Сергей Прокудин-Горский: Ресей фотографы, түсті фотосуреттің пионері. 1909-1915 ж. Ресей империясын фотоға түсірген, қазірде АҚШ кітапханасында сақтаулы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей химигі және фотографы (1863–1944)
Russian chemist and photographer (1863–1944)
Сергей Михайлович Прокудин Горский (30 тамыз 1863 [ескі стиль бойынша 18 тамыз 1863] – 27 қыркүйек 1944) – ресейлік химик және фотограф. Ол түсті фотосуреттер саласындағы новаторлық еңбектерімен және 20 ғасырдың басындағы Ресейді құжаттауға жасаған тырыстарымен әйгілі. Император Николай II ұсынған теміржол вагонындағы қараңғы бөлмесін пайдаланып, Прокудин Горский 1909 жылдан 1915 жылға дейін Ресей империясын аралап, оның сан алуан жақтарын үш түсті фотосуреттер арқылы тіркеді. Оның кейбір негативтері жоғалып кетсе де, көпшілігі оның қайтысынан кейін АҚШ Конгресс кітапханасына жетті. 2000 жылдан бастап негативтер цифрлық форматқа аударылды және әр суреттің түсті үштіктері цифрлық түрде біріктіріліп, бір ғасырдан астам бұрынғы Ресей мен оның көрші елдерінің жүздеген жоғары сапалы түсті суреттері жасалды.
Sergey Mikhaylovich Prokudin Gorsky (; August 30 1863 [O. S. August 18 1863] – September 27, 1944) was a Russian chemist and photographer. He is best known for his pioneering work in colour photography and his effort to document early 20th century Russia. Using a railway car darkroom provided by Emperor Nicholas II, Prokudin Gorsky travelled the Russian Empire from around 1909 to 1915 using his three image colour photography to record its many aspects. While some of his negatives were lost, the majority ended up in the US Library of Congress after his death. Starting in 2000, the negatives were digitised and the colour triples for each subject digitally combined to produce hundreds of high quality colour images of Russia and its neighbours from over a century ago.
Ерте өмір
Прокудин Горский Владимир губернаторлығының Покровский уезінде (қазіргі Владимир облысы, Киржачский ауданы) Фуникова Гора атамекенінде дүниеге келген. Оның ата-анасы орыс дворяндарынан шыққан, және отбасының әскери тарихы ұзақ болған. Олар Санкт-Петербургке көшіп, онда Прокудин Горский Дмитрий Менделеевтің жетекшілігімен химияны оқу үшін Санкт-Петербург мемлекеттік технология институтына түсті. Одан бөлек, ол Императорлық өнер академиясында музыка мен сурет өнерін де оқыды.
Prokudin Gorsky was born in the ancestral estate of Funikova Gora, in the Pokrovsky Uyezd of the Vladimir Governorate (now Kirzhachsky District, Vladimir Oblast). His parents were of the Russian nobility, and the family had a long military history. They moved to Saint Petersburg, where Prokudin Gorsky enrolled in Saint Petersburg State Institute of Technology to study chemistry under Dmitri Mendeleev. He also studied music and painting at the Imperial Academy of Arts.
Неке және фотосуретші карьерасы
1890 жылы Прокудин Горский Анна Александровна Лавроваға үйленді. Кейіннен олардың екі ұлы – Михаил мен Дмитрий, және бір қызы – Екатерина дүниеге келді. Анна, Ресейдің Императорлық техникалық қоғамының (ИРТС) белсенді мүшесі, орыс өнеркәсібі Александр Степанович Лавровтың қызы еді. 1901 жылы Прокудин Горский Санкт-Петербургте фотостудия және зертхана ашты. Келесі жылы ол Берлинге барып, Германиядағы сол кездегі ең озық фотохимия профессоры Адольф Митеден 6 апта бойы түсті сезімталдық және үш түсті фотосуретке қатысты білім алды. Жылдар бойы Прокудин Горскийдің фотосуреттері, жарияланымдары және Ресей, Германия және Франциядағы басқа ғалымдар мен фотографтарға көрсеткен слайд-шоулары оған үлкен даңқ әкелді.
