберг сонымен қатар Огайо Социалистік партиясының ресми органына материалдар жариялады. Ол 1915 жылы Социалистік партияның Ұлттық комитетіне сайланды, бірақ партияның басқарушы Ұлттық атқару комитетіне сайлау үшін жылдық жиналыста Артур ЛеСюерден жеңіліске ұшырады. Осы уақыт ішінде Рутенберг Американың Солтүстік-Шығысы мен Орта Батысындағы көптеген қалаларға сапар шегіп, еңбек ұйымдарына, кәсіби одақтарға және соғысқа қарсы топтарға лекция оқыды, байланыс желісін құрды. Рутенберг АСП-ның "іссіздікшілдер" деп аталатын солшыл қанатымен байланысты болды, олар жақсартушы реформалардың тиімділігіне үмітсіздікпен қарады және революциялық социалистік трансформацияны іздеді. Рутенберг Социалистік партиядан жиі үміткер болып қойды. Оның алғашқы сайлаудағы сәтсіздігі 1910 жылы Огайо штатының қазынашысы лауазымына социалистік билетпен түскен кезде болды. 1911 жылы ол Кливленд қаласының мэрі, 1912 жылы Огайо штатының губернаторы, 1914 жылы АҚШ Сенатына үміткер болды. 1915 жылы ол Кливленд қаласының мэрі лауазымына қайтадан үміткер болды, ал 1916 жылы ол АҚШ конгрессмендігіне үміткер болды. 1917 жылы ол үшінші рет Кливленд қаласының мэрі лауазымына үміткер болды (100 000 дауыстан 27 000 дауыс алды), содан кейін 1918 жылы Конгресске екінші рет үміткер болды. 1919 жылы ол Кливленд қаласының мэрі лауазымына төртінші және соңғы рет үміткер болды. Рутенберг 1917 жылғы АСП-ның маңызды Ұлттық төтенше конвенциясына делегат ретінде қатысты. Ол соғыс және милитаризм жөніндегі комитетке сайланды және Моррис Хилквит пен Алджернон Лимен бірге агрессивті антимилитаристік Сент-Луис бағдарламасының үш негізгі авторының бірі болды. Америка Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін, Рутенберг империалистік қақтығысқа және Американың оған қатысуына ашық қарсылық көрсетуін жалғастырды. Ол 1917 жылдың 17 мамырында митингте сөйлеген сөзіне байланысты тыңдаушылық туралы заңды бұзды деген айып тағылып, әскери қызметке шақырылуға кедергі келтірді. Альфред Вагенкнехт пен Чарльз Бейкер де сол уақытта айыпталды. Олар 1917 жылдың шілдесінде бірге сотталып, Огайо штатының жазалау абақтысында бір жылға сотталды, бұл шешімді АҚШ Жоғарғы Соты 1918 жылдың 15 қаңтарында бекітті. Бұл шешім туралы хабардар болғаннан кейін, ол мынадай мәлімдеме жасады: "Жоғарғы сот бізді бір жыл түрмеде отыруға мәжбүрледі. Біз айыпталып отырған қылмыс – шындықты айту. Біз белгілі бір принциптерге сенеміз, сол принциптер үшін күрестік және Альфонс Шуеге тіркелуден бас тартқандық үшін түрмеге түсеміз. Бұл айыптау тек сылтау ғана. Ең бастысы, билеуші топ біздің жұмысшыларға жеткізген хабарымыздан қорқып, оны үнсіздендіруге тырысты. Бұл факт жүздеген ерікті жұмысшыларды біз бастаған жұмысты жалғастыруға итермелеуі керек". Рутенберг, Вагенкнехт және Бейкер 11 айға жуық түрмеде отырды және 1918 жылдың 8 желтоқсанында босатылды.

