Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы (1870–1955)
United States Army general (1870–1955)
Джон МакОули Палмер (23 сәуір 1870 – 26 қазан 1955) – АҚШ армиясындағы әскери қызметкер және басшы.
John McAuley Palmer (April 23, 1870 – October 26, 1955) was a soldier and administrator in the United States Army.
Ерте өмір және мансап басталуы
Карлинвилл қаласында, Иллинойс штатында дүниеге келген ол Джон мен Эллен Палмердің ұлы, сондай-ақ әйгілі американдық Азамат соғысының генералы және Иллинойс штатының губернаторы Джон МакОули Палмердің немересі және оның құрметіне аталған. Ол Спрингфилд қаласында (Иллинойс штаты) білім алды, 1892 жылы Вест-Пойнт оқу орнын бітірді және бастапқыда 15-ші жаяу әскер полкіне, Иллинойс штатындағы Форт Шериданға тағайындалды. 1894 жылы Чикагодағы теміржол көтерілісін басуға қатысты, содан кейін Испания-Америка соғысы кезінде (1898–1899) Сэмюэл С. Самнердің көмекшісі ретінде Кубаға барды. Кубадағы қызметтен кейін ол Қытайға көмек көрсету экспедициясының құрамында болды, одан кейін Вест-Пойнтта химия пәнінен оқытушы және ассистент-профессор болып жұмыс істеді. Осы академиялық тәжірибеден кейін ол Филиппиндегі Минданао аралындағы Ланао округінің губернаторы болып тағайындалды, ол Моро көтерілісі кезінде болған. Қиыр Шығыстағы қызметтен оралғаннан кейін АҚШ Армиясының Командалық және штабтық колледжіне студент болып қабылданды. Бітірген соң 1908 жылы сол кездегі Армия Бас штабының бастығы Леонард Вудтың басшылығымен Соғыс министрлігінің Бас штабына тағайындалды. Осы қызмет кезеңінде ол әскери теория бойынша жазушы және жақтаушы ретінде танылды.
Born in Carlinville, Illinois, he was the son of John and Ellen Palmer, and the grandson and namesake of John McAuley Palmer, a famous American Civil War general and Governor of Illinois. He was educated in Springfield, Illinois, graduated from West Point in 1892, and was appointed a second lieutenant of infantry, initially assigned to the 15th Infantry at Fort Sheridan, Illinois. He participated in the suppression of the Chicago railroad riots of 1894, then went to Cuba as an aide to Samuel S. Sumner (1898–1899) during the Spanish–American War. Following his Cuba service, he became a member of the China Relief Expedition, after which he became an instructor and assistant professor of chemistry at West Point. Following this academic stint, he was then assigned a billet as governor of Lanao District on Mindanao in the Philippines during the Moro Rebellion. Upon return from Far East Service, he was a student at the United States Army Command and General Staff College. After graduating he was assigned to the War Department General Staff under the command of the then Army Chief of Staff Leonard Wood in 1908. During this period of service he received recognition as a writer and advocate on military theory.
Кейінгі мансабы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс
1910 жылы ол Қытайдағы Тяньцзинь қаласында өз полкіне қайта қосылды және майор шеніне көтерілді. Кейін Коррегидордағы 24-ші жаяу әскерге ауыстырылып, 1914–1916 жылдары Батан түбегін қорғау жоспарларын жасауға зор үлес қосты. Осы міндеттен кейін ол Вашингтондағы Бас штабқа оралды (1916), ал Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда 1917 жылғы Заң жобасын және Америка экспедициялық корпусының (AEF) жоспарларын дайындауға белсенді қатысты. Бұл жұмысы генерал-майор Джон Дж. Першингтің назарына ілігіп, ол Палмерді Операциялар жөніндегі Бас штаб бастығының көмекшісі, G 3 қызметіне тағайындады. Ол Францияға барып, американдық армия үшін операциялық жоспарлар мен штаб мектептерін құрды. Денсаулығына байланысты AEF штабынан кеткенімен, жазылып, полковник шенімен Вердендегі Меуз-Аргон шабуылында жауға қарсы 29-шы дивизияның 58-ші жаяу әскер бригадасын басқарды, бұл Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтауға көмектесті. Франциядағы қызметі үшін ол Армияның Еңбек сіңірген қызмет медалімен марапатталды. Медальдің мақтау қағазында былай делінген:
In 1910 he rejoined his regiment in Tientsin (Tianjin) China and was promoted to the permanent rank of major. He was then transferred to the 24th Infantry on Corregidor and was instrumental in creating the plans for the defense of the Bataan Peninsula (1914–1916). Following this assignment, he returned to the General Staff in Washington, D. C. (1916) and on the outbreak of the First World War was instrumental in drafting the Draft Act of 1917 and plans for an American Expeditionary Force (AEF). This work caught the notice of Major General John J. Pershing, who selected Palmer to become his Assistant Chief of Staff for Operations, G 3, where he went to France and set up operational plans and staff schools for the American Army. He left the AEF staff due to illness, but recovered in time, as a colonel, to command the 58th Infantry Brigade of the 29th Division in combat against the enemy at Verdun in the Meuse Argonne Offensive that helped to end World War I. He received the Army Distinguished Service Medal for his service in France. The citation for the medal reads:
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі әскери саясатты қалыптастырудағы басты тұлға ретінде ол 1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңының жасалуына жетекшілік етті. Осы заң Американың қорғанысы үшін азаматтық армияға сенімділігін қайта растады және Ұлттық гвардия мен Армия резервінен құралған "Толық армияны" құрды. Бұл жұмысында оған Карл фон Клаузевицтің "Соғыс туралы" кітабы зор әсер етті. Осы жетістіктері үшін ол армия штабының бастығы Джон Дж. Першингтің (1921–1923) жеке көмекшісі болып тағайындалды және тұрақты армияда (1922) бригадир генерал шеніне көтерілді. Содан кейін ол Панамадағы 19-шы жаяу әскер бригадасын басқару арқылы әскери мансабын аяқтады (1923–1926).