In 1890, Prokudin Gorsky married Anna Aleksandrovna Lavrova, and later the couple had two sons, Mikhail and Dmitri, and a daughter, Ekaterina. Anna was the daughter of the Russian industrialist Aleksandr Stepanovich Lavrov, an active member in the Imperial Russian Technical Society (IRTS). In 1901, Prokudin Gorsky established a photographic studio and laboratory in Saint Petersburg. The following year, he travelled to Berlin and spent 6 weeks studying colour sensitization and three colour photography with photochemistry professor Adolf Miethe, the most advanced practitioner in Germany at that time. Throughout the years, Prokudin Gorsky's photographic work, publications and slide shows to other scientists and photographers in Russia, Germany and France earned him praise,
Прокудин Горскийдің өміріндегі ең танымал жұмысы, болжам бойынша, Лев Толстойдың түрлі түсті портреті болды, ол түрлі басылымдарда, пошта карточкаларында және үлкен форматта басылып, жарнамаланды. Бұл сурет және Ресейдің табиғаты мен ескерткіштерінің бұрынғы фотосуреттері оған 1908 жылы Ресейдің Ұлы князі Михаил Александрович пен императрица Мария Федоровнаға, ал 1909 жылы патша Николай II мен оның отбасына өз жұмыстарын көрсетуге шақыру алды. Он жылдың ішінде ол 10 000 фотосуреттен тұратын жинақ құрды. Прокудин Горский осы жобаны өмірінің ең маңызды туындысы деп санады және Қазан төңкерісінен кейін де Ресейдегі фотосаяхаттарын жалғастырды. Ол түсті фотосуретке қатысты ғылыми зерттеулерін жүргізе берді, ағылшын тіліндегі фотожурналдарда мақалалар жариялады және әріптесі Максимович, Сергей Олимпиевичпен бірге Германияда, Англияда, Францияда және Италияда патенттер алды.
Perhaps Prokudin Gorsky's best known work during his lifetime was his color portrait of Leo Tolstoy, which was reproduced in various publications, on postcards, and as larger prints for framing. The fame from this photo and his earlier photos of Russia's nature and monuments earned him invitations to show his work to the Russian Grand Duke Michael Alexandrovich and Dowager Empress Maria Feodorovna in 1908, and to Tsar Nicholas II and his family in 1909. In the course of ten years, he was to make a collection of 10,000 photos. Prokudin Gorsky considered the project his life's work and continued his photographic journeys through Russia until after the October Revolution. He still pursued scientific work in color photography, published papers in English photography journals and, together with his colleague Максимович, Сергей Олимпиевич, obtained patents in Germany, England, France and Italy.
Алғашқы тәжірибелері
Луи Дукос дю Харон 1860 жылдардың соңында үш түстің принципі бойынша алғашқы тәжірибелер жүргізді. 1870-1890 жылдар аралығында ол бірнеше түрлі-түсті басылымдар мен фотосуреттер жасады. 1877 жылы Эдвард Биерштадт АҚШ-та алғашқы сәтті үш түсті басылымдарды көрсетті. Оның жұмысы 1890 жылдары назар аударды, ол майлы және акварель суреттері, гүлдер туралы зерттеулер, сондай-ақ тірі жаннан түсірілген портреттер сияқты әртүрлі тақырыптардағы түрлі-түсті басылымдарды көрсете бастағанда. Бұл әдіспен жақсы нәтижелерді кеңінен көрсеткен алғашқы адам Фредерик Ивс болды, оның "Кромскоп" жүйесі – көрермендер, проекторлар және камера жабдықтары 1897 жылдан 1907 жылға дейін коммерциялық түрде қолжетімді болды. Көрермендер және оларды пайдалануға арналған дайын үш түсті фотосуреттер ғана айтарлықтай көлемде сатылды. Натюрморттар, адамсыз пейзаждар және майлы суреттер әдеттегі тақырыптар болды, бірақ тірі жаннан түсірілген түрлі-түсті портреттердің де бірнеше мысалдары ұсынылды. Тағы бір белгілі шебер – Адольф Миете, онымен Прокудин Горский 1902 жылы Германияда оқыды. 1905 жылы "Neue Photographische Gesellschaft" Берлинде түсті фотосурет студиясын ашты. Студия үш түсті принципін пайдаланды және Роберт Крейн әзірлеген баспа процесін қолданды. Кейбір суреттер пошта карточкалары ретінде жарияланды, онда Кайзер Вильгельм II және Папа Пий X сияқты көрнекті тұлғалар бейнеленген.
