Оңтүстік Австралия штатының екіпалаталық заң шығару органы

Кіріспе

Оңтүстік Австралия штатының екі палаталы заң шығару органы.

Федералды парламенттен және көптеген басқа штаттардың парламенттерінен айырмашылығы, Оңтүстік Австралия Конституциясы парламенттің құрамына монархты немесе Оңтүстік Австралия губернаторын кіргізбейді. Дегенмен, конституция заң шығару өкілетін штат губернаторына, парламенттің екі палатасының кеңесімен және келісімімен әрекет ету арқылы береді, бұл губернатордың рөлін басқа штаттардағы рөлмен бірдей етеді. Парламент Оңтүстік Австралия Конституциясына сәйкес, Оңтүстік Австралия шегіндегі кез келген мәселе бойынша заңдар қабылдауға құқылы. Оның өкілеттігі кейбір жағдайларда Австралия Конституциясына сәйкес федералды парламенттің оны жоққа шығару мүмкіндігімен шектеледі. Сол сияқты, Оңтүстік Австралияның Жоғарғы Соты және, соңында, Австралияның Жоғарғы Соты парламенттің қызметін сот бақылауымен қамтамасыз етеді. Парламентке басқа да өкілеттіктер берілген, мысалы, мәселелерді зерттеу, ғылыми зерттеулер жүргізу және куәларды шақыру құқығы.

