Жан-Жозеф Антуан де Кувуазье: Француз саяхатшысы мен судьясының өмірі мен қызметі
Jean Joseph Antoine de Courvoisier
Жан-Жозеф Антуан Кувуазье (1775-1835) – француз судьясы, саяхатшы. Француз революциясы кезінде эмигрант әскерінде болды, кейін адвокат қызметін атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жан Жозеф Антуан де Кувозье (30 қараша 1775 – 18 қыркүйек 1835) – француз судьясы және саясаткер.
Jean Joseph Antoine de Couvoisier (30 November 1775 – 18 September 1835) was a French magistrate and politician.
Ерте өмір
Кувозие 1775 жылдың 30 қарашасында Бесансон қаласында туған. Революциялық кезеңде ол елден шығып, эмигранттар армиясында, содан кейін Австрия армиясында әскери қызмет атқарды.
Couvoisier was born at Besançon on 30 November 1775. During the revolutionary period, he left the country and served in the army of the émigrés and later in that of Austria.
Мансап
1801 жылы консулдық кезеңде ол Францияға оралып, Безансон қаласында адвокаттық қызметін бастады. 1808 жылы апелляциялық сотқа кеңесші-аудитор болып тағайындалды. Реставрация кезінде Людовик XVIII оны бас адвокат етіп тағайындады, бірақ ол қызметтен бас тартып, «Жүз күн» кезеңінде Франциядан кетіп қалды. 1815 жылы екінші Реставрациядан кейін қайтадан тағайындалды. 1817 жылы 5 қыркүйектегі жарлық арқылы конституция өзгертілгеннен кейін ол депутаттар палатасына сайланды, онда ол орталық-сол қанатқа жақын тұрып, Ришелье мен Деказдың орташа саясатын қолдады. Ол шешен сөйлейтін, көп салалы білімі бар адам болды. Оның адалдығы ультрароялистерге оның беделін түсіруге мүмкіндік бермеді, олар оның олардың көзсіз зорлық-зомбылыққа қарсы тұрғанына наразы болғанымен. Лиондағы көтерілістен кейін ол қаланың бас прокуроры болып тағайындалды және ақыл-ойы мен салмақтылығымен тәртіпті қалпына келтіруге және сенімді арттыруға үлкен үлес қосты. 1819 жылдан 1824 жылға дейін ол палата мүшесі болды және Ришельеудің екінші басқару кезеңінде ультрароялистердің ықпалымен қабылданған ерекше заңдарға қарсы күресті. 1824 жылы ол қайта сайлануға үміткер болған жоқ және 1827 жылы мемлекеттік кеңесші болып тағайындалғанға дейін сот жұмыстарын атқара берді. 1829 жылдың 8 тамызында ол Полиньяк министрлігіндегі әділет министрі қызметін қабылдады, бірақ 1830 жылдың 19 мамырында үкімет Хартияны жоюды және одан кейін болатын төңкерісті көздегенін түсінген соң отставкаға кетті. Желтоқсан айында бұрынғы министрлердің ісін қарау кезінде ол куәгер ретінде шақырылды және бұрынғы әріптестерінің қасиеттерін жоғары бағалап, осы жағдайда үлкен батылдық танытты. Ол Луи Филиппен бірге қызметке түсуден бас тартты және жеке өміріне шегініп, 1835 жылдың 18 қыркүйегінде қайтыс болды.
In 1801, under the consulate, he returned to France and established himself as an advocate at Besançon, being appointed conseiller auditeur to the court of appeal therein 1808. At the Restoration he was made advocate general by Louis XVIII, resigned and left France during the Hundred Days, and was reappointed after the second Restoration in 1815. In 1817, after the modification of the constitution by the ordonnance of the 5 September, he was returned to the chamber of deputies, where he attached himself to the left centre and supported the moderate policy of Richelieu and Decazes. He was an eloquent speaker, and master of many subjects; and his proved royalism made it impossible for the Ultra Royalists to discredit him, much as they resented his consistent opposition to their short sighted violence. After the revolt at Lyon, he was nominated procureur general of the city, and by his sense and moderation did much to restore order and confidence. He was again a member of the chamber from 1819 to 1824, and vigorously opposed the exceptional legislation which the second administration of Richelieu passed under the influence of the ultra Royalists. In 1824, he failed to secure re election, and occupied himself with his judicial duties until his nomination as councilor of state in 1827. On 8 August 1829, he accepted the offer of the portfolio of justice in the Polignac ministry, but resigned on 19 May 1830, when he realized that the government intended to abrogate the Charter and the inevitable revolution that would follow. During the trial of the ex ministers, in December, he was summoned as a witness, and paid a tribute to the character of his former colleagues which, in the circumstances, argued no little courage. He refused to take office under Louis Philippe, and retired into private life, dying on 18 September 1835.