Louis Ducos du Hauron conducted early experiments with the three color principle in the late 1860s. During the period from the 1870s to the 1890s, he created several color prints and photographs. In 1877, Edward Bierstadt showcased the first successful three color prints in the United States. His work gained attention in the 1890s when he exhibited color prints of various subjects such as oil and watercolor paintings, floral studies, and portraits from life. The first person to widely demonstrate good results by this method was Frederic E. Ives, whose "Kromskop" system of viewers, projectors and camera equipment was commercially available from 1897 until about 1907. Only the viewers and ready made triple photographs for use in them sold in any significant quantity. Still life arrangements, unpopulated landscapes and oil paintings were the typical subject matter, but a few examples of color portraiture from life were also offered. Another very notable practitioner was Adolf Miethe, with whom Prokudin Gorsky studied in Germany in 1902. In 1905, the Neue Photographische Gesellschaft established a color photography studio in Berlin. The studio utilized the three color principle and employed a printing process developed by Robert Krayn. Some of the resulting images were published as postcards, featuring notable individuals including Kaiser Wilhelm II and Pope Pius X.
Жабдық
Жарыққа сезімтал эмульсиясы жабылған жұқа шыны табақтар, иілгіш пленканың орнына әдетте қолданылатын, себебі жалпы шыны табақтардан пластикалық пленкаға ауысу процесі толыққан жоқ еді, сондай-ақ шыны кейіннен біріктірілгенде бір-бірімен дәл сәйкес келетін үш сурет үшін ең жақсы өлшемдік тұрақтылықты қамтамасыз етті. Үш суретті алу үшін қалыпты камераны қайтадан пленкамен толтырып, әрбір түсіру арасында сүзгілерді ауыстыруға болар еді, бірақ түсті суреттерді шығарушылар көбінесе процедураны ыңғайсыздықтан және уақыт шығынынан құтқаратын арнайы камералар жасады не сатып алды. Екі негізгі түрінің бірі камерада үш жеке сурет алу үшін сәуле бөлігіштерді пайдаланды, үш экспозицияны бір уақытта және бір көзқарас нүктесінен жасады. Бұл типтегі камера теориялық тұрғыдан идеалды болғанымен, оптикалық жағынан күрделі және нәзік болды, сондай-ақ реттелмей қалуы мүмкін еді. Кейбір конструкциялары оптикалық құбылыстарға ұшырап, нәтижелерде түссіздік немесе басқа да кемшіліктерге себеп болуы мүмкін. Екінші, берік түрі – пневматикалық механизм немесе серіппелі қозғалтқышпен жартылай не толығымен автоматтандырылған, плиталар мен сүзгілерді экспозиция үшін кезекпен тиімді түрде орналастыруға мүмкіндік беретін арнайы жылжымалы ұстағышы бар, негізінен қалыпты камера болатын. Адольф Мите жоғары сапалы, тізбектей экспозициялы түсті камераны жасады, оны Бермполь өндірді және ол 1903 жылы саудаға түсті. Прокудин-Горский 1906 жылы «Fotograf Liubitel» журналында оның суретін жариялады. Ең көп таралған модель 9 см ені және 24 см биіктігі бар бір тіктөртбұрышты пластинаны пайдаланды, бұл Прокудин-Горскийдің сақталған негативтерімен бірдей форматта, және ол суреттерді дәстүрлі көк, жасыл, қызыл реттілігімен түсірді, егер камерадағы әдеттегі төңкерілген сурет және оның пластиналарының төмен қарай жылжуы ескерілсе, бұл Прокудин-Горскийдің негативтерінің ерекшелігі. Прокудин-Горский фотограф және өнертапқыш болғандықтан, бір мезгілде экспозиция жасайтын камералар үшін