Ерте колониялық кезең және құрылуы

Оңтүстік Австралия актына сәйкес Оңтүстік Австралия провинциясы құрылған кезде жаңа колонияның басқаруы Оңтүстік Австралияның губернаторы мен Резидент комиссары арасында бөлінді, олар Оңтүстік Австралияның отарлау комиссиясы деп аталатын жаңа органға есеп берді. Осы тәртіп бойынша, басқарушы кеңес те болды, оған губернатор, судья немесе бас судья, колониялық хатшы, бас адвокат және резидент комиссар кірді. Кеңестің кең заңнамалық және атқарушы өкілеттіктері болды, соның ішінде мөлшерлемелер, баждар мен салықтар салу құқығы да бар еді. Бұл кеңес кейде «Заң шығарушы кеңес» деп аталды. 1842 жылы Оңтүстік Австралия туралы 1842 жылғы заң қабылданды, ол 1834 жылы тағайындалған Оңтүстік Австралия отарлау комиссиясын стандартты британ үкімет үлгісімен алмастыруды көздеді. 1842 жылғы заң губернаторды тағайындауға және кем дегенде жеті басқа лауазымды адамды Заң шығарушы кеңеске тағайындауға жауапты Британ үкіметіне Оңтүстік Австралияны толық бақылауға алу құқығын берді. Бұл жаңа Заң шығарушы кеңес Оңтүстік Австралиядағы алғашқы нағыз парламенттік орган болды. Заңда демократиялық үкімет құру, сайлау округтерін белгілеу, дауыс беру құқығына қойылатын талаптар және лауазым мерзімі туралы ережелерді бастау үшін комиссия құру қарастырылды. Ескі басқарушы кеңес, губернаторға кеңес беретін орган, Үкімет үйінде жиналатын болса, бұл жаңа Заң шығарушы кеңес Солтүстік террасадағы жаңа, мақсатты түрде салынған ғимаратта жиналды. Бұл ғимарат ақырында «Ескі Парламент үйі» деп аталды. 1850 жылғы Австралия колониялары туралы заң – Нью-Саут Уэльс, Виктория, Оңтүстік Австралия және Тасманияға өкілді конституциялар берген маңызды оқиға болды. Колониялар демократиялық прогрессивті парламенттерді құруға бағытталған конституцияларды жазуға бел буды. 1851 жылы Заң шығарушы кеңеске сайлаулар өтті. Жаңа кеңес 24 мүшеден тұрды: төрт ресми (қазіргі министрлік лауазымдарды атқаратын) және төрт ресми емес мүше, екеуі де Король атынан губернатор тағайындады, ал 16 сайлаушы бір мандатты округтерден сайланды. Алайда, бұл лауазымдарға дауыс беру құқығы барлығына бірдей болмады, ол тек мүліктік жағдайы бар ер адамдармен шектелді. Сонымен қатар, реформалар губернатордың іс жүргізуді қадағалауын тоқтатты, ал бұл рөлді мүшелер сайлаған спикер атқаратын болды. 1853 жылы Заң шығарушы кеңес Лондонға Парламент туралы 1853 жылғы заңды жіберді, онда екі палаталы парламент құруды көздейтін жаңа конституция қарастырылды. Колониялар осындай схема ғана британ үкіметінің мақұлдауына ие болады деген қате пікірде болды. Губернатор, сэр Генри Янгқа бұл дұрыс емес екені айтылды, бірақ ол бұл ақпаратты өзінде сақтап қалды. Колониялықтардың ашуы ұлғайды, 5000 адам Вестминстерге петиция жолдап, оларға екі сайланған палата беруді сұрады. Бұл конституция қайтарылып алынды, ал 1855 жылы жаңа Заң шығарушы кеңес сайланды, оның міндеті Британ империясында бұрын-соңды болмағандай радикалды және демократиялық жағдайды орнату болды. Заңда сондай-ақ жауапты үкімет жүйесі қарастырылды, онда атқарушы биліктің мүшелері парламентте отыруға тиіс және конвенция бойынша Ассамблея палатасының көпшілігінің сенімін алғанда ғана қызметте қала алады. «Бір адам – бір дауыс» принципін қабылдау сайлаушылардың меншігі бар кез келген округте дауыс беру мүмкіндігін жойды. Заңда парламентарийлердің өкілеттігінің ережелері де анықталды. Оңтүстік Австралияның алғашқы екі палаталы парламенті 1857 жылдың 9 наурызында сайланды, Бойл Траверс Финнис Оңтүстік Австралияның парламентке жауапты премьер-министрі болды. Парламент алғаш рет 1857 жылдың 22 сәуірінде отырысқа жиналды. Бұл мөлшерлеме одан әрі өзгерістерге ұшырады және қазір тәуелсіз сыйақылар сотының шешімімен бекітіледі. 1889 жылы Ассамблея палатасы бастапқы Парламент үйінен көшіп, жанында салынған жаңа ғимаратқа орналасты. Қаржылық қиындықтарға байланысты бұл «Жаңа Парламент үйі» 50 жыл бойы аяқталмай тұрды, ал Заң шығарушы кеңес бастапқы Парламент үйінде орналасуын жалғастырды.

