Алан Патон: Апартеидке қарсы күрескен жазушының өмірі мен қызметі
Alan Paton
Алан Патон – оңтүстік африкалық жазушы, апартеидке қарсы белсенді. «Шырылдаған ел» романымен танымал, реформаторлық еңбектерімен көзге түсті. Жастарды түзетудегі үлкен рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка авторы (1903–1988)
South African author (1903–1988)
Алан Стюарт Патон (11 қаңтар 1903 – 12 сәуір 1988) – Оңтүстік Африка жазушысы және апартеидке қарсы күрескер. Оның еңбектеріне «Cry, the Beloved Country» (1948) романы, «Too Late the Phalarope» (1953) және «The Waste Land» повесі кіреді.
Alan Stewart Paton (11 January 1903 – 12 April 1988) was a South African writer and anti apartheid activist. His works include the novels Cry, the Beloved Country (1948), Too Late the Phalarope (1953), and the short story The Waste Land.
Ерте мансап
Патон 1935 жылдан 1949 жылға дейін жас (африкалық текті) қылмыскерлерге арналған Дипклуф түзеу мекемесінің директоры қызметін атқарды. Ол даулы "жаңашыл" реформаларды енгізді, оның ішінде ашық жатақханалар, жұмысқа рұқсаттар және үйге қарамақ саясаты болды. Жастар бастапқыда жабық жатақханаларда орналастырылды; сенімді екенін дәлелдегеннен кейін, олар мекеме ішіндегі ашық жатақханаларға көшірілді. Көбірек сенім көрсеткендерге мекемеден тыс жерде жұмыс істеуге рұқсат берілді. Кейбір жағдайларда, адамдарға қамқорлық отбасының қадағалауымен мекемеден тыс тұруға рұқсат етілді. Патонның Дипклуфте қызмет еткен жылдары үйге демалысқа жіберілген 10 000 адамның 5% -ынан да азы қайтып оралмау арқылы олардың сенімін ақтамайды.
Paton served as the principal of Diepkloof Reformatory for young (native African) offenders from 1935 to 1949. He introduced controversial "progressive" reforms, including policies on open dormitories, work permits, and home visitation. The young men were initially housed in closed dormitories; once they had proven themselves trustworthy, they would be transferred to open dormitories within the compound. Men who showed great trustworthiness would be permitted to work outside the compound. In some cases, men were permitted to reside outside the compound under the supervision of a care family. Fewer than 5% of the 10,000 men who were given home leave during Paton's years at Diepkloof ever broke their trust by failing to return.
Кейінгі мансап
Патон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британдық достастық күштеріне өз еркімен әскери қызметке түсуге тырысты, бірақ Оңтүстік Африка билігі оны қабылдамады. Соғыстан кейін ол өз қаржатымен әлемдегі түзету мекемелерін аралап сапар жасады. Ол Скандинавия, Ұлыбритания, Еуропаның континенттік бөлігі, Канада және АҚШ-қа барды. Норвегияда болғанда ол өзінің танымал романы «Cry, the Beloved Country» романының жұмысын бастады, оны саяхаты барысында аяқтады және 1946 жылы Сан-Францискода Рождество алдында бітірді.
Paton volunteered for military service with the British Commonwealth forces during World War II, but was refused by the South African authorities. After the war he took a journey, at his own expense, to tour correctional facilities across the world. He toured Scandinavia, Britain, continental Europe, Canada, and the United States. During his time in Norway, he began work on his seminal novel Cry, the Beloved Country, which he completed over the course of his journey, finishing it on Christmas Eve in San Francisco in 1946.
Апартеидке қарсылық
1948 жылы "Сарылық, сүйікті ел" кітабы жарық көргеннен кейін төрт ай өткен соң, Оңтүстік Африкада оңшыл Ұлттық партия билікке келді. Оңтүстік Африканың қара нәсілді азаматтары 1994 жылға дейін дауыс беру құқығына ие болмағандықтан, бұл шешімге тікелей қарсы тұра алмады. Жақында ғана заң шығарушы орган апартеидті, яғни нәсілдік бөліну жүйесін ресми түрде орнатуға бағытталған заңдар қабылдады. Патон Маргарет Баллинджер, Эдгар Брукс және Лео Маркуардпен бірге 1953 жылдың басында Либералды қауымдастықты құрды. 1953 жылдың 9 мамырында ол Оңтүстік Африканың Либералды партиясы болып қайта құрылды, ал Патон оның құрылтайшы тең төрағасы болды. Партия Ұлттық партия үкіметі қабылдаған апартеид заңдарына қарсы күресті. Алан мен оның әйелі Дорри кейде полициядан қашу үшін Колин Уэббтің сенімді үйіне жасырынып отырды. Патон LPSA президенті қызметін атқарды, бірақ үкімет 1960 жылдардың соңында оны таратуға мәжбүр етті, себебі партия құрамында қара және ақ нәсілді азаматтар тең өкілдік еткен. Патон Прогрессивті партияның негізін қалаушы Бернард Фридманмен дос болды. Патонның әріптес жазушысы Лоуренс ван дер Пост, 1930 жылдары Англияға көшіп кеткен болатын, партияға көптүрлі көмек көрсетті. Оңтүстік Африканың құпия полициясы ван дер Посттың Патон мен LPSA-ға қаржылай көмек көрсетіп жатқанын білгенімен, заңды процедуралар арқылы тоқтатуға мүмкіндік таппады. Патон, партиядағы көптеген адамдар сияқты, апартеидке бейбіт қарсылық көрсетуді жақтады. Дегенмен, LPSA мүшелерінің кейбіреуі зорлық-зомбылыққа бейімдік танытты. Осының салдарынан партияға Оңтүстік Африка ішінде де, сыртында да жағымсыз пікірлер қалыптасты. Оңтүстік Африка үкіметі Патонның паспортын 1960 жылы Нью-Йорк қаласынан оралған кезде тәркіледі, онда оған жыл сайынғы "Азаттық сыйлығы" табыс етілген еді.