оптикалық жүйені патенттеді. Ол Ресей империясы жобасында қолданылған камераны өнертапқан немесе кем дегенде салған деп жиі айтылады. Оның далалық жабдықтарының нақты жазбаша немесе фотосуреттемелік құжаттамасы жоқ, тек фотосуреттердегі деректер ғана бар, және Мите-Бермполь камерасының функционалдық тұрғыдан бірдей көшірмесін жасаудың қиындығы мен шығыны үшін ешқандай себеп көрсетілмеген. Мите мен Бермполь сонымен қатар сәйкес үш түсті проектор мен хромоскопты да өндірді. Goerz оптикалық компаниясы Мите үшін басқа конфигурацияланған және қуаттырақ үш түсті проектор жасады. Ол да саудаға түсті.
Photographic plates, which had the light sensitive emulsion coated on a thin sheet of glass, were normally used instead of flexible film, both because a general transition from glass plates to plastic film was still in progress and because glass provided the best dimensional stability for three images intended to match up perfectly when they were later combined. An ordinary camera could be used to take the three pictures, by reloading it and changing filters between exposures, but pioneering color photographers usually built or bought special cameras that made the procedure less awkward and time consuming. One of the two main types used beam splitters to produce three separate images in the camera, making all three exposures at the same time and from the same viewpoint. Although a camera of this type was ideal in theory, such cameras were optically complicated and delicate, and liable to get out of adjustment. Some designs were also subject to optical phenomena that could cause noticeably uneven color or other defects in the results. The other, more robust type was an essentially ordinary camera with a special sliding holder for the plates and filters that allowed each in turn to be efficiently shifted into position for exposure—an operation sometimes partly or even entirely automated with a pneumatic mechanism or spring powered motor. Adolf Miethe designed a high quality, sequential exposure color camera, which was manufactured by Bermpohl and became available commercially in 1903. Prokudin Gorsky published an illustration of it in Fotograf Liubitel in 1906. The most common model used a single oblong plate 9 cm wide by 24 cm high, the same format as Prokudin Gorsky's surviving negatives, and it photographed the images in unconventional blue green red sequence, which is also a characteristic of Prokudin Gorsky's negatives if the usual upside down image in a camera and gravity compliant downward shiftings of his plates are assumed. An inventor as well as a photographer, Prokudin Gorsky patented an optical system for cameras of the simultaneous exposure type, and it is often claimed or implied that he invented, or at least built, the camera used for his Russian Empire project. No definite written or photographic documentation of his field equipment is known to exist, only the evidence inherent in the photographs themselves, and no rationale has been suggested for going to the trouble and expense of building a functionally identical copy of a Miethe Bermpohl camera instead of simply buying one. Miethe and Bermpohl also produced a matching three color projector and a chromoscope. The Goerz optical company made a differently configured and more powerful three color projector for Miethe. It, too, was commercially available.