Charles Emil Ruthenberg was born July 9, 1882, in Cleveland, Ohio, the son of Wilhelmina (née Lau) and August Charles Ruthenberg. Ruthenberg's parents were ethnic Germans and Lutherans who emigrated from Prussia in 1882. In America, young "Charlie's" father first worked in America on the docks of the Cuyahoga River as a longshoreman. In later years the elder Ruthenberg went into business for himself with a son in law, tending bar at a saloon frequented evenings by those who worked on the docks. Ruthenberg graduated from the parochial Lutheran school in June 1896. He went to work in a bookstore, attending Berkey and Dyke's Business College in the evenings for a ten month course in bookkeeping, accounting, and typing. The couple had a son named Daniel in 1905, the only child the pair would have. Ruthenberg worked as the bookkeeper and sales manager for the Selmar Hess Publishing Company in this period, overseeing more than 30 salesmen throughout the Middle West. Ruthenberg entered Columbia University in 1903. During his time at the university, he would first become involved with anarchist groups. He graduated from Columbia Law School in 1909, and joined the Socialist Party of America (SPA) in the same year. Ruthenberg was an organizer for and, later, secretary of Local Cuyahoga County from 1909 to 1919. In addition he was on the Ohio State Executive Committee of the SPA from 1911 to 1916, where he edited the newspapers The Cleveland Socialist (1911–1913) and Socialist News (1914–1919). Ruthenberg also contributed material to the official organ of the Socialist Party of Ohio, The Ohio Socialist. He was elected to the National Committee of the Socialist Party in 1915 but was defeated by Arthur LeSueur at the annual meeting for election to the party's governing National Executive Committee. During this time Ruthenberg traveled to many cities throughout the American Northeast and Midwest, speaking to labor groups, trade union organizations, and anti war groups, building a network of contacts. Ruthenberg was associated with the far left so called "Impossibilist" wing of the SPA, which had little hope for the efficacy of ameliorative reform, seeking instead revolutionary socialist transformation. Ruthenberg was a frequent candidate on the ticket of the Socialist Party. His first electoral failure came in 1910, when he ran for Ohio's state treasurer on the Socialist ticket. In 1911 he ran for mayor of Cleveland, in 1912 for Governor of Ohio, for U. S. Senate in 1914. In 1915 he ran again for mayor of Cleveland and in 1916 he ran for United States Congressman. In 1917 he made his third run for mayor of Cleveland (receiving 27,000 votes of 100,000 cast), followed by his second run for Congress in 1918. His final fourth and final run for mayor of Cleveland came in 1919. Ruthenberg was a delegate to the seminal 1917 Emergency National Convention of the SPA. There he was elected to the Committee on War and Militarism and was one of three primary authors of the aggressively antimilitarist St. Louis program, along with Morris Hillquit and Algernon Lee. After American entry into World War I, Ruthenberg continued to publicly attack the imperialist conflict and America's participation in it. He was charged with violating the Espionage Act, accused of obstructing the draft in connection with a speech given at a rally on May 17, 1917. Also charged at the same time were Alfred Wagenknecht and Charles Baker. They were tried together in July 1917 and sentenced to one year in the Ohio State Penitentiary, a decision upheld by the U. S. Supreme Court on January 15, 1918. Informed of this decision, issued a statement declaring
The Supreme Court has decided we must spend a year in jail. The crime for which we are convicted is truth telling. We believe in certain principles; we fought for those principles, and we go to jail ostensibly for inducing a certain Alphones Schue not to register. The charge is merely an excuse The important fact is that the ruling class feared our message to the workers and tried to silence that message. That fact should make a hundred willing workers take up the work we lay down

Ruthenberg, Wagenknecht, and Baker served almost 11 months of their sentence and were released on December 8, 1918.