In 1948, four months after the publication of Cry, the Beloved Country, the right wing National Party was elected to power in South Africa. Black South Africans did not receive the vote until 1994 so were unable to oppose this directly. The legislature soon passed laws to formally establish apartheid, a system of racial segregation. Paton, together with Margaret Ballinger, Edgar Brookes, and Leo Marquard, formed the Liberal Association in early 1953. On 9 May 1953, it became the Liberal Party of South Africa, with Paton as a founding co president, which fought against the apartheid laws introduced by the National Party government. Alan and his wife Dorrie at times sought shelter from the police, at the safe house of Colin Webb. Paton served as President of the LPSA until the government forced its dissolution in the late 1960s, officially because its membership comprised both Blacks and Whites. Paton was a friend of Bernard Friedman, founder of the Progressive Party. Paton's writer colleague Laurens van der Post, who had moved to England in the 1930s, helped the party in many ways. The South African Secret Police were aware that van der Post was providing money to Paton and the LPSA, but they could not stop it by legal procedures. Paton advocated peaceful opposition to apartheid, as did many others in the party. Yet, some LPSA members took a more violent stance. Consequently some stigma attached to the party, not just within South Africa, but also outside the country. The South African government confiscated Paton's passport when he returned from New York City in 1960, where he had been presented with the annual Freedom Award.
Басқа жұмыстар
Патон өзінің екінші және үшінші романдары "Фаларопаның кешіккен уақыты" (1953) және "Ах, бірақ сіздің жеріңіз әдемі" (1981) және "Қиын елден әңгімелер" (1961) жинағында нәсілдік тақырыптар мен апартеидті зерттеуді жалғастырды. Патон Оңтүстік Африкадағы нәсіл және саясат туралы көптеген мақалалар жазды. "Сүйікті елді сақтау" еңбегінде ол Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы күрестің әр түрлі жақтарындағы көптеген белгілі тұлғалар мен мәселелерді талқылайды. Оның Англикан діні оның өмірі мен шығармашылығында маңызды рөл атқарды: бір шығармасының атауы – "Тыныштығыңның құралы". Патон екі автобиография жазды: "Тауға қарай" Патонның өмірін, соның ішінде "Сүйікті елді жыла" романының жарық көрген кезеңін қамтиды (бұл оқиға оның өмірін өзгертіп жіберді). "Сапар жалғасты" осы уақыттан кейін басталады. Ол сондай-ақ достары Ян Хендрик Хофмейрдің (Хофмейр) және Джеффри Клейтонның ("Апартеид және архиепископ") өмірбаянын жазды. Өмір бойы оны қызықтырған тағы бір әдеби жанр – поэзия; өмірбаяншы Питер Александр бұл өлеңдердің көптерін Патонның өмірбаянына енгізді.
Paton continued to explore racial themes and apartheid in his second and third novels, Too Late the Phalarope (1953) and Ah, but Your Land Is Beautiful (1981), and his collected short stories, Tales From a Troubled Land (1961). Paton was a prolific essay writer on race and politics in South Africa. In Save the Beloved Country, he discusses many of the noted figures and issues on different sides of South Africa's apartheid struggle. His Anglican faith was an important factor in his life and work: the title of one work is Instrument of Thy Peace. Paton also wrote two autobiographies: Towards the Mountain deals with Paton's life leading up to and including the publication of Cry, the Beloved Country (an event that changed the course of his life). Journey Continued takes its departure from that time onwards. He also wrote biographies of his friends Jan Hendrik Hofmeyr (Hofmeyr), and Geoffrey Clayton (Apartheid and the Archbishop). Another literary form that interested him throughout his life was poetry; the biographer Peter Alexander includes many of these poems in his biography of Paton.
Марапаттар мен құрметтер
2006 жылғы 20 сәуірде ол қайтыс болғаннан кейін "Әдебиетке ерекше үлес қосқаны, еңбектері арқылы апартеидтің зұлымдығын ашып көрсеткені және әділ, демократиялық қоғам үшін күрескені" үшін алтын Ихаманга орденімен марапатталды.
In 20 April 2006 he was posthumously awarded the Order of Ikhamanga in Gold "Exceptional contribution to literature, exposing the apartheid oppression through his work and fighting for a just and democratic society."