Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вюрцбург резиденциясы (немісше: Würzburger Residenz) – Германияның Вюрцбург қаласындағы сарай. Австрия/Оңтүстік неміс барокко стилінің өкілдері Жохан Лукас фон Хильдебрандт пен Максимилиан фон Велш, сондай-ақ француз стилін ұстанған Роберт де Котт және Жермен Боффранд құрылысына қатысты. Вюрцбург епископының сарай архитекторы Балтазар Нойман, 1720 жылы Вюрцбургтың князь-епископы Иоганн Филипп Франц фон Шёнборн мен оның інісі Фридрих Карл фон Шёнборнның тапсырысымен салынған және 1744 жылы аяқталған резиденцияның бас архитекторы болды. Венециялық суретші Джованни Баттиста Тиеполо, ұлы Домениконың көмегімен ғимаратта фрескалар салған. Барокко/Рококо немесе неоклассикалық сәулет және өнердің шедеврлері саналатын интерьерлерге әсем баспалдақ, капелла және Императорлар залы кіреді. Наполеон бұл ғимаратты "Еуропадағы ең үлкен діни орда" деп атаған дегенді айтады.
The Würzburg Residence (German: Würzburger Residenz) is a palace in Würzburg, Germany. Johann Lukas von Hildebrandt and Maximilian von Welsch, representatives of the Austrian/Southern German Baroque style, were involved in the construction, as well as Robert de Cotte and Germain Boffrand, who were followers of the French style. Balthasar Neumann, court architect of the Bishop of Würzburg, was the principal architect of the Residence, which was commissioned by the Prince Bishop of Würzburg Johann Philipp Franz von Schönborn and his brother Friedrich Carl von Schönborn in 1720, and completed in 1744. The Venetian painter Giovanni Battista Tiepolo, assisted by his son, Domenico, painted frescoes in the building. Interiors considered masterworks of Baroque/Rococo or Neoclassical architecture and art include the grand staircase, the chapel, and the Imperial Hall. The building was reportedly called the "largest parsonage in Europe" by Napoleon.
18 ғасыр
Вюрцбургтың князь-епископтары 18-ші ғасырдың басына дейін Майн өзенінің батысындағы төбеде орналасқан Мариенберг бекінісінде тұрған. Иоганн Филипп Франц фон Шёнборн (1719–1724) сарайды 1701–1704 жылдары салынған, Резиденцияның алдағысына дейінгі кезеңдегі сарайға көшірді. Дегенмен, оның пікірінше, бұл салыстырмалы түрде кішкентай сарай абсолюттік монарх ретіндегі оның мәртебесіне сай келмеді – ол Версаль сарайы немесе Шёнбрунн сарайы сияқты нәрсені іздеді. Алайда, 1730 жылы князь-епископ Фридрих Карл фон Шёнборн (1729–1746) тұсында оңтүстік блокқа жұмыс қайта басталды. 1732–1733 жылдары құрмет алаңының (Cour d'honneur) алдыңғы бөлігі аяқталды. 1735 жылдан бастап Лукас фон Хильдебрандт қатысуымен орталық ғимаратта жұмыс жүргізілді. 1737 жылы Бальтазар Нойманның жасаған баспалдағы салынды. Бақтың көрінісі 1740 жылы, ал құрылыстың негізгі бөлігі 1744 жылдың желтоқсанында аяқталды. Нойман негізінен Резиденцияның қалалық жағына жауапты болды, ал Хильдебрандттың жұмысы бақ жағында басымдық құрды. Бүйірлік қанаттардың төрт ішкі ауласы фон Велштің идеясы болды. Джованни Баттиста Тиеполо, ұлдарының көмегімен, 1750-ші жылдардың басында Императорлар залын және баспалдақ үстіндегі төбелерді фрескалармен безендірді. 1753 жылы Бальтазар Нойман қайтыс болды.
The Prince Bishops of Würzburg resided in the Marienberg Fortress on a hill west of the Main river until the early 18th century. Johann Philipp Franz von Schönborn (1719–24) moved the court to a palace erected in 1701–4, the predecessor of the Residence. However, the rather small palace did not, in his opinion, measure up to his position as an absolute monarch – he was looking for something comparable to the Palace of Versailles or Schönbrunn Palace. In the year 1730, however, under Prince Bishop Friedrich Carl von Schönborn (1729–46), work on the south block began once more. In 1732–33, the front of the Cour d'honneur was completed. From 1735 onwards, the work on the central building took place with the participation of Lucas von Hildebrandt. In 1737, the main staircase by Balthasar Neumann was constructed. The garden front was completed in 1740 and the whole shell in December 1744. Neumann was mostly responsible for the Residence's town front, while Hildebrandt's work dominated the garden side. The four interior courts of the side wings were an idea of von Welsch. Giovanni Battista Tiepolo, assisted by his sons, decorated the Imperial Hall and the ceiling above the staircase with frescoes in the early 1750s. In 1753, Balthasar Neumann died.