CPUSA-ның құрылуы

Рутенберг Луи Фрейна жазған «Сол қанатының манифесті» атты манифестінің алғашқы қолдаушысы болды. Ол 1919 жылғы партия сайлауында Социалистік партияның Ұлттық атқару комитетінің солшыл кандидаттарының бірі болды, бірақ партияның тілдік федерацияларына қатысты бірқатар филиалдар жасаған сайлау алдауларының нәтижесінде, келе жатқан Ұлттық атқару комитетінің шешімі күшін жойды. Рутенберг 1919 жылғы маусымда өткен Сол қанат секциясының съезіне делегат ретінде қатысты және фракцияның басқарушы Ұлттық кеңесінің мүшесі болып сайланды. Рутенберг бастапқыда «Социалистік партияны сол қанатқа қайтару» мақсатымен күресін жалғастыру тактикасын қолдады, бірақ АҚШ Коммунистік партиясын дереу құру үшін федерациялардың қысымы мен Вагенкнехт және компанияның үмітсіз жағдайына байланысты, 1919 жылғы Чикаго төтенше Ұлттық съезінде ол өзінің қолдауын федерацияларға және олардың дереу Коммунистік партия құру туралы шақыруына ауыстырды. Орыс, литва, поляк және латыш тілдері федерацияларының басымдығына ие болған ағылшын тілді Рутенберг, Александр Стоклицкий, Николай Гурвич және Джозеф Стилсон сияқты федерация басшылары үшін құнды кадр болды. Сондай-ақ, Рутенберг Джон Керачер мен Денис Батт басқарған Мичиган Социалистік партиясына адал болған жоқ. Сондықтан амбициялық Рутенберг 1919 жылдың 1 қыркүйегінде Чикагода құрылған Америка Коммунистік партиясының (АКП) басшысы болуға лайықты кандидат болды. Съездің және оның сайлаған Орталық атқару комитетінің билігі «Ресей федерацияларының» қолында болғанмен, Рутенберг Чикаго жиынында жаңа ұйымның бірінші атқарушы хатшысы болып сайланды. Иронияға орай, 1919 жылғы тамыздағы съезде Социалистік партияны бақылауға алу әрекеті сәтсіз аяқталып, қарсылас Америка Коммунистік Еңбек партиясының басшысы болып сайланған оның бұрынғы Огайо партиялық серігі және түрмедегі досы Альфред Вагенкнехт болды. Осыдан кейін екі американдық коммунистік ұйым да Коммунистік Интернационалдың (Коминтерн) қолдауын (және қаржылық көмегін) алуға тырысты. Жағдайды одан әрі күрделілендіретін нәрсе – Американың Социалистік Еңбек партиясы мен Американың Социалистік партиясы да Коминтернге қосылуға тырысты. Алайда Коминтерн өзінің құрылымына қатысты қатаң талаптар қойды және әр елде бір ғана орталықтандырылған ұйымды қалады. АКП мен АЕП бірігуі талап етілді. Бірақ Коминтерннің бірлік туралы талабын орындау оңай болған жоқ, ал келесі үш жылдың тарихы – бөліністер, бірігулер, құпия съездер, ұйымдастырылған фракциялар және параллель ұйымдар туралы күрделі оқиға, ол осы баяндаманың шегінен тыс. 1920 жылы АКП басшылығы арасында күрес басталды. Рутенберг, Исаак Фергюсон және Джей Лавстоун сияқты өзінің ағылшын тілді жақтастарымен бірге, сондай-ақ Ресей федерациясының Чикаголық бөлімі 1920 жылдың сәуірінде ұйымнан шығып, мамыр айында Біріккен Коммунистік партияны (БКП) құру үшін Коммунистік Еңбек партиясына қосылды. Вагенкнехт бұл жаңа бірлескен ұйымға басшылық етті, ал Рутенберг партия баспасөзіне жауапкершілікті алды. Бұл коммунистік қозғалысты әлі де бөліп тұрды, бірақ бұрынғы АКП-ның басым бөлігі, қазір Чарльз Дирба басқарған, одан әрі күшейіп келе жатқан қарсылықта қалды. 1922 жылдың соңына дейін – тағы бір бірігуден, бөлінуден және бірігуден кейін – бұл ажырым ақыры Американың жаңа біріккен Коммунистік партиясы мен оның параллельді «Заңды саяси партиясы» – Америка Жұмысшылар партиясымен (АЖП) шешілді. Бұл күрделі кезеңнің көп бөлігінде Рутенберг түрмеде отырды. 1920 жылдың қазан айында Рутенберг өзінің серіктесі Исаак Фергюсонмен бірге Нью-Йоркте штаттың қылмыстық анархизм заңын бұзды деген айыппен сотталды, бұл заң сол жақ қанат секциясы Фрейнаның «Сол қанатының манифестін» жариялаған кезде бұзылған деп есептелді. Екеуі де 1920 жылдың 29 қазанында сотталып, бес жылға штаттық түрмеге қамауға жіберілді. Олар 1922 жылдың 24 сәуірінде 5000 доллар көлемінде кепілдік төлегеннен кейін ғана Даннемора түрмесінен босатылды. Рутенберг босатылғаннан кейін дереу АЖП-ның атқарушы хатшысы болып тағайындалды, ал Абрам Жакира параллель және жер асты АКП-ның күнделікті жұмысын басқарды. Рутенберг басқарған АЖП тез өсіп, қатарына ірі Фин федерациясының қосылуымен одан әрі нығайды, ал жер асты партиясы құрып, 1923 жылы толықтай жойылды. Содан кейін Рутенберг Америка Коммунистік партиясының (өзін Америка Жұмысшылар партиясы деп атады) жалғыз атқарушы хатшысы болды, – ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды, 1920 жылдардың көп бөлігін партия ішіндегі азшылық фракциясының басшысы ретінде өткізді. Рутенберг пен Фергюсонның қылмыстық анархизм бойынша айыпталулары 1922 жылдың шілдесінде Нью-Йорк Жоғарғы сотында күшін жойды, бұл 1922 жылдың тамызында Бриджман, Мичиган штатында өткен АКП-ның талқылаулы Біріккен съезіне байланысты келесі сот процесіне орайлы болды.

