Азор аралдарындағы Алтарес ауылының тарихы мен географиясы
Altares
Алтарыш – Азор аралдарындағы Терсейра аралындағы Ангра ду Эроишму муниципалитетінің шағын ауылы. 901 тұрғыны бар, 28.22 км² аумақты қамтиды. Тарихы 1480 жылға дейін сағалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Алтарс – Азор аралдарындағы Терсейра аралындағы Ангра-ду-Эроишму муниципалитетіне қарасты "азаматтық приход" (фрегезия). 2011 жылғы халық санағы бойынша халқы 901 адамды құрайды, ал ауданы 28,22 км² шамасында.
Altares is a freguesia ("civil parish") in the municipality of Angra do Heroísmo on the Portuguese island of Terceira in the archipelago of the Azores. The population in 2011 was 901, in an area of 28.22 km2.
Тарих
Өркенді топырақты, салыстырмалы түрде жазық жерге орналасқан, бірақ ірі елді мекендерден алыс жатқан аймақ 1480 жылға дейін қоныстандырылды. Жағалаудың қиындығына байланысты, бұл аймаққа қол жеткізу шығысқа қарай орналасқан Бискоитос порты арқылы және Кватро Рибейрастың шатқалындағы алғашқы қоныстардан жүзеге асты. Аймақ бойындағы тазалау және орман шаруашылығы жұмыстары, сондай-ақ жердің аграрлық құрылымы мен морфологиясы ескерілгенде, қоныстану шығыстан батысқа қарай дамыған болуы керек, Раминхо (сол кезде Фолхадейс деп аталған) приході соңғы болып қоныстанды. 15 ғасырдың ортасында Жоао Валадао, Гонсало Альварес Памплона (Арошеланың негізін қалаушы), Мануэль Борхес да Коста (Жоао Борхес "Ұлының" ұрпағы, аралдың алғашқы тұрғындарының бірі) және Жоао Альварес Хомем (Альваро Мартинс Хомемнің туысы), Ангра қаласын құрған сияқты, алғашқы маңызды қоныс аударушылар аралға келді. Жоао Валадаоның қызы Мартим Симаоға үйленді (кейіннен приход топонимиясымен байланыстырылды, мысалы Пико де Матиас Симао немесе Пико де Мартим Симао). Елді мекеннің қашан приход мәртебесіне көтерілгені белгісіз, бірақ бұл 1480 жылға дейін, діни қызметкерге сілтеме жасаумен байланысты болған болуы мүмкін. Приходтың шекаралары нақты анықталмаған, бірақ аралдың солтүстік-батысын қамтыды, Фаджадан (қазіргі Мата да Серретаның төменгі, қараусыз жері және Серрета приходінің аумағы) Понта-Неграға дейін, соның ішінде Арошеланың бір бөлігі (қазіргі Бискоитосқа қарасты). Приходтың орталығы, басты шіркеумен бірге, Рибейра-де-Сан-Рокедің жағасында, Рибейра-дас-Лахиньяс өзенінің құйылатын жерінде, өсімдіктерге толы және үлкен, мәңгі жасыл батпақтың үстемдік ететін аймақта орналасқан. Елді мекенді Серра-де-Санта-Барбара тауынан ағып жатқан шатқалы мен табиғи бұлақтармен қамтамасыз етті, олардың кейбіреулері елді мекенге жақын болды.
Situated on relatively flat land with fertile soils, although situated far from major population centres, the region was settled early, sometime before the year 1480. Owing to the severity of the coast, access to this region was obtained from the port of Biscoitos, some east, and from the early settlement along the ravines of Quatro Ribeiras. The clearing and logging that proceeded along the territory, and from the agrarian structure and morphology of the land, settlement must have progressed from east to west, until the parish of Raminho (which was then known as Folhadais) was last to be settled. By the middle of the 15th century, the first important settlers arrived on the island, such as João Valadão, Gonçalo Álvares Pamplona (founder of Arrochela), Manuel Borges da Costa (descendant of João Borges "The Older", one of the first inhabitants on the island) and João Álvares Homem (relative of Álvaro Martins Homem), founder of the city of Angra. One of João Valadão daughters married Martim Simão (later identified with the toponymy of the parish, for example Pico de Matias Simão or Pico de Martim Simão). It is unclear when the settlement was elevated to the status of parish, but it may have occurred before 1480, associated with a reference to a parish priest. The limits of the parish were relatively undefined, but included the northwest of the island, from Fajã (today an uninhabited site below Mata da Serreta and territory in the parish of Serreta) to the locality of Ponta Negra, including a part of Arrochela (today part of Biscoitos). The centre of the parish, dominated by parochial church, was founded on the margins of the Ribeira de São Roque, in the immediate confluence of the Ribeira das Lajinhas, an area covered in vegetation and dominated by a large, evergreen bog. The settlement was supported by ravines and natural springs that ran from the mountainous Serra de Santa Bárbara, some from the settlement.