At the founding of the Province of South Australia under the South Australia Act 1834, governance of the new colony was divided between the Governor of South Australia and a Resident Commissioner, who reported to a new body known as the South Australian Colonization Commission. Under this arrangement, there was also a governing Council comprising the Governor, the Judge or Chief Justice, the Colonial Secretary, the Advocate General and the Resident Commissioner, with broad legislative and executive powers including the imposition of rates, duties, and taxes. This council was sometimes referred to as the "Legislative Council". In 1842, the South Australia Act 1842 was passed in order to replace the South Australian Colonisation Commission appointed in 1834 with a more standard British model of government, with a Governor advised by a Legislative Council. The 1842 Act gave the British Government, which was responsible for appointing a Governor and at least seven other officers to the Legislative Council, full control of South Australia as a Crown Colony, after financial mismanagement by the first administration had nearly bankrupted the colony. This new Legislative Council was the first true parliamentary body in South Australia. The Act also made provision for a commission to initiate the establishment of democratic government, electoral districts, requirements for voting rights, and terms of office. Although the old governing Council advising the Governor met at Government House, this new Legislative Council met at a new purpose built chamber on North Terrace. This chamber eventually grew into what is now known as "Old Parliament House". The Australian Colonies Government Act 1850 was a landmark development which granted representative constitutions to New South Wales, Victoria, South Australia and Tasmania and the colonies enthusiastically set about writing constitutions which produced democratically progressive parliaments with the British monarch as the symbolic head of state. In 1851 elections for the Legislative Council were held. The new Council consisted of 24 members, four official (filling what would be today ministerial positions) and four non official members, both nominated by the governor on behalf of the Crown, and 16 elected members chosen from single member districts. The right to vote for these positions was not universal, however, being limited to propertied men. In addition, the reforms meant that the Governor no longer oversaw proceedings, with the role being filled by a Speaker who had been elected by the members. In 1853 the Legislative Council sent London a Parliament Act 1853 that provided for a new constitution that established a bicameral parliament with an elected lower house and an upper house made up of members nominated for life. The colonists were mistakingly under the impression that only such a scheme would be acceptable to the British Government. The Governor, Sir Henry Young, had been advised that this was not the case but he kept this information to himself. The colonists were furious and 5,000 petitioned Westminster to give them two elected houses. The offending constitution was returned and in 1855, a new Legislative Council was elected with a mandate to establish something far more radical and democratic than had been seen in the British Empire before. The Act also provided for a system of responsible government, where the members of the executive branch must sit in parliament and, by convention, can only remain in office while they hold the confidence of a majority of the members of the House of Assembly. The adoption of the "one man, one vote" principle also removed the ability of voters to vote in any electorate in which they owned property. The Act also defined the rules of tenure for the parliamentarians. The first bicameral parliament of South Australia was elected on 9 March 1857, with Boyle Travers Finniss as the inaugural Premier of South Australia responsible to parliament. The parliament first sat on 22 April 1857. This rate has subsequently continued to evolve with the rate now set by an independent remuneration tribunal. In 1889, the House of Assembly moved out of the original Parliament House and took up residence in a new building constructed next door. Due to costs, this "New Parliament House" would remain unfinished for 50 years while the Legislative Council continued to be housed in the original Parliament House.

Федерациядан кейін

Оңтүстік Австралия 1901 жылы Австралияның басқа британдық колонияларымен федерация құру жөніндегі дауыс беруден кейін Австралия Ұлттыстығының штаты болды. Федерацияның бір салдары – Оңтүстік Австралия Парламентінің өкілеттіктері Австралия Конституциясының ережелерімен шектелді, ал кейбір өкілеттіктер федералды парламентке берілді. Тағы бір салдары – "миграция" болды, парламенттің көптеген көрнекті мүшелері федералдық деңгейге өтті. 1857 жылдан 1933 жылға дейін Ассамблея палатасы көпмандатты округтерден сайланды, олар көбінесе "мандаттар" деп аталды, әр округтен бірден алтыға дейін депутат сайланды. Отарлық кезеңде Ассамблеяның құрамы өсті – 1857 жылдан 1875 жылға дейін 36 депутат, 1875 жылдан 1884 жылға дейін 46 депутат, 1884 жылдан 1890 жылға дейін 52 депутат, 1890 жылдан 1902 жылға дейін 54 депутат. Бұрыннан қалыптасқан ауылдық басымдық 2:1 қатынасына дейін артты, депутаттар саны 39-ға дейін азайтылды және көпмандатты округтерден бірмандатты округтерге көшілді. Ассамблея палатасы қазір 26 халық азын қоныстанған ауылдық округтен тұрады, олар халық санының өзгеруіне байланысты 13 жоғары халық тығыздығы бар қалалық округке қарағанда 10:1 артықшылығына ие болды, тіпті ауылдық округтер Оңтүстік Австралия халқының үштен бірін ғана құраса да. 1968 жылы пропорционалсыздық шарының ең жоғарғы нүктесінде Фром ауылдық округінде 4500 жарамды дауыс болса, Энфилд қалалық округінде 42000 жарамды дауыс тіркелді. Еңбек партиясы Плеймандер кезінде 1965 жылы үкімет құру үшін жеткілікті парламенттік орындарды жеңіп алды. Еңбек партиясы 1944, 1953, 1962 және 1968 жылдары үкімет құра алмаса да, штаттық екі партиялық дауыс беруде толық көпшілікті жеңді. Төменгі палата 1895 жылдан бастап барлық азаматтарға сайлау құқығы берілгенімен, жоғарғы палата, Заң шығару кеңесі, 1973 жылы Дон Данстанның Еңбек үкіметі палата реформасын жүзеге асырғанға дейін мүлік иелерінің билігінде болды. 1856 жылғы бастапқы Конституция бойынша сайлау құқығы ерлерге ғана шектелген, "осы провинцияда орналасқан, заңды немесе теңдік бойынша, барлық төлемдер мен ауыртпалықтардан жоғары, кемінде елу фунт стерлингке тең таза құны бар жылжымайтын мүлікке ие, немесе осы провинцияда орналасқан, жалға алынған мүлікке ие, оның жалға алу шарты Бас тіркеу кеңсесінде тіркелген, актілерді тіркеу үшін, және дауыс беру кезінде кемінде үш жылға дейін қолданылады, немесе жалға алушыға осы мүлікті сатып алуға рұқсат беретін ереже бар, немесе жылдық таза құны жиырма бес фунт стерлингке тең тұрғын үйді иеленеді." 1975 жылғы Оңтүстік Австралия штатының сайлауынан бері ешбір партия штатының жоғарғы палатасын бақылай алмады, ал билік тепе-теңдігін түрлі шағын партиялар мен тәуелсіздер сақтап келеді.