XIX ғасыр және XX ғасырдың басында
Вюрцбург епископтық княздігі 1802-03 жылдары секуляризация салдарынан таратылды. Одан кейін Тоскананың ұлы герцогы Фердинандтың (1806-1814 жылдары билеген) сегіз жылдық үкімшілік кезеңі болды.
The episcopal principality of Würzburg was abolished with secularization in 1802/03. An eight year interregnum by Grand Duke Ferdinand of Tuscany (reigned 1806–1814) followed,
Сыртқы
Тұрғын үй 92 × 167 метрлік негізге салынған. Басты құрылым орталық қанаттан, екі бүйір қанаттан – солтүстік және оңтүстік блоктардан тұрады, әрқайсысында екі ішкі аула бар. Қала жағынан бүйір қанаттар басты құрылымнан 55 метрге созылып, Құрмет ауласын ішінара қоршап тұрады. Мансарда төбесінде вазалар мен трофейлермен әшекейленген карниз орналасқан. Құрмет ауласының басты порталындағы қасбеті ерекше әсем. Онда төменгі мезонин қабаты жоқ (төменде қараңыз), бірақ Ақ залдан (Weisser Saal) кіруге болатын үш порталдың үстінде үлкен балкон бар. Кіреберіс үстінде Фридрих Карл фон Шёнборнның үлкен елтаңбасы бейнеленген. Сот шіркеуі (Hofkirche) оңтүстік қанаттың батыс бөлігімен толығымен біріктірілген, сырттан анық көрінбейді. Сондай-ақ, суретте Принц-Епископ, Олимптан Меркурийдің жақындап келуі және Аполлонның күн аттарын ұшыруы бейнеленген, айналасында жұлдыздардың символдық бейнелері бар. Фрескада Тиеполоның өзі де (оңтүстік-батыс бұрышында) және Нойман, оңтүстік жақ бетінде, зеңбірекке сүйеніп тұрған күйде бейнеленген. Бальтазар Нойман мұндай үлкен күмбездің қаупіне қатысты алаңдаушылықтарды жеңуге мәжбүр болды. Күмбездің бояуына қарағанда, баспалдақтар мен қабырғаларда әшекейлер өте аз. Күмбез барокко стилінде безендірілген, ал баспалдақтың қалған бөлігі келесі неоклассикалық стильде әшекейленген. Нойман бастапқыда Ақ залдың екінші жағына екінші баспалдақ салуды жоспарлаған, бірақ бұл жоба шығындарға байланысты Принц-Епископтың кеңесшілері тарапынан қолдау алмады.
The Residence was constructed on a baseplate of 92 × 167 meters. The main structure consists of a central wing with two side wings, the north and south blocks, each with two interior courts. On the town side the side wings extend 55 m from the main structure, partially enclosing the Cour d'honneur. Beneath the mansard roof there is a cornice, decorated with vases and trophies. The façade around the main portal in the Cour d'honneur is particularly richly decorated. It lacks the lower mezzanine floor (see below) but sports a large balcony above the three portals accessible from the Weisser Saal (White Hall). Above the entrance a large coat of arms of Friedrich Carl von Schönborn is located. The Hofkirche (court chapel) is completely integrated into the western part of the southern wing and barely distinguishable from the outside. There is also a picture of the Prince Bishop with Mercury approaching from Olympus while Apollo launches the sun horses, surrounded by incarnations of the stars. The fresco also shows Tiepolo himself (in the southwest corner) and Neumann, in the center of the southern front, leaning on a cannon. Court architect Balthasar Neumann had to fight concerns about the dangers of such an enormous vault. Contrary to the vault with its colors, the stairs and the walls have hardly any decoration at all. While the vault is decorated in the Baroque style, the rest of the staircase is already decorated in the following Neoclassical style. Neumann originally wanted to add a second staircase on the other side of the White Hall, but this was vetoed by the Prince Bishop's advisers due to the costs involved.
Бүгін
Жоғарыда сипатталған бақтар мен әсем бөлмелер жұртшылыққа ашық. 1945 жылдың наурыз айында Резиденция қиратылғанына арналған ескерткіш бөлме бар. Бұл бөлме сондай-ақ 1945 жылдың маусымында Вюрцбургке келгеннен кейін көптеген өнер туындыларын сақтауға зор үлес қоскан АҚШ армиясының "Ескерткіштер адамы" атанған майор Джон Дэвис Скилтонды құрметтейді. Резиденцияның қалған бөлігінің көп бөлігін 1963 жылы мұнда көшірілген Мартин фон Вагнер мұражайы және Вюрцбург университетінің ұйымдары пайдаланады. 2011 жылғы "Үш мылтықшы" фильмінің кейбір сахналары Вюрцбург Резиденциясында түсірілді.
The gardens and representative rooms described above are open to the public. A memorial room is dedicated to the Residence's destruction in March 1945. It also honours Major John Davis Skilton, a "Monuments man" of the U. S. Army who was instrumental in preserving many of the art treasures after his arrival at Würzburg in June 1945. Most of the rest of the residence is occupied by the Martin von Wagner Museum (moved here in 1963) and organizations of the University of Würzburg. Some scenes of the 2011 film The Three Musketeers were filmed at Würzburg Residence.