Электрондық жүйелер орталығы: Әскери-әуе күштерінің басқару және байланыс жүйелерінің даму тарихы

Кіріспе

Электрондық жүйелер орталығы – штаб-пәтері Массачусетс штатындағы Ханском әуе базасында орналасқан Әскери-әуе күштерінің материалдық-техникалық қамтамасыз ету басқармасының (AFMC) өнімдік орталығы болды. Оның міндеті – басқару және бақылау, байланыс, компьютерлік және барлау жүйелерін әзірлеу және сатып алу еді. Электрондық жүйелер орталығы (ЭЖО) инженерлік, компьютерлік ғылым және бизнес-менеджмент салаларында маманданған кәсіби командалардан тұрды. Командалар басқару және бақылау жүйелерінің жобалауын, әзірлеуін, сынауын, өндірісін және енгізілуін қадағалады. ЭЖО-ның ең танымал әзірлемелерінің екеуі – 1970-ші жылдары жасалған Boeing E-3 Sentry әуе шабуылының ескерту және басқару жүйесі (AWACS) және 1980-ші жылдары жасалған Бірлескен бақылау және нысананы шабуылдау радар жүйесі (Joint STARS) болды. Электрондық жүйелер орталығы бес онжылдық бойы Әуе күштері үшін басқару және бақылау (C2) жүйелерін әзірлеу және сатып алу бойынша ұйым ретінде қызмет етті. 2004 жылдың желтоқсанына дейін ЭЖО қауіпсіз байланыс жүйелерінен миссияны жоспарлау жүйелеріне дейін шамамен екі жүз бағдарламаны басқарды. ЭЖО-ның жылдық бюджеті 3 миллиард доллардан асып, 8700-ден астам қызметкері болды. Әуе күштерінен басқа, ЭЖО АҚШ Қорғаныс министрлігінің басқа тармақтарымен, Солтүстік Америка ғарыш қорғаныс басқармасымен (NORAD), Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасымен (NASA), Федералдық авиация басқармасымен (FAA), Солтүстік Атлантика шарты ұйымымен (NATO) және шетелдік үкіметтермен де жұмыс істеді. Әскери-әуе күштерінің басқармасын қайта құруға байланысты ЭЖО 2012 жылдың 1 қазанында таратылды.