Ruthenberg was an early endorser of the Left Wing Manifesto written by Louis C. Fraina and around which the formal Left Wing Section of the Socialist Party congealed. He was a Left Wing supported candidate for the Socialist Party's governing National Executive Committee in the party election of 1919, the result of which was overturned by the outgoing NEC ostensibly on the grounds of election fraud carried out by some of the branches associated with the party's language federations. Ruthenberg was a delegate to the June 1919 Convention of the Left Wing Section and was elected there as a member of the faction's governing National Council. Ruthenberg was initially supportive of the tactic of continuing to fight "to win the Socialist Party for the Left Wing" at its forthcoming 1919 Emergency National Convention in Chicago, but in the face of federation pressure for immediate formation of a Communist Party USA and the apparently hopeless task faced by Wagenknecht & Co., Ruthenberg shifted his support to the Federations and their call for an immediate Communist Party. Dominated as it was sure to be by the Russian, Lithuanian, Polish, and Latvian language federations, the anglophonic Ruthenberg was a valuable commodity to federation leaders like Alexander Stoklitsky, Nicholas Hourwich, and Joseph Stilson. Nor did Ruthenberg owe any allegiance to the idiosyncratic Socialist Party of Michigan, led by John Keracher and Dennis Batt. Therefore, the ambitious Ruthenberg made an ideal candidate to head the new organization, which was established in Chicago on September 1, 1919, as the Communist Party of America (CPA). While decisive authority on the floor of the convention and on the Central Executive Committee which it elected remained in the hands of the so called "Russian Federations," Ruthenberg was elected by the Chicago conclave as the first Executive Secretary of the new organization. Ironically, it was his old Ohio party comrade and prison mate, Alfred Wagenknecht, who was elected to head the rival Communist Labor Party of America in the aftermath of the failed effort to win control of the Socialist Party at its August 1919 Convention. A period of bitter and acrimonious rivalry followed, in which both of the competing American communist organizations sought to win the favor (and financial support) of the Communist International (Comintern). Adding to the complexity of the situation, the Socialist Labor Party of America and the Socialist Party of America sought affiliation with the Comintern as well. The Comintern was adamant about its structure, however, and it sought one and only one centralized organization in each country. Merger between the CPA and CLP was demanded. The fulfillment of the Comintern's demand for unity proved to be no simple task, however, and the history of the next three years are a complex tale of splits, mergers, secret conventions, organized caucuses, and parallel organizations that lies outside of the scope of this presentation. In outline terms, a fight erupted among the leadership of the CPA in 1920 and Ruthenberg, together with a group of his English speaking adherents such as Isaac Ferguson and Jay Lovestone as well as the Chicago based section of the Russian federation, exited the organization (along with a major part of the group's funds) in April 1920 and joined with the Communist Labor Party to form the United Communist Party (UCP) in May. Wagenknecht headed this new joint organization with Ruthenberg placed in charge of the party press. This still left a divided Communist movement, however, with the major part of the old CPA, now headed by Charles Dirba still remaining in increasingly bitter opposition. It was not until the end of 1922 — after another merger, split, and merger — that this rift was finally resolved, with the establishment with a new unified Communist Party of America and its parallel "Legal Political Party," the Workers Party of America (WPA). During much of this complicated dance, Ruthenberg was in jail. In October 1920, Ruthenberg was tried together with his associate Isaac Ferguson in New York for alleged violation of the state's criminal anarchism law, said to have been breached by the Left Wing Section when it published Fraina's Left Wing Manifesto the previous year. The pair were tried and sentenced to five years' confinement in the State Penitentiary on October 29, 1920. The pair sat in Dannemora Prison until finally released on a $5,000 bond on April 24, 1922. Ruthenberg was immediately made Executive Secretary of the WPA upon his release on bail, with Abram Jakira in charge of daily operations of the parallel and underground CPA. The above ground WPA headed by Ruthenberg grew rapidly, boosted by the addition of the massive Finnish Federation to its ranks, while the underground party withered and died, put to bed for good in 1923. Thereafter Ruthenberg was the sole Executive Secretary of the American Communist Party (still calling itself the Workers Party of America) — a position which he retained for the rest of his life, despite spending much of the 1920s as a leader of a minority faction within the party. The criminal anarchism convictions of Ruthenberg and Ferguson were ultimately overturned by the New York Supreme Court In July 1922, just in time for another round of prosecutions, this time related to ill fate August 1922 Unity Convention of the CPA held at Bridgman, Michigan.