South Australia became a state of the Commonwealth of Australia in 1901, following a vote to federate with the other British colonies of Australia. One consequence of federation was that the powers of the Parliament of South Australia were limited by the provisions of the Constitution of Australia, with some powers transferred to the federal parliament. Another consequence was a bit of a "brain drain", with many of the parliament's most prominent members moving to the federal sphere. From 1857 to 1933, the House of Assembly was elected from multi member districts, commonly known as "seats," with each district returning between one and six members. The size of the Assembly grew during the colonial period—36 members from 1857 to 1875, 46 members from 1875 to 1884, 52 members from 1884 to 1890, 54 members from 1890 to 1902. The already entrenched rural overweighting was increased to a 2:1 ratio, the number of MPs was reduced to 39 and the multi member seats were abandoned for single member seats. The House of Assembly now consisted of 26 low population rural seats, which due to population shifts, were holding up to a 10 to 1 advantage over the 13 high population metropolitan seats, even though rural seats contained only a third of South Australia's population. At the peak of the malapportionment in 1968, the rural seat of Frome had 4,500 formal votes, while the metropolitan seat of Enfield had 42,000 formal votes. Labor managed to win enough parliamentary seats to form government just once during the Playmander against the odds − in 1965. Labor won comprehensive majorities of the statewide two party vote whilst failing to form government in 1944, 1953, 1962 and 1968. Although the lower house had universal suffrage from 1895, the upper house, the Legislative Council, remained the domain of property owners until the Labor government of Don Dunstan managed to achieve reform of the chamber in 1973. Under the original 1856 Constitution, the franchise was restricted to men, "having a freehold estate in possession, either legal or equitable, situate within the said Province, of the clear value of Fifty Pounds sterling money above all charges and encumbrances affecting the same, or having a leasehold estate in possession, situate within the said Province, the lease thereof having been registered in the General Registry Office, for the registration of deeds, and having three years to run at the time of voting, or containing a clause authorising the lessee to become the purchaser of the land thereby demised, or occupy a dwelling house of the clear annual value of Twenty five Pounds sterling money." Since the following 1975 South Australian state election, no one party has had control of the state's upper house with the balance of power controlled by a variety of minor parties and independents.

