Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылғы Детройт Гран-приі — 1983 жылдың 5 маусымында Мичиган штатындағы Детройт қаласында өткен Формула-1 автожарысы.
The 1983 Detroit Grand Prix was a Formula One motor race held on June 5, 1983, in Detroit, Michigan.
Айналымның өзгеруі
Трассаның бастапқы конфигурациясы бір жыл бұрын сәл өзгертілген еді, пит-лейн соңғы шиканнан бұрын кіретіндей етіп кеңейтілді, ал жолдың жаңа қысқа бөлігі бесінші бұрыштағы өте тар бұрылысты жойды. Жаңа трасса жылдамырақ болды және жүргізушілер оны әлдеқайда жақсы көрді. Алайда, жұма күні күнінің барлық жоспары жаңбыр жауып өтті, ал сенбі күні старттық торды анықтау үшін бір сағат ғана қалды.
The circuit had been slightly modified from its original configuration the year before, with the pit lane extended to place the entrance before the final chicane, and a short new section of track eliminating the extremely tight hairpin at Turn Five. The new layout was faster and much preferred by the drivers. Friday's entire agenda was run in the rain, however, and it was left to a single hour on Saturday to decide the starting grid.
Іріктеу
Көбінесегідей, квалификацияның алғашқы он бес минуты шамасында трасса жылдамдағаннан гөрі баяулады, себебі жолға көбірек резина түсті. Бұл, көрінетін себебі, күннің шығуымен жолдағы ылғалдылықтың сыртқа шығуы болды. 1:44.734 уақытын Рене Арно Ferrari-сінің бірінші квалификациялық шиналарында көрсетті; екінші жиынында ол екі секундтан астам баяу болды. Сессияның басында жылдам уақыт жазбаған көптеген пилоттар өзгеретін жағдайға тап болды, нәтижесінде старттық тізімде көптеген күтпеген нәрселер болды. Алып қалған чемпион Кеке Росберг он екінші, Ален Прост он үшінші, Ники Лауда он сегізінші орындарда болды, ал Марк Сюрер мен Альборетоның турбосыз машиналары бесінші және алтыншы орындарды иеленді. Америкалық Эдди Чивер, Renault командасымен F1 мансабындағы жалғыз бәсекелі жарысында жетінші орынға ие болды, бұл оның жоғары бағаланған әріптесінен алты орын жоғары болды.
Contrary to the usual pattern, after the first fifteen minutes or so of qualifying, the track became slower as more rubber was laid down. This was apparently due to moisture still in the track being drawn out by the now present sunshine. The pole winning time of 1:44.734 was posted by René Arnoux on his Ferrari's first set of qualifying tires; on his second set, he was more than two seconds slower. Many who did not record a quick time early in the session were caught out by the changing conditions, and the grid held many surprises as a result. Defending Champion Keke Rosberg was twelfth, Alain Prost thirteenth and Niki Lauda eighteenth, while the non turbocharged cars of Marc Surer and Alboreto were fifth and sixth. American Eddie Cheever, in the only competitive ride of his F1 career with Renault, was in seventh spot, six places ahead of his highly regarded teammate.
Жарыс
Жексенбі күні жарысқа 70 мыңнан астам жанкүйер тамаша ауа райында ләззат алды. Детройт өзеніндегі қайықтар, дауысты музыка және қала орталығындағы қонақүйлерден келген көптеген адамдар керемет атмосфера құрды, бұл сөзсіз Монакомен салыстыруға әкелді, Лонг-Бич жарысы жиі болғандай. Бірінші старт әрекеті жасыл шам жанған кезде тоқтатылды, себебі Андреа де Чезарис желіден Alfa Romeo машинасының тоқтағанын хабарлады. Барлық процесс қайта басталды, тағы бір жылдамдық айналымынан кейін жарыс қашықтығы 61 айналымнан 60 айналымға дейін қысқартылды, және осы жолы жасыл шам жанды. Бірақ осы жолы екінші қатарда тұрған Патрик Тамбайдың Ferrari машинасы старт алмай қалды. Ол барлықтары қауіпсіз өтіп кеткенде тынысын ішке тартып, содан кейін итеруді күткен орнына, сүйреп апару