1922 жылғы Бриджман конгресі және оның салдары

Мичиган көлінің орманды жағалауындағы Волфскель курортында АХА-ны оның диссиденттік Орталық фракциясы ұстап тұрған параллель ұйыммен біріктіру үшін құпия кеңес ұйымдастырылды. Бұл орын салыстырмалы түрде қауіпсіз деп есептелді, себебі ол бұрын 1920 жылдың көктемінде Біріккен коммунистік партияның құпия съезі үшін қолданылған еді. Бірақ осы жолы АҚШ Әділет министрлігінің жеделхабаршысы жиналысқа делегат ретінде сайлануға қол жеткізіп, билік органдарына хабарлады. Мәжбүрлі бірігу екі топ арасындағы бәсекелестікті тоқтатпады. Рутенберг және оның қолдаушысы Джей Лавстоун Уильям З. Фостер басқарған қарсы фракциямен келіспеушілікке түсті, ол ұйымдасқан еңбекпен тығыз байланыста болды және партияның жұмысын Америкада туған жұмысшы табының ішінде ұйымдастыруға бағыттағысы келді, сондай-ақ Халықаралық еңбек қорғау ұйымын басқарған Джеймс П. Кэннон да болды. Рутенберг АҚШ-қа оралғаннан кейін, CPUSA-ның заңды ұйымы сол кезде белгілі болған Америка жұмысшы партиясының үміткері ретінде Огайо штатының 20-шы округінен (қазір жойылған) АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсті. 1925 жылы Коминтерн өкілі Сергей Гусев көпшілік құраған Фостер фракциясына Рутенберг фракциясына бақылауды беруге бұйрық берді; Фостер бұйрыққа бағынды. Бірақ CPUSA ішіндегі фракциялық тартыс тоқтаған жоқ; Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағының Нью-Йорк бөлімшелерінің коммунистік басшылығы 1926 жылы Нью-Йорктегі плащ тігушілердің ереуілін ішкі фракциялық бәсекелестікке байланысты ұтырып қалды, себебі екі топтың ешқайсысы да жеткілікті революциялық көрінбеген ереуілді бекіту жауапкершілігін қабылдағысы келмеді. 1926–1927 жылдары Рутенбергке қарсы Мичиган штаты бойынша конституциялық сот ісі АҚШ Жоғарғы сотында қаралып жатты. Сот 7–2 есебімен (Брандейс пен Холмс қарсы дауыс берді) Рутенбергке қарсы шешім шығарды. Бірақ Рутенберг сот шешімін жариялауға үлкермей қайтыс болды, осылайша іс қараусыз қалды; нәтижесінде, іс бойынша пікірлер жарияланбады.