Кредиттік активтер
Қажетті экспозиция уақыты жарық жағдайларына, фотосурет пластинкасының сезімталдығына және қолданылған камера линзасының диафрагмасына байланысты болды. Лев Толстойға портретке отыруды сұраған хатында Прокудин Горский экспозицияның бірден үш секундқа дейін созылатынын айтты, бірақ кейіннен Толстоймен өткізген уақытын еске алғанда, күн ашық күні алты секундтық экспозиция жасағанын сипаттады. Блез Агуэра и Аркас күндіз түсірілген, бірақ айдың анық көрінісі бар бір пейзаж суретін зерттеді және айдың қозғалысын пайдаланып, үш сүзгіленген экспозиция және камера пластинка ұстағышын екі рет жылжыту процедурасы бір минуттан астам уақыт алғанын есептеді. Прокудин Горский таңдаған линзаның диафрагмасы қажетті экспозиция уақытына үлкен әсер етті. Пейзаж суретіне түсіру үшін көбінесе кішкентай диафрагма қолданылады, себебі ол әртүрлі қашықтықтағы нысандарды бір уақытта анық түсіруге мүмкіндік береді, ал үлкен диафрагма портреттерге жиі қолданылады және Толстойдың портретінде жақсы көрінеді. Барлық басқа факторлар бірдей болғанда, мысалы, 1/4 дюйм диаметрлі диафрагма қолданғанда 16 секундтық экспозиция қажет болса, 1 дюймдік диафрагма қолданғанда бір секундтық экспозиция жеткілікті болар еді.
The required exposure time depended on the lighting conditions, the sensitivity of the photographic plate, and the camera lens aperture used. In a letter to Leo Tolstoy requesting a portrait sitting, Prokudin Gorsky described the exposure as taking one to three seconds, but later, when recollecting his time with Tolstoy, he described a six second exposure on a sunny day. Blaise Agüera y Arcas studied one landscape view, photographed in broad daylight but showing a clear, well defined moon, and used the moon's movement to estimate that the whole procedure of three filtered exposures and two repositionings of the camera's plate holder had taken over a minute. The lens aperture Prokudin Gorsky chose to use greatly affected the exposure time required. A small aperture is often used for landscape photography because it allows objects at various distances to all be sharply imaged at the same time, while the use of a large aperture is common for portraiture and plainly evident in the Tolstoy portrait. All other factors being equal, if for example a 16 second exposure was required when using a 1/4 inch diameter aperture, an exposure of only 1 second would suffice with a 1 inch aperture.
Басқа процестер
Прокудин-Горский сондай-ақ арнайы камера немесе проектор қажет етпейтін Autochrome түсті пластиналарын пайдаланумен таныс болды. Ол 1906 жылы, коммерциялық өндіріске түсер алдында, Лумиер ағайындарының жаңа өнімімен танысқан азат адамдардың бірі болды. Autochrome пластиналары қымбатқа түсті және қолда ұсталатын камерамен жасалған «жедел суреттерге» жеткілікті сезімтал болмады, бірақ оларды пайдалану оңай болды және тәжірибелі мамандардың қолында керемет нәтижелер беруге қабілетті еді. Олар түсті фотосуретке түсіруді әуесқойлар үшін шын мәнінде мүмкін етті және кейбір түс айыру камераларын қолданушыларды олардың әдістерін ескі деп тастауға итермеледі, бірақ Прокудин-Горскийтің ықыласын жеңе алмады. Прокудин-Горскийге тиесілі Autochrome пластиналарының сақталғаны туралы мәлімет жоқ. Фотосуреттегі түсті басылымдарды жасау сол кезде қиын болды және Прокудин-Горский өз жұмысын көрсету үшін көп уақытын слайд-шоу лекцияларына жұмсады, бірақ олардың кейбіреулерінің фотомеханикалық түсті басылымдары журналдар мен кітаптарда жарияланды, ал оның студиясы, әсіресе Толстойдің портретін, постқарттар мен үлкен фотогравюралар түрінде шығарды. Прокудин-Горскийдің өзі жасаған өнертабыстары, олардың кейбіреулері бірлескен жұмыс нәтижесінде пайда болды, көптеген патенттерге әкелді, олардың көпшілігі оның ерікті түрде жер аударылған кезінде тіркелді және оның қазіргі танымалдығына тікелей қатысы жоқ. Олардың кейбіреулері арнайы проекциялау немесе қарау құралдарын қажет етпейтін, түсті азайту арқылы жасалатын түсті суреттерге қатысты. Осы өнертабыстардың мысалдары Прокудин-Горскийдің отбасы мүшелері сақтап, жақында интернетте пайда болды. Оның патенттерінің көп бөлігі табиғи түсті кинофильмдерді өндіруге қатысты, бұл 1910 және 1920 жылдары түсті фотосурет саласындағы көптеген өнертапқыштардың назарын аударған пайдалы мүмкіндік болды.