машинасымен жарыс жолынан шығарылды. Пике керемет старт алып, Арнуксті бірінші бұрылысқа ұтты. Бірінші айналымнан кейін ол көшбасшы болды, Арнукс де Анжелис, де Чезарис, Альборето, Дерек Уорвик, Росберг (он екіншіден жоғары көтерілген) және Чиверден озып өтті. Екі көшбасшы тез арада қалғандарынан бөлініп кетті, ал төртінші орын үшін төрт адам арасында қызықты күрес болды. Бесінші айналымда Чивер тұтанудың бұзылуынан жарыстан шықты, де Анжелис бұзылған қораптан үшінші орыннан айырылды, ал Пьеркарло Гинзани қызып кеткен қозғалтқышымен Osella машинасынан пит-лейнде бас тартты. Арнукс Пикеден бірте-бірте айырмашылықты қысқартқаннан кейін, Брабхэмді бірінші бұрылысқа дейін басып өтіп, 10-шы айналымда көшбасшы болды. Пике оны қарсылықсыз жіберді, себебі Ferrari жанармай мен дөңгелектерді ауыстыруды жоспарлап отырғанын білді, ал ол жоспарламаған. Росберг 11-ші айналымның соңында де Чезаристен үшінші орынға көтерілгенде, Пикеден шамамен 15 секунд қалып қойды, бірақ айқын түрде жылдам болды. Альборето бесінші орында тұрып, де Чезариске де қауіп төндірді, толық бакпен старт алып, Пике сияқты, пит-стопты жоспарламады. 20-шы айналымда Росберг Пике Брабхэмін ұстап алып, Арнукстен жиырма секундқа артта қалған екінші орынға шықты. 29-шы айналымда Ferrari көшбасшылығы шамамен 30 секундқа жетті, Арнукс күткендей пит-стопқа кірді, көп ұзамай Росбергтің Williams машинасы да соңынан ерді, оның ниеті белгісіз болды. Арнукс 13,5 секундтық тоқтағаннан кейін қайтадан жарысқа қосылды, әлі де көшбасшы болып қалды; Росберг жолға қайта оралған кезде (оның тоқтауы 17,5 секундқа созылды), ол Пике, Альборето және Жак Лаффиттен кейін бесінші орында болды, олардың ешқайсысы тоқтаған жоқ. Бірақ пит-стоптан кейін үш айналым өткен соң Арнукс электрлік ақаулықтан жарыс жолында тоқтап қалды. Лаффит пит-стопқа шыққанда Пике қайтадан көшбасшы болды, Альборето екінші, Росберг үшінші орынға, 25 секунд қалып қойды. Джон Уотсон 21-ші орыннан старт алып, енді төртінші орында тұрды. Нелсон Пике мен Brabham BMW жеңіске қадам басып жатқандай көрінді, Альборето оларға жақын болуға барынша тырысты. 51-ші айналымда Пике сол жақ артқы дөңгелегінің тесілуінен жылдамдығын бәсеңдетті, ол пит-лейнге қайтып келе жатқанда, Альборето мен Росберг оны озып өтті. Ол пит-лейнде болғанда, Уотсон да оны озып өтті. Альборетоға соңғы тоғыз айналымда Tyrrell машинасымен үйге оралу ғана қалды, себебі ол Росбергтің оны ұстауы үшін тым алда болды. Уотсон болса, бұл аралықта тыныштамай, жарыстың ең жылдам айналымын жасады (квалификациялық уақытынан 1,6 секунд жылдам), бірақ екінші орынға Уильямсты ұстай алмады. Пике екінші Уильямс пен Найджел Манселлдің Lotus машинасынан алда төртінші орынға шықты. Альборетоның командаласы, америкалық Дэнни Салливан, өзінің жалғыз Формула 1 маусымында қозғалтқышы істен шыққандықтан жарыстың ортасында зейнеткерлікке шықты. Оның маусымдағы жалғыз ұпайларын Монакода бесінші орыннан алды, бірақ ол Брэндс-Хатчта Чемпионат емес Чемпиондар жарысында екінші орынға ие болды. Салливан 1984 жылы турбо қуаты бар машинаны қамтамасыз ете алмаған кезде, жағдайды сезіп, АҚШ-қа және CART Indy Car сериясына оралды. Tyrrell командасының Michele Alboreto екінші Гран-при жеңісін және маусымның алғашқы ұпайларын жеңіп алды. Қаланың орталық көшелеріндегі тар трасса турбоқозғалтқыш машиналардың артықшылығын алып тастады, Альборетоның Cosworth Ford үшін жеңісі маусымның турбоқозғалтқышсыз үш жеңісінің соңғысы болды. Бұл сондай-ақ 1988 жылғы маусымнан кейін турбоқозғалтқыштарға тыйым салынғанға дейін, әдеттегі аспирациялық қозғалтқыш үшін соңғы жеңіс болды, және аңызға айналған Cosworth DFV үшін 155 жеңістің соңғысы және Tyrrell командасының соңғы жеңісі болды.