A secret conclave had been arranged at the Wolfskeel Resort on the wooded shore of Lake Michigan to finally unite the CPA with a parallel organization maintained by its dissident Central Caucus faction. The site was regarded as relatively safe, having previously been used for a secret convention of the United Communist Party in the spring of 1920. This time, however, an informant of the US Department of Justice had managed to win election to the gathering as a delegate and the authorities had been notified. The forced merger did not, however, end the rivalries between the two groups. Ruthenberg and his supporter Jay Lovestone were at odds with a rival faction led by William Z. Foster, who had strong ties to organized labor and who wanted to direct the party's work toward organizing within the American born working class, and James P. Cannon, who led the International Labor Defense organization. Ruthenberg ran unsuccessfully for a seat in the U. S. House of Representatives from Ohio's 20th congressional district (now abolished) as the candidate of the Workers Party of America, as the CPUSA's legal organization was then known, on his return to the United States. In 1925, Comintern representative Sergei Gusev ordered the majority Foster faction to surrender control to Ruthenberg's faction; Foster complied. The factional infighting within the CPUSA did not end, however; the communist leadership of the New York locals of the International Ladies' Garment Workers' Union lost the 1926 strike of cloakmakers in New York City in large part because of intra party factional rivalries, as neither group wanted to take the responsibility for accepting a strike settlement that appeared insufficiently revolutionary
In 1926–27 his First Amendment case, Ruthenberg v. Michigan, was pending in the U. S. Supreme Court. The Court had voted 7–2 (with Brandeis joined by Holmes dissenting) against Ruthenberg. But Ruthenberg died shortly before the Court rendered its ruling, rendering the case moot; thus the opinions in the case were never published.

Өлім және мұра

Рутенберг 1927 жылғы 1 наурызда Чикагода жедел перитонитке байланысты операциядан кейін қайтыс болды. Ол кремацияланды, ал күлі салынған урна Мәскеуге жеткізіліп, 26 сәуірде Коммунистік Интернационалдың (Коминтерн) жерлеу шеруіне қатыстырылды. Ол Кремль қабырғасындағы некропольге, бұрынғы фракциялық қарсыласы Джон Ридтің жерленген жеріне жақын орналастырылды.

Шығармалары

Америка Коммунистік партиясының басшысы ретінде Рутенберг көбінесе әкімшілік қызметпен айналысты, теориялық еңбектердің авторы болған жоқ. Оның жас журналистикасы шашыраңқы, ол салыстырмалы түрде аз памфлеттер жазды және өмірінде бірде-бір кітап жарияламады, тек 1920 жылы Нью-Йорктегі соттағы куәлігі мен оның ісінде адвокат болған Исаак Фергюсонның куәлігінен тұратын жұқа томды ғана басып шығарды. Оның қайтысынан кейін 1928 жылы Коммунистік партия оның сөздерінен алынған үзінділерді шағын жинақта жариялады. Дегенмен, Рутенберг партия тарихындағы беделді тұлға болса да, CPUSA кейінгі жылдары оның еңбектерінің маңызды бөлігін жариялаған жоқ. Бұл материалдың аздығы интернет дәуірінде біршама толықтырылды, оның журналистикасының айтарлық бөлігі онлайн режимінде қолжетімді болды. Қызығушылық танытқан оқырмандарды Марксистердің интернет-архивіне жүгінуге шақырамыз, сілтемесі төменде келтірілген.

Кітаптар мен кітапшалар

Біз социализмге қарай өсіп келеміз бе? Кливленд: Жергілікті Кливленд, Социалистік партия, 1917 жылдың көктемі. Кінәлі ме? Не үшін? : С. Е. Рутенберг, Альфред Вагенкнехт, Чарльз Бейкердің ісіне байланысты қазылар алдындағы сөздері. (1917 ж.). Соғыстан кейін не болады? 1918 жылдың желтоқсаны. – Брошюралық басылымы жоғалды, мақалалар сериясы ретінде алғашқы жарияланудан қалпына келтірілді. Коммунистік сот: С. Е. Рутенбергтің куәлігінен алынған үзінділер және Исаак Э. Фергюсонның қазылар алдындағы қорытынды сөзі (1920). Бриджмен ісі. 1923 жылдың соңы. – Рутенберг пен Фостердің сотта сөйлеген сөздері. Оукли Джонсон бүкіл басылым тәркіленген немесе жоғалған деп мәлімдейді. Шаруалар мен жұмысшылардың біріккен фронты (1924). Неге әр жұмысшы коммунист болуы керек және жұмысшылар партиясына қосылуы керек? Чарльз Э. Рутенберг. Чикаго, Илл.: Америка жұмысшылар партиясы, 1923. Америка жұмысшылар (коммунистік) партиясының үшінші және төртінші съездерінен (1925). Жұмысшылар (коммунистік) партиясы: оның мақсаты және жұмысшылар неге қосылуы керек (1925). Көтерілістің үндері: Чарльз Э. Рутенберг. "Көтерілістің үндері" сериясының 10-шы томы. Нью-Йорк: International Publishers, 1928. Рутенберг, коммунистік күрескер және көшбасшы. Джей Лавстоунның кіріспесі. Нью-Йорк: Workers Library Publishers, 1928.

