American geneticist (1877–1916)
the Canadian Olympic sprinter
Уолтер Стенборо Саттон (5 сәуір 1877 – 10 қараша 1916) – американдық генетик және биолог. Оның қазіргі биологияға ең маңызды үлесі – тірі организмдердің жасушалық деңгейіндегі хромосомаларға Мендель мұрагерлік заңдарын қолдануға болатындығы туралы теориясы болды. Бұл қазір Бовери-Саттон хромосомалық теориясы деп белгілі.
Walter Stanborough Sutton (April 5, 1877 – November 10, 1916) was an American geneticist and biologist whose most significant contribution to present day biology was his theory that the Mendelian laws of inheritance could be applied to chromosomes at the cellular level of living organisms. This is now known as the Boveri–Sutton chromosome theory.
Ерте өмір
Саттон Нью-Йорк штатының Утика қаласында дүниеге келді және Канзас штатының Рассел қаласында судья Уильям Б. Саттон мен оның әйелі Агнес Блэк Саттонның жеті ұлының бесіншісі ретінде фермада өсті. Фермада ол шаруашылық техникасын күтіп, жөндеу арқылы механикалық қабілеттерін дамытты, бұл қабілет кейін мұнай бұрғылау платформаларында және медициналық құралдармен жұмыс істегенде өте пайдалы болды.
Sutton was born in Utica, New York, and was raised on a farm as the fifth of seven sons to Judge William B. Sutton and his wife, Agnes Black Sutton, in Russell, Kansas. On the farm, he developed a mechanical aptitude by maintaining and repairing farm equipment, an aptitude that proved helpful later as he worked on oil drilling rigs and with medical instrumentation.
Канзас университеті
Расселдегі орта мектепті бітіргеннен кейін, ол 1896 жылы Канзас университетінің инженерлік факультетіне түсті. 1897 жылы кіші інісі Джонның тифтен қайтыс болғаннан кейін Саттон медицинаға деген қызығушылығынан биология мамандығына ауысты. Канзас университетінде ол және оның ағасы Уильям Саттон доктор Джеймс Найсмитпен баскетбол ойнады. Саттон студент ретінде Phi Beta Kappa және Sigma Xi-ге сайланып, 1901 жылға дейін бакалавр және магистр дәрежелерін алды. Магистрлік диссертациясы үшін ол Саттон өскен шабындықтарда өсетін ірі шегіртке – Brachystola magna-ның сперматогенезін зерттеді.
After graduating high school in Russell, he enrolled at the University of Kansas in engineering in 1896. Following the death of his younger brother (John) from typhus in 1897, Sutton switched his major to biology with an interest in medicine. While at the University of Kansas, both he and his older brother, William Sutton, played basketball for Dr. James Naismith. Sutton distinguished himself as a student by being elected to both Phi Beta Kappa and Sigma Xi and receiving both bachelor's and master's degrees by 1901. For his Masters thesis, he studied the spermatogenesis of Brachystola magna, a large grasshopper indigenous to the farmlands upon which Sutton was raised.
Колумбия университеті
КУ-дегі ұстазы доктор К. Э. МакКлунгтың кеңесін ескере отырып, Саттон доктор Эдмунд Б. Уилсонның жаныбарлар туралы білімін одан әрі зерттеу үшін Колумбия университетіне көшті. Дәл сол жерде Саттон генетикадағы екі маңызды еңбегін жазды: «Брахистола магнадағы хромосома тобының морфологиясы туралы» және «Тұқым қуалаудағы хромосомалар». Осылайша, Саттон «сары иттің неге сары екенін» түсіндіре алды. Неміс биологы Теодор Бовери Саттонға ұқсас қорытындыларға келді, ал олардың идеялары көбінесе Бовери-Саттон хромосомалық теориясы деп аталады. Саттонның гипотезасын сол кездегі көптеген ғалымдар, әсіресе цитологтар, қолдады. Томас Хант Морганның Колумбиядағы жұмысының нәтижесінде, 1915 жылға қарай оның Drosophila melanogaster, яғни жеміс шыбыны туралы зерттеулері арқасында теория барлыққа бірдей қабылданды, тіпті Уильям Бейтсон 1921 жылға дейін оған күмәнмен қарады. Саттон жоспарлағандай, зоология бойынша докторлық диссертациясын аяқтаған жоқ. 26 жасында ол 2 жылға Канзастағы мұнай кендеріне қайтып оралды. Ол онда үлкен газ қозғалтқыштарын жоғары қысымды газбен іске қосу құрылғысын жетілдіріп, терең ұңғымаларға арналған көтеру аппаратын жасады. Саттонның механикалық қабілеті оны ешқашан тастамады. Әкесі оны медициналық білімін жалғастыруға көндірді, соның салдарынан ол 1905 жылы Колумбия университетіне қайта оралды. Саттонның медициналық білімі Колумбия университетінің Дәрігерлер және хирургтар колледжінде жалғасты. Мұнай бұрғылаумен байланысты патенттермен жұмыс істеумен қатар, Саттон осы кезеңде механикалық қабілетін медициналық құралдарды жақсартуға қолдана бастады. Канзас және Колумбия университеттеріндегі аспирантураны бітірген Саттон 1907 жылы медицина ғылымының докторы ғылымын алып, «жоғары жетістік» көрсетті. Одан кейін ол Нью-Йорктегі Рузвельт ауруханасында интернатурадан өтті, доктор Джозеф Блейк басқаратын хирургия бөлімінде жұмыс істеді.
Considering the advice of his mentor at KU, Dr. C. E. McClung, Sutton moved to Columbia University for further study of zoology under Dr. Edmund B. Wilson. It was here that Sutton wrote his two significant works in genetics – "On the morphology of the chromosome group in Brachystola magna" and "The chromosomes in heredity". Effectively, Sutton could now explain "why the yellow dog is yellow". The German biologist Theodor Boveri independently reached the same conclusions as Sutton, and their concepts are often referred to as the Boveri–Sutton chromosome theory. Sutton's hypothesis was widely accepted by most scientists, particularly cytologists, at the time. The continued work of Thomas Hunt Morgan at Columbia brought the theory to universal acceptance by 1915 through his studies of Drosophila melanogaster, the fruit fly, even as William Bateson continued to question the theory until 1921. Sutton did not complete his PhD in Zoology as he originally planned. At the age of 26, he returned to the Kansas oil fields for 2 years. There he was able to perfect a device to start large gas engines with high pressure gas and develop hoisting apparatuses for deep wells. Sutton's mechanical aptitudes never left him. His father finally directed him to return to his medical studies and he did so returning to Columbia University in 1905. Sutton's medical studies proceeded through the College of Physicians and Surgeons at Columbia University. While he continued to work on patents associated with oil drilling, Sutton also began at this stage to apply his mechanical aptitude to improving medical instruments. With credit for his graduate studies at both the University of Kansas and Columbia University, Sutton obtained his doctorate in medicine in 1907 graduating with "high standing". He then began an internship at Roosevelt Hospital in New York working in the surgical division headed by Dr. Joseph Blake.
Мансап
Рузвельт ауруханасындағы клиникалық міндеттерімен қатар, Саттон Дәрігерлер мен хирургтар колледжінің хирургиялық зерттеу зертханасында да жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болды. Осы қолдау арқасында ол түрлі медициналық және хирургиялық тәжірибелерді, оның ішінде анестезия техникасын жетілдіру және ішті тазалау әдісін қатайды. 1909 жылы Саттон Канзас-Сити, Канзас қаласына оралды, онда оның отбасы көшіп келген және оның әкесі мен ағасы заңгерлікпен айналысты. Саттон Канзас университетінің төрт жылдық Медицина мектебінде хирургия профессоры болып тағайындалды. Жас мектептегі қызметтің тұрақсыздығы оны жеке практикамен айналысуға және Санкт-Маргарет ауруханасының штатына, сондай-ақ университеттің Белл ескерткіш ауруханасына қызмет етуге итерді. Алты жыл бойы Саттон кең ауқымды операцияларды жасап, процедураларды мұқият тіркеді. Ол Рузвельттегі интернатурасына дейінгі осы жағдайларға қатысты бірнеше мақала жариялады. 1911 жылы ол АҚШ Армиясының Медициналық резерв корпусында бірінші лейтенант рөлін қабылдады. Бұл 1915 жылдың ақпан айында Париждің сыртындағы Америкалық шұғыл жәрдем ауруханасында қызмет ету үшін университетен демалыс алуына әкелді. Саттон және Колумбия мен Рузвельттегі күндерінен таныс болған басқалар 23 ақпанда Джуилли колледжіне келді, онда Бірінші дүниежүзілік соғыстың алдыңғы қатарынан 40 шақырымдай жерде ауруханалар құрылған еді. Екі ай ішінде ол бас хирург болып тағайындалды, хирургиялық міндеттерімен қатар әкімшілік жұмыстарды да атқарды. Оның өнертабысқа бейімділігі бұрынғыдан да бағалы болды, өйткені ол солдаттардың денесіндегі сынықтарды анықтап, орналастыру үшін флюороскопиялық техникаларды жасады, содан кейін оларды өзі жасаған құралдармен алып тастады. Қайтып келгеннен кейін ол осы техникаларды Биннидің Оперативтік хирургия нұсқаулығында сипаттады. Саттон Франциядан 1915 жылдың 26 маусымында қайтып келді, төрт ай ғана болғанмен, соғыс уақытындағы медициналық көмеске маңызды үлес қосты. Доктор Саттон 39 жасында жедел аппендициттің салдарынан күтпеген жерден қайтыс болды.
In addition to his clinic duties at Roosevelt Hospital, Sutton was also able to work with the Surgical Research Laboratory at the College of Physicians and Surgeons. With that support, he was able to begin developing and improving a variety of medical and surgical practices including improving anesthetic techniques, and perfecting abdominal irrigation. In 1909, Sutton returned to Kansas City, Kansas where his family had relocated and his father and brother were in law practice. Sutton was appointed assistant professor of surgery at the four year old University of Kansas Medical School. The tenuous nature of the appointment at the young school led him to also maintain a private practice and serve on the staff of St. Margaret's Hospital as well as the university's Bell Memorial Hospital. For six years, Sutton performed a wide range of surgeries carefully documenting the procedures. He published several articles related to these cases going back to his internship at Roosevelt. In 1911, he had accepted a commission as a First Lieutenant in the United States Army Medical reserve Corps. This eventually led to his taking a leave of absence from the university in February 1915 to serve at the American Ambulance Hospital outside Paris. Sutton and others from his days at Columbia and Roosevelt arrived at College of Juilly on February 23 where hospital facilities had been set up only 40 miles from the front lines of World War I. Within 2 months, he was surgeon in chief handling administrative duties in addition to his surgical responsibilities. His inventive aptitude was perhaps never more valued as he developed fluoroscopic techniques to identify and localize shrapnel within the soldier's bodies and then removed the foreign items with instruments of his own design. After his return, he documented these techniques in Binnie's Manual of Operative Surgery. Sutton's return sailing from France was on June 26, 1915, having stayed only four months, but have made a significant contribution to wartime medical treatment. Dr. Sutton died rather unexpectedly at the age of 39 due to complications from acute appendicitis.