Кіріспе
Сэр Томас Уэмисс Рид (1842 жылдың 29 наурызы – 1905 жылдың 26 ақпаны) – ағылшын газет редакторы, романист және өмірбаян жазушы.
Ерте өмір
Рид 1842 жылы Ньюкасл-апон-Тайнда дүниеге келді, ол конгрегациялық пастордың ұлы. 1867 жылы ол «Лидс Меркурий» газетінің Лондон тілшісі болып тағайындалды, үш жылдан кейін газеттің редакторы болды. Ол «Меркурийдің» жұмыс әдістеріне енгізген өзгерістерді еске алды: «Мен «Лидс Меркурийдің» редакторы болып тағайындалған кезде маған кешке кеңсеге келудің қажеті жоқ екені айтылды. Егер мен түстен кейін келіп, бас мақала мен хабарламаларды жазып кетсем, қажеттінің бәрін істеген болар едім. Сол кезде провинциялық газеттің редакторы ағымдағы оқиғалар бойынша өз пікірін қалыптастырмайтын. Лондондық газеттер келгенде, ол олардың бас мақалаларын оқып, өз пікірін соларға негіздейтін. Осылайша ол әрқашан Лондоннан бір күн қалып қоятын. Мен мұның бәрін өзгертуге тырыстым. Мен әр түн сайын кеңседе болып, телеграф арқылы келетін жаңалықтарға бас мақала жазатынмын. Чарльз Диккенс қайтыс болғанда, хабар түнгі сағат он бірде келді, ал біз сағат бірде баспаға бердік. Мен Диккенстің өлімі туралы бас мақала жаздым, және менің ойымша, келесі күні провинциялық газеттердің бірінде осы мәселе бойынша жарық көрген жалғыз пікір осы болды. Басқа редакторлар енді Лондонға тәуелді болудың қажеті жоқ екенін түсінді, және барлық жерде бұрынғы оңай заман өтті. Ол он жеті жыл бойы редакторлық қызмет атқарды, 1887 жылы Лондонға көшіп, «Касселл энд Ко» баспасының директоры және бас менеджері болды, ол өліміне дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол қайтыс болғаннан кейін «Меркурийдің» Лидстегі бәсекелесі «Йоркшир Пост» газеті оны ресми шеңберден тыс кез келген адамнан гөрі 1892 жылы Уильям Эварт Гладстонның үкіметін құру туралы көбірек білетін саяси манипулятор ретінде сипаттады. 1894 жылы ол рыцарь атағына ие болды. Рид 1905 жылы қайтыс болды және Лондонның Бромптон зиратында жерленді. Бұрынғы қызметкері оның келесідей портретін ұсынды: Оның стилі тікелей және тапқыр болғанымен, қарапайым еді, ал сөйлеу әдебі Солтүстік провинциялық акценттен із қалдырған. Бірақ ол әрқашан және кез келген жағдайда әсерлі тұлғаға ие болды. Ол өзіне сенімді, еркіндікке ұмтылатын және ашуланса, өте ұрысқы болды. Ол тек әдептілікпен ғана жол ашқан жоқ. Ол күресе білді, және мен саясатта, кем дегенде, ол жақсы жек көретін екенін білемін. Ол ешкімнен қорықпады. Орташа бойдан сәл төмен, ерекше сымбаты мен осалдығы жоқ, ол кез келген жерде өзін ұстай білді. Ол жақсы және әсерсіз сөйлейтін, ал оның көзінде, ерекше жарқыраған сцинтилляциясы бар, барлық адамдар мен заттарға қатысты ақылды және күлкілі қамқорлық сезімі жасырынып жатқандай көрінетін.
<blockquote>When I was appointed editor of the Leeds Mercury I was told that I need never trouble to come to the office in the evening. If I looked in during the afternoon, and wrote my leader and notes, I would do all that was necessary. In those days, the provincial daily editor did not think of forming a judgement of his own on current events. When the pile of London dailies came in, he would read their leaders and base his own on them. In that way he was always a day behind London. I tried to change all that. I was down in my office each night, and I wrote my leaders on the telegraphic news as it came in When Charles Dickens died, the news came in about eleven at night, and we went to press at one. I wrote a leader on Dickens's death, and that, I believe, was the only comment that appeared next day in any provincial daily on the matter. Other editors awoke to the fact that they, too, must no longer depend on London, and the old, easy going times everywhere passed away. He held the editorship for seventeen years, until in 1887 he moved to London to become a director and general manager of Cassell & Co, the London publishers, a post he held until his death. On his death the Yorkshire Post, the Leeds based rival of the Mercury described him as an inveterate political wire puller who had known more about the formation of William Ewart Gladstone's administration in 1892 that anybody else outside the official circles. He was knighted in 1894. Reid died in 1905 and is buried in Brompton Cemetery, London. A former subordinate offered the following pen portrait: His style, if direct and clever, was common place, and his manner of speech retained more than a suggestion of Northern provincialism. But at every point and in every situation he had a personality that impressed. He was self willed, self assured, and if provoked eminently combative. It was not by suavity alone that he made his way. He could fight, and I know that in politics at any rate he was a tolerably good hater. He was afraid of nobody. Rather below the medium height, without any particular graces of person or of address, he could hold his own anywhere. He talked well and unaffectedly, and in his eyes, which had a curious scintillating brightness, there ever seemed to lurk a shrewd and humorous patronage of all men and things.