Over 70,000 fans enjoyed beautiful weather for the race on Sunday. The boats on the Detroit River, the blaring music and the floods of people from the downtown hotels created quite an atmosphere, inevitably bringing comparisons to Monaco, as the Long Beach event often did. The first attempt at a start was halted just as the green light was about to come on, when Andrea de Cesaris signalled from the grid that his Alfa Romeo had stalled. The whole process was begun again, with another pace lap that reduced the race distance from 61 laps to 60, and this time the green light came on. This time, however, Patrick Tambay's Ferrari, in the second row, stalled on the grid. He held his breath while everyone made their way safely around him, and then, expecting a push start, instead was removed from the circuit by tow truck. Piquet made an excellent start and beat Arnoux to Turn One. He led after the first lap, with Arnoux ahead of de Angelis, de Cesaris, Alboreto, Derek Warwick, Rosberg (already up from twelfth) and Cheever. The two leaders quickly began to separate themselves from the rest, while a four way nose to tail battle raged for fourth. On lap five, Cheever retired with ignition failure, de Angelis forfeited third place with a broken gearbox and Piercarlo Ghinzani abandoned his Osella in the pits with an overheating engine. Arnoux, after steadily closing the gap to Piquet, overtook the Brabham into Turn One and gained the lead on lap 10. Piquet let him through without a fight, knowing that the Ferrari was planning a fuel and tire stop, while he was not. When Rosberg finally got by de Cesaris for third at the end of lap 11, he was almost 15 seconds behind Piquet, but clearly faster. Alboreto, in fifth place and also threatening de Cesaris, had started on full tanks and, like Piquet, was not planning a pit stop. By lap 20, Rosberg had caught up with Piquet's Brabham and easily went by to take second, about twenty seconds behind Arnoux. On lap 29, the Ferrari's lead was up to almost 30 seconds when Arnoux came into the pits, as expected, followed soon after by Rosberg's Williams, whose intentions had been unclear. Arnoux rejoined after a stop of just 13.5 seconds, still barely in the lead; by the time Rosberg was able to get back on the track (his stop lasted 17.5 seconds), he was in fifth place behind Piquet, Alboreto and Jacques Laffite, none of whom had stopped. But just three laps after his pit stop, Arnoux suddenly coasted to a halt on the circuit with an electrical failure. When Laffite pitted, Piquet was back in the lead, with Alboreto up to second and Rosberg third, 25 seconds back. John Watson, having started in 21st position on the grid, was now in fourth, making his regular charge through an American Grand Prix field. It looked as if Nelson Piquet and Brabham BMW were on their way to victory as Alboreto was doing all he could to stay close. Suddenly, on lap 51, Piquet slowed with a punctured left rear tire, and as he made his way back to the pits, Alboreto and Rosberg went by. While he was in the pits, Watson also came through. All that was left was for Alboreto to bring the Tyrrell home over the final nine laps, taking it rather easy since he was too far in front for Rosberg to catch him. Watson, meanwhile, was doing anything but taking it easy, and he set the race's fastest lap (1.6 seconds faster than his qualifying time) while just failing to catch the Williams for second place. Piquet rejoined to finish in fourth, ahead of Laffite in the second Williams and Nigel Mansell's Lotus. Alboreto's teammate, American Danny Sullivan, in his only season of Formula One, retired at the halfway point of the race when his engine failed. His only points for the season came from his fifth place at Monaco, though he did finish second at the non Championship Race of Champions at Brands Hatch. When Sullivan could not secure a drive with turbo power for 1984, he saw the writing on the wall and returned to the US and the CART Indy Car series. Tyrrell's Michele Alboreto scored his second Grand Prix win and first points of the season. The tight downtown street course took away much of the advantage of the turbocharged cars, and Alboreto's win for Cosworth Ford was the last of the season's three non turbo victories. It was also the last for a normally aspirated engine until the turbos were outlawed after the 1988 season, and the last of a record 155 wins for the legendary Cosworth DFV and also the last victory for the Tyrrell team.
Pos No Driver Constructor Tyre Laps Time/Retired Grid Points 1 3 Michele Alboreto Tyrrell Ford 60 1:50:53.669 6 9 2 1 Keke Rosberg Williams Ford 60 + 7.702 12 6 3 7 John Watson McLaren Ford 60 + 9.283 21 4 4 5 Nelson Piquet Brabham BMW 60 + 1:12.185 2 3 5 2 Jacques Laffite Williams Ford 60 + 1:32.603 20 2 6 12 Nigel Mansell Lotus Ford 59 + 1 Lap 14 1 7 30 Thierry Boutsen Arrows Ford 59 + 1 Lap 10 8 15 Alain Prost Renault 59 + 1 Lap 13 9 36 Bruno Giacomelli Toleman Hart 59 + 1 Lap 17 10 26 Raul Boesel Ligier Ford 58 + 2 Laps 23 11 29 Marc Surer Arrows Ford 58 + 2 Laps 5 12 23 Mauro Baldi Alfa Romeo 56 + 4 Laps 25 Ret 8 Niki Lauda McLaren Ford 49 Suspension 18 NC 33 Roberto Guerrero Theodore Ford 38 + 22 Laps 11 Ret 34 Johnny Cecotto Theodore Ford 34 Gearbox 26 Ret 22 Andrea de Cesaris Alfa Romeo 33 Turbo 8 Ret 28 René Arnoux Ferrari 31 Electrical 1 Ret 4 Danny Sullivan Tyrrell Ford 30 Electrical 16 Ret 25 Jean Pierre Jarier Ligier Ford 29 Wheel 19 Ret 9 Manfred Winkelhock ATS BMW 26 Collision 22 Ret 35 Derek Warwick Toleman Hart 25 Engine 9 Ret 6 Riccardo Patrese Brabham BMW 24 Brakes 15 Ret 11 Elio de Angelis Lotus Renault 5 Gearbox 4 Ret 16 Eddie Cheever Renault 4 Distributor 7 Ret 32 Piercarlo Ghinzani Osella Alfa Romeo 4 Overheating 24 Ret 27 Patrick Tambay Ferrari 0 Engine 3 Source: