Жоау Пинту: Португалия футбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Португалиялық футболшы (1971 жылы туған)

Жоао Мануэль Виейра Пинто (ʒuˈɐ̃w ˈpĩtu, ˈʒwɐ̃w; 19 тамыз 1971 жылы туған) – португалиялық зейнеткер кәсіби футболшы, көбінесе шабуылшы ретінде ойнаған. Ойынды ұйымдастыру және гол соғу қабілетімен ерекшеленген ол, негізінен отандық лигада және Португалия ұлттық құрамасының "Алтын буынының" маңызды ойыншысы ретінде танылды. Барлық құрамаларда 152 матч өткізіп, 47 гол соқты (тек аға командада 81/23), сондай-ақ бір әлем чемпионатына және екі Еуропа чемпионатына қатысты. Клубтық деңгейде Пинто мансабын «Боавишта» клубында бастады, бірақ ең көп уақытын елдегі ең ірі екі клуб – «Бенфика» мен «Спортинг» сапында өткізді. Олармен ол бір-бір реттен Португалия чемпионатында жеңіске жетіп, барлығы алты маңызды жүлде ұтты. 19 маусым бойы 450 матчта ойнап, 112 гол соқты.

Мансап

Жас кезінде Пинто Bairro do Falcão (оның туған жері, Портудың шығыс жағындағы Кампанья) және Águias da Areosa FC үшін ойнады. Бір кезде ол FC Porto жастар жүйесіне қосылуға тырысты, бірақ қабылданбады, содан кейін Boavista F. C. клубына өтті. Бала кезінде ол өте жылдам және допты жақсы басқара білуімен көзге түсті. Кейіннен Рио-де-Жанейро мен Лиссабонда өткен ФИФА-ның 20 жасқа дейінгі әлем чемпионатында Португалия құрамасының жеңісіне үлкен үлес қосты. Бұл жарыста екі рет жеңіске жеткен үш футболшының бірі болды – қақпашы Фернандо Брассард (бірақ ол алғашқы турнирде ойнамады) және аргентиналық Серхио Агуэро. Сонымен қатар, ол Primeira Liga-да 17 жасында тұңғыш рет алаңға шықты. Пинтоның жастар турниріндегі өнері 1990 жылы «Атлетико Мадрид» клубына ауысуына себеп болды, бірақ ол клубтың екінші құрамында ойнады. Ұмытылатын маусымнан кейін ол «Боавиштаға» қайта оралды, барлық ойында қатысып, сегіз гол соқты және командасының 1992 жылғы Португалия кубогын жеңіп алуына көмектесті. Финалда қарсылас «Порту» болды. Ұзақ өтпей ол S. L. Benfica клубымен келісімшарт жасасты. «Бенфикада» ойнаған кезде 1992 жылдың соңында Шотландияда Португалия құрамасының 1994 жылғы ФИФА әлем чемпионатының іріктеу турниріндегі матчында өкпесі зақымданып, мансабына қауіп туды. Ол жазылып, сақадануға үлкерді, бірақ команданың титул жеңіп алуына көмектесе алмады. Алайда, келесі маусымда ол өте жақсы ойын көрсетті. Оның ең жарқын сәті Лиссабон дербисінде Sporting CP клубына қарсы өткен матчта болды, онда ол үш гол соқты және Estádio José Alvalade стадионында 6:3 есебімен жеңіске жетті. Бұл нәтиже клубтың 1994 жылғы ұлттық чемпионатты жеңіп алуына шешуші болды. 2000 жылғы УЕФА Еуропа чемпионатынан бірнеше апта бұрын ол келісімшартынан босатылды (соның салдарынан турнирдегі жалғыз бос агент болды). Ол ұлттық командаға іріктеу турнирінде сегіз гол соғып, жартылай финалға шығуға көмектесті. 2000 жылғы 13 маусымда Англияға қарсы өткен матчта баспен соққан голы 3:2 есебімен жеңіске жеткізді (алғашқыда екі голдан қалып қойғаннан кейін). Ол сондай-ақ 1996 жылғы Еуропа чемпионатына да қатысты. Турнир аяқталғаннан кейін Пинтоға шетелден көп ұсыныстар келіп түсті. «Портумен» келісімге келуге жақын болған күні, ол төрт жылдық келісімшартқа отырып, «Спортингке» өтті. 2000-01 маусымында нашар ойын көрсеткеннен кейін «Арыстар» төрт рет Португалияның «Алтын бутсы» жүлдесін жеңіп алған Марио Жарделді шақырды. Пинто өзінің алтын жылдарына оралды. Бұл оның екінші титулын жеңіп алуымен аяқталды. Бразилиялық футболшы оны «команданың әкесі» деп атады. Ол барлық матчтардың біреуін қоспағанда, барлығында ойнады және тоғыз гол соқты. Пинто өте талантты футболшы болғанымен, агрессия мен қатыгез ойын тәсілі үшін көптеген қызыл карточка алды. «Порту» футболшысы және ұлттық құраманың әріптесі Паулиньо Сантоспен аралары жылдар бойы жаман болды. Екеуі де бір-біріне соққы бергеннен кейін жиі алаңнан қуылды. Басқа да даулы оқиғаларға жартылай уақыт үзілісінде өрт сөндірушіге шабуыл жасауы және жаттығу матчында C. F. Estrela da Amadora футболшысына соққы беруі жатты. Ең қиын сәт 2002 жылғы әлем чемпионатында Оңтүстік Кореяға қарсы өткен матчта (топтық кезеңнің үшінші ойыны) аргентиналық төреші Анхель Санческе соққы берген кезде болды. Төреші оны матчтың басында жасаған қатыгез ойын үшін алаңнан қуғаннан кейін ол оған соққы берді. Ол алты айға жарықтан тыс қалды. Пинто Португалия құрамасы сапында 81 матч өткізіп, 23 гол соқты. Ол 1996 жылғы Еуропа чемпионатында, 2000 жылғы Еуропа чемпионатында және 2002 жылғы әлем чемпионатында ойнады. Соңғы турнирде болған оқиғадан толыққанды айықпағандықтан, ол келесі маусымдарда жақсы ойын көрсетпеді. «Спортинг» ең жақсы екі клубтың қатарына ілесе алмады. 2004 жылы ол келісімшартынан босатылып, «Боавиштаға» оралды. Қаңтар айында Сауд Арабиясының «Аль-Хилал» клубымен келісімшарт жасасуға жақын болғанымен, ол өзінің алғашқы кәсіби клубында қалды. «Боавишта» құрамасында екінші маусымда (команда Еуропа лигасына жолдама алды, ол лигада тоғыз гол соқты және көптеген «Үздік ойыншы» жүлдесін жеңіп алды) Пинто 2006 жылдың шілдесінде S. C. Braga клубының шақыруын қабылдады және бір жылға келісімшарт жасасты. Ол 24 матчта екі гол соқты және команданың төртінші орынға ие болуына көмектесті. 2007-08 маусымында келісімшартын ұзартты. Алайда, 2008 жылдың ақпан айында ол АҚШ-тың «Торонто FC» клубымен жаттықты және сол айдың соңында «Брагадағы» келісімшартын тоқтату туралы мәлімдеді. Ол 37 жасқа толып, футболдан кету туралы шешім қабылдады.