Сайлау жүйелері

Бастапқыда екі палатаның да сайлау жүйесі көпшілік дауыс берудің бір түрі болды, онда әр сайлаушыға сайланатын кандидаттар санына тең дауыс берілуге рұхсат етілді. 1929 жылдан бастап бұл жүйе бірден екінші кезеңге ауыстырылды, көпмандатты округтерде басымдық блоктық дауыс беру нұсқасы қолданылды. 1973 жылы Жоғарғы палата реформасының бөлігі ретінде Заңнамалық кеңес партиялық тізімдер арқылы пропорционалды сайлау жүйесіне көшті, бірақ 1982 жылы бір ауыстырылатын дауыс жүйесіне өзгертілді. Бүгінде Ассамблея палатасы міндетті дауыс беру арқылы бірден екінші кезеңге дауыс беруді қолдануда. Міндетті дауыс беру 1942 жылы Ассамблея палатасы үшін, ал 1985 жылы Заңнамалық кеңес үшін енгізілді. 1985 жылға дейін сайлаулар әр 3 жылда бір рет өткізілді (1933-1938 жылдардағы парламентте Ассамблея палатасы үшін 5 жылдық мерзімге ұзаққа соқпаған тәжірибе болды), содан кейін парламент 4 жылдық мерзімге ауысты, демек Жоғарғы палата үшін 8 жылдық мерзімге ауысты. 2006 жылдан бастап сайлау күні әр төртінші жылдың наурыз айының үшінші сенбісіне белгіленді.

Парламент палатасы

Ассамблея палатасы (немесе "төменгі палата") 47 мүшеден тұрады, олардың әрқайсысы бір мандатты сайлау округтерінде толық преференциялық тікелей дауыс беру жүйесімен сайланады. 47 сайлау округінің әрқайсысында шамамен бірдей сайлаушылар саны бар. Мүше зейнетке шыққан немесе қызмет мерзімі ішінде қайтыс болған жағдайда туындаған бос орындар сол мүшенің округінде өткізілетін қосымша сайлау арқылы толтырылады. 1975 жылдан бері сайлау округтерінің шекараларын белгілеуді тәуелсіз орган – Оңтүстік Австралия сайлау округтері шекаралары комиссиясы жүзеге асырады. Оңтүстік Австралияның жалпы халқы 1,7 миллион адамды құраса, Аделаида халқы 1,3 миллион адамды құрайды. Ерекшелігі, штат халқының 75 пайызынан астамы астаналық аймақта тұрады және олардың үлесі 72 пайызды (47-нің 34-і) құрайды. Сонымен қатар, салыстырмалы түрде ірі ауылдық елді мекендердің жетіспеуіне байланысты, астаналық аймақ сайлау қорытындысын анықтауға бейім. Мысалы, 2014 жылғы сайлауда штат бойынша екі партиялық дауыс (2PP) 47,0% Лейборист партиясы, 53,0% Либерал партиясы болғанмен, астаналық аймақта 2PP 51,5% Лейборист партиясы, 48,5% Либерал партиясы көрсеткішін тіркеді. Ассамблея палатасының мерзімі – 4 жылға белгіленген, бірақ штат Конституциясы белгілі жағдайларда Губернаторға Палатаны ертерек таратуға және кезекті жалпы сайлауды тағайындауға құқық береді. Олар: егер Палата үкіметке сенімсіздік білдіру туралы резолюцияны қабылдаса, үкіметке сенім білдіру туралы резолюцияны қабылдамаса, немесе Палата "арнайы маңызды заң жобасы" деп таныған заң жобасы Ассамблея Палатасынан өтіп, бірақ Заңнамалық Кеңесте қабылданбаса. Екі палата арасындағы дауларды шешу үшін Ассамблея Палатасы толыққанды Заңнамалық Кеңеспен бірге "қос тарату" деп аталатын жағдайда ертерек таратылуы мүмкін. Мұндай қос таратудың шарттары төменде сипатталған.