As the principal formulator of military policy following World War I, he was the guiding force in the creation of the National Defense Act of 1920. It was this Act which reaffirmed America's reliance upon the citizen soldier for her defense and established the "Total Army" composed of the Regular Army, the National Guard, and the Army Reserve. In this work he was strongly influenced by his reading of Carl von Clausewitz's book On War. For his accomplishments, he was made aide de camp to Army Chief of Staff John J. Pershing (1921–1923) and promoted to permanent brigadier general in the Regular Army (1922). He then completed his military career by commanding the 19th Infantry Brigade in Panama (1923–1926).
Зейнеткерлік және өлім
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін (1926 жылы) генерал Палмер жалпыға бірдей әскери қызметті қолдауын жалғастырды. Ол әскери саясат туралы көптеген кітаптар мен мақалалар жазды. Демократиялық армияда азамат сарбазының рөлін қатты жақтаған Палмер, АҚШ армиясының көрнекті ойшылы ретінде жиі салыстырылатын Эмори Аптонның пікірлерінен өзгеше болды. Перл-Харборға шабуыл жасауға аздан бұрын Армия Бас штабының бастығы Джордж Маршалл (Палмердің жеке досы және ізбасары) оны қайтадан әскери қызметке шақырды, содан кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс министрлігінің Бас штабына әскери саясат мәселелері бойынша кеңесші болды. Палмер соғыс кезінде қызмет еткен ең үлкен жастағы американдық әскери қызметкері болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Палмер тағы да зейнеткерлікке шықты және екінші рет Ерен қызмет медалімен марапатталды. Ол Вашингтон қаласында тұрып, 1955 жылғы 26 қазанда қайтыс болды. Палмер Арлингтон ұлттық зиратында, 34-бөлім, 50-А қабіріне жерленді.
In retirement (1926), General Palmer continued to champion the cause of universal military service. He wrote numerous books and articles about military policy. A strong advocate of the role of the citizen soldier in the army of a democracy, Palmer diverged from the views of Emory Upton, with whom he is often compared as a great philosophical thinker philosopher of the U. S. Army. He was recalled to active duty by Army Chief of Staff George C. Marshall (a personal friend and devotee of Palmer's) just prior to the Pearl Harbor attack and served as an advisor on military policy to the War Department General Staff throughout World War II. Palmer was the oldest American military member to serve during the war. Palmer retired again soon after the end of the Second World War, receiving a second Distinguished Service Medal. He lived in Washington, D. C. where he died on October 26, 1955. Palmer was buried in Arlington National Cemetery, Section 34, Grave 50 A.
Отбасы
1893 жылы Палмер Мод Лэнингке үйленді, және олардың Джон МакОули Палмер IV атты ұлы болды, ол 6 жасында қайтыс етті, сондай-ақ Мэри Лэнинг Палмер атты қызы болды. Мэри Палмер Норман Б. Чандлермен үйленді, ал ол Екінші дүниежүзілік соғыста қаза болғаннан кейін Джордж Х. Роквеллге үйленді. Мэри Палмер армия полковниктері Норман Палмер Чандлердің (1924-1997) және Джон Палмер Чандлердің (1926-2015) анасы болды.
In 1893, Palmer married Maude Laning, and they were the parents of a son, John McAuley Palmer IV, who died at age 6, and a daughter, Mary Laning Palmer. Mary Palmer was married to Norman B. Chandler, and after his death during World War II she married George H. Rockwell. Mary Palmer was the mother of Army Colonels Norman Palmer Chandler (1924 1997) and John Palmer Chandler (1926 2015).