Тарих

ESC бастапқыда 1961 жылғы 1 сәуірде Бедфордтағы (Массачусетс штаты) Лоренс Г. Ханском әуе алаңында Электрондық жүйелер бөлімі (ESD) ретінде құрылды. ESD жаңадан құрылған Әуе күштері жүйелері басқармасына бағынды. Электрондық жүйелер бөлімі Солтүстік Америка құрлығына бағытталған соғыстан кейінгі қауіп-қатерлерді жоюға арналған он жылдық күш-жігердің нәтижесінде, ұзақ қашықтықтағы ядролық қарулы бомбалаушылардың шабуылынан қорғану мақсатымен пайда болды. Ханском әуе алаңында Массачусетс технология институтының жаңа Линкольн зертханасы (1951) және кейін MITRE корпорациясы (1958) жартылай автоматтандырылған жерлік ортаны (SAGE) әуе қорғанысы жүйесін аяқтау үшін жұмыс істеді. SAGE үшін жасалған интеграцияланған радиолокациялық және компьютерлік технологиялар әуе қозғалысын басқару жүйелерін дамытуға да маңызды үлес қосты. ESD-нің бастапқы портфелінде он үш Командалық, басқару және байланыс (C3) жүйесі болды. Ядролық оқ-дәрілерді тасымалдауға арналған баллистикалық зымырандардың пайда болуы қорғаныс күш-жігерінің екінші толқынын тудырды – Баллистикалық зымырандар туралы ерте ескерту жүйесін (BMEWS) және Колорадодағы жер асты Шайен тау кешеніндегі Солтүстік Америка әуе қорғанысы басқармасының жаңа басқару орталығын құру. Жаңа қару-жарақ жүйелері мен ғарыш платформалары ESD C3 бағдарламаларын кеңейтуге әкелді. ESD-нің алғашқы радарлық жүйелері жерде орналасқан, бірақ 1960 жылдары ұйым әуедегі радарлық жүйелерге дейін кеңейді. "Жердегі кедергілер" мәселесін шешуде 1970 жылдарғы Әуедегі ескерту және басқару жүйесі (AWACS) әуе кеңістігін қадағалаудағы технологиялық жетістік болды. 1980 жылдардың соңында оған Бірлескен қадағалау нысанасын шабуылдау радиолокациялық жүйесі (Joint STARS) қосылды. Дамып жатқан кезеңде Joint STARS Персид шығанағындағы соғыста майдан даласындағы қозғалысты бақылау үшін пайдаланылды. Басқа ESD бағдарламалары қауіпсіз байланыс жүйелерін, одақтас елдер үшін әуе қорғанысы жүйелерін, басқару орталықтарын, барлау деректерін беруді, әуе қозғалысын басқару жүйелерін және компьютерлік оқыту жүйелерін құруға бағытталған. 1992 жылы Әуе күштері жүйелері басқармасы мен Әуе күштері логистикасы басқармасы біріктіріліп, Әуе күштері материалдық-техникалық қолдау басқармасы (AFMC) құрылды. ESD Электрондық жүйелер орталығы (ESC) болып қайта аталды және ұйым жаңа AFMC құрамына енді. Екі жылдан кейін ESC кеңейтіліп, Командалық-бақылау орталығы болды. Орталыққа бірнеше географиялық бөлінген бөлімшелер қосылды. Бір кезде 66-шы әуе базасының қанаты, 350-ші электрондық жүйелер қанаты, 551-ші электрондық жүйелер қанаты, 554-ші электрондық жүйелер қанаты және 653-ші электрондық жүйелер қанаты ESC командиріне есеп берді. Салқын соғыстың соңғы жылдарынан бастап ESC өзінің негізгі радарларын, басқару орталығын және байланыс жүйелерін жаңартуға күш салды. 1990 жылдардағы онжылдық кеңейтілген Орталыққа аймақтық қақтығыстар, бірлескен және коалициялық келіссөздер, терроризм және асимметриялық соғыс түрінде жаңа қиындықтар тудырды. Осыған жауап ретінде ESC C2 жүйелерінің интеграциясы мен өзара іс-қимыл қабілеттілігіне бағытталған бағдарламаларды әзірледі. Бірнеше интерактивті C2 демонстрациялары арқылы іс-әрекетіндегі жүйелерді көрсету арқылы ESC өз клиенттерімен тұрақты диалог жүргізді. Содан кейін Орталық 1996 жылдан бастап сатып алу процестерін күрделі қайта құруды қолға алды. "Спиральді даму" әдісі заманауи жүйелерді уақтылы, икемді және тиімді тәсілмен жүзеге асыру үшін енгізілді. Осы бастамалардың қарқыны ХХІ ғасырдың басында күшейе түсті. ESC әуе тапсырмалары, ауа райы, миссияны жоспарлау және басқару туралы ақпарат, сондай-ақ жердегі Әскери-әуе күштері қызметкерлерінің күшейтілген қорғанысы үшін автоматтандырылған жүйелерді әзірледі. 1998 жылдан бастап бірлескен экспедициялық күштердің тәжірибелері (JEFX) сериясында ESC жаңа C2 және ақпараттық технологияларды енгізуді басқарды. Сонымен қатар, оның C2 инфрақұрылымын стандарттау және архитектураларды құру жөніндегі жұмысы жүйелерді одан әрі интеграциялау үшін негіз қалады. 2001 жылы Әскери-әуе күштері ESC-ге өзінің командалық және бақылау, барлау, қадағалау және тану жүйелерін біріктіруге жауапкершілік берді – C2 кәсіпорнының интеграциясы. Интеграцияланған C2ISR мүмкіндіктері желілік соғыс жүргізуді дамытуға мүмкіндік береді және асимметриялық күш артықшылығын қамтамасыз етеді. ESC болашақтағы аэроғарыштық операциялар орталығын жүзеге асыру мақсатымен әуе операциялар орталықтарында C2ISR мүмкіндіктерін стандарттау және жетілдіру бойынша ірі жобаны іске қосты. 2011 жылғы 2 қарашада жарияланған AFMC-нің ірі қайта құрылымына байланысты ESC 2012 жылғы 1 қазанға дейін жабылуға тиіс болды. ESC-нің рөлі, сондай-ақ Аэронавтикалық жүйелер орталығы (ASC) мен Әуе қарулану орталығының (AAC) рөлі жаңа Әуе күштерінің өмірлік цикл басқару орталығына (LCMC) біріктіріледі. Бұл, басқа шаралармен қатар, Әуе күштеріне жылдық 109 миллион долларға дейін үнемдеуге мүмкіндік береді. Жаңа LCMC Урайт-Паттерсон әуе базасында орналасады. Қайта ұйымдастырудан кейін Ханском әуе базасындағы жоғары шенді офицер генерал-майор болады, ол C3I және желілер AFPEO бағдарламалық офицері болады. Қайта ұйымдастырудың басты мақсаты – AFMC бойынша кеңсе және штабтық қызметтердің артық орындарын жою. ESC-нің жабылу салтанаты 2012 жылғы 16 шілдеде өтті және осы сәттен бастап Ханском әуе базасы AFLCMC құрамына енді.