Заң шығарушы кеңес

Заң шығарушы кеңес (немесе "жоғарғы палата") 22 кеңесшіден (МКК) тұрады, олар пропорционалды өкілдік принципі бойынша бірыңғай ауыстырылатын дауыс беру жүйесімен (қажет болған жағдайда, басымдық берілетін дауыс берумен) бүкіл штат бойынша 8 жылға сайланады. Заң шығарушы кеңестің сайлаулары кезең-кезеңмен өткізіледі, әр 4 жыл сайын 11 орынға қайта сайлау болады, ол Парламент палатасының сайлауымен бір уақытта өткізіледі. Заң шығарушы кеңесшілер Парламент палатасының мерзімінен бұрын таратылуы жағдайында әдеттегі 8 жылдан кем немесе көп мерзімге қызмет ете алады. Егер палатаның жартысы таратылған кезде кем дегенде 6 жыл қызмет етсе, олар сайлауға түседі, ал егер барлық Заң шығарушы кеңесшілер 6 жылдан аз қызмет етсе, тек Парламент палатасы ғана халыққа есеп береді. Бос орын туған жағдайда, Заң шығарушы кеңестің мүшелері парламенттің екі палатасының мүшелерінің жиналысымен толықтырылады. Егер бос орынға ие болған мүше саяси партияның мүшесі ретінде сайланған болса, жиналыс мүмкіндігі болған жағдайда, оның орнына сол партиядан ұсынылған мүшені тағайындауы керек. Заң шығарушы кеңестің Парламент палатасымен шамалас өкілеттіктері бар. Басты айырмашылық – жоғарғы палата ақшаны бөлуге немесе салық салуға қатысты заң жобаларын бастауға немесе өзгертуге құқығы жоқ. Кеңес осы заң жобаларына түзетулер енгізуді сұрай алады және келіспеген жағдайда ақша заң жобаларын қабылдамау құқығын сақтайды. Заң шығарушы кеңестің басты міндеті – Парламент палатасы қабылдаған заңдарды қарау. Бұл үкімет пен Заң шығарушы кеңес арасында шиеленіс тудыруы мүмкін, егер кеңес маңызды заңнаманы қабылдамаса, ол кедергі келтіруші ретінде қаралуы мүмкін, әсіресе екі палатаның сайлау құрамы әртүрлі болған кезде. Жоғарғы палатаның тағы бір маңызды функциясы – үкіметтік қызметті бақылау, ол палатада да, комитеттер арқылы да жүзеге асырылады. Заң шығарушы кеңесшілер 1970 жылдардың ортасынан бері пропорционалды өкілдік принципі бойынша сайланатындықтан, палатада билік үшін күресіп жатқан көптеген партиялар бар. Осы жүйе енгізілгеннен бері жоғарғы палатада үкіметтік немесе оппозициялық көпшілікке қол жеткізу мүмкін болған жоқ, ал билік тепе-теңдігін бірнеше шағын партиялар мен тәуелсіздер ұстап тұр. Бұл процедура "қос тарату" деп аталады. Жоғарғы палата 22 мүшеден тұрады, олардың 11-і әр жалпы сайлауда 8 жылдық мерзімге 8,33% квотамен штат бойынша сайланады, бұл барлық 22 мүше үшін 4,35% квотамен сайлауға әкеледі. Қос тарату сайлауы кезінде, кәдімгі сайлауда жеңіске жете алмайтын 11 Заң шығарушы кеңесші, әдеттегі 6 жыл емес, 3 жыл қызмет еткеннен кейін келесі жалпы сайлауда қайта сайлануға түседі. Бұл процедура Оңтүстік Австралияда ешқашан қолданылмаған. Бұл практика Вестминстердің екі палаталы жүйесін қолданатын басқа парламенттерде көбінесе қолданылмайтын болғанымен, Оңтүстік Австралия парламенті әр палатадан жеке-жеке даулы заң жобалары бойынша келісімдерді келісу үшін "Басқарушылар конференциясын" тұрақты түрде тағайындайды. Конференция басшылары екі палатаға ұсыныстар есебін дайындайды.