Мақалалар мен листовкалар

"Қан төгіп, азапта боласыңдар", 1917 жылғы 1 сәуір. – Соғысқа қарсы үнқағаз. "Бұл – азаттық үшін соғыс емес", 1917 жылғы 27 мамыр. – Соғысқа қарсы сөз. "Қазан революциясына құттықтау", 1917 жылғы қараша. – Үнқағаз. "Жаңа әлемнің алдында", «Социалистік жаңалықтар» [Кливленд], 1918 жылғы 27 сәуір. "Ілгері, наурыз!", 1919 жылғы қаңтар. – Үнқағаз. "Большевиктер: капитализмнің қабір қазушылары", «Огайо социалисті» [Кливленд], №53 (1919 жылғы 29 қаңтар), 4-бет. "Демократияның банкроттығы", «Социалистік жаңалықтар» [Кливленд], 1919 жылғы 1 ақпан. "Кімдер кісі өлтірді?", 1919 жылғы мамыр. – Үнқағаз. "Коммунистік партия және оның міндеттері", «Коммунист» [Нью-Йорк], 1921 жылғы шілде. "Ашық жұмыстың қажеттілігі", «Коммунист» [Нью-Йорк], 1921 жылғы тамыз. "Коммунизм қайтадан ашық", «The Liberator» [Нью-Йорк], 1923 жылғы ақпан. "Ашық шақыру", «The Liberator» [Нью-Йорк], 1923 жылғы наурыз. "Сент-Жозефтегі екінші раунд", «Labor Herald» [Чикаго], 2-том, №4 (1923 жылғы маусым), 7–8, 32-беттер. "Жұмысшы партиясының рөлі", «The Liberator» [Нью-Йорк], 1923 жылғы шілде. "Революциялық партия", «The Liberator» [Нью-Йорк], 1924 жылғы қаңтар. "Прогрессивті, бірақ еңбек емес", «Workers Monthly» [Чикаго], 4-том, №1 (1924 жылғы қараша), 21–23, 31-беттер. "Кластық саяси әрекетке қарай қозғалыс өлі ме?", «Workers Monthly» [Чикаго], 4-том, №2 (1924 жылғы желтоқсан), 77–79-беттер. "Коммунистік Интернационалдың кеңейтілген атқару комитетінің отырысы", «Workers Monthly» [Чикаго], 5-том, №8 (1926 жылғы маусым), 339–342, 373-беттер. "Коминтерннің жарығында партияның міндеттері", «Workers Monthly» [Чикаго], 5-том, №9 (1926 жылғы шілде), 401–405-беттер. "Капитализм жұмысшыларға қарсы жұмылдырылады", «Workers Monthly» [Чикаго], 5-том, №1 (1926 жылғы қыркүйек), 5–9-беттер. "Коммунистік партияның жеті жылы", «Workers Monthly» [Чикаго], 1926 жылғы қыркүйек. "Социалистік партия жұмысшылардың біртұтас әрекеті үшін күреседі", «Daily Worker», 3-том, №207 (1926 жылғы 15 қыркүйек), 6-бет. "Сайлау не туралы?", «Workers Monthly» [Чикаго], 5-том, №13 (1926 жылғы қараша), 579–581-беттер. "Евгений В. Дебс және революциялық еңбек қозғалысы", «Daily Worker», 3-том, №252 (1926 жылғы 6 қараша), 6-бет. "Жоғарғы соттың екі шешімі", «Daily Worker», 3-том, №? (1929 жылғы 9 қараша), ?-беттер. "Революциялық қозғалысты құрудың көптеген мүмкіндіктері", «Daily Worker», 3-том, №269 (1926 жылғы 27 қараша), 6-бет. "Партияның жетістіктері", «Daily Worker», 3-том, №270 (1926 жылғы 28 қараша), 6-бет. "Ұйымдастырылмағандарды ұйымдастыру және кәсіподақтардағы жұмыс", «Daily Worker», 3-том, №271 (1926 жылғы 30 қараша), 6-бет. "Еңбек партиясының науқаны", «Daily Worker», 3-том, №272 (1926 жылғы 1 желтоқсан), 6-бет. "Жұмысшы (коммунистік) партиясын қайта ұйымдастыру", «Daily Worker», 3-том, №274 (1926 жылғы 3 желтоқсан), 6-бет. "Өнеркәсіптегі төмендеудің алғашқы белгілері", «Daily Worker», 3-том, №? (1927 жылғы 5 ақпан), ?-беттер.