ESC was originally activated as the Electronic Systems Division (ESD) on 1 April 1961 at Laurence G. Hanscom Field in Bedford, MA. ESD was placed under the newly established Air Force Systems Command. The Electronic Systems Division had emerged after a decade of efforts to meet a major post war threat to the North American continent—attack by long range, nuclear armed bombers. At Hanscom Field, the Massachusetts Institute of Technology’s new Lincoln Laboratory (1951) and later the MITRE Corporation (1958) had worked to bring the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) air defense system to completion. The pioneering integrated radar and computer technology that was developed for SAGE also contributed significantly to the development of air traffic control systems. ESD had an original portfolio of thirteen Command, Control and Communications (C3) systems. The appearance of ballistic missiles to carry nuclear warheads spurred a second wave of defense efforts—the construction of the Ballistic Missile Early Warning System (BMEWS) and a survivable new command center for the North American Air Defense Command in the underground Cheyenne Mountain Complex in Colorado. New weapons systems and space platforms led to enlarged ESD C3 programs. ESD’s first radar systems were ground based, but in the 1960s, the organization expanded into airborne radar systems. In overcoming the “ground clutter” problem, the 1970s Airborne Warning and Control System (AWACS) represented a technological achievement for airspace surveillance. It was joined in the later 1980s by the Joint Surveillance Target Attack Radar System (Joint STARS). While still under development, Joint STARS was pressed into service for the Gulf War to monitor movement on the battlefield. Other ESD programs focused on creating secure communications systems, air defense systems for allied nations, command centers, intelligence data transmission, air traffic control systems, and computer based training systems. In 1992, the Air Force Systems Command and the Air Force Logistics Command were merged to form the Air Force Materiel Command (AFMC). ESD was re designated the Electronic Systems Center (ESC), and the organization was placed under the new AFMC. Two years later, ESC was enlarged to become the AFMC Center of Excellence for Command and Control, with headquarters at Hanscom. Several geographically separated units were added to the center. At one time, the 66th Air Base Wing, 350th Electronic Systems Wing, 551st Electronic Systems Wing, 554th Electronic Systems Wing, and 653d Electronic Systems Wing all reported to the ESC Commander. Since the later years of the Cold War, ESC worked to upgrade its key radar, command center, and communications systems. The decade of the 1990s presented new challenges for the expanded Center in the form of regional conflicts, joint and coalition engagements, terrorism, and asymmetric warfare. In response, ESC developed programs to work towards integration and interoperability in C2 systems. By presenting systems in action via several interactive C2 demonstrations, ESC engaged in ongoing dialogue with its customers. The Center then undertook a major restructure of its acquisition processes starting in 1996. “Spiral development” was introduced to achieve state of the art systems in a timely, flexible, and cost effective approach. The pace of these initiatives had gained momentum by the start of the 21st century. The ESC developed automated systems for Air Tasking Orders, weather, mission planning, and management information, together with enhanced force protection for Air Force personnel on the ground. For the series of Joint Expeditionary Force Experiments (JEFX) starting in 1998, ESC managed the insertion of new C2 and information technology. At the same time, its work on standardizing C2 infrastructure and creating architectures laid the groundwork for further system integration. In 2001, the Air Force gave ESC the lead responsibility to integrate its command and control, intelligence, surveillance, and reconnaissance systems—the C2 Enterprise Integration. Integrated C2ISR capabilities will enable the development of network centric warfare and provide an asymmetric force advantage. The ESC pursued a major initiative to standardize and upgrade C2ISR capabilities at Air Operations Centers, with the goal of realizing the Aerospace Operations Center of the future. Due to a major AFMC restructuring announced on 2 November 2011, ESC was to be inactivated no later than 1 October 2012. The role of ESC, along with the Aeronautical Systems Center (ASC) and the Air Armament Center (AAC), will be consolidated into the new Air Force Life Cycle Management Center (LCMC). This, along with other measures, will save up to $109 million for the Air Force annually. The new LCMC will be headquartered at Wright Patterson AFB. The highest ranking officer at Hanscom AFB after the reorganization will be a major general, who will be the Program Executive Officer for the C3I and Networks AFPEO. The main purpose of the reorganization is to eliminate excess headquarter and staff type positions throughout AFMC. The ESC deactivation ceremony took place on 16 July 2012 and from that point forward Hanscom AFB was part of the AFLCMC.