Prokudin Gorsky was also acquainted with the use of Autochrome color plates, which did not require a special camera or projector. He was one of the favored few the Lumière Brothers introduced to their new product in 1906, the year before it went into commercial production. Autochrome plates were expensive and not sensitive enough for casual "snapshots" with a hand held camera, but their use was simple and in expert hands they were capable of producing excellent results. They made color photography truly practical for advanced amateurs and led some pioneering users of color separation cameras to abandon their methods as outmoded, but Prokudin Gorsky was not won over. No Autochromes by Prokudin Gorsky are known to survive. Although photographic color prints of the images were difficult to make at the time and slide show lectures consumed much of the time Prokudin Gorsky used to demonstrate his work, photomechanical color prints of some were published in journals and books, and his studio issued some, most notably the Tolstoy portrait, as postcards and large photogravures. Prokudin Gorsky's own inventions, some of them collaborative, led to the granting of numerous patents, most issued during the years of his voluntary exile and not directly related to the body of work on which his fame now rests. Some concern processes for making subtractive color transparencies, which do not require any special projection or viewing equipment. Examples of these were preserved by Prokudin Gorsky's family and have recently appeared online. Most of his patents relate to the production of natural color motion pictures, a potentially lucrative application that attracted the attention of many inventors in the field of color photography during the 1910s and 1920s.
Ресей империясының деректі фильмдері
1905 жылдары Прокудин-Горский түсті фотосуреттердегі жаңа технологиялық жетістіктерді пайдаланып, Ресей империясын жүйелі түрде суретке түсіру жоспарын жасады. Осындай амбициялық жоба арқылы оның басты мақсаты – Ресей мектептеріндегі оқушыларды империяның кең және алуан тарихы, мәдениеті және жаңаруының «оптикалық түсті проекциялары» арқылы білім беру болды. Император Николай II оған арнайы жабдықталған теміржол вагонындағы қара бөлмемен қамтамасыз етті, сондай-ақ тыйым салынған аймақтарға кіруге және империя бюрократиясымен ынтымақтастыққа мүмкіндік беретін екі рұқсат алды. Осының нәтижесінде Прокудин-Горский 1909 және 1915 жылдар аралығында Ресей империясын құжаттады. Ол өз жұмыстары бойынша көптеген суретті лекциялар оқыды. Оның фотосуреттері – Бірінші дүниежүзілік соғыс пен Ресей азамат соғысының алдындағы Ресей империясының жоғалған әлемнің жарқын бейнесін көрсетеді. Оның түсіргендеріне ежелгі Ресейдің ортағасырлық шіркеулері мен монастырларынан бастап, өркендеп келе жатқан өнеркәсіптік державаның теміржолдары мен зауыттары, Ресейдің әртүрлі халқының күнделікті өмірі мен еңбегі кірді. Прокудин-Горскийдің жеке тізімі бойынша, Ресейден кетпес бұрын оның 3500-ге жуық негативі болған, ал кейбіреулерін ол кететін кезде жасырған. АҚШ Конгресі кітапханасының қорынан басқа, олар әлі табылған жоқ. Кітапханада 1902 негатив және сол негативтерге сәйкес келмейтін 710 альбомдық баспалар сақталған.
