Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей суретшісі (1799–1852) Карл Павлович Брюллов, сондай-ақ Брюллов немесе Брюллов, шын аты – Шарль Брюльо (Карл Па́влович Брюлло́в; 23 желтоқсан 1799 [ескі стиль бойынша 12 желтоқсан 1799] – 23 шілде 1852 [ескі стиль бойынша 11 маусым 1852]) – орыс суретшісі. Ол орыс неоклассицизмінен романтизмге өтудегі маңызды тұлға саналады.
Russian painter (1799 1852)
Karl Pavlovich Bryullov, also Briullov or Briuloff, born Charles Bruleau (Карл Па́влович Брюлло́в; 23 December 1799 [O. S. 12 December 1799] – 23 Jule 1852 [O. S. 11 June 1852]) was a Russian painter. He is regarded as a key figure in transition from the Russian neoclassicism to romanticism.
Өмірбаян
Карл Брюллов 1799 жылғы 12 (23) желтоқсанда Санкт-Петербургте академик, ағаш кесуші және гравёр Павел Иванович Брюллоның (Брулло, 1760–1833) отбасында дүниеге келді. Ол гугенот тегінен шыққан еді. Әлгі жылдардан бастап Италияға деген құштарлығы оянды. Императорлық өнер академиясында білім алғанына (1809–1821) қарамастан, Брюллов ұстаздары үйреткен және ағасы Александр Брюллов қолдаған классикалық стильді толыққанды қабылдаған жоқ. Білімін аяқтағаннан кейін, өзінің үміткер және қиялдағы студент екенін көрсетіп, ол Ресейден Римге кетті. 1835 жылға дейін портретші және жанрлық суретші ретінде жұмыс істеді, бірақ тарихи сурет салуға кіріскенде ғана суретші ретінде танымалдылыққа ие болды. Оның ең танымал туындысы – «Помпейдің соңғы күні» (1830–1833) – Пушкин мен Гоголь Рубенс пен Ван Дейктің ең үздік туындыларымен салыстырған зор шығарма. Бұл Италияда сенсация тудырып, Брюлловты замандас еуропалық суретшілердің бірі ретінде беделді етті. Бұл жұмысты аяқтаған соң, ол Ресей астанасына қайтып оралды, онда аристократия мен зиялы элитасының арасында көптеген достар тапты және Императорлық өнер академиясында жоғары лауазымға ие болды. Брюллов туралы әңгіме Лев Толстойдың «Адамдар неліктен өзін естен шығарады?» атты эссесінде, сондай-ақ осы автордың «Өнер деген не?» кітабында кездеседі. Академияда сабақ берген жылдары (1836–1848) ол неоклассикалық қарапайымдылық пен романтикалық бейімділікті үйлестіретін портрет стилін дамытты, ал реализмге деген құштарлығы психологиялық тереңдікпен қанағаттандырылды. Санкт-Исаак соборының төбесінде жұмыс істеп жатқанда денсаулығы күрт нашарлады. Дәрігерлердің кеңесімен 1849 жылы Ресейден Мадейраға кетіп, өмірінің соңғы үш жылын Италияда өткізді. Ол Римге жақын Манциана ауылында қайтыс болды және сол жердегі Cimitero Acattolico бейістігіне жерленді.
Karl Bryullov was born on 12 (23) December 1799 in St. Petersburg, in the family of the academician, woodcarver, and engraver Pavel Ivanovich Briullo (Brulleau, 1760—1833) who was of Huguenot descent. He felt drawn to Italy from his early years. Despite his education at the Imperial Academy of Arts (1809–1821), Bryullov never fully embraced the classical style taught by his mentors and promoted by his brother, Alexander Bryullov. After distinguishing himself as a promising and imaginative student and finishing his education, he left Russia for Rome where he worked until 1835 as a portraitist and genre painter, though his fame as an artist came when he began doing historical painting. His best known work, The Last Day of Pompeii (1830–1833), is a vast composition compared by Pushkin and Gogol to the best works of Rubens and Van Dyck. It created a sensation in Italy and established Bryullov as one of the finest European painters of his day. After completing this work, he triumphantly returned to the Russian capital, where he made many friends among the aristocracy and intellectual elite and obtained a high post in the Imperial Academy of Arts. An anecdote concerning Bryullov appeared in Leo Tolstoy's essay "Why Do Men Stupefy Themselves?" and later in the same author's book What Is Art?. While teaching at the academy (1836–1848) he developed a portrait style which combined a neoclassical simplicity with a romantic tendency that fused well, and his penchant for realism was satisfied with an intriguing level of psychological penetration. While he was working on the plafond of St Isaac's Cathedral, his health suddenly deteriorated. Following advice of his doctors, Bryullov left Russia for Madeira in 1849 and spent the last three years of his life in Italy. He died in the village of Manziana near Rome and is buried at the Cimitero Acattolico there.
Өнердің ерекшеліктері
Брюлловтың шығармашылығы – орыс романтизмінің соңғы кезеңінің шыңы, онда әлемнің үйлесімділігі мен сұлулығы трагедия мен өмірдің қайшылықтары сезіміне уысады. Тарихи картинаның алдына шығарылған, бірақ оның басты тақырыбы классицизмдегідей батырлардың күресі емес, адамзаттың үлкен массаларының тағдыры. "Помпеяның соңғы күні" атты орталық туындысында Брюллов оқиғаның драмасын, романтикалық жарық эффектілерін және фигуралардың мүсіндік пластикасын біріктірді. Бұл картина суретшіге Ресейде де, Еуропада да зор даңқ әкелді. Салтанатты және камералық портреттердің көрнекті шебері Брюллов өнерінде ерте туындыларындағы өмірді қуанышпен қабылдаудан бастап, кейінгі туындыларындағы күрделі психологиялық тереңдікке жетті, осылайша XIX ғасырдың екінші жартысындағы Илья Репин сияқты суретшілердің жетістіктерін болжады. Брюлловтың орыс суретшілеріне тигізген әсері зор болды, оның көптеген ізбасарлары мен еліктеушілері болды.
Bryullov's work is the pinnacle of late Russian Romanticism when the sense of harmonic wholeness and beauty of the world is replaced by a feeling of tragedy and conflict of life. In the forefront of the historical picture, but its main theme not the struggle of heroes, as in classicism, and the fate of the huge human masses. In his central work "The Last Day of Pompeii" Bryullov combined the drama of action, romantic lighting effects and sculptural plasticity of figures. The painting brought the artist great fame both in Russia and in Europe. An outstanding master of both ceremonial and chamber portraits, Bryullov evolved in his art from the joyful embrace of life in his early works to the intricate psychologism of his later ones, thus anticipating the achievements of such artists like Ilya Repin in the second half of the 19th century. Bryullov had an enormous influence on Russian artists, among whom he had many followers and imitators.