Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер (1853–1931)
Italian politician (1853–1931)
Антонио Саландра (13 тамыз 1853 – 9 желтоқсан 1931) – консервативті итальяндық саясаткер, журналист және жазушы, 1914–1916 жылдары Италияның 21-ші премьер-министрі қызметін атқарды. Ол Италияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа Ұлыбритания, Франция және Ресей империясынан құралған Үштік Антанта тарапынан қатысуын қамтамасыз етіп, Италияның ирредентистік талаптарын орындауға ықпал етті.
Antonio Salandra (13 August 1853 – 9 December 1931) was a conservative Italian politician, journalist, and writer, who served as the 21st prime minister of Italy between 1914 and 1916. He ensured the entry of Italy in World War I on the side of the Triple Entente (the United Kingdom, France, and the Russian Empire) to fulfil Italy’s irredentist claims.
Ерте өмір және саяси мансап
Трояда (Фоджия провинциясы, Апулия) туған ол 1875 жылы Неаполь университетін бітіріп, содан кейін Рим университетінде әкімшілік құқықтан оқытушы, кейін профессор болып жұмыс істеді. Луиджи Пеллудың консервативтік үкіметінде ол Ауыл шаруашылығы министрі (1899–1900) болды, ал кейін Сидни Соннино үкіметтерінде Қазына министрі (1906) және Италияның Қаржы министрі (1909–1910) қызметтерін атқарды.
Born in Troia (Province of Foggia, Apulia), he graduated from the University of Naples in 1875 and then became instructor and later professor of administrative law at the University of Rome. He was Minister of Agriculture (1899–1900) in the conservative government of Luigi Pelloux and subsequently Minister of the Treasury (1906) and Italian Minister of Finance (1909–1910) in the governments of Sidney Sonnino.
Премьер-министр
1914 жылдың наурыз айында консервативті Саландра Джованни Джолитти үкіметінің құлауынан кейін ұлттық кабинетке шақырылды, бұл Джолиттидің өзі жасаған таңдау болды, ол итальяндық парламентарийлердің көпшілігінің қолдауын әлі де сақтап тұрды. Саландраның үкіметі Италияда көп уақыттан бері көрілмеген ең консервативті үкімет еді. Бірақ Саландра мен Джолитти Италияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу мәселесінде көп ұзамай келіспей кетті. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Саландра Италия әскерін жібермейтінін жариялады, сонымен қатар Үштік одақтың тек қорғаныс позициясын ұстанғанын және Австрия-Мажарстанның агрессор болғанын мәлімдеді. Алайда, шындығында Саландра және оның Сыртқы істер министрі Антонино Патерно Кастелло, кейіннен 1914 жылдың қараша айында Сидни Соннино оны алмастырды, Италияның соғысқа қатысуы үшін қай жақ ең тиімді сыйақы ұсынысын беретінін және Италияның ирредентистік талаптарын қанағаттандыратынын анықтауға тырысты.
In March 1914, the conservative Salandra was brought into the national cabinet upon the fall of the government of Giovanni Giolitti, as the choice of Giolitti himself, who still commanded the support of most Italian parliamentarians. Salandra's government was the most conservative one that Italy had seen for a long time. Salandra soon fell out with Giolitti over the question of Italian participation in World War I. At the outbreak of World War I in August 1914, Salandra declared that Italy would not commit its troops, maintaining that the Triple Alliance had only a defensive stance and Austria Hungary had been the aggressor. In reality, both Salandra and his ministers of Foreign Affairs, Antonino Paternò Castello, who was succeeded by Sidney Sonnino in November 1914, began to probe which side would grant the best reward for Italy's entrance in the war and to fulfil Italy’s irredentist claims.
Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіру
Саландра Италияның соғысқа қай жақта кіретінін анықтау үшін "қасиетті эгоизм" (sacro egoismo) терминін қолданды. Соғыс қысқа болады деген үмітпен, 1915 жылдың жаз айының соңына дейін шешім қабылдауға қысым жасалды. Осы кезде Саннино, британдық сыртқы істер министрі Эдвард Грей және француз сыртқы істер министрі Жюль Камбон арасында келіссөздер басталды. 1915 жылдың 16 ақпанында, Австриямен бір уақытта келіссөздер жүргізіліп жатқан күйінде, Италия Антантадан жақсы ұсыныс күтетінін білдіретін құпия хатты Лондонға жіберді. [ ] Соңғы шешімге наурыз айында Карпаттардағы Ресей армиясының жеңісі туралы жаңалықтар түскеннен кейін қол жеткізілді. Саландра Антантаның жеңісіне қол жеткізілетініне сенімді болды және пайдаға үлес қосу үшін кешікпеуді қалап, Лондондағы елшісіне кейбір талаптардан бас тартып, тез келісімге келуді тапсырды. [ ] 1915 жылдың 26 сәуірінде Лондон шарты жасалды, ол Италияны бір ай ішінде соғысқа түсуге міндеттендірді. [ ] Саландра 1915 жылдың 4 мамырында ғана Үштік одақты оның қол қоюшыларына жеке нота арқылы тоқтату туралы хабарлады. Құпия келісім, Лондон шарты немесе Лондон келісімшарты, Үш Антанта (Ұлыбритания, Франция және Ресей империясы) мен Италия Корольдігі арасында қол қойылды. Шарты бойынша Италия Үштік одақтан шығып, Үштік Антантаға қосылуға тиіс болды. Италия Германия мен Австро-Мажарстанға қарсы соғыс жариялауға міндетті болды, соғыс аяқталғаннан кейін аумақтық жеңілдіктер алуға үміттенді. 1915 жылдың 23 мамырында Италия Австро-Мажарстанға соғыс жариялады. Саландра Италияның одақтастардың жағына қосылуы соғысты тез аяқтайды деп күткен еді. Алайда, қанағаттандырусыз соғыс күтілгеннен әлдеқайда ұзаққа созылды. Бұл Саландра үкіметінің беделін әлсіретті, әсіресе ол бейтараптарды маңызды лауазымдарға тағайындаудан бас тартқан кезде. 1916 жылдың мамыр және шілде айларында Изонцодағы бес сәтсіз итальяндық шабуылдары мен Аустро-Венгрияның Трентинодағы шабуылдары Саландра үкіметінің құлауына әкелген әскери дағдарысқа себеп болды, себебі бейтарап депутаттар мен Саландра соғыс күшін жеткілікті түрде пайдалана алмады деп ойлағандардың біріккен күші салдарынан. Ол енді соғыста рөл атқармады, бірақ 1919 жылы Париж бейбітшілік конференциясына Италия делегациясының мүшесі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Саландра одан да оңға қарай жылды және 1922 жылы Муссолинидің билікке келуін қолдады. Тоғыз жылдан кейін ол Римде қайтыс болды. Ол "Караджордж жұлдызы" орденімен марапатталды.
Salandra used the term "sacred egoism" (sacro egoismo) to define Italy's outlook on which side Italy would enter the war. Expecting the war would be short – over by the late summer of 1915 – there was some pressure on the decision to make. Negotiations had been started between Sonnino, the British Foreign Secretary Edward Grey and the French Foreign Minister Jules Cambon. On February 16, 1915, despite concurrent negotiations with Austria, a courier was dispatched in great secrecy to London with the suggestion that Italy was open to a good offer from the Entente. [ ] The final choice was aided by the arrival of news in March of Russian victories in the Carpathians. Salandra began to think that victory for the Entente was in sight, and was so anxious not to arrive too late for a share in the profits that he instructed his envoy in London to drop some demands and reach agreement quickly. [ ] The Treaty of London was concluded on April 26 binding Italy to fight within one month. [ ] Not until May 4 did Salandra denounce the Triple Alliance in a private note to its signatories. The secret pact, the Treaty of London or London Pact , was signed between the Triple Entente (the United Kingdom, France, and the Russian Empire) and the Kingdom of Italy. According to the pact, Italy was to leave the Triple Alliance and join the Triple Entente. Italy was to declare war against Germany and Austria Hungary within a month in return for territorial concessions at the end of the war. On 23 May 1915, Italy declared war on Austria Hungary. Salandra had expected that Italy's entrance on the allied side would bring the war to a quick solution. However the stalemated bloody war lasted far longer than anticipated. This weakened Salandra's ministry, especially when he refused to appoint neutralists to important positions. Five unsuccessful Italian offensives on the Isonzo and the Austro Hungarian Trentino Offensive in May to July 1916 contributed to a military crisis that led to the collapse of Salandra's government on 10 June 1916, due to a combination of neutralist deputies and those who believed that Salandra had not been effective enough in the war effort. He played no further role in the war but was a member of the Italian delegation to the Paris Peace Conference in 1919. After World War I, Salandra moved further to the right, and supported Mussolini's accession to power in 1922. Nine years later he died in Rome. He was awarded Order of Karađorđe's Star.