Around 1905, Prokudin Gorsky envisioned and formulated a plan to use the emerging technological advances that had been made in color photography to document the Russian Empire systematically. Through such an ambitious project, his ultimate goal was to educate the schoolchildren of Russia with his "optical color projections" of the vast and diverse history, culture, and modernization of the empire. Outfitted with a specially equipped railroad car darkroom provided by Tsar Nicholas II and in possession of two permits that granted him access to restricted areas and cooperation from the empire's bureaucracy, Prokudin Gorsky documented the Russian Empire between around 1909 and 1915. He conducted many illustrated lectures of his work. His photographs offer a vivid portrait of a lost world—the Russian Empire on the eve of World War I and the coming Russian Civil War. His subjects ranged from the medieval churches and monasteries of old Russia, to the railroads and factories of an emerging industrial power, to the daily life and work of Russia's diverse population. It has been estimated from Prokudin Gorsky's personal inventory that before leaving Russia, he had about 3,500 negatives. and some he hid on his departure. Outside the Library of Congress collection, none has yet been found. The library counted 1,902 negatives and 710 album prints without corresponding negatives in the collection.
Цифрлық түс көрсету
Негативтерден түсті фотосуреттер жасау үшін қажетті өте арнайы және көп еңбекті қажет ететін процестерге байланысты, Конгресс кітапханасы оларды сатып алғаннан кейін жарты ғасыр бойына экспозицияларда, кітаптарда және ғылыми мақалаларда жүзге жуық сурет ғана пайдаланылды. Бұл суреттерде сары, қызғылт және көк түсті сия қолданылып, көп түсті баспа машинасымен әдеттегідей жартылай тонды қағазға басылатын. Тек цифрлық кескін өңдеу технологиясының дамуымен ғана бірнеше суретті жылдам және оңай біріктіру мүмкін болды. Конгресс кітапханасы 2000 жылы Прокудин-Горскийдің мұрагерлерінен алынған барлық фотоматериалды цифрлық түрде сканерлеу жобасын бастады және фотограф Уолтер Франкхаузермен монохромды негативтерді түсті суреттерге біріктіру бойынша келісімшарт жасады. Ол "дигихроматография" деп аталатын әдіс арқылы 122 түсті кескін жасады және әр суретті тегістеу, тазалау және түс түзеуге шамамен алты-жеті сағат кеткенін айтты. 2001 жылы Конгресс кітапханасы олардан "Ресей империясы: Прокудин-Горскийдің фотосуреттері қайта жандандырылды" атты көрме ұйымдастырды. Содан бері бұл фотосуреттер Прокудин-Горский сурет түсірген аймақтарда көптеген көрмелерге қойылды. 2004 жылы Конгресс кітапханасы компьютерлік ғалым Блез Агуэра и Аркасқа шыны пластиналардағы негативтердің жоғары сапалы цифрлық кескіндерінен 1902 негативтің әрқайсысы үшін автоматтандырылған түсті композиция жасауды тапсырды. Ол экспозициялар арасындағы айырмашылықты жою үшін алгоритмдерді қолданды және коллекциядағы барлық негативтердің түсті композицияларын дайындады. Олар компьютерлік ғалымдар үшін тамаша сынақ алаңына айналды.
Due to the very specialized and labor intensive processes required to make photographic color prints from the negatives, only about a hundred of the images were used in exhibits, books and scholarly articles during the half century after the Library of Congress acquired them. in which the color images are combined yellow, magenta and cyan ink on paper halftones mass produced with a multicolor printing press in the usual way. It was only with the advent of digital image processing that multiple images could be quickly and easily combined into one. The Library of Congress undertook a project in 2000 to make digital scans of all the photographic material received from Prokudin Gorsky's heirs and contracted with the photographer Walter Frankhauser to combine the monochrome negatives into color images. He created 122 color renderings using a method he called digichromatography and commented that each image took him around six to seven hours to align, clean and color correct. In 2001, the Library of Congress produced an exhibition from these, The Empire That Was Russia: The Prokudin Gorskii Photographic Record Recreated. The photographs have since been the subject of many other exhibitions in the area where Prokudin Gorsky took his photos. In 2004, the Library of Congress contracted with computer scientist Blaise Agüera y Arcas to produce an automated color composite of each of the 1,902 negatives from the high resolution digital images of the glass plate negatives. He applied algorithms to compensate for the differences between the exposures and prepared color composites of all the negatives in the collection. and they have become a favorite testbed for computer scientists.