As a youth, Pinto played for Bairro do Falcão (where he was born, in Campanhã, Porto's east side) and Águias da Areosa FC, and once tried to join FC Porto's youth system – refused, he moved to Boavista F. C. instead. As a child, he impressed with his speed and ball control, and was subsequently one of the brightest stars in Portugal's wins in the FIFA U 20 World Cup in Riyadh and Lisbon, being one of three players ever to have been on the winning side in this competition twice, along with goalkeeper Fernando Brassard (whom however did not play in the first tournament) and Argentinian Sergio Agüero; additionally, he made his Primeira Liga debut at only 17. Pinto's performance in the first youth competition earned him a transfer to Atlético Madrid in 1990, but he was placed instead with the club's B team. After a forgettable season he rejoined Boavista, played every game, scored eight goals and helped his team win the 1992 Portuguese Cup, in a final against city rivals Porto; shortly after, he signed with S. L. Benfica. Whilst with Benfica, Pinto's career was threatened in late 1992 by a collapsed lung during an international match for Portugal in Scotland for the 1994 FIFA World Cup qualifiers– he did recover, but was unable to help the team win the title. However, in the next season, he played arguably his best football there, his best moment coming in the Lisbon derby against Sporting CP, where he scored three goals and was on the play of the remaining three in a 6–3 win at the Estádio José Alvalade; this result proved to be decisive for the club's clinching of the 1994 national championship. he was released from contract weeks before the UEFA Euro 2000 (making him the only free agent in the competition), where he helped the national team reach the semi finals after scoring eight goals during the qualifying stage: on 13 June 2000, he netted through a header against England for a 3–2 group stage win, after a two goal disadvantage; he was also selected for Euro 1996. After the end of the tournament Pinto had several offers from abroad, and after almost signing with Porto he settled for Sporting instead, agreeing to a four year deal. After a relatively poor season in 2000–01, the Lions hired four time Portuguese Golden Boot winner Mário Jardel, and Pinto returned to his golden years in a magnificent run which ended with the conquest of his second title; named the "father of the team" by the Brazilian, he played all but one game and scored nine goals. Although a highly talented player, Pinto was also known for a series of red cards for aggression and bad tackles – his feud with Porto player and national teammate Paulinho Santos lasted for years, and both players would be frequently sent off after hitting each other. Other incidents that stirred some controversy included one case of aggression against a fireman during the half time break and elbowing a C. F. Estrela da Amadora player during a practice match. The lowest point, however, was when Pinto hit Argentine referee Ángel Sánchez (in the third group stage game, against South Korea, at the 2002 World Cup), who had sent him off after a bad tackle early in the match. He was suspended for six months. Pinto ended his Portugal career with 81 caps, 23 goals, and appearances in Euro 1996, Euro 2000 and the 2002 World Cup. Never recovering fully from the incident at the latter tournament, he failed to impress in the following seasons, when Sporting failed to reach the top two spots, and in 2004 he was released from contract, returning to Boavista. Although he was close to signing with Al Hilal FC of Saudi Arabia in the January transfer window, he remained with his first professional club. After a second season carrying Boavista's squad (who almost qualified for UEFA Cup, with him scoring nine league goals and receiving numerous Player of the match awards), Pinto accepted the invitation of S. C. Braga's board in July 2006, signing for one year. He netted twice in 24 appearances in an eventual fourth place finish for the Minho side, and extended his contract for the 2007–08 campaign; however, during February 2008, he trained with Toronto FC of Major League Soccer and, late into that month, announced the termination of his contract at Braga, retiring shortly after at nearly 37 years of age.

Жеке өмір

Жасөспірім шағында Пинто Карла Байямен шартты некесінен екі бала сүйді. 2008 жылы ол телеарна жүргізушісі Мариса Крузға үйленді, алайда бес жыл өткен соң олар ажырасып кетті.

Халықаралық

Голдар мен нәтижелер тізімінде Португалияның голдары бірінші көрсетіледі, ұпал бағаны әрбір Пинто голынан кейінгі есепті көрсетеді. + Жоао Пинтоның халықаралық голдарының тізімі. № Күні, стадион, қарсыласы, есеп, нәтиже, жарыс.