"You Will Pay in Blood and Suffering," April 1, 1917. —Anti war leaflet. "This is Not a War for Freedom," May 27, 1917. —Anti war speech. "Greeting to the October Revolution," November 1917. —Leaflet. "On the Threshold of the New World," Socialist News [Cleveland], April 27, 1918. "Forward, March!" January 1919. —Leaflet. "The Bolshevists: Grave Diggers of Capitalism," Ohio Socialist [Cleveland], whole no. 53 (Jan. 29, 1919), pg. 4. "The Bankruptcy of Democracy," Socialist News [Cleveland], February 1, 1919. "Who Are the Murderers?" May 1919. —Leaflet. "The Communist Party and Its Tasks," The Communist [New York], July 1921. "The Need for Open Work," The Communist [New York], August 1921. "Communism in the Open Again," The Liberator [New York], February 1923. "An Open Challenge," The Liberator [New York], March 1923. "The Second Round at St. Joseph," Labor Herald [Chicago], vol. 2, no. 4 (June 1923), pp. 7–8, 32. "Role of the Workers Party," The Liberator [New York], July 1923. "The Revolutionary Party," The Liberator [New York], January 1924. "Progressive, But Not Labor," Workers Monthly [Chicago], vol. 4, no. 1 (November 1924), pp. 21–23, 31. "Is the Movement Toward Class Political Action Dead?" Workers Monthly [Chicago], vol. 4, no. 2 (December 1924), pp. 77–79. "The Session of the Enlarged Executive Committee of the Communist International," Workers Monthly [Chicago], vol. 5, no. 8 (June 1926), pp. 339–342, 373. "The Tasks of the party in the Light of the Comintern," Workers Monthly [Chicago], vol. 5, no. 9 (July 1926), pp. 401–405. "Capitalism Mobilizes Against the Workers," Workers Monthly [Chicago], vol. 5, no. 1 (September 1926), pp. 5–9. "Seven Years of the Communist Party," Workers Monthly [Chicago], September 1926. "Socialist Party Fights Unity of Action of Workers," Daily Worker, vol. 3, no. 207 (September 15, 1926), pg. 6. "What Is the Election About?" Workers Monthly [Chicago], vol. 5, no. 13 (November 1926), pp. 579–581. "Eugene V. Debs and the Revolutionary Labor Movement," Daily Worker, vol. 3, no. 252 (November 6, 1926), pg. 6. "Two Supreme Court Decisions," Daily Worker, vol. 3, no. ? (November 9, 1929), pp. ?,
"Many Opportunities for Building the Revolutionary Movement," Daily Worker, vol. 3, no. 269 (November 27, 1926), pg. 6. "The Achievements of the Party," Daily Worker, vol. 3, no. 270 (November 28, 1926), pg. 6. "Organization of the Unorganized and Work in the Trade Unions," Daily Worker, vol. 3, no. 271 (November 30, 1926), pg. 6. "The Campaign for the Labor Party," Daily Worker, vol. 3, no. 272 (December 1, 1926), pg. 6. "Reorganization of the Workers (Communist) Party," Daily Worker, vol. 3, no. 274 (December 3, 1926), pg. 6. "First Signs of a Downward Trend in Industry," Daily Worker, vol. 3, no. ? (February 5, 1927), pp. ?.