The Legislative Council (or "upper house") is made up of 22 councillors (MLCs) who are elected for the entire state by the Proportional Representation single transferable voting system (with optional preferential voting) to serve for a term that is usually 8 years. Elections for the Legislative Council are staggered so that 11 seats are up for re election every 4 years, at the same time as House of Assembly elections. Legislative Councillors may serve shorter or longer terms than the usual 8 years in the event of an early dissolution of the House of Assembly. If half the chamber has served at least 6 years at the time of a dissolution, then they go up for election, but if all Legislative Councillors have served less than 6 years, only the House of Assembly faces the people. In the event of a casual vacancy, members of the Legislative Council are filled by an assembly of the members of both houses of parliament. If the member whose seat has become vacant was elected as a member of a political party, the assembly must, if possible, replace them with a nominated member of that party. The Legislative Council has almost equal powers to the House of Assembly. The only difference is that the upper house does not have the ability to initiate or amend bills that appropriate money or levy taxes. The Council may still request amendments to these bills and retains the right to reject money bills that it disagrees with. The primary function of the Legislative Council is to review legislation which has been passed by the House of Assembly. This can cause tensions between the government and the Legislative Council, which may be viewed by the former as obstructionist if it rejects key legislation, as can happen at times when the electoral makeup of the two Houses are different. Another important function of the upper house is to scrutinise government activity, which it does both in the chamber and through committees. As Legislative Councillors have been elected using proportional representation since the mid 1970s, the chamber features a multitude of parties vying for power. A government or opposition majority in the upper house has been unachievable since the introduction of this system, with the balance of power being held by a number of minor parties and independents. This procedure is known as a double dissolution. As the upper house consists of 22 members, with 11 elected statewide at each general election for an 8 year term at a quota of 8.33%, this would result in an election for all 22 members at a quota of 4.35%. In the event of a double dissolution election, the 11 Legislative Councillors that would not have won their seats under an ordinary election go up for re election at the first general election after only serving 3 years, rather than the usual 6 years. Although it has been threatened, this South Australian double dissolution procedure has never been used. Although the practice has mostly fallen out of favour in other parliaments that use a bicameral Westminster system, the South Australian parliament still regularly appoints a "Conference of Managers" from each House to negotiate compromises on disputed bills in private. The Conference Managers then prepare a report of recommendations that is submitted to both Houses.

Мемлекеттік алғашқы халықтар дауысы

2023 жылдың наурызында «Бірінші халықтардың дауысы туралы» 2023 жылғы заң қабылданғаннан кейін Оңтүстік Австралияда да мемлекеттік парламентке және үкіметке Оңтүстік Австралияның жергілікті халқының өкілдігін жүзеге асыра алатын Жергілікті дауыс пайда болды. Заң премьер-министр Питер Малинаускас басқарған салтанатты шарада іске қосылды. Ол бас прокурор және аборигендер істері министрі Кям Махердің, сондай-ақ Бірінші халықтар комиссары Дейл Агиустың заң жобасын қабылдауға салған еңбегін мойындады. Жаңбырға қарамастан, көптеген адамдар қатысты, ал майор "Муги" Самнер сөз сөйлеп, би биледі және "Қош келдіңіз" рәсімін орындады. Бұл ғимарат 1843 жылдан бері салынған, 1857 жылы кеңейтілген және қазір «Ескі Парламент үйі» деп аталатын, бұрынғы тығыз Парламент үйінің орнына салынды. Қаржылық шектеулерге байланысты қазіргі Парламент үйі 1874 жылдан 1939 жылға дейін 65 жыл бойы кезең-кезеңмен салынды. 1939 жылы Жаңа Парламент үйі аяқталғаннан кейін Ескі Парламент үйі түрлі мақсаттарда қолданылды, оның ішінде Австралия Корольдік Әуе күштерінің жұмылдыру кеңсесі, үкіметтік ведомстволардың кеңселерi және «Конституциялық музей» ретінде пайдаланылды. 1995 жылы ғимарат парламенттің қарауына қайта оралды және содан бері кеңселер мен комитеттер отырыс бөлмелері ретінде пайдаланылуда.