Франклин бекінісі

Форт Франклин – 1990 жылдары жаңа технологияларды сынау мақсатында пайдаланылған базалық лагерь. ЭКК әскери ұшақтарда қолданылатын көптеген радарлар мен сенсорларды, сондай-ақ командалық және басқару жүйелерін жасады. Бірақ, бұл жүйелер «Шөл даулы» операциясы үшін орналастырылғанда, көптегендері жарнамаланғандай жұмыс істемеді немесе бір-бірімен ақпарат алмаспады. 1993 жылдың қазан айында генерал-лейтенант Чарльз Э. Франклин ЭКК қолбасшысы болып тағайындалды. ESC соғысқа жіберілген жаңа командалық және басқару технологияларының көпшілігінің орны болды, бірақ соғысқа жіберілген жүйелердің сапасы нашар болғандықтан жаман репутацияға ие болды. Ол ЭКК өндіретін жабдықтарды пайдалана отырып, орналасқан штаб-пәтерді имитациялайтын техникалық жаттығу өткізуге және есептерді сынауға шешім қабылдады. Техникалық жаттығу 1994 жылдың шілдесінде басталды. Лагерь үшін ұшу-қону жолағының соңындағы бір алаң шөп пайдаланылды. Қоршалған аумақта шатырлар, тіркемелер және байланыс машиналарын орнату арқылы, бұл аймақ тез арада «Форт Франклин» деп аталды. Онда барлық бағдарламалық кеңселерден инженерлер мен бірнеше кіші офицерлер жұмыс істеді. Майор Стив Зенишек, Солтүстік Шығанақ соғысының тәжірибесі бар, орналымның «командирі» болды және жүйелер жеке-жеке жақсы жұмыс істейтінін, бірақ өкінішке орай, бір-бірімен үйлесімсіз екенін көрсетті. Бұл сәтсіздікті жеңіліс ретінде қабылдамай, генерал Франклин оны штаттық қызметкерлерді өзара жұмыс істеуге қабілетті жүйелерді қайта құруға ынталандыру үшін пайдаланды. Нәтижесінде, 1995 жылдың 1-16 мамырында өткен екінші «Форт Франклин» кезінде жүйелер байланыс орнатуға көшті. Бірінші рет бір жүйе есептеген нәтижелер автоматты түрде басқа жүйеге одан әрі түсіндіру немесе өңдеу үшін жіберілді. Осы жетістіктің артындағы тәжірибесінен айырылғысы келмеген генерал-лейтенант Франклин Ханскомда Командалық және басқару (C2) біріктірілген әзірлеме орталығын (CUBE) құрды. Кейіннен CUBE C2 Инженерлік және интеграциялық кешені (CEIF) деп қайта аталды. «Форт Франклин» тәжірибесі 1997 жылы Әуе күштерінің маңызды эксперименті – «Экспедициялық күш эксперименті» (EFX 98) және 1999 жылы «Бірлескен EFX» (JEFX) әзірлемесіне үлкен үлес қосты.

Fort Franklin was an on base encampment in the 1990s used for the purpose of testing new technology. The ESC had developed many of the radars and sensors used by military aircraft, and had created many of the command and control systems. However, when these systems were deployed for Operation Desert Storm, many did not work as advertised or communicate information to one another. In October 1993, Lieutenant General Charles E. Franklin took over as Commander of the ESC. ESC was the home of most of the new command and control technologies being sent to the war, but was getting a bad reputation for the lack of quality in the systems sent to the war. He decided to hold a technical exercise to emulate a deployed headquarters using the equipment ESC was producing, and test the reports. The technical exercise went live in July 1994. The encampment used a patch of grass near the end of the runway. Using tents, trailers, and communication vans inside a guarded perimeter, the area was quickly dubbed “Fort Franklin.” It was staffed by engineers from every program office and a few junior military. Major Steve Zenishek, with recent Gulf War experience, became the installation “commander” and was able to show off that the great capability indeed worked fine alone, but unfortunately didn't work well with others. Rather than take the failure as a defeat, General Franklin used it to encourage the staff to rebuild the systems under development to interoperate. Subsequently, by the time the second Fort Franklin occurred on 1–16 May 1995, the systems were beginning to communicate. For the first time, the results of calculations performed by one system were transferred automatically to another system for further interpretation or processing. Not wanting to lose the expertise that had created this success, LtGen Franklin established an ongoing experimentation facility at Hanscom known as the Command & Control (C2) Unified Development Environment (CUBE). CUBE was later renamed the C2 Engineering and Integration Facility (CEIF). The experience of Fort Franklin was instrumental in development in 1997 of the Air Force's major experiment, the Expeditionary Force Experiment (EFX 98), which became a Joint EFX (JEFX) in 1999.

Командирлер

Офицерлік лауазымдары1 сәуір 1961 – 16 ақпан 1962 генерал-майор Кеннет П. Бергквист16 ақпан 1962 – 15 шілде 1964 генерал-майор Чарльз Х. Терхун, кіші15 шілде 1964 – 1 шілде 1967 генерал-майор Джон В. О’Нилл1 шілде 1967 – 31 шілде 1968 генерал-майор Джон Б. Бестик1 тамыз 1968 – 29 қазан 1971 генерал-майор Джозеф Дж. Коди, кіші29 қазан 1971 – 29 наурыз 1974 генерал-майор Альберт Р. Шеили, кіші29 наурыз 1974 – 11 қазан 1974 генерал-майор Бенджамин Н. Беллис11 қазан 1974 – 2 мамыр 1977 генерал-майор/лейтенант-генерал Уилбур Л. Крик2 мамыр 1977 – 28 қаңтар 1981 лейтенант-генерал Роберт Т. Марш28 қаңтар 1981 – 25 шілде 1984 генерал-майор/лейтенант-генерал Джеймс В. Стенсберри25 шілде 1984 – 30 қыркүйек 1988 лейтенант-генерал Мелвин Ф. Чубб, кіші30 қыркүйек 1988 – 29 қазан 1993 лейтенант-генерал Гордон Э. Форнелл29 қазан 1993 – 16 тамыз 1996 лейтенант-генерал Чарльз Э. Франклин16 тамыз 1996 – 10 маусым 1999 лейтенант-генерал Рональд Т. Кадиш10 маусым 1999 – 17 сәуір 2002 лейтенант-генерал Лесли Ф. Кенне17 сәуір 2002 – 28 мамыр 2002 бригадалық генерал Роберт Х. Латифф (Уақытша командир)28 мамыр 2002 – 8 желтоқсан 2003 лейтенант-генерал Уильям Р. Луни III8 желтоқсан 2003 – қараша 2007 лейтенант-генерал Чарльз Л. Джонсон IIқараша 2007 – 1 қыркүйек 2011 лейтенант-генерал Тед Ф. Боулдс1 қыркүйек 2011 – мамыр 2012 полковник Марк С. Спиллман1 мамыр 2012